„Przypominanie dzisiaj legendy Hipolita Cegielskiego, przywoływanie jego postaci, co czyni Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego budując mu pomnik w Poznaniu, jest przedsięwzięciem chwalebnym i godnym najwyższego uznania. Wbrew temu, co mogą sądzić niektórzy, idee Hipolita Cegielskiego współcześnie stają się znowu aktualne. Wszak w nowej epoce cywilizacyjnej i technologicznej XXI wieku stajemy przed problemem kształtowania społeczeństwa obywatelskiego świadomego swojej roli i znaczenia w coraz bardziej otwartym świecie różnych kultur.” – mówi profesor Gerard Labuda. Udajemy się na spotkanie z Profesorem.

Spotkanie z profesorem Gerardem Labudą (93 l.), nestorem polskich historyków jest wielkim przeżyciem intelektualnym. Kiedy odwiedzam Starego Pana w jego domu w Poznaniu, od razu otacza mnie atmosfera niezwykłej pracowni naukowej. Tysiące książek wypełniające regały wokół ścian od podłogi do sufitu, nasycają gabinet Profesora zapachem uniwersyteckiej biblioteki, wprowadzają w nastrój wielkiej przygody naukowej, wzbudzają respekt wobec dzieła dokonanego przez Profesora. Jest słoneczny, jesienny, październikowy dzień 2008 roku. Profesor Gerard Labuda wita mnie w ogródku przed swoim domem i zaprasza do wnętrza. Jestem w Jego gabinecie ponownie po kilku latach. Nie zmieniło się tu nic. Przy oknie otwarty blat sekretarzyka, na nim tak jak zawsze, stale ta sama od dziesiątków lat maszyna do pisania, a wokół książki, książki, książki.

Celem mojej wizyty jest rozmowa z Profesorem o Hipolicie Cegielskim, którego legenda odradza się współcześnie przypominając o pięknej idei pracy organicznej, będącej warunkiem sine qua non tworzenia się społeczeństwa obywatelskiego XXI wieku. Profesor, który jak nikt inny zna epokę w jakiej żył i działał Hipolit Cegielski, jest klasycznym wzorem realizacji ideałów tamtego XIX-wiecznego organicznika.

Co dzisiaj, w roku 2008 Profesor myśli o tych ideałach?

„Jeżeli chodzi o działalność Hipolita Cegielskiego – mówi – to bardzo ważne jest usytuowanie tej działalności na tle dziejowym w Wielkopolsce, w połowie XIX wieku. Otóż po utracie niepodległości Polski, w Wielkim Księstwie Poznańskim, ale i w całym kraju, wytworzyły się dwie przeciwstawne ideologie. Jedna, którą można nazwać powstańczą, prowadziła od katastrofy do katastrofy: powstanie kościuszkowskie wykreśliło Polskę z mapy Europy; powstanie styczniowe wywołało autonomię Królestwa Kongresowego i spowodowało upadek wielkiej własności; było jeszcze powstanie poznańskie, które też miało określony wpływ na wytworzenie się określonej sytuacji. Druga ideologia, jaka wytworzyła się w obiektywnych warunkach narzuconych przez państwo pruskie, wskutek reform – utworzenie samorządu miejskiego i uwłaszczenie wsi – wyniosła zupełnie nowe warstwy społeczne, gotowe do decydowania o tym, co ma się dziać.

Kiedy naród traci instytucje państwowe, to wtedy zaczyna tworzyć instytucje narodowe, które mają zastąpić to, co wykonywało państwo. Państwo pruskie w którym ówcześnie znajdowała się Wielkopolska było wrogo nastawione i realizowało kurs wybitnie antypolski. Wobec tego rozumni ludzie stwierdzili, że kształtując zamiary na siły, należy podjąć działania, które by tworzące się dopiero społeczeństwo wprowadziły na wyższy poziom samodzielności politycznej, społecznej i kulturalnej. W tym kierunku poszło kilku ludzi: Karol Libelt, Maciej Mielżyński, Maksymilian Jackowski i Hipolit Cegielski. Dzięki Libeltowi powstało Towarzystwo Pomocy Naukowej i system stypendialny dla pragnącej studiować młodzieży, Mielżyński powołał Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, a Jackowski w środowisku wiejskim tworzył Kółka Rolnicze. Przypominając to, nie można nie podkreślić roli Kościoła i jego wpływu na odrodzenie się społeczeństwa w Wielkopolsce. Hipolit Cegielski wystąpił z własną koncepcją włączenia w strumień odrodzenia narodowego inteligencji i skłonić ją do odejścia od ideologii powstań, które zresztą nie miałyby żadnych szans, a natomiast skoncentrować ją na pracy od podstaw. Uznawał pracę organiczną za najlepsze narzędzie tworzenia społeczeństwa rozumnego, aktywnego, znającego swoje miejsce. W tym kierunku Hipolit Cegielski działał. Jednak jego działalność należy widzieć w znacznie szerszym kontekście. Otóż, o czym zwykle zapomina się, Hipolit Cegielski przez to, że stworzył fabrykę, powołał do życia klasę robotniczą, przyczyniając się w ten sposób do utworzenia w Wielkopolsce obok warstwy inteligencji mieszczańskiej, nową warstwę społeczną, świadoma swojej roli i znaczenia. Warstwa ta, jak pokazała przyszłość, okazała się bardzo aktywna w procesie odradzania narodowego...

Tak więc postać Hipolita Cegielskiego, jak z tego wszystkiego wynika, wpisuje się w bardzo szerokie spektrum dziejów nie tylko Wielkopolski, a jego działalność wykracza daleko poza sferę gospodarczą.

We czwartek, 25 września 2008 roku, w Poznaniu, w pracowni rzeźbiarskiej profesora Krzysztofa Jakubika, punktualnie o godzinie 12.00 odbyła się uroczysta kolaudacja pomnika Hipolita Cegielskiego, którego inicjatorem i sponsorem jest Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, a projektodawcą i wykonawcą znakomity poznański artysta rzeźbiarz – Krzysztof Jakubik. Na kolaudację przybyli: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, prawnuczka Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielska-Doerfer, światowej sławy rzeźbiarz, medalier – profesor Józef Stasiński, oraz przedstawiciele zainteresowanych urzędów miasta Poznania, prasy i wydawnictw. Symbolicznego odsłonięcia pomnika gotowego do przekazania pracowni ludwisarskiej w celu odlania go w brązie, dokonała Zofia Cegielska- Doerfer w towarzystwie Prezydenta - dr Mariana Króla....( Na zdjęciu, w chwilę po symbolicznym odsłonięciu pomnika Hipolita Cegielskiego, na jego tle stoją: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, prawnuczka Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielska-Doerfer, profesor Józef Stasiński i autor wspaniałego dzieła – profesor Krzysztof Jakubik )

Kiedy opadł płócienny całun okrywający dzieło, oczom zebranych ukazała się wyprostowana postać Hipolita Cegielskiego wspartego prawą dłonią na fragmencie maszyny parowej, jakie ten prekursor nowoczesnego przemysłu maszynowego w Polsce produkował w swojej poznańskiej fabryce, a która we współczesnych mu czasach była symbolem najnowszej techniki. Artysta, autor dzieła, nie zapomniał też o umieszczeniu na pomniku symboli przypominających, że Hipolita Cegielski, poza tym, że stał się przemysłowcem, był również intelektualistą, poetą, publicystą, naukowcem.

W zgodnej ocenie zespołu kolaudacyjnego - co pokreślił Prezydent dr Marian Król gratulując profesorowi Jabubikowi jego dzieła – zaprezentowany pomnik Hipolita Cegielskiego uznany został za wybitne dzieło sztuki rzeźbiarskiej, w pełni oddające zarówno portretowaną postać jak i jej legendę. Pomnik ten, którego odsłonięcie w Poznaniu nastąpi w roku 2009, wzbogaci kulturę stolicy Wielkopolski o nowe, najwyższej próby dzieło artystyczne, tak bardzo związane z Poznaniem, historią tego miasta i jego wielkich postaci.

W tym miejscu, z okazji zakończenia prac rzeźbiarskich przy pomniku, należy oddać też hołd wszystkim indywidualnym ( bez mała 900 osobistości ) i korporacyjnym ( ponad 140 firm i instytucji ) darczyńcom, których szczodrość umożliwiła realizację inicjatywy Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, wystawienia po raz pierwszy w Polsce pomnika temu, kto w XIX wieku podjął trud przekucia w materię ideału pracy organicznej. Pomnik Hipolita Cegielskiego stanie więc w Poznaniu nieopodal miejsca, gdzie Hipolit Cegielski mieszkał i pracował, przypominając nie tylko jego legendę, ale też jego filozofię pracy twórczej, z której korzyści czerpią wszyscy.

(Na zdjęciu prawnuczka Hipolita Cegielskiego, Zofia Cegielska-Doerfer ze wzruszeniem ogląda pomnik swojego sławnego antenata, jeszcze w nieskazitelnej bieli rzeźbiarskiego gipsu. W przyszłym roku ten pomnik zobaczy już w spiżu, a razem z nią podziwiać go będą też wszyscy mieszkańcy Poznania.)

Wizyta prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla i wicemarszałka województwa wielkopolskiego – Leszka Wojtasiaka w Wiesbaden, stolicy niemieckiej Hesji, w dniu 4 września 2008 roku związana była z niecodziennym wydarzeniem – przekazaniem premierowi Hesji, panu Rolandowi Kochowi przyznanej mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita pod przewodnictwem prof. Stanisława Lorenca – rektora poznańskiego Uniwersytetu imienia Adama Mickiewicza, Statuetki „Honorowego Złotego Hipolita” wraz z dyplomem Godności „Przyjaciel Polski i Polaków”. ( Na zdjęciu: Od lewej – premier Hesji - Roland Koch z otrzymaną Statuetką „Honorowego Złotego Hipolita”, oraz prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. )

Kameralna uroczystość przekazania Dostojnemu Laureatowi obu wyróżnień odbyła się o godzinie 14.00 w Wiesbaden, w Heskiej Kancelarii Stanu, siedzibie premiera Hesji z udziałem zaproszonych przez Laureata osobistości z jego urzędu oraz przedstawicieli władz stolicy Hesji – Wiesbaden. Wielkopolskę reprezentowali: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, wice marszałkowie województwa wielkopolskiego – Leszek Wojtasiak i Krystyna Poślednia, oraz radni sejmiku województwa wielkopolskiego – Zbigniew Czerwiński, Jerzy Kado i Jan Grzesiek. Na uroczystość przybył też Konsul Generalny RP w Köln – Andrzej Kaczorowski. Obecni byli też przedstawiciele miejscowych mediów. Po ceremonii powitania krótkie przemówienie wygłosił prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. Zwracając się do premiera Rolanda Kocha powiedział on między innymi: „Szanowny Panie Premierze! Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, które reprezentujemy wspólnie z Panem Marszałkiem jest organizacją poza rządową. Jest społeczną inicjatywą obywatelską skupiającą naukowców, przedstawicieli sfery gospodarczej, ludzi kultury, sztuki i mediów. (...) Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu wraz z Kapitułą Statuetki Honorowego Złotego Hipolita pod przewodnictwem prof. Stanisława Lorenca – rektora Uniwersytetu imienia Adama Mickiewicza, na wniosek Marszałka Województwa Wielkopolskiego przyznała Panu Premierowi Statuetkę „Honorowego Złotego Hipolita” wraz z godnością „Przyjaciel Polski i Polaków”. (...) Dziś mam przyjemność w imieniu Kapituły i Towarzystwa wręczyć panu, wraz z panem Leszkiem Wojtasiakiem wicemarszałkiem województwa wielkopolskiego, naszą specjalną nagrodę, aby w ten symboliczny sposób podziękować Panu Premierowi za wspieranie Polski i naszej Wielkopolski w aspiracjach Europejskich (...) W ten sposób nasze Towarzystwo wyróżnia ludzi prawych, oddanych sprawie upowszechniania i utrwalania uniwersalnych wartości patriotycznych i moralnych, przywracania szacunku dla pracy służącej ogółowi i umacniania międzynarodowego solidaryzmu społecznego”.

Premier Roland Koch w serdecznych słowach podziękował za wyróżnienie, podkreślił swoją sympatię dla regionu wielkopolskiego, dla Polski i Polaków, zwrócił uwagę na znaczenie bliskiej współpracy obu regionów – Hesji i Wielkopolski dla zachodzących procesów integracyjnych w ramach Unii Europejskiej, dla zbliżania społeczeństw obu regionów, budowaniu trwałych, serdecznych więzi między ludźmi.

Profesor Wacław Wilczyński w czerwcu 2008 ukończył 85 rok życia. Ten piękny jubileusz wybitnego polskiego naukowca, niezwykle twórczego popularyzatora wiedzy ekonomicznej i wychowawcy wielu pokoleń polskich ekonomistów, stał się ważnym wydarzeniem w dniu 20 czerwca 2008 roku w poznańskiej Akademii Ekonomicznej, macierzystej uczelni Profesora. Tego dnia z okazji Jubileuszu Wacława Wilczyńskiego w Akademii Ekonomicznej odbyła się konferencja naukowa pod nazwą „Liberalizm we współczesnej gospodarce” podczas której Dostojny Jubilat wygłosił niezwykle interesujący referat, przyjęty gromkimi oklaskami zebranych naukowców i zaproszonych gości. Naukową część konferencji wzbogaciło wydarzenie odznaczenia profesora Wilczyńskiego Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” przyznanym Mu przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w uznaniu jego zasług dla polskiej nauki ekonomicznej.

Odznaczenie przekazał profesorowi prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, który gratulując Mu wyróżnienia i składając Mu życzenia zdrowia, długich lat życia i dalszej twórczości naukowej, przypomniał zebranym na uroczystości osobistościom, że profesor Wacław Wilczyński jest też laureatem nagrody Złotego Hipolita z roku 2003, najwyższego wyróżnienia przyznawanego przez Towarzystwo Wybitnym Osobistościom Pracy Organicznej.

A oto sylwetka Dostojnego Jubilata:

Wacław Wilczyński, prof. dr, urodził się w 1923 roku. Pochodzi z Wolnego Miasta Gdańska, ale jako dziecko i młodzieniec wychowywał się i studiował w Poznaniu. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej. Ukończył Akademię Handlową w Poznaniu. Już w latach 50-ych publikował teksty, oceniane wówczas jako "rewizjonistyczne" w stosunku do funkcjonującego systemu ekonomicznego. W latach 1968 -1970 był wykładowcą na katolickim uniwersytecie w Leuven (Belgia). Na przełomie lat 1970 i 1980 był konsultantem w pierwszym zespole reformatorskim Leszka Balcerowicza. Później był członkiem Rady Ekonomicznej przy rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Od roku 1993 do roku 1997 stał na czele Rady Ekonomicznej przy prezesie Narodowego Banku Polskiego.

Profesor Wacław Wilczyński, dzisiaj nestor ekonomistów polskich, autor wielu publikacji naukowych, setek esejów i artykułów publicystycznych poświęconych tematyce ekonomicznej i gospodarczej, wniósł wielki wkład intelektualny w tworzenie się nowego porządku ekonomicznego w Polsce w okresie transformacji ustrojowej.

Profesor Wacław Wilczyński, który przed kilkoma laty obchodził pięćdziesięciolecie pracy naukowej, powiedział z tej okazji: "Mój światopogląd ekonomiczny w dużej mierze ukształtowało to, że doktoryzowałem się u profesora Edwarda Taylora" i wypowiedź ta w pełni koresponduje z całą działalnością publiczną i popularyzatorską profesora, którego zdaniem, znajomość mechanizmów kierujących rynkiem jest w Polsce wciąż niewielka, a ludzie nie rozumieją sensu przeprowadzanych reform.

Rok 2008 jest rokiem szczególnym dla Zakonu Ojców Paulinów, którzy w tym właśnie roku obchodzą 700. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Św. Pawła Pierwszego Pustelnika w roku 1308. Ale historia Zakonu rozpoczęła się znacznie wcześniej. Zakon Paulinów powstał bowiem na ziemi węgierskiej, a pierwszą paulińską wspólnotę zgromadził, z rozproszonych po lasach i grotach skalnych pustelników, Bartłomiej, biskup Pecs. Dla niej też w roku 1225 wybudował konwent i kościół pod wezwaniem św. Jakuba na górze Patacs i nadał pierwszą regułę ustalającą styl życia klasztornego. Nowo utworzona społeczność zakonna od 1263 roku przyjęła nazwę „Braci Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika”. Dopiero w roku 1308 kardynał Gentilis, legat papieża Klemensa V, nadał zakonowi w imieniu stolicy Apostolskiej regułę św. Augustyna i oficjalnie zatwierdził Zakon Św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Od tego czasu Zakon rozprzestrzenił się na Węgrzech i Półwyspie Bałkańskim, a szybko także w Polsce i innych krajach.

Do Polski z Węgier, z klasztoru Marianosztra (Nasza Maria) sprowadził paulinów książę Władysław Opolczyk. Paulini przybyli więc do Częstochowy w 1382 roku, otrzymując Wzgórze Jasnogórskie wraz z niewielkim kościołem pod wezwaniem Matki Bożej. W nim wkrótce umieścili, od wieków otaczany wielką czcią, Cudowny Wizerunek Matki Najświętszej, przywieziony przez fundatora z Bełza. W toku historii Jasna Góra stała się duchową stolicą Polaków, symbolem wierności i religijności narodu, a także - jako pierwszy klasztor pauliński w Polsce - matką innych domów zakonnych. W tym także Klasztoru Na Skałce w Krakowie.

Tam właśnie również uroczyście obchodzono rocznicę powołania Zakonu. Z tej okazji na Skałkę w Krakowie udała się delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem jego Prezydenta – dr Mariana Króla, aby przekazać na ręce Przeora Klasztoru Na Skałce – Ojca Andrzeja Napiórkowskiego przyznaną Klasztorowi wspólnie przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego i Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu specjalną Statuetkę Hipolita Cegielskiego „W uznaniu zasług w upowszechnianiu i umacnianiu wartości moralnych, patriotycznych, narodowych i etosu pracy organicznej w 700. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Św. Pawła Pierwszego Pustelnika ( 1308 – 2008 )”.

Kameralna uroczystość przekazania Statuetki odbyła się w obecności licznego grona Ojców Paulinów. Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król zwracając się do obecnych w serdecznych słowach pogratulował wspaniałej rocznicy, podkreślił wielkie zasługi Zakonu dla narodu polskiego, przypomniał świetlaną postać Przeora bohatera, obrońcy Jasnej Góry – Ojca Augustyna Kordeckiego – nawiasem mówiąc Wielkopolanina urodzonego 16 listopada 1603 roku w Iwanowicach koło Kalisza, podkreślił też współczesne dokonania obecnego Przeora Klasztoru Na Skałce – Ojca Andrzeja Napiórkowskiego. Ojcowie Paulini z radością przyjęli otrzymane wyróżnienie i serdecznie za nie podziękowali. Poniżej publikujemy kilka migawek fotograficznych z tego wydarzenia.

Trzemeszno w dniu 5 kwietnia 2008 roku było świadkiem niecodziennego wydarzenia w historii tego pięknego miasteczka. W Małej Bazylice pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i św. Michała Archanioła umieszczona została staraniem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, ufundowana przez Towarzystwo tablica pamiątkowa poświęcona pamięci Hipolita Cegielskiego, w 195 rocznicę urodzin tego wybitnego Wielkopolanina, rzecznika pracy organicznej i patriotyzmu gospodarczego. Odsłonięcia tej pięknej, stanowiącej dzieło artystyczne tablicy dokonała prawnuczka Hipolita Cegielskiego, pani Zofia Cegielska – Doerffer w obecności Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pana dr Mariana Króla oraz zaproszonych na uroczystość gości. Umieszczoną w Bazylice tablicę poświęcił Jego Ekscelencja ks. biskup Wojciech Polak w asyście księdza prałata Bronisława Michalskiego.

W uroczystości udział wzięli m.in.: poseł Tadeusz Tomaszewski, rzecznik prasowy zakładów HCP - Bolesław Januszkiewicz, starosta gnieźnieński – Krzysztof Ostrowski, burmistrz Trzemeszna – Krzysztof Bereziński oraz inne osobistości.

Uroczystość wmurowania tablicy poświęconej pamięci Hipolita Cegielskiego zbiegła się z 90 rocznicą polskiego szkolnictwa w Trzemesznie i 25 rocznicą nadania miejscowemu zespołowi szkół ponad gimnazjalnych imienia Hipolita Cegielskiego.

Dodać należy, że inicjatywa uhonorowania przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego pamięci patrona Towarzystwa tablicą w Bazylice spotkała się z wielkim uznaniem miejscowego społeczeństwa wśród którego pamięć o legendzie Hipolita Cegielskiego jest ugruntowana, a jego postać jest stale wzorcem dla uczącej się młodzieży. (g)

W dniu 22 grudnia 2007 roku Jego Eminencja Kardynał Zenon Grocholewski, najbliższy współpracownik Papieża Benedykta XVI, Wielki Syn Ziemi Wielkopolskiej, Honorowy Członek Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego i Laureat Złotego Hipolita z roku 2001 obchodził 25 rocznicę wyniesienia Go do godności biskupiej przez Ojca Świętego, Jana Pawła II. Uroczystość Srebrnego Jubileuszu Święceń Biskupich Kardynała Zenona Grocholewskiego, odbyła się w dniu 30 grudnia 2007 roku, w uroczystość Świętej Rodziny, w Katedrze Poznańskiej w czasie uroczystej Mszy św., transmitowanej przez Radio Emaus. Uroczystość ta zgromadziła wiernych z całej Archidiecezji Poznańskiej, przedstawicieli władz miasta Poznania i województwa wielkopolskiego, a także osobistości zaprzyjaźnionych z Dostojnym Jubilatem. Wśród osobistości zaproszonych przez Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, Metropolitę Poznańskiego, na uroczystość jubileuszową Kardynała Grocholewskiego obecny był również Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, który wziął też udział w spotkaniu z Kardynałem Grocholewskim jakie odbyło się po zakończeniu uroczystości w Katedrze.

Podczas uroczystej Mszy świętej w Katedrze Kardynał Zenon Grocholewski wygłosił niezwykle ważną i piękną Homilię, którą zatytułował: „Dar kapłaństwa, którym Chrystus ubogacił Kościół Święty”. Zakończył ją słowami, jakie powinniśmy zapamiętać:”...W każdym razie, wszyscy tworzymy tę wielką Rodzinę Bożą. Jesteśmy ściśle współuzależnieni oraz wezwani do twórczej współpracy. Każdy z nas na swoim miejscu i w sposób odpowiadający swemu powołaniu, ma jakąś misję do spełnienia, dla dobra całości. Każdy na swojej drodze życia ma budować i umacniać ten Kościół święty. To jest niemożliwe bez łączności z Chrystusem. Najbardziej solidnym tworzywem tego budowania jest niewątpliwie świętość.”
(GG)

Kardynał Zenon Grocholewski pochodzi z archidiecezji poznańskiej. Urodził się 11 października 1939 roku w Bródkach koło Nowego Tomyśla. Święcenia kapłańskie przyjął 26 maja 1963 roku z rąk Arcybiskupa Antoniego Baraniaka w Katedrze Poznańskiej. Przez trzy lata był wikariuszem w parafii Chrystusa Odkupiciela na os. Warszawskim w Poznaniu. Studia prawnicze odbył w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, na którym potem długie lata wykładał, a obecnie, jako prefekt Kongregacji Wychowania Katolickiego, jest jego Wielkim Kanclerzem. Nominacja biskupia została podpisana przez Papieża Jana Pawła II w dniu 22 grudnia 1982 roku, a już 6 stycznia 1983 roku Jan Paweł II udzielił ks. Zenonowi Grocholewskiemu święceń biskupich w Bazylice św. Piotra na Watykanie.

Kardynał Zenon Grocholewski jest specjalistą w dziedzinie prawa kanonicznego, pracował w komisji przygotowującej nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, wydany w 1983 roku. Pracę nad kodeksem on sam ocenia jako najważniejszy życiowy dorobek. Przez długie lata pracował w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej. Kreowany kardynałem w 2001 roku, pełni obecnie funkcję Prefekta watykańskiej Kongregacji Wychowania Katolickiego. Zadaniem kongregacji jest między innymi nadzór nad uniwersytetami kościelnymi i innymi wyższymi uczelniami na całym świecie, troska o rozwój powołań kapłańskich i zgodne z normami prawnymi zakładanie seminariów duchownych, a także piecza nad wychowaniem katolickim.

Kardynał Zenon Grocholewski od 1966 roku mieszka w Rzymie, od dłuższego już czasu w renesansowym Palazzo della Cancelleria, w którym mieszczą się papieskie trybunały Roty Rzymskiej i Sygnatury Apostolskiej. ( Źródło KAI )

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego oraz Kapituła Złotego Hipolita ze smutkiem informują, że w nocy z dnia 5 na 6 marca 2008 roku, w Warszawie zmarł w wieku lat 85 Gustaw Holoubek, wielki polski artysta, aktor teatralny i filmowy, wychowawca i nauczyciel plejady polskich aktorów i młodzieży artystycznej, laureat nagrody Złotego Hipolita 2005. Odszedł wspaniały, szlachetny Człowiek, artysta, którego każda rola przechodziła do historii polskiego teatru i filmu. Pozostawił niezapomniane kreacje, które przez pokolenia będą wzorem i inspiracją Jego następców. Z bólem żegnamy w Jego osobie Wybitną Osobistość Pracy Organicznej, która dla Niego – jak sam mówił – zawsze była ucieczką przed strachem samotności i zawsze nieodmiennie kierowała Jego kroki ku teatralnej scenie. Tam przeobrażał się w mocarza słowa, dykcji, gestu, intonacji i interpretacji. Obdarzony wielką inteligencją i intuicją bezbłędnie odczytywał przesłania autorów dramatów. Wzbogacał je i oprawiał własną niezwykłą osobowością, tworzył nową rzeczywistość. Będzie Go bardzo brakować polskiej kulturze. Będzie Go brakować nam wszystkim. Żegnaj Mistrzu!

Gustaw Holoubek był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów teatralnych i filmowych. Był również reżyserem. Urodził się 21 kwietnia 1923 w Krakowie. W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej w oddziałach Przysposobienia Wojskowego. Dostał się do niewoli niemieckiej. Trafił do obozu jenieckiego w Altengrabow, później w Toruniu. W 1940 roku został zwolniony i wrócił do Krakowa. W czasie okupacji należał do konspiracyjnego kółka teatralnego. W 1945 roku zdał egzaminy do krakowskiego Studia Dramatycznego przy Teatrze im. J. Słowackiego założonego przez Karola Frycza, które ukończył w 1947 roku.

W pierwszych latach kariery scenicznej Gustaw Holoubek grał w teatrach krakowskich. W 1949 roku został zaangażowany do Teatru Śląskiego im. St. Wyspiańskiego w Katowicach, gdzie w latach 1954-1956 pełnił także funkcje kierownika artystycznego. W 1957 roku przeniósł się do Warszawy i od 1958 roku związał się na stale z teatrami warszawskimi. Grał w Teatrze Polskim (1958-1959), Teatrze Dramatycznym (1959-1963), Teatrze Narodowym (1964-1968). Współpraca z Kazimierzem Dejmkiem - dyrektorem Teatru Narodowego - zaowocowała doskonałymi rolami na tej scenie. Po odwołaniu Dejmka ze stanowiska dyrektora, Holoubek solidarnie z grupa aktorów opuścił teatr. W 1968 roku powrócił do Teatru Dramatycznego, którym kierował jako dyrektor w latach 1971-1982. Jako dyrektor tej sceny, stworzył teatr o wysokiej randze artystycznej. W latach 1970-1981 był prezesem SPATiF-u.

Od 1989 roku Gustaw Holoubek jest związany z Teatrem Ateneum. W 1997 roku został kierownikiem artystycznym tej sceny. Był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, obecnie od 1989 roku był profesorem tej uczelni (Akademia Teatralna). W 1989 roku został senatorem Rzeczypospolitej Polskiej. Gustaw Holoubek zagrał też w wielu polskich filmach.

Nagrody Złotego Hipolita rozdane! W siedmioletniej tradycji honorowania wybitnych osobistości nagrodą Złotego Hipolita Kapituła wyróżniła już kilkadziesiąt postaci zasłużonych dla Polski, jej nauki, kultury, życia społecznego i politycznego. Wśród laureatów w kolejnych latach witaliśmy takie osobistości jak między innymi: Jerzy Kawalerowicz, Krzysztof Penderecki, kardynał Zenon Grocholewski, Władysław Bartoszewski, Jan Nowak Jeziorański, Ryszard Kapuściński, Tadeusz Mazowiecki i Andrzej Wajda. W mijającym roku 2007, w czasie uroczystości jaka odbyła się w Poznaniu, tradycyjnie w ostatnią sobotę listopada ( 24 .XI. ), grono laureatów nagrody Złotego Hipolita powiększyły nominowane Wybitne Osobistości Pracy Organicznej: Magdalena Abakanowicz – światowej sławy rzeźbiarka; ks. Adam Boniecki – redaktor naczelny Tygodnika Powszechnego; prof. Bohdan Gruchman – wybitny ekonomista i nauczyciel akademicki; prof. Czesław Janicki – nauczyciel akademicki; Adam Kochanowski – publicysta, pisarz; prof. Jerzy Regulski – twórca polskiego samorządu terytorialnego. Wcześniej, na początku roku Kapituła podczas sesji wyjazdowej do Szczecina ( ze względu na stan zdrowia Laureata ) nagrodą Złotego Hipolita uhonorowała wiekowego nestora polskich naukowców, prof. Władysława Górskiego.

Wszystkim laureatom nagrodę, Statuetkę Złotego Hipolita oraz Dyplom Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej wręczał osobiście Prezydent Towarzystwa imienia Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w obecności członków Kapituły. Następnie w krótkim wystąpieniu dr Marian Król serdecznie pogratulował laureatom wyróżnień i złożył im życzenia dalszych sukcesów w pracy dla Polski. Nagroda Złotego Hipolita, zyskała już sobie wielki, zasłużony prestiż, o czym świadczą liczne - kierowane z całego kraju przez znane i wybitne osobistości - propozycje nowych nominacji do rozpatrzenia przez Kapitułę. Tak więc dopiero w listopadzie przyszłego roku dowiemy się, kto będzie kolejnym laureatem Złotych Hipolitów 2008. (jag)

Profesor Tadeusz Maliński, wybitny polski naukowiec, od roku 1979 pracujący w Stanach Zjednoczonych, Lider Pracy Organicznej i laureat Honorowego Hipolita podczas swojego ostatniego pobytu w Polsce złożył wizytę w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu, gdzie w dniu 16 listopada 2007 roku został przyjęty przez Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla. Podczas spotkania dr Marian Król poinformował profesora Malińskiego o realizowanych przez Towarzystwo projektach, w tym o podjętej inicjatywie wystawienia w Poznaniu pomnika Hipolita Cegielskiego. Profesor Maliński, Wielkopolanin ( ur. 1946 w Śremie ), absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wyraził gorące poparcie dla tej inicjatywy Towarzystwa prosząc o wpisanie go na listę członków Komitetu Honorowego Budowy Pomnika. Jednocześnie profesor na konto funduszu Budowy Pomnika wpłacił znaczącą darowiznę.

Ten miły gest profesora został z zadowoleniem przyjęty przez Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla, który w podziękowaniu wręczył profesorowi Malińskiemu pamiątkowy medal pomnikowy „Bene meritus” przyznawany wyjątkowym darczyńcom. W czasie spotkania profesor Maliński podzielił się z Prezydentem dr. Marianem Królem informacjami o swoich badaniach naukowych, planach wizyty w kraju rodzinnym i w Wielkopolsce.

Na zakończenie wizyty profesora Tadeusza Malińskiego w siedzibie Towarzystwa, Prezydent – dr Marian Król udekorował go Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” – wyróżnieniem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dla osobistości szczególnie zasłużonych na polu działalności zawodowej lub społecznej. Profesor Maliński wyróżnienie przyjął ze wzruszeniem i serdecznie za nie podziękował. Spotkanie jak zawsze zakończyła wspólna fotografia i wzajemne życzenia ponownego spotkania się wkrótce.

Na zdjęciu powyżej: Profesor Tadeusz Maliński – z lewej, z Prezydentem Towarzystwa – dr Marianem Królem w chwilę po dekoracji profesora Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit”. Na zdjęciu obok: Profesor Maliński dziękuje Towarzystwu za otrzymane wyróżnienie. ( Foto. Archiwum THC )

Przypominamy sylwetkę profesora Tadeusza Malińskiego:

Profesor Tadeusz Maliński, Wielkopolanin, jest jednym z najwybitniejszych na świecie uczonych. Profesor urodził się w 1946 roku w Śremie. Jest absolwentem Wydziału Chemii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Od 1979 roku pracuje naukowo renomowanych uniwersytetach amerykańskich. Od 1995 jest Visiting Profesor Uniwersytetu w Bernie w Szwajcarii, a od 1997 roku także w Uniwersytecie Wiedeńskim. W 2000 roku profesor Tadeusz Maliński objął zaszczytną imienną profesurę na Uniwersytecie w Ohio w Athens.

Jako chemik profesor interesuje się od początków swojej kariery naukowej poszukiwaniem nowych metod bioelektrochemicznych mających zastosowanie w medycynie. Przełomowym odkryciem okazało się zbudowanie przez profesora Tadeusza Malińskiego pierwszej w świecie nanoelektrody, mierzącej in vivo, w czasie rzeczywistym ilość cząsteczek tlenku azotu w pojedynczej komórce. Ogłoszenie rezultatów tych badań w 1992 roku okazało się światowym przełomem w badaniach tlenku azotu, cząsteczki zwanej „kluczem do wielu drzwi", niezmiernie ważnej w medycynie. Badanie te spowodowały lawinę następnych odkryć naukowych profesora.

Naukowe dokonania profesora Tadeusza Malińskiego zostały szybko docenione w świecie. Profesor Tadeusz Maliński otrzymał wiele nagród i dostąpił wielu zaszczytów w szeregu krajów od Stanów Zjednoczonych po Polskę. Został dwukrotnie nominowany do nagrody Nobla w dziedzinie medycyny i chemii. Jedną z wielu prestiżowych nagród jakie otrzymał jest Gemi Award 2003 ( Nobel Amerykański ) za najbardziej innowacyjne odkrycie w medycynie. Osiągnięcia profesora Malińskiego, ciągu ostatnich lat znacznie zmieniły oblicze światowej medycyny.

Medal „Labor Omnia Vincit” ustanowiony przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego i przyznawany w dwóch kategoriach – Złoty Medal „Labor Omnia Vincit” i Srebrny Medal „Labor Omnia Vincit” – stał się ważnym i cenionym wyróżnieniem przyznawanym przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego osobistościom szczególnie zasłużonym w pracy dla społeczeństwa. Wśród licznego już grona laureatów Medalu są dzisiaj wybitni naukowcy, ludzie kultury, społecznicy, działacze samorządowi i przedstawiciele sfery gospodarczej.

18 października 2007 roku, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego odbyła się kolejna uroczystość udekorowania Medalem „Labor Omnia Vincit” grupy zasłużonych Wielkopolan. Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król Srebrnymi Medalami „Labor Omnia Vincit” udekorował: Zygmunta Garsteckiego – dyrektora firmy POLCAR – Poznań, Przemysława Gonerę – prezesa zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu, Tadeusza Kordanę – wiceprezesa zarządu Poznańskich Zakładów Zielarskich „HERBAPOL” S.A., wybitnego znawcy ziół leczniczych, Stanisława Słopienia – prezesa Wielkopolskiego Towarzystwa Kulturalnego, oraz Zygmunta Szorcza – działacza gospodarczego. W czasie uroczystości Prezydentowi Towarzystwa, dr Marianowi Królowi towarzyszył członek Towarzystwa i członek Kapituły Medalu „Labor Omnia Vincit” – prof. Andrzej Mizgalski.

Wszyscy wyróżnieni z wielką satysfakcją przyjęli fakt docenienia i uhonorowania ich wieloletniej działalności zawodowej i społecznej wpisującej się w etos pracy organicznej tak bardzo dzisiaj potrzebnej społeczeństwu.

Poniżej prezentujemy Album laureatów:

W dniu 11 września 2007 roku prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Marian Król, w towarzystwie dyrektora biura Towarzystwa - Edmunda Dudzińskiego oraz laureata Medalu "Labor Omnia Vincit" - Aleksandra Lesza, złożył wizytę Dwóch Ambasadzie Arabii Saudyjskiej Dwóch Warszawie, aby na ręce Ambasadora dr Nasser A. Albraika przekazać Złoty Medal "Labor Omnia Vincit" przyznany przez Kapitułę przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego Strażnikowi Dwóch Świętych Meczetów, Królowi Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saudowi jako szczególne podziękowanie dla Jego Wysokości za dar serca jakim było sfinansowanie przez Jego Wysokość operacji rozdzielenia bliźniaczek syjamskich - Darii i Olgi Kołacz z Janikowa, w województwie kujawsko-pomorskim.

Delegację Towarzystwa serdecznie podjął w swoim gabinecie Ambasador dr Nasser A. Albraik, który z rąk prezydenta dr Mariana Króla przejął Złoty Medal "Labor Omnia Vincit" dla Jego Wysokości Króla Arabii Saudyjskiej. Po miłej kameralnej uroczystości prezydent Towarzystwa - dr Marian Król oraz towarzyszące mu osoby przy filiżance kawy rozmawiali z Ambasadorem Królestwa Arabii Saudyjskiej o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. (gg).

Na zdjęciu górnym: Ambasador dr Nasser A. Albrik przejmuje z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Mariana Króla Złoty Medal "Labor Omnia Vincit" dla Jego Wysokości Króla Arabii Saudyjskiej. Na zdjęciu dolnym: pamiątkowe zdjęcie w gabinecie Ambasadora. Od lewej stoją: dr Marian Król, Ambasador dr Nasser A, Albrik, członkowie delegacji Towarzystwa - Aleksander Lesz i Edmund Dudziński. (Fot.THC).

...Strażnika Dwóch Świętych Meczetów króla Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud od Kapituły Orderu przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego jest szczególnym podziękowaniem dla Jego Wysokości za dar serca jakim było sfinansowanie przez Jego Wysokość operacji rozdzielenia bliźniaczek syjamskich – Darii i Olgi Kołacz z Janikowa, w województwie kujawsko-pomorskim. O przyznaniu Jego Wysokości Strażnikowi Dwóch Świętych Meczetów Królowi Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud Złotego Medalu „Labor Omnia Vincit” poinformował w dniu 19 czerwca 2007 roku Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król Jego Ekscelencję Ambasadora Królestwa Arabii Saudyjskiej w Polsce, pana dr Nasser A. Albraik, podczas kurtuazyjnej wizyty złożonej w rezydencji Ambasady w Warszawie. ( Na zdjęciu od lewej: Jego Ekscelencja Ambasador Królestwa Arabii Saudyjskiej, dr Nasser A. Albraik oraz Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król )

W czasie rozmowy z Jego Ekscelencją Ambasadorem dr. Nasser A. Albraik, Prezydent dr Marian Król poinformował Ambasadora o historii i działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, o idei ustanowienia Orderu „Labor Omnia Vincit” jako honorowego wyróżnienia dla szczególnie zasłużonych osobistości, które bezinteresownie swoją pracą i działalnością przysłużyły się innym, będąc wzorem szlachetnych postaw i cnót.

Prezydent dr Marian Król przekazał na ręce Jego Ekscelencji Ambasadora Królestwa Arabii Saudyjskiej uroczysty adres dla Strażnika Dwóch Świętych Meczetów króla Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud informujący o decyzji Kapituły Orderu „Labor Omnia Vincit”, wraz z serdeczną prośbą o przyjęcie tego wyróżnienia przez Jego Wysokość Strażnika Dwóch Świętych Meczetów, twórcę „Królestwa Humanitaryzmu”.

Jego Ekscelencja Ambasador Królestwa Arabii Saudyjskiej z zadowoleniem przyjął wizytę Prezydenta dr. Mariana Króla i przekazane Mu informacje o działalności Towarzystwa. W trakcie rozmowy, jaka upłynęła w atmosferze wzajemnej serdecznej życzliwości poruszono wiele tematów dotyczących między innymi projektów pro społecznych realizowanych przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, więzów sympatii łączących narody Polski i Królestwa Arabii Saudyjskiej, wspominano też wielkie wydarzenie jakim była operacja rozdzielenia sióstr syjamskich przeprowadzona z takim sukcesem przez lekarzy Kliniki Królewskiej w Rijadzie. Na zakończenie wizyty Prezydent dr Marian Król serdecznie zaprosił Jego Ekscelencję Ambasadora Królestwa Arabii Saudyjskiej do odwiedzenia Poznania i siedziby Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w dogodnym dla Ambasadora czasie. Zaproszenie zostało przyjęte z zadowoleniem. (gg)

W piątek, 16 marca 2007 roku w poznańskiej siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego zebrało się grono wybitnych osobistości – ludzi sztuki i kultury, aby być świadkami niecodziennego wydarzenia, dekorowania Józefa Stasińskiego, wybitnego polskiego i europejskiego rzeźbiarza i medaliera, laureata z 2002 roku nagrody Złotego Hipolita i Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej, Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” z okazji Jego 80 urodzin, przypadającej dokładnie w dniu 16 marca. Aktu dekoracji dokonał osobiście prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, któremu towarzyszył w ceremonii członek zarządu Towarzystwa – Jerzy Szyło. W serdecznej krótkiej laudacji, dr Marian Król omówił dorobek artystyczny Józefa Stasińskiego, podkreślił osobiste zalety tego wielkiego artysty – skromność, życzliwość dla ludzi, poczucie humoru, gratulował znakomitej kondycji twórczej.

Obecni w tym gronie najbliżsi przyjaciele Dostojnego Laureata, również znakomici artyści polscy przyłączyli się do serdecznych gratulacji. Sam Dostojny Laureat nie krył wielkiego wzruszenia, dziękował za przyznane wyróżnienie, a po ceremonii dekoracji, przy kawie z humorem opowiadał o przygodach swojego artystycznego życia, wspominając czasy dawnej cyganerii poznańskiej, środowiska artystycznego, które niestety dzisiaj jest już tylko historią znakomitych anegdot o cudownych ludziach minionej epoki.

Stasiński Józef Konstanty, artysta rzeźbiarz, medalier, urodził się 16 marca 1927 roku w Poznaniu. Ojciec - zawodowy żołnierz, za działalność konspiracyjną podczas okupacji hitlerowskiej, został stracony w 1942 roku w Berlinie. Przeżycia wojenne i praca przymusowa w Niemczech miały wpływ na tematykę podejmowaną przez artystę w jego twórczości.

Po ukończeniu Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu podjął studia w PWSSP na Wydziale Rzeźby oraz w ASP w Warszawie. W latach 1954-1974 był nauczycielem rzeźby w PLSP, następnie wykładowcą w Instytucie Architektury i Planowania Przestrzennego. W 1992 r został profesorem nadzwyczajnym w tymże Instytucie.

Dorobek artystyczny Józefa Stasińskiego w dziedzinie rzeźby obejmuje między innymi: pomnik kardynała Augusta Hlonda, Drogę Krzyżową i ołtarz Chrystusa w poznańskiej Katedrze oraz pomnik ofiar faszyzmu w Chełmie nad Nerem. W dziedzinie medalierstwa - do tej pory wykonał 1810 medali - na szczególną uwagę zasługują cykle: "Polska walcząca na frontach II wojny światowej 1939 - 1945", "W trzechsetną rocznicę wygaśnięcia rodu Piastów Śląskich 1675 - 1976", oraz "Pontyfikat Jana Pawła II".

Za swoją twórczość artystyczną Józef Stasiński został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, nagrodą MKiS za całokształt twórczości oraz nagrodami regionalnymi; za upowszechnienie kultury, oraz nagrodą miasta Poznania "Ad Perpetuam Rei Memoriam". W dniu 29 stycznia 2002 roku otrzymał odznaczenie papieskie - Order św. Sylwestra z gwiazdą - przyznany za twórczość rzeźbiarską dla Katedry i za medale papieskie. W czerwcu 2002 roku Kapituła "Złotego Hipolita" przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego przyznała mu najwyższe honorowe wyróżnienie Towarzystwa - statuetkę "Złotego Hipolita" nadając jednocześnie godność: "Wybitna Osobistość Pracy Organicznej".

20 lutego 2007 roku w siedzibie THC, w Sali im. Hipolita Cegielskiego odbyła się kameralna uroczystość odznaczenia Gerarda Górnickiego Złotym Medalem Labor Omnia Vincit przyznawanym przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego osobom szczególnie zasłużonym dla środowisk lub dziedzin życia. Jest już tradycją, że medalami Labor Omnia Vincit wyróżnionych dekoruje osobiście prezydent Towarzystwa, dr Marian Król. Tak było i tym razem. Sędziwego Laureata Złotym Medalem Labor Omnia Vincit udekorował dr Marian Król wygłaszając przy tej okazji serdeczną laudację, podkreślając zasługi Gerarda Górnickiego dla polskiej kultury. Po dekoracji nastąpiły gratulacje i życzenia zdrowia i sił dla Laureata, który jak wynika z jego metryki wszedł już w wiek podeszły.

A oto sylwetka Dostojnego Laureata:

Gerard Górnicki urodził się w Strzyżowie nad Wisłokiem w 1920 roku. W czasie okupacji niemieckiej Gerard Górnicki był żołnierzem Armii Krajowej, a także nauczycielem w tajnym nauczaniu. Jest absolwentem Wydziału Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim (1947 r.). W Poznaniu - gdzie pisarz mieszka od pół wieku, w latach 1966–1975 kierował poznańskim oddziałem Związku Literatów Polskich.

Prawnik, nauczyciel szkoły średniej, poeta i pisarz, autor m.in. opowiadań: „Sybirca”(1957 r.), ”Portret kota”(1961), „Spotkanie przed bramą do nieba”(1971), „Na śniegu widniała gwiazda”(1978) oraz powieści: „Powrót Stanleya Kozdry”(1963), „Spotkanie z rzymianką”(1966), „Ucieczka na obczyznę”( 1968), „Dom na Pacyfiku” (1969), „Dziewczyna Anh odchodzi” (1973), „Miasto króla”(1974), „Szukanie ocalenia”(1988), „Bitwa szalała do wieczora”(1984), „Matka śnieżna”(1989), „Dolina grzechów”(1993), „Mściwoj i Anna Maria”(1994) i innych.

W dniu 2 lutego 2007 roku, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w sali imienia Patrona Towarzystwa odbyła się kameralna uroczystość udekorowania Srebrnym Medalem Labor Omnia Vincit Zdzisława Rozwalaka, zasłużonego, historycznego przywódcę robotniczego, twórcę związku zawodowego Solidarność w Poznańskiej Fabryce Maszyn Żniwnych w 1980 roku. Dekoracji Medalem dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, który w krótkim wystąpieniu przypomniał zasługi Zdzisława Rozwalaka w tworzeniu i przewodzeniu Solidarności w regionie wielkopolskim w najtrudniejszym okresie walki o wolności i demokrację.

Zdzisław Rozwalak mówi o swoim życiu: „Urodziłem się, 3 stycznia 1943 roku, w Poznaniu. Uczęszczałem do męskiej szkoły podstawowej nr 39. W roku 1956 dołączyłem do „cegielszczaków” idących na plac Mickiewicza, a potem z grupą młodzieży z transparentami „Chcemy chleba” poszliśmy ma Targi Poznańskie. Potem była ulica Kochanowskiego, strzelanina, krew, ranni. Po 1956 roku w czasie odwilży z grupą ministrantów ( od zmartwychwstańców ) z komendantem Tadeuszem Strzałkowskim (na wzór skautów) stworzyliśmy 19 PDH im. Kornela Makuszyńskiego. Naszym opiekunem był profesor Dega. Po czterech lata nękania przez esbeków nasza drużyna jednak się rozpadła.

W latach 1957-1960 uczyłem się w szkole Zawodowej ( w zawodzie ślusarz-tokarz ). Moi rodzice pracowali w Poznańskiej Fabryce Maszyn Żniwnych. Byliśmy liczną rodziną i ciężko nam się żyło.

Od 1963 roku do roku 1965 służyłem w wojsku w Katowicach i tam poznałem kopalnię Wujek. Po wojsku podjąłem pracę w PFMŻ ma Starołęce i pracowałem tam w okresie lat 1965 - 1998. Kiedy 30 sierpnia 1980 w PFMŻ wybuchł strajk okupacyjny ludzie wybrali mnie na przewodniczącego Komitetu Strajkowego, a we wrześniu nad Maltą zostałem wybrany na przewodniczącego MKZ, później przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „S” w PFMŻ. W czerwcu 1981 wybrano mnie na Przewodniczącego Regionu Wielkopolska NSZZ „S”. Równocześnie byłem członkiem Prezydium Komisji Krajowej w Gdańsku. W roku 1980 tworzyłem z kolegami Komitet Budowy Pomnika Czerwiec 56 i zostałem przewodniczącym Komitetu Obchodów 25 rocznicy Czerwca 56. Między innymi dzięki mojemu uporowi ten pomnik stanął w 1981 roku.

W stanie wojennym nie byłem internowany, ale spotykały mnie różne szykany, między innymi w tym okresie byłem przez dwie doby przesłuchiwany na Rakowieckiej w Warszawie i wielokrotnie na Kochanowskiego w Poznaniu. Dzięki ówczesnemu wojewodzie, Marianowi Królowi – ustała wreszcie wściekłość Służby Bezpieczeństwa na mnie i kierowane do mnie groźby.

Przez z cały czas stanu wojennego prowadziłem podziemną działalność Związkową.

W roku 1989 wreszcie mogłem zacząć wraz z kolegami w PFMŻ oficjalną działalność związkową. W ręku 1990 zostałem wybrany na przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ Solidarność w Poznańskiej Fabryce Maszyn Żniwnych. Funkcje te pełniłem do 1998 roku. W tym samym czasie byłem członkiem Zarządu Regionu Wielkopolska NSZZ "S", a także przez 5 lat byłem członkiem Rady Zatrudnienia przy Wojewodzie. Działałem w owym czasie w Stowarzyszeniu Przeciwdziałania Bezrobociu, zajmowałem się organizacją paczek świątecznych dla dzieci z biednych rodzin.

W roku 1990 zostałem współzałożycielem Wielkopolskiej Fundacji Pomocy Inwalidów FILAR i w roku 1994 zostałem wybrany prezesem tej Fundacji. Praca na rzecz ludzi, sprawia mi wielką satysfakcję, a szczególnie cieszy mnie jeśli mogę sprawić radość niepełnosprawnemu dziecku.

To jest wspaniały jubileusz: Nestor polskich historyków, Wybitna Osobistość Pracy Organicznej – Laureat Złotego Hipolita z 2001 roku, członek honorowy Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, prof. dr hab. Gerard Labuda (ur. 28.12.1916r) w ostatnich dniach grudnia 2006r obchodzł swoje 90 urodziny. Rocznica urodzin profesora zbiega się z 70. rocznicą jego pracy naukowej, którą nakreślił całkowicie nowe horyzonty dla badań i analiz historycznych. Autor 1875 publikacji naukowych, profesor Labuda dzisiaj na tle współczesnej nauki jawi się jako tytan pracy, jeden z ostatnich, a może już ostatni badacz dziejów dla którego nauka była życiem, a życie nauką. Z pochodzenia Kaszuba, z wyboru Poznaniak, Wielkopolanin, niepowtarzalny erudyta posługujący się swobodnie kilkunastoma językami obcymi dzisiaj na emeryturze, mimo podeszłego wieku nadal pracuje twórczo nad monumentalnym dziełem – Dziejami Kaszubów, którego pierwszy tom właśnie opuścił drukarnię – otoczony biblioteką zajmującą cały dom i zwierającą tysiące pozycji, dorobek całego twórczego życia. Takiej biblioteki historycznej nie ma w Polsce żaden naukowiec.

Kiedy odwiedziliśmy niedawno profesora Labudę w jego poznańskim domu, w którym po śmierci żony od siedmiu lat mieszka samotnie, zobaczyliśmy drobnej postury starszego pana nachylonego nad maszyną do pisania, kiedy zapisywał kolejne rozdziały swojej historii Kaszubów. Historii, której dotąd nie opisał nikt przed nim, a która pozwoli poznać i zrozumieć dzieje Wielkiego Pomorza, kiedyś obszaru jednorodnego etnicznie, kulturowo i gospodarczo, a pomijanego w historii Polski.

Świętując jubileusz profesora Labudy, życzymy temu Dostojnemu Jubilatowi, aby nadal dopisywało mu dobre zdrowie, aby nadal swoją pracą wzbogacał intelektualnie polską naukę historyczną i był wśród nas jak najdłużej. Tego samego życzyli Mu wszyscy, którzy w dniu 12 grudnia 2006 roku zebrali się w Auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, aby podczas podniosłej uroczystości oddać Mu należny hołd. Wśród wielu osobistości przybyłych na tę uroczystość i towarzyszącą jej sesję naukową należy wymienić przede wszystkim rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. Stanisława Lorenca, byłego rektora UAM, obecnie sekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego – prof. Stefana Jurgę, prezesa Polskiej Akademii Nauk – prof. Andrzeja B. Ligockiego, prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, licznych profesorów UAM, naukowców z innych uczelni - byłych studentów i doktorantów Dostojnego Jubilata, a także reprezentantów władz miasta Poznania, władz wojewódzkich, oraz przedstawicieli hierarchii kościelnej.

Poniżej publikujemy w skrócie życiorys Gerarda Labudy, aby przybliżyć wszystkim postać tego Wielkiego Naukowca, profesora, intelektualisty, wychowawcy wielu pokoleń polskich historyków, życiorys poznańskiego Kaszuby, człowieka wielkiej skromności i wielkiej kultury. Historyka, który sam jest historią polskiej nauki.

Gerard Labuda, urodził się 26. XII 1916 roku. Jest absolwentem Uniwersytetu Poznańskiego i Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich (1936-1939, 1943). Habilitował się z dziejów średniowiecza (początki państwa polskiego) w roku 1946, a profesorem uniwersytetu poznańskiego został już w roku 1949 i funkcję tę piastował aż do roku 1976. A następnie: prof. Polskiej Akademii Nauk w Warszawie w latach1953-1986; członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk od roku 1964 i jej wiceprezes w latach 1984-1989; członek Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie od roku 1951 jej prezes w latach 1989-1994; Doktor Honoris Causa uniwersytetów w Gdańsku, Toruniu, Warszawie, Krakowie, Wrocławiu i Szczecinie (1985-2003). Profesor Gerard Labuda, który dotychczas opublikował łącznie 1875 prac naukowych jest też autorem kilkudziesięciu odkrywczych, niezwykle ważnych historycznie publikacji książkowych, są to między innymi: Studia nad początkami państwa polskiego (1946); Pierwsze państwo słowiańskie - Państwo Samona (1949); Fragmenty do dziejów Słowiańszczyzny zachodniej, t. I-III (1960-1974); Źródła skandynawskie i anglosaskie do dziejów Słowiańszczyzny (1961); Polska granica zachodnia (1971); Mieszka II, król Polski (1994); Kaszubi i ich dzieje ( 1996); Święty Wojciech, biskup-męczennik, patron Polski, Czech i Węgier (2000); Mieszko I (2002); Rozwój metod dziejopisarskich od starożytności do współczesności, tom I (2003), i ostatnio Dzieje Kaszubów, tom I opublikowany w grudniu 2006 roku, miesiącu 90 rocznicy urodzin Autora.

Obecnie profesor Gerard Labuda nadal niestrudzenie pracuje nad dalszymi tomami tego monumentalnego dzieła o Ziemi swojego pochodzenia. (g)

25 listopada 2006 roku, w stolicy Wielkopolski – Poznaniu, w historycznej Białej Sali urzędy miasta odbyła się wielka gala wręczenia laureatom roku 2006 nagrody Złotego Hipolita wraz z dyplomem nadania Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej. Laureatami roku 2006 zostali: Ryszard Kapuściński – pisarz, reporter, dziennikarz; ks. Arcybiskup Józef Kowalczyk – Nuncjusz Apostolski w Polsce; Jacek Łuczak – profesor Akademii Medycznej w Poznaniu, lekarz; Zdzisław Miedziarek – inżynier, były wieloletni dyrektor zakładów im. Hipolita Cegielskiego; Teresa Rabska – profesor Uniwersytetu im. Adami Mickiewicza, prawnik; Kazimierz Szebiotko – profesor, były rektor Akademii Rolniczej; Bolesław Wojciechowicz – profesor, były rektor Politechniki Poznańskiej.

Aktu wręczenia laureatom Statuetek Złotego Hipolita i dyplomów Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej dokonali – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król oraz przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita, rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. Stanisław Lorenc. Zgromadzeni na uroczystości goście, wśród których byli reprezentanci władz Poznania i województwa poznańskiego, wyższych uczelni Poznania, parlamentarzyści, ludzie kultury, sfery gospodarczej i mediów, z aplauzem przyjęli decyzję Kapituły Złotego Hipolita, nagradzając Dostojnych Laureatów oklaskami i gratulacjami. Uroczystości jak zawsze podczas Gali wręczania Złotych Hipolitów towarzyszył okolicznościowy wykład. W tym roku prelegentem była profesor Aldona Kamela-Sowińska, rektor Wyższej Szkoły Handlu i Rachunkowości w Poznaniu, która w niezwykle barwny sposób przypomniała drogę życiową Hipolita Cegielskiego, okraszając swój wykład nieznanymi anegdotami z życia tego bohatera polskiego pozytywizmu. Cały program uroczystości prowadził jak zawsze z wielką elegancją i wyczuciem powagi sytuacji, dyrektor biura Towarzystwa – Edmund Dudziński.

W Warszawie, w siedzibie Nuncjatury Apostolskiej, w dniu 15 listopada 2006 roku złożyła wizytę delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem prezydenta Towarzystwa - dr Mariana Króla, aby przekazać Jego Ekscelencji, Nuncjuszowi Apostolskiemu w RP, ks. Arcybiskupowi Józefowi Kowalczykowi nagrodę „Złotego Hipolita”. Delegację stanowili: prezydent Towarzystwa – dr Marian Król, przewodniczący Kapituły „Złotego Hipolita” – rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza prof. dr hab. Stanisław Lorenc, b. rektor Politechniki Poznańskiej - prof. dr hab. Jerzy Dembczyński, prezes fundacji „Semper Polonia” – Aleksander Lesz, polityk – Roman Jagieliński oraz dyrektor biura Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – Edmund Dudziński. ( Na zdjęciu: Dostojny Laureat w otoczeniu Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla ( z lewej ) i prof. Stanisława Lorenca, Przewodniczącego Kapituły Złotego Hipolita (z prawej ).

Nagrodę „Złotego Hipolita” Kapituła przyznała Jego Ekscelencji, Nuncjuszowi Apostolskiemu w RP, ks. Arcybiskupowi Józefowi Kowalczykowi za całokształt jego działalności dla dobra stosunków państwa polskiego ze Stolicą Apostolską oraz dla dobra kościoła w Polsce.

Oto migawki fotograficzne z uroczystości w Nuncjaturze:

W poniedziałek, 16 października 2006 roku, we Wrocławiu Leśnicy, w parafii Św. Jadwigi Śląskiej odbyła się niecodzienna, kameralna uroczystość udekorowania Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” Jego Eminencji księdza kardynała Joachima Meisnera z Kolonii. Medal ten przyznawany przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego jest wyróżnieniem dla osobistości zasłużonych dla zbliżenia polsko-niemieckiego w oparciu o uniwersalne wartości chrześcijańskie. Dekoracji Jego Eminencji doskonal osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król, w obecności delegacji Towarzystwa, przybyłych duchownych wrocławskich oraz reprezentantów miasta. Ksiądz kardynał Joachim Meisner wyraził wielkie zadowolenie z wyróżnienia i serdecznie podziękował za uznanie jego pracy duszpasterskiej i działań na rzecz tak bliskich sobie społeczeństw – Polaków i Niemców, których losy przez wieki splatały się ze sobą w różnych dramatycznych okolicznościach, a teraz we wspólnej Europie mają po raz pierwszy szansę być prawdziwymi przyjaciółmi.

A oto kilka fotomigawek z uroczystości wrocławskiej:

Kardynał Joachim Meisner uchodzi powszechnie za jednego z najbardziej konserwatywnych hierarchów w niemieckim Kościele Rzymskokatolickim, mimo iż Archidiecezja Kolońska uważana jest za jedną z bardziej liberalnych. Znany jest ze swojej bezkompromisowości w kwestiach wiary i moralności. Uważany jest także za "człowieka papieża" w Niemczech. W Święto Bożego Narodzenia 2006 kardynał Meisner obchodzić będzie 73. urodziny.

Joachim Meisner urodził się w 1933 roku na Dolnym Śląsku, niedaleko Wrocławia. Sam wielokroć mówił, że człowiek ma w życiu tylko jedną ojczyznę, a tą jest dla niego właśnie Wrocław. Ojciec poległ na wojnie, a matka, gdy front zbliżał się do Śląska uciekła z czterema synami do Turyngii. Właśnie w związku z tymi wydarzeniami zrozumiałe jest dla wielu zatroskanie Meisnera kwestią wypędzenia - Meisner publicznie wypowiedział się za budową Muzeum-Pomnika Wypędzonych w Berlinie, co wymagało dużej z jego strony odwagi. Tej jednak Joachimowi Meisnerowi nigdy nie brakowało.

Po ukończeniu seminarium duchownego ( przedtem Meisner zdobył wykształcenie ekonomiczne ) w wieku 32 lat został wyświęcony na kapłana rzymskokatolickiego. W 1980 roku został mianowany przez papieża Jana Pawła II arcybiskupem Berlina, a w 1989 roku, wbrew decyzji kapituły katedralnej, papież Jan Paweł II powierzył mu pieczę nad Archidiecezją Kolońską, najbogatszą diecezją rzymskokatolicką w Niemczech.

W 1983 roku papież obdarzył go godnością kardynalską. Nominacja Meisnera nie podobała się wielu kolońskim katolikom, którzy znając konserwatywne poglądy nowego ordynariusza nie chcieli wpuścić abp. Meisnera do monumentalnej katedry, blokując drzwi wejściowe. Meisner w końcu dostał się do świątyni przy pomocy policji.

„Nie jesteśmy po to, by mówić tak jak ludzie chcą, ale po to by głosić to, czego Bóg chce od nas” - to jedna z częściej słyszanych dewiz kolońskiego hierarchy, który zabiera głos zawsze wtedy, gdy liberalne środowiska w niemieckim Kościele Rzymskokatolickim podważają jego zdaniem fundamenty wiary katolickiej.

Meisner nie zdradza jednak żadnych oznak zrezygnowania, czy zniechęcenia. Tym mocniej podkreśla swoje konserwatywne poglądy i tego samego, wierności wobec zasad Kościoła, wymaga od swoich najbliższych współpracowników. Kardynał podkreśla, że hart ducha wyniósł z byłej NRD. Jako biskup we wschodnich Niemczech stanowczo odmawiał spotkania z ówczesnym szefem państwa i Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED) Erichem Honeckerem.

Mimo swojego konserwatywnego światopoglądu Meisner potrafił nie raz zaskakiwać opinię publiczną swoimi wypowiedziami. Nie zawahał się poddawać pod wątpliwość chrześcijański charakter chadeckich partii (CDU i CSU), gdy te godziły się na kompromis w polityce aborcyjnej z socjaldemokratami lub nie były wystarczająco pro rodzinne w swojej polityce społeczno-podatkowej. Było to o tyle zaskakujące, że rzadko kiedy niemiecki hierarcha katolicki odważył się w tak ostry sposób publicznie krytykować partii, które opierają się na rzymskokatolickim elektoracie i do dziś często wsłuchują się w głos przedstawicieli Kościoła.

Mimo swojego stanowczego sprzeciwu dla małżeństw homoseksualnych kardynał zaskoczył wiernych stwierdzeniem, że Kościół katolicki stanowczo sprzeciwia się jakimkolwiek formom dyskryminowania osób o orientacji homoseksualnej. Słowa te zabrzmiały szczególnie w Kolonii, która uznawana jest za "stolicę" gay community w Niemczech. W odniesieniu do małżeństw osób tej samej płci kardynał Meisner zachowywał zawsze tradycyjną linię Kościoła Rzymskiego: małżeństwo opiera się na rodzinie, a jego konsekwencją jest prokreacja.

W ostatniej debacie na temat noszenia w szkołach publicznych przez wyznawczynie Islamu chust kardynał Meisner okazał się być bardziej liberalny niż niektórzy biskupi rzymskokatoliccy, czy nawet ewangeliccy. Zdaniem Meisnera muzułmanki powinny zachować prawo noszenia chust, bowiem są to symbole religijne, a wolność sumienia i wyznania jest wartością absolutną.

Postać Hipolita Cegielskiego, Wielkopolanina, dziewiętnastowiecznego prekursora nowoczesnego polskiego przemysłu, człowieka niezwykle wszechstronnego – nauczyciela, pisarza, dziennikarza i poety, stała się legendą nie tylko w Wielkopolsce, ale w całym kraju, jako postać wzoru pracy organicznej dla wspólnego dobra. Hipolit Cegielski, Poznaniak i stale obecny w tradycji tego miasta nigdy nie doczekał się w przeciwieństwie do wielu innych polskich postaci historycznych swojego pomnika w stolicy Wielkopolski. Ten przykry błąd wszystkich dotychczasowych włodarzy Poznania postanowiło naprawić Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego podejmując inicjatywę budowy w Poznaniu pomnika swojego patrona. Z inicjatywy prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla zaprojektowania pomnika podjął się wybitny artysta rzeźbiarz Krzysztof Jakubik, który swoją pierwszą wizję tego dzieła zaprezentował w dniu 21 sierpnia Komisji Opiniującej w skład której weszli przedstawiciela Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, artyści plastycy, ludzie kultury, reprezentanci władz architektonicznych i konserwatorskich miasta Poznania, a także członkowie władz samorządowych zajmujących się kulturą.

Zaprezentowana przez Krzysztofa Jakubika wizja przyszłego pomnika wywołała interesująca i pełną emocji dyskusję w czasie której wszyscy zgodnie stwierdzili, że idea wystawieniu w Poznaniu pomnika Hipolitowi Cegielskiemu jest niezwykle cenną inicjatywą i niezbędnym przypomnieniem szczególnie młodym generacjom historycznej postaci, która jest symbolem etosu twórczej pracy, nowatorskich przedsięwzięć i patriotyzmu. Pomnik, nad którym pracuje Krzysztof Jakubik ma stanąć w wyznaczonym już przez władze Poznania miejscu bezpośrednio związanym z działalnością Hipolita Cegielskiego. Jak stwierdzono na posiedzeniu Komisji Opiniującej jest to miejsce znakomicie wybrane, w centralnym punkcie Poznania, przy uczęszczanej trasie w otoczeniu interesującej zabudowy.

( Na zdjęciu jeden ze szkiców wstępnych do wizji pomnika.)

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego realizując pragnienie stałego przypominania nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II w sprawie godności i potrzeby pracy człowieczej, czemu dał On tak mocny i piękny wyraz w Encyklice Laborem Exercens postanowiło przekazać dla Domu Rodzinnego Jana Pawła II w Wadowicach replikę historycznej statuetki Złotego Hipolita, wierną kopię tej, jaką w darze od Towarzystwa przyjął Ojciec Święty Jan Paweł II w dniu 1 sierpnia 2001 roku podczas jubileuszowej audiencji generalnej w Watykanie. Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego pragnie, aby ta replika papieskiej statuetki Złotego Hipolita znajdując się w Domu Rodzinnym Jana Pawła II wśród licznych pamiątek po Ojcu Świętym wszystkim pielgrzymom odwiedzającym to niezwykłe muzeum - sanktuarium stale przypominała etos ludzkiej pracy stanowiącej - jak nauczał Ojciec Święty - o człowieczeństwie.

Dla naszego środowiska replika tej statuetki będzie stałym przypomnieniem spotkania z Ojcem Świętym delegacji Towarzystwa pod przewodnictwem dr Mariana Króla, prezydenta Towarzystwa. Podczas tego właśnie spotkania z Jego Świątobliwością, dr Marian Król przekazał w darze Ojcu Świętemu statuetkę Złotego Hipolita symbolizującą patrona Towarzystwa – Hipolita Cegielskiego, dziewiętnastowiecznego wybitnego polskiego patrioty, orędownika pracy organicznej. Statuetka ta była zarazem materialnym wyznacznikiem ustanowionego wówczas przez Towarzystwo specjalnego wyróżnienia dla Wybitnych Osobistości Pracy Organicznej, które powinny być wzorcem do naśladowania dla młodej generacji Polaków.

Z wdzięcznością wspominamy jak Ojciec Święty Jan Paweł II z zadowoleniem przyjmując dar udzielił swojego błogosławieństwa Towarzystwu im. Hipolita Cegielskiego i jego misji upowszechniania idei pracy organicznej, patriotyzmu i uniwersalnych chrześcijańskich wartości moralnych.

Dzisiaj ta pierwsza, specjalna dla Jana Pawła II statuetka Złotego Hipolita pozostaje w zasobach pamiątek w Watykanie, natomiast jej replika zagości na stałe w Domu Rodzinnym papieża – Polaka, w Wadowicach.

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z wielkim smutkiem i żalem informuje, że w dniu 30 kwietnia 2006 roku, w Indiach zmarł Ojciec Marian Żelazek SVD, polski misjonarz, który całe swoje życie poświęcił opiece i leczeniu trędowatych, kandydat do Pokojowej Nagrody Nobla, Honorowy Członek Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, laureat Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej wyróżniony Statuetką Złotego Hipolita. Całe środowisko naszego Towarzystwa, które tak bardzo było związane z Osobą Zmarłego zawsze będzie pamiętać spotkania z Ojcem Marianem, rozmowy z tym wspaniałym Człowiekiem całkowicie oddanym ludziom odrzuconym, poniżanym i chorym w odległych Indiach. Tam, w Puri, stworzył On enklawę chrześcijańskiego miłosierdzia, ukazał drogę do Chrystusa pochylając się nad każdym ludzkim nieszczęściem. Przywracał ludziom nadzieję i wiarę w godniejsze życie. Niech Bóg przyjmie Go do siebie, a ludziom niech nie pozwoli zapomnieć o tym skromnym polskim księdzu wyrosłym z Wielkopolskiej Ziemi.

Wspomnijmy sylwetkę Zmarłego:

Ojciec Marian Żelazek urodził się w 1918 roku w Palędziu, w małej miejscowości pod Poznaniem. Jego rodzice Stanisława i Stanisław Żelazkowie mieli szesnaścioro dzieci, a on był siódmym kolejnym dzieckiem. W 1926 roku cała rodzina przeniosła się do Poznania, gdzie Marian rozpoczął szkołę. Dwa lata później wstąpił do Gimnazjum Misyjnego w Górnej Grupie, a po jego ukończeniu do nowicjatu Księży Werbistów w Chludowie koło Poznania. W dniu 4 września 1939 roku złożył pierwsze śluby zakonne, ale wybuch II wojny światowej czasowo pokrzyżował plany młodego zakonnika.

Jako dwudziestodwuletni kleryk został, razem z innymi werbistami, wywieziony przez Niemców do obozu koncentracyjnego w Dachau. Przebywał tam przez pięć lat. Po wyzwoleniu udał się do Rzymu, gdzie ukończył studia teologiczne i przyjął święcenia kapłańskie.

W roku 1950 wyjechał na misje do nowej werbistowskiej stacji misyjnej Sambalpur, w północnej części indyjskiego stanu Orisa. Przez pierwsze dwadzieścia pięć lat pracował wśród Adibasów, pierwotnych mieszkańców Indii, pełniąc kolejno funkcje dyrektora gimnazjum misyjnego, sekretarza szkół misyjnych w całym okręgu misji Sambalpur, był także proboszczem małej parafii w miejscowości Bondamunda. Dla prostych, żyjących w dżungli koczowników, ludzi pozbawionych opieki ze strony państwa, było czymś naprawdę ważnym, że katoliccy misjonarze bezinteresownie się nimi zajmowali. Dzieci tych koczowników zdobywały wykształcenie w misyjnych szkołach, a katolicy adibascy stali się ludźmi głęboko wierzącymi. Wybudowana w Bondamunda kaplica w każdą niedzielę była wypełniona wiernymi.

W roku 1975, Ojciec Marian Żelazek udał się do Puri, miasta położonego nad Zatoką Bengalską w południowej części stanu Orisa. Tam pracował do dnia swojej śmierci.

Puri to jedno z centrów hinduizmu, gdzie codziennie do świątyni Dżagannathy przybywa dziesięć tysięcy pielgrzymów. Werbiści wybudowali w Puri kościół pod wezwaniem NMP Wniebowziętej, najpiękniejszą katolicką świątynię w całych Indiach. W okolicach Puri istniała kolonia trędowatych, którą w 1976 roku zaopiekował się właśnie Ojciec Marian Żelazek wraz z szarytkami i jednym indyjskim lekarzem. Wioska szybko zmieniła swe oblicze, stała się wzorową osadą, w której żyje obecnie kilkaset rodzin. Wybudowano schludne domki, przychodnię lekarską i mały szpitalik. Działa kuchnia miłosierdzia. Istnieje pracownia ortopedyczna, przędzalnia i pracownia krawiecka, jest ogród, staw rybny i ferma kurza - wszystko po to, aby trędowaci mogli pracować. Jest też mała kaplica. Wielką chlubą Ojca Mariana Żelazka była wybudowana w pobliżu wioski szkoła podstawowa, do której uczęszcza ponad 400 dzieci, w tym bez mała 100 zdrowych z wioski trędowatych. Szkoła ta cieszy się dużą renomą w Puri, a Ojciec Żelazek udowodnił, że trądu nie należy się bać. Jego podopieczni traktowali Go jak świętego.

W uznaniu Jego działalności, z inicjatywy Ruchu Maitri Ojciec Marian Żelazek uzyskał nominację do Pokojowej Nagrody Nobla 2002. Niestety, nagrody nie otrzymał nigdy.

Dzień 18 kwietnia 2006 roku zapisał się w historii Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego ważnym, niecodziennym wydarzeniem. Siedzibę Towarzystwa w Poznaniu w godzinach popołudniowych odwiedził przybyły z Watykany ks. Kardynał Zenon Grocholewski, prefekt watykańskiej Kongregacji Wychowania Katolickiego. Jego Eminencja, laureat wyróżnienia Złotego Hipolita z roku 2001 wyraził radość ze spotkania z dr Marianem Królem, prezydentem Towarzystwa i licznie przybyłymi na powitanie kardynała gośćmi, wśród których byli m.in. prezydent miasta Poznania – Ryszard Grobelny, rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – Stanisław Lorenc, b. wojewoda wielkopolski – Andrzej Nowakowski, profesura uniwersytecka oraz przedstawiciele prasy, radia i telewizji.

W czasie spotkania, które odbywało się w Sali im. Hipolita Cegielskiego ks. Kardynał Zenon Grocholewski, sam z pochodzeniaWielkopolanin w bezpośredniej, serdecznej rozmowie przypomniał swoje związki z Wielkopolską i Poznaniem, żartobliwie opowiadał o swojej drodze życiowej, która młodego kapłana z Wielkopolski zawiodła przed laty do Stolicy Piotrowej gdzie pracuje do dzisiaj nadzorując wszystkie szkoły katolickie na całym świecie.

Jego Eminencja wspomniał również wizytę przedstawicieli Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, z prezydentem dr Marianem Królem w Watykanie, w dniu 1 sierpnia 2001 roku, w czasie tysięcznej audiencji generalnej Ojca Świętego Jana Pawła II, podczas której dr Marian Król w imieniu Towarzystwa przekazał Ojcu Świętem w darze specjalną statuetkę Złotego Hipolita. Z kolei dr Marian Król przypomniał Jego Eminencji ich watykańskie spotkanie i serdeczność z jaką wtedy Kardynał okazywał delegacji Towarzystwa. Przypomniano też, że w dniu 2 sierpnia 2001 roku Jego Eminencja, ks. Kardynał Zenon Grocholewski został pierwszym laureatem Złotego Hipolita, tego najwyższego wyróżnienia przyznawanego przez Towarzystwo Wybitnym Osobistościom Pracy Organicznej.

Niezwykle miłym akcentem spotkania z Kardynałem Zenonem Grocholewskim było uhonorowanie Go przez Prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit”. Jego Eminencja z radością przyjął to kolejne wyróżnienie ze strony Towarzystwa zwracając uwagę na przesłanie zawarte w Medalu – „Praca wszystko zwycięża” i podkreślając, że praca jest tym czynnikiem, który kształtuje ludzka osobowość. Przypomniał też encyklikę Ojca Świętego, Jana Pawła II poświęconą etosowi pracy mówiąc, że Jan Paweł II zawsze zwracał wielką uwagę na problematykę pracy i jej godności.

Na zakończenie spotkania Jego Eminencja pogratulował Towarzystwu realizowanej misji społecznej, a spotkanie zakończyła wspólna fotografia. (GMT)

A oto kilka migawek ze spotkania z Jego Eminencją, Kardynałem Zenonem Grocholewskim:

W dniu 6 stycznia 2006 roku, w 193 rocznicę urodzin Hipolita Cegielskiego w Poznaniu, w hallu budynku DELTA, jednego z najbardziej nowoczesnych biurowców w stolicy Wielkopolski odbyła się podniosła, niecodzienna uroczystość odsłonięcia popiersia Hipolita Cegielskiego, legendarnego polskiego humanisty i inicjatora pracy organicznej, nierozerwalnie związanego z Poznaniem, Wielkopolską i etosem tej Ziemi. Historycznej postaci zapisanej złotymi zgłoskami jako prekursora nowoczesnego przemysłu.

Usytuowanie popiersia Hipolita właśnie w hallu biurowca DELTA nie było przypadkowe, gdyż budynek ten powstał w miejscu, w którym kiedyś, w czasach już historycznych znajdował się cmentarz z grobowcem rodziny Cegielskich, nekropolia zniszczona przez okupantów. Jest więc wielce prawdopodobne, że popiersie Hipolita Cegielskiego stanęło nad miejscem, w którym kiedyś spoczywały doczesne szczątki tego wielkiego Polaka.

Ale nie tylko ten fakt podkreśla doniosłość wydarzenia jakie byliśmy świadkami. Oto miasto Poznań, z którym Hipolita Cegielski był tak mocno związany służąc swojemu miastu jako nauczyciel gimnazjalny, wydawca gazety, organizator wielu przedsięwzięć na rzecz miejscowej społeczności i wreszcie jako przemysłowiec tworzący miejsca pracy i wdrażający nowoczesną kulturę techniczną, ten wielki Hipolita Cegielski dopiero teraz doczekał się w Poznaniu swojego pomnika.

Inicjatorem uhonorowania w ten sposób pamięci po Hipolicie Cegielskim jest prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, kontynuator krzewienia idei pracy organicznej w warunkach współczesnej rzeczywistości, dr Marian Król. To z jego inicjatywy poznański rzeźbiarz Krzysztof Jakubik podjął się dzieła stworzenia popiersia Hipolita Cegielskiego, a poznański przemysłowiec Ryszard Szulc udostępnił hall w biurowcu DELTA i został sponsorem pomnika.

Styczniowa uroczystość odsłonięcia popiersia Hipolita Cegielskiego zgromadziła wszystkie znaczące osobistości Poznania. Na wstępie redaktor Adama Kochanowski od kilkudziesięciu lat zajmujący się historią życia i dzieła Hipolita Cegielskiego wygłosił niezwykle interesujący wykład o tej postaci, następnie przedstawiciel Metropolity Poznańskiego ks. Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, ks. Prałat Jan Stanisławski poświęcił odsłonione popiersie. Pierwszą wiązankę kwiatów pod pomnikiem złożyła prawnuczka Hipolita Cegielskiego, Zofia Doerfer. Z kolei głos zabierali przedstawiciele Marszałka Województwa Wielkopolskiego, Wojewody Wielkopolskiego, Prezydenta miasta Poznania, przedstawiciel parlamentarzystów wielkopolskich oraz reprezentant pracowników Zakładów Cegielskiego, stale wielkiej i znaczącej przemysłowej firmy poznańskiej.

Na zakończenie uroczystości, dr Marian Król udekorował rzeźbiarza, twórcę popiersia Hipolita Cegielskiego, prof. Krzysztofa Jakubika w uznaniu jego twórczej pracy medalem „Labor Omnia Vincit”.

A oto migawki fotograficzne z uroczystości:

W sobotę, 26 listopada 2005 roku, w Poznaniu, w historycznej Czerwonej Sali Pałacu Działyńskich odbyła się uroczystość wręczenia Złotych Hipolitów 2005 laureatom tegorocznej edycji tej prestiżowej nagrody, przyznawanej przez Kapitułę powołaną przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego wybitnym osobistościom, szczególnie zasłużonym dla polskiej nauki, kultury, polityki, osobistościom stanowiącym wzorzec postaw patriotycznych i pracy dla całego społeczeństwa. Nagroda Złotego Hipolita i Dyplom Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej po raz pierwszy przyznana została w roku 2001, po tym jak w tym samym roku o jej ustanowieniu został poinformowany papież - Polak, Jan Paweł II i z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla przejął w Watykanie w darze specjalną statuetkę Złotego Hipolita symbolizującą tę nagrodę.

Wśród laureatów nagrody Złotego Hipolita, w kolejnych edycjach od roku 2001 znalazły się takie wybitne postaci jak między innymi: Zenon Kardynał Grocholewski, b. premier Tadeusz Mazowiecki, prof. Ewa Łętowska, prof. Krzysztof Penderecki, prof. Jerzy Kawalerowicz, prof. Zdzisław Sadowski, prof. Stefan Stuligrosz, prof. Władysław Bartoszewski, Józef Kardynał Glemp – prymas Polski, Ojciec Marian Żelazek – misjonarz, kandydat do pokojowej nagrody Nobla, Aleksander Kwaśniewski – prezydent RP, prof. Wojciech Kilar, prof. Leszek Kołakowski, Krystyna Feldman – aktorka, Henryk Arcybiskup Muszyński, Jan Nowak Jeziorański – legendarny Kurier z Warszawy, prof. Andrzej Wajda i wielu innych.

W roku 2005 laureatami nagrody Złotego Hipolita zostali: Stanisław Arcybiskup Dziwisz – Metropolita Krakowski; gen. Michał Gutowski – nestor Wojska Polskiego; prof. Gustaw Holoubek – aktor; Alojzy Andrzej Łuczak – prezes Pro Synfonica, pisarz; Franciszek Kardynał Macharski – b. Metropolita Krakowski; prof. Wincenty Pezacki – wykładowca AR w Poznaniu; prof. Antoni Pruszewicz – światowej sławy lekarz; red. Bohdan Tomaszewski – legenda dziennikarstwa polskiego: prof. Lech Trzeciakowski – wybitny historyk z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.

W czasie uroczystości w Poznaniu, w dniu 26 listopada, która zgromadziła liczną elitę wielkopolskich ludzi nauki, kultury, polityki i mediów nagrodę Złotego Hipolita z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, któremu towarzyszył przewodniczący kapituły Złotego Hipolita – prof. Waldemar Łazuga, odebrali: Gustaw Holoubek, Alojzy Andrzej Łuczak, Antoni Pruszewicz, Bohdan Tomaszewski i Lech Trzeciakowski.

W związku z wyjazdem do Watykanu Stanisław Arcybiskup Dziwisz – Metropolita Krakowski oraz Franciszek Kardynał Macharski – b. Metropolita Krakowski przyznane im wyróżnienia odbiorą w terminie późniejszym podczas specjalnej sesji wyjazdowej Kapituły Złotego Hipolita do Krakowa. Gen. Michał Gutowski ze względu na zaawansowany wiek otrzymał nagrodę Złotego Hipolita w swoim mieszkaniu Warszawie, a Wincenty Pezacki z tych samych powodów u siebie w Poznaniu.

Poznańska uroczystość w Pałacu Działyńskich, wzbogacona okolicznościowym wykładem prof. Waldemara Łazugi na temat nowoczesnego rozumienia idei pracy organicznej oraz koncertem w wykonaniu kwartetu Akademii Muzycznej była ważnym wydarzeniem kulturalnym. Wypowiedzi Dostojnych Laureatów podkreśliły znaczenie nagrody Złotego Hipolita jako wyróżnienia, które przyznawane przez niezależne gremium Kapituły złożonej z wybitnych naukowców, ludzi kultury i mediów, stało się wyróżnieniem nobilitującym całożyciowe dokonania Laureatów. Dodajmy od siebie, dokonania z których mogą być dumni wszyscy Polacy, ponieważ dokonania te rozsławiały Polskę w Europie i świecie. (GMT)

12 października 2005 roku w Poznaniu, w siedzibie Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa odbyło się okolicznościowe spotkanie z Marianem Markiem Przybylskim, byłym redaktorem naczelnym dziennika Głos Wielkopolski i prezesem Oficyny Wydawniczej Głos Wielkopolski. W czasie tego spotkania prezydent Towarzystwa im. Hipolita Ciegielskiego – dr Marian Król, w towarzystwie członka Kapituły Honorowego Hipolita – prof. dr hab. Andrzeja Kwileckiego przekazał Marianowi Markowi Przybylskiemu przyznane Mu przez Kapitułę wyróżnienie: dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę Honorowego Hipolita. Obecni uczestnicy spotkania akt ten przyjęli gromkimi oklaskami.

Cała dotychczasowa droga zawodowa Mariana Marka Przybylskiego związana jest z Poznaniem i Wielkopolską, a w szczególności z mediami oraz szeroko rozumianym życiem publicznym regionu i Poznania. Jego działania daleko jednak wykroczyły poza teren Wielkopolski, a wiele przedsięwzięć zyskało wymiar ogólnopolski, a nawet europejski.

Marian Marek Przybylski Pochodzi z Poznania. Studiował na poznańskiej Akademii Rolniczej i na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Już w czasie studiów zajmował się działalnością publiczną i pracą w mediach.

Marian Marek Przybylski, podjął etatową pracę w redakcji „Głosu Wielkopolskiego" w październiku 1970 roku. W redakcji szybko awansował na zastępcę kierownika, a potem kierownika działu. W styczniu 1990 roku został wybrany przez zespół dziennikarski na redaktora naczelnego „Głosu Wielkopolskiego". Redaktorem naczelnym „Głosu Wielkopolskiego" Marian Marek Przybylski był przez prawie trzynaście lat - do 25 lutego 2003 roku.

Od l kwietnia 2003 roku - po przystąpieniu Oficyny Wydawniczej Głos Wielkopolski do grupy prasy regionalnej „Polskapresse", będącej częścią składową Verlagsgruppe Passau - Marian Marek Przybylski został prezesem spółki powiązanej z grupą „Polskapresse" Oficyny Wydawniczej Wielkopolski, wydającej zarówno „Głos Wielkopolski", jak i „Gazetę Poznańską". Na tym stanowisku pracował do 27 czerwca 2005 roku. Tak więc Marian Marek Przybylski szefował wydawnictwom prasy poznańskiej nieprzerwanie przez czternaście lat i niemal trzy miesiące.

Pod kierownictwem Mariana Marka Przybylskiego „Głos Wielkopolski" przeżył najbardziej dynamiczny i pomyślny rozwój w swojej ponad sześćdziesięcioletniej historii.

Podczas 48 Zjazdu Polskiego Towarzystwa Chemicznego oraz Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego jaki odbywał się w dniu 19 września 2005 roku w Poznaniu, w auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza odbyło się uroczyste uhonorowanie uczestnika Zjazdu, przybyłego z USA profesora Tadeusza Malińskiego Godnością Lidera Pracy Organicznej przyznaną Mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego. W obecności uczestników Zjazdu oraz licznych gości honorowych – rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, profesury UAM, przedstawicieli władz wojewódzkich, prasy, radia i TV przyznane profesorowi Malińskiemu wyróżnienie, dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę Hipolita wręczali: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król wspólnie z Jego Magnificencją rektorem UAM – Stanisławem Lorencem.

Laureat – profesor Tadeusz Maliński przyznane Mu wyróżnienie przyjął z wielkim wzruszeniem. Ten światowej sławy polski naukowiec, wywodzący się z Wielkopolski, a od wielu lat pracujący twórczo w Stanach Zjednoczonych w podziękowaniu powiedział, że otrzymane wyróżnienie tak bardzo związane z legendą Hipolita Cegielskiego jest dla Niego szczególnie cenne. Podkreśla Jego więź z Wielkopolską, z naukowym środowiskiem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, którego jest absolwentem oraz z etosem pracy organicznej.

Profesor Maliński, Wielkopolanin, jest jednym z najwybitniejszych na świecie uczonych, zajmujących się tlenkiem azotu. Profesor Tadeusz Maliński urodził się w 1946 roku w Śremie. Tam zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. gen. Józefa Wybickiego. Edukację kontynuował na Wydziale Chemii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. W 1975 obronił pracę doktorską dotyczącą pomiarów lepkości w preparatach krwiozastępczych. Od 1979 roku pracuje w Stanach Zjednoczonych. Kolejno pracował naukowo w Uniwersytecie Ann Arbor w stanie Michigan, w Uniwersytecie Houston w stanie Texas i w Uniwersytecie Oakland w Rochester. Od 1995 jest Visiting Profesor Uniwersytetu w Bernie w Szwajcarii, a od 1997 roku także w Uniwersytecie Wiedeńskim. W 2000 roku profesor Tadeusz Maliński objął zaszczytną imienną profesurę na Uniwersytecie w Ohio w Athens, stan Ohio /Marvin & Ann Dilley White Profesor Biomedical Scienses.

Jako chemik z wykształcenia profesor interesuje się od początków swojej kariery naukowej poszukiwaniem nowych metod bioelektrochemicznych mających zastosowanie w medycynie. Przełomowym odkryciem okazało się zbudowanie przez profesora Tadeusza Malińskiego pierwszej w świecie nanoelektrody, mierzącej in vivo, w czasie rzeczywistym ilość cząsteczek tlenku azotu w pojedynczej komórce. Ogłoszenie rezultatów tych badań w 1992 roku okazało się światowym przełomem w badaniach tlenku azotu, cząsteczki zwanej „kluczem do wielu drzwi", niezmiernie ważnej w medycynie. Badanie te spowodowały lawinę następnych odkryć naukowych profesora jak chociażby ustalenie roli tlenku azotu w regulacji rytmu serca i przewodzeniu sygnałów w mózgu, odkrycie możliwości znacznego przedłużenia okresu przechowywania serca do transplantacji, poszerzenie wiedzy o zawale serca, a także poznanie mechanizmów biochemicznych w chorobach Parkinsona, Alzheimera i udaru mózgu.

Naukowe dokonania profesora Tadeusza Malińskiego zostały szybko docenione w świecie. Profesor Tadeusz Maliński otrzymał wiele nagród i dostąpił wielu zaszczytów w szeregu krajów od Stanów Zjednoczonych po Polskę. Został dwukrotnie nominowany do nagrody Nobla / w dziedzinie medycyny i chemii/. Jedną z wielu prestiżowych nagród jakie otrzymał jest Gemi Award 2003 / Nobel Amerykański/ za najbardziej innowacyjne odkrycie w medycynie, dotyczące szybkiego gojenia się ran i oparzeń. Profesor Tadeusz Maliński jest także Honorowym Członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, jest także doktorem honoris causa Akademii Medycznej w Gdańsku.

Osiągnięcia profesora Malińskiego, ciągu ostatnich lat znacznie zmieniły oblicze światowej medycyny.

Profesor Tadeusz Maliński jest żarliwym polskim patriotą dla którego dobro Polski i jej prestiż w świecie są najwyższą wartością.

* * *

Poniżej kilka migawek fotograficznych z uroczystości przekazania profesorowi Tadeuszowi Malińskiemu Godności Lidera Pracy Organicznej.

Niedzielna Lednica Seniorów, spotkanie jakie odbyło się w dniu 3 września 2005 roku na Polach Legnickich koło Gniezna, zorganizowane przez charyzmatycznego Dominikanina, Ojca Jana Górę stało się okazją do niezwykle uroczystego wydarzenia. Na Wzgórz Lednickim, pod słynną Bramą-Rybą, wobec tysięcy wiernych przybyłych na Pola Legnickie, Ojciec Jan Góra uhonorowany został Godnością Lidera Pracy Organicznej przyznaną Mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Wraz z dyplomem nadającym tę Godność, Ojciec Jan Góra otrzymał również statuetkę Honorowego Hipolita. Uroczystego wręczenia wyróżnień Ojcu Górze doskonal prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w obecności członków Kapituły: prof. Zbigniewa Kwiasa i Waldemara Łazugi, oraz przewodniczącego Rady Miasta Poznania – Przemysława Aleksandrowicza, b.premier rządu RP, ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej – Hanny Suchockiej i Dominikanina - Ojca Tomasza Dostatniego.

W krótkiej laudacji prezydent Towarzystwa, dr Marian Król podkreślił zasługi Ojca Jana Góry dla dzieła integrowania młodzieży polskiej, umacniania w młodym pokoleniu wiary ojców, a także podziękował za stworzenie i kontynuowanie wspaniałych spotkań na Polach Lednickich, które na trwałe zapisały się w dziejach wielkopolskiego Kościoła.

Ojciec Jan Góra nie ukrywał zadowolenia z otrzymanego wyróżnienia i serdecznie podziękował Kapitule Honorowego Hipolita. Po krótkiej ceremonii wręczenia dyplomu i statuetki Honorowego Hipolita Ojcu Górze, zebrani wzięli udział w religijnym programie Lednicy Seniora. A oto foto-migawki z tego wydarzenia:

31 maja 2005 roku na terenie Muzeum Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie, w województwie wielkopolskim odbyło się uroczyste spotkanie przedstawicieli różnych instytucji samorządowych Wielkopolski, zorganizowane w okazji Dnia Samorządowca. W czasie tej imprezy, która zgromadziła co najmniej tysiąc uczestników dokonało się ważne wydarzenie. Pierwszym punktem programu było bowiem uroczyste odsłonięcie postumentu z popiersiem Hipolita Cegielskiego, dla uczczenia tego wielkiego Polaka, XIX-wiecznego prekursora nowoczesnego przemysły rolniczego, wielkopolskiego humanisty i nowatora. Postument ten został ufundowany przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego.

Postument z popiersiem Hipolita Cegielskiego stanął na skwerze przed pałacem wśród znajdujących się tam także postumentów z popiersiami innych wybitnych postaci zasłużonych dla Wielkopolski, dla polskiego rolnictwa i polskiej gospodarki żywnościowej.

Przy dźwiękach hymnu narodowego uroczystego aktu odsłonięcia popiersia Hipolita Cegielskiego dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król wspólnie z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego – Stefanem Mikołajczakiem, w obecności Wojewody Wielkopolskiego – Andrzeja Nowakowskiego, delegata Metropolity Poznańskiego JE Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego – ks. Prałata Jana Stanisławskiego oraz prawnuczki Hipolita Cegielskiego – Zofii Doerfer i wielkopolskich parlamentarzystów. Obecni byli także licznie przybyli do Szreniawy przedstawiciele wojewódzkiego samorządu terytorialnego z Pawłem Arndtem – przewodniczącym sejmiku województwa wielkopolskiego na czele.

Uroczystość odsłonięcia popiersia Hipolita Cegielskiego zapowiedział dyrektor Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie – Jan Maćkowiak, następnie okolicznościowe przemówienie wygłosili Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, Marszałek Województwa Wielkopolskiego – Stefan Mikołajczak oraz ks. Prałat Jan Stanisławski, który na zakończenie ceremonii poświęcił odsłonięty postument z popiersiem – jak powiedział w swoim wystąpieniu - tego Wielkiego Polaka, na swoje czasy geniusza, obdarzonego niezwykłym darem wyprzedzania swoją działalnością czasów, w których żył...

W uroczystości udział wzięli wszyscy uczestnicy Dnia Samorządowca, którzy następnie przez wiele godzin brali udział w licznych imprezach tego Dnia na terenie Muzeum w Szreniawie.

A oto fotoreportaż z tej uroczystości:

W Warszawie, w siedzibie Polskiej Akademii Nauk, w dniu 19 kwietnia 2005 roku miała miejsce kameralna uroczystość udekorowania Prezesa PAN, prof. dr hab. Andrzeja B. Legockiego Złotym Medalem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Medal ten jest przyznawany przez Prezydenta Towarzystwa osobistościom, które w sposób szczególny zasłużyły się w krzewieniu idei ruchu pracy organicznej, utrwalaniu i unowocześnianiu etosu działania dla dobra ogólnego. Medal Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, przedstawiający na awersie płaskorzeźbę głowy Patrona Towarzystwa, a na rewersie dewizę „Labor omnia vincit” ma dwie kategorie: Srebrną i Złotą. To wysokie wyróżnienie, od chwili ustanowienia Medalu otrzymało do tej pory zaledwie kilka wybitnych osobistości. 19 kwietnia 2005 roku kolejnym Laureatem został prof. dr hab. Andrzej B. Legocki, znakomity polski naukowiec, nauczyciel akademicki i organizator polskiej nauki. Aktu dekoracji profesora Legockiego Złotym Medalem THC dokonał Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król, dziękując Dostojnemu Laureatowi za Jego pracę na rzecz nauki polskiej i życząc Mu dalszych sukcesów naukowych.

A oto sylwetka profesora Andrzeja B. Legockiego:

Andrzej B. Legocki, ur. 1939, członek rzeczywisty PAN, Prezes PAN na kadencję 2003 - 2006. Działalność badawcza i zainteresowania naukowe prof. Legockiego skupione są wokół współczesnych nurtów biologii molekularnej i biotechnologii roślin wyższych. Prof. Legocki zyskał międzynarodowy rozgłos w dziedzinie badań nad naturalnymi układami symbiotycznymi roślin motylkowych z bakteriami azotowymi, w których zachodzi biologiczne wiązanie azotu atmosferycznego. Jego prace doprowadziły do zidentyfikowania i zsekwencjonowania szeregu genów roślinnych i bakteryjnych uczestniczących w oddziaływaniach symbiotycznych. Prof. Legocki zyskał międzynarodową renomę również dzięki swym badaniom podstawowym nad wiązaniem azotu. W IChB PAN stworzył najsilniejszy w Polsce ośrodek biologii strukturalnej, zajmujący się rozwiązaniem struktur przestrzennych białek i kwasów nukleinowych. Utworzył też Poznańskie Centrum Superkomputerowe - Sieciowe.

Prof. Legocki opublikował ponad 180 artykułów oryginalnych oraz ok. 200 doniesień i komunikatów. Jest współautorem kilku patentów z dziedziny biotechnologii roślin. Otrzymał tytuł doctora honoris causa Akademii Rolniczej w Poznaniu i SGGW w Warszawie. Jest członkiem prestiżowej organizacji biologii molekularnej (EMBO) oraz członkiem Academia Europaea.

Pałac Prezydencki w Warszawie był w dniu 18 marca 2005 roku miejscem niecodziennej uroczystości. Oto Pierwszej Damie Rzeczypospolitej - Jolancie Kwaśniewskiej wizytę złożyła delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem Prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, aby przekazać Jolancie Kwaśniewskiej statuetkę Honorowego Hipolita i dyplom Lidera Pracy Organicznej, wyróżnienie przyznane Jej przez Kapitułę Honorowego Hipolita. ( Na zdjęciu obok: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Marian Król w rozmowie z Pierwszą Damą Rzeczypospolitej - Jolantą Kwaśniewską, w głębi członek delegacji THC Aleksander Lesz )

Pierwsza Dama Rzeczpospolitej z radością przyjęła przyznane Jej wyróżnienie, które jest wyrazem uznania całego środowiska Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dla jej działalności charytatywnej i społecznej. Dał temu wyraz Prezydent Towarzystwa podkreślając w swoim wystąpieniu aktywność Fundacji Jolanty Kwaśniewskiej, dzięki której dużą pomoc finansową otrzymały szpitale dziecięce, ośrodki pomocy społecznej, a uzdolniona młodzież stypendia naukowe.

Jolanta Kwaśniewska dziękując za przyznane jej wyróżnienie stwierdziła, że zawsze celem jej działalności społecznej było organizowanie pomocy dla tych, którzy jej najbardziej potrzebują - przede wszystkim chorych dzieci. Po uroczystej chwili wręczenia Jolancie Kwaśniewskiej przyznanych wyróżnień, nastąpiła dłuższa chwili bezpośredniej rozmowy członków delegacji Towarzystwa z Dostojna Laureatką. Oto migawki z tego wydarzenia:

Na zdjęciu z lewej strony: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Marian Król przekazuje Jolancie Kwaśniewskiej statuetkę Honorowego Hipolita. Na zdjęciu z prawej strony: Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Danutą Król, polską artystką-malarką, członkinią delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego.

Po spotkaniu z Jolantą Kwaśniewską jego uczestnicy pozowali do wspólnego zdjęcia.

Na fotografii od lewej stoją wokół Jolanty Kwaśniewskiej ( w środku ) członkowie delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego: Aleksander Lesz, Elżbieta Sawczuk, Marian Król, Jerzy Błoszyk, Mirosława Tacik oraz Danuta Król.

Foto: MK

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, wydawca Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner, w dniu 24 lutego 2005 roku powołało nową Radę Programową dla tego magazynu. Członkami nowej Rady Programowej zostali: dr Marian Król - prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego; prof. dr hab. Waldemar Łazuga – rektor Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu; prof. dr hab. Anna Wolf-Powęska – pracownik naukowy poznańskiego Instytutu Zachodniego im. Zygmunta Wojciechowskiego; prof. dr hab.Witold Molik – wykładowca Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Danuta Kosińska – redaktor naczelna Poznańskiego Informatora Kulturalno-Sportowego i Turystycznego IKS; Małgorzata Gierwazik – publicystka, rzeczniczka prasowa Inicjatywy dla Polski; oraz prof. dr hab. Michał Jerzak – wykładowca Akademii Rolniczej w Poznaniu. Podczas inauguracyjnego posiedzenia Rady Programowej jej przewodniczącym został wybrany dr Marian Król.

Nowa, powołana przy redakcji Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner Rada Programowa będzie wspomagać kierownictwo redakcji EuroPartnera w określaniu linii programowej magazynu, będzie konsultować redaktora naczelnego, a także wspomagać w pozyskiwaniu autorów materiałów do publikacji.

Rada Programowa ustaliła, że Europejski Magazyn Internetowy EuroPartner będzie rozwijać zakres tematyczny, między innymi zaproponowała utworzenie działu KULTURA, a także zwróciła uwagę na konieczność poszerzania tematyki obejmującej wydarzenia w regionie wielkopolskim.

W dniu 8 lutego 2005 roku w rezydencji Metroplity Gnieźnieńskiego, Jego Ekscelencji ks. Arcybiskupa Henryka Józefa Muszyńskiego odbyło się niecodzienne spotkanie.