W poniedziałek, 2 listopada 2009 roku, w Sali Białej urzędu miasta Poznania odbyło się uroczyste spotkanie prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, oraz prezydenta miasta Poznania – Ryszarda Grobelnego, z grupą fundatorów, darczyńców, członkami Komitetu Honorowego budowy pomnika Hipolita Cegielskiego, oraz realizatorami tego wielkiego przedsięwzięcia jakim było wystawienie w Poznaniu, w dniu 19 września 2009 roku pomnika Hipolita Cegielskiego. W spotkaniu udział wzięła pani Zofia Cegielska-Doerffer, prawnuczka tego wybitnego Polaka, Wielkopolanina, wzorca pracy organicznej, „marki” polskiego przemysłu. ( Na zdjęciu: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król przemawia do uczestników spotkania w Białej Sali urzędu miasta Poznania )

Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w ciepłych słowach podziękował fundatorom i darczyńcom za to, że umożliwili zebrać środki finansowe na budowę pomnika, podziękował twórcy pomnika – prof. Krzysztofowi Jakubikowi za znakomitą realizację artystyczną, podziękował Komitetowi Honorowemu i wszystkim, którzy przyczynili się do tego, że Hipolit Cegielski wrócił do swojego miasta, zdobiąc je rzeźbą swojej postaci i przypominając piękną legendę jego życia. Dr Marian Król podziękował też prezydentowi miasta Poznania – Ryszardowi Grobelnemu, za przychylność jego urzędu w ustalaniu lokalizacji pomnika i dopełnieniu niezbędnych procedur. Z kolei Ryszard Grobelny dziękując dr Marianowi Królowi za inicjatywę wzniesienia pomnika, podkreślił, że to dokonanie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego jest niezwykłym przykładem obywatelskiego zaangażowania, darem dla całej społeczności Poznania. ( Na zdjęciu: okolicznościowy medal ustanowiony przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego na pamiątkę wystawienia w Poznaniu pomnika Hipolita Cegielskiego )

Na zakończenie spotkania odbyło się uroczyste obdarowanie wszystkich jego uczestników, fundatorów, darczyńców, członków Komitetu Honorowego budowu pomnika, oraz wykonawców pomnika okolicznościowymi medalami ustanowionymi przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z okazji wzniesienia w Poznaniu pomnika Hipolita Cegielskiego. Każdy z uczestników wraz z medalem otrzymał też oryginalny tubus z repliką Aktu Erekcyjnego, jaki został w sierpniu 2009 roku wmurowany na wieczne czasy w fundamenty pomnika, w Poznaniu, na Placu Wiosny Ludów. Te oryginalne i miłe pamiątki staną się wkrótce z całą pewnością obiektami zainteresowania kolekcjonerów, badaczy nowoczesnych dziejów stolicy Wielkopolski, oraz kronikarzy. ( Na zdjęciu: pamiątkowy tubus zawierający replikę Aktu Erekcyjnego pomnika ).(gj)

We wrześniu, w spiżowej postaci pomnika, do Poznania wróci Hipolit Cegielski, legenda i marka Wielkopolski, jej stolicy i całego kraju. Symbol pracy organicznej, patriotyzmu gospodarczego, umiejętności przystosowania się do czasu epoki, symbol wartości szerokich horyzontów intelektualnych. Aby Jego powrót do Poznania był możliwy, w piątek, w dniu 7 sierpnia 2009 roku, w samo południe, na Placu Wiosny Ludów odbyła się uroczystość wmurowania „kamienia węgielnego” w fundamenty cokołu, na którym wzniesiony będzie pomnik Pana Hipolita. ( Na zdjęciu: Moment wmurowania tubusu a Aktem Erekcyjnym w fundamenty cokołu pomnika. Dr Marian Król – Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – z prawej – z tubusem Aktu Erekcyjnego w ręku, obok – z lewej – członek Komitetu Honorowego Budowy Pomnika, Andrzej Nowakowski. Fot.GMT)

„Kamień węgielny” w postaci niezwykle pięknego, metalowego tubusu, zaprojektowanego i wykonanego przez artystę rzeźbiarza Krzysztofa Jakubika – autora projektu pomnika – zawierał spisany na ozdobnym kartonie Akt Erekcyjny. Ten tubus, ozdobiony godłem państwowym, medalem wizerunkowym Hipolita Cegielskiego oraz opasany bransoletami z nazwą Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w obecności członków Komitetu Honorowego Budowy Pomnika, członków Towarzystwa oraz grupy obywateli Poznania, w fundamenty pomnika wmurował Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, któremu w tym akcie towarzyszył Andrzej Nowakowski, były wojewoda wielkopolski w latach 2001-2005, laureat Honorowego Hipolita i członek Komitetu Honorowego Budowy Pomnika.

Tym doniosłym historycznie wydarzeniem zapoczątkowany został końcowy etap działań, podjętych przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego i popartych przez społeczeństwo wielkopolskie, na rzecz wybudowania w Poznaniu pomnika Hipolita Cegielskiego, pomnika, który będzie pierwszym w Polsce pomnikiem wystawionym temu wybitnemu Polakowi, prekursorowi nowoczesnego polskiego przemysłu maszynowego, wybitnemu rzecznikowi pracy dla dobra społeczeństwa. (g)

W Poznaniu, w historycznej Sali Czerwonej Pałacu Działyńskich, w dniu 26 czerwca 2009 roku, tradycyjnie już podczas Gali XI Edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług o godło „Najlepsze w Polsce – The best in Poland”, jako wydarzenie towarzyszące odbyło się uhonorowanie kolejnej osobistości godnością Lidera Pracy Organicznej. 26 czerwca 2009 roku Dyplom Godność Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetkę Honorowego Hipolita otrzymał rektor poznańskiej politechniki, prof. dr hab. Adam Hamrol. Wyróżnienie to przyznaje Kapituła Honorowego Hipolita powoływana przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego. W uroczystości przekazania Dostojnemu Laureatowi Dyplomu Godności Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetki Honorowego Hipolita uczestniczyli rektorzy wyższych poznańskich uczelni, profesorowie Politechniki Poznańskiej, przedstawiciele władz wojewódzkich, władz miasta Poznania, oraz licznie zgromadzona publiczność przybyła na Galę zakończenia XI Edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług „Najlepsze w Polsce – The best in Poland”.

Adam Hamrol, prof. dr hab. Inż., w latach 1971 – 1976 odbył studia na Wydziale Maszyn Roboczych i Pojazdów Politechniki Poznańskiej, a następnie studia indywidualne na Wydziale Budowy Maszyn na kierunku Podstawowe Problemy Techniki. Pracę magisterską w zakresie teorii regulacji obronił w roku 1976. Doktorat uzyskał natomiast w roku 1982 na wydziale budowy maszyn Politechniki Poznańskiej, za dysertację: Próba optymalizacji automatycznego cyklu szlifowania wgłębnego otworów z uwzględnieniem niestacjonarnego charakteru procesu wgłębiania ściernicy. W roku 1990 Adam Hamrol habilitował się na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Poznańskiej rozprawą pod tytułem: Teoretyczna i eksperymentalna analiza możliwości diagnostyki i nadzorowania procesu szlifowania.

W czasie bogatej wieloletniej kariery naukowej prof. dr hab. inż. Adam Hamrol – naukowiec znany i wysoko ceniony w kraju i zagranicą, opublikował ponad 150 pozycji, w tym monografie, książki, podręczniki i skrypty, kilkadziesiąt artykułów naukowych w czasopismach zagranicznych, tyle samo artykułów w krajowych czasopismach naukowo-technicznych. Prof. dr hab. inż. Adam Hamrol otrzymał liczne nagrody naukowe oraz stypendia. Jest członkiem organizacji i stowarzyszeń naukowych.

XI Edycja Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług już trwa. Konsumenci mogą nadsyłać swoje propozycje nagrodzenia konkretnych usług świadczonych przez firmy na kuponach – publikowanych na stronach www Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, na stronach www Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner – www.europartner.com.pl – oraz w prasie codziennej, a także zgłaszać swoje typy bezpośrednio lub telefonicznie w Biurze Konkursu w Poznaniu, przy ul. Garncarskiej 8, tel.: 061 852-38-92 lub 061 858-24-46.

Konsumencki Konkurs Jakości Usług o godło „Najlepsze w Polsce” - „The best in Poland|” organizowany od lat przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego stał się trwałym elementem promocji najlepszych usług świadczonych obywatelom przez przedsiębiorstwa usługowe. Każdego roku odbywają się dwie edycje konkursu – wiosenna i jesienna – które stają się ważnym wydarzeniem dla firm, które podczas uroczystej gali wręczania przyznanych certyfikatów jakości mogą zaprezentować się szerokiej publiczności.

W tym roku XI Edycja Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług zakończy się w dniu 26 czerwca, kiedy zwycięskim firmom wydane zostaną certyfikaty podczas tradycyjnej gali w historycznej Sali Czerwonej Pałacu Działyńskich. Konsumentów, osoby korzystające z usług zapraszamy do zgłaszania kandydatur do wyróżnień. Zgłoszenia przyjmowane będą do dnia 15 czerwca.

XI Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, które odbyło się w dniu 25 kwietnia 2009 roku w Poznaniu było niezwykle bogate w wydarzenia ważne dla Towarzystwa. Wśród tych wydarzeń wymienić należy przede wszystkim szczególnie uroczyste nadanie Godności Lidera Pracy Organicznej Jego Magnificencji, rektorowi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu – prof. dr hab. Bronisławowi Marciniakowi. W obecności wszystkich przybyłych na Wale Zebranie członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, a także zaproszonych gości wśród których znajdowali się m.in. były rektor UAM, prof. dr hab. Stanisław Lorenc, związaną z Godnością Lidera Pracy Organicznej Statuetkę Honorowego Hipolita laureatowi wręczył Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. ( Na zdjęciu dostojny Laureat, rektor UAM, prof. dr hab. Bronisław Marciniak ze Statuetką Honorowego Hipolita, w chwilę po otrzymaniu wyróżnienia )

Uhonorowanie prestiżowym wyróżnieniem rektora UAM – prof. dr hab. Bronisława Marciniaka zebrani przyjęli burzliwymi oklaskami. Laureat natomiast, dziękując za wyróżnienie zrewanżował się wykładem na temat konieczności rozwoju edukacji i nauki, unowocześniania programów edukacyjnych oraz związku etosu pracy organicznej z etosem nauki. W niezwykle interesującym wystąpieniu rektor Bronisław Marciniak przypomniał związki Hipolita Cegielskiego z nauką, o czym na co dzień nie zawsze się pamięta, a co jest bardzo ważne dla pełnego zrozumienia legendy tego organicznika z dziewiętnastego wieku. ( Na zdjęciu: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król – z lewej – wręcza rektorowi Bronisławowi Marcinikowi Statuetkę Honorowego Hipolita )

Rektor Bronisław Marciniak powiedział między innymi, że – cytuję z pamięci - „Z punktu widzenia rektora Uniwersytetu nie mogę nie wspomnieć o pracy naukowej i dydaktycznej doktora Cegielskiego. Cegielski, jeszcze przed założeniem fabryki pracował w szkole i dostrzegał mankamenty wykształcenia czysto humanistycznego. Zauważył konieczność zmian w programie nauczania. Propagował zmniejszenie ilości godzin nauki języków klasycznych na rzecz języków współczesnych i nauk stosowanych (matematyczno-przyrodniczych). Uważał, że społeczeństwu polskiemu potrzebni są absolwenci szkół średnich, którzy znaliby się na handlu, rolnictwie i rzemiośle, by wykorzystując swe umiejętności pracowali dla dobra ojczyzny. Swe przemyślenia zawarł w pracy "O zasadach wychowania po szkołach wyższych" (ówczesne gimnazja). Pisywał artykuły, wydawał podręczniki, naukowo zajmował się literaturą a najwięcej zajmowała go twórczość Adama Mickiewicza”.

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego już po raz jedenasty zainicjowało ogólnopolski Konsumencki Konkurs Jakości Produktów o godło „Najlepsze w Polsce” – „The best in Poland”. Obecna XI edycja tego konkursu przyciąga wielką uwagę zarówno konsumentów jak i producentów artykułów z różnych branż. Konsumenci, którzy zechcą wziąć udział w konkursie mają jeszcze szansę zagłosować na ich zdaniem najlepsze produkty znajdujące się na rynku w Polsce, wytwarzane w Polsce i na terenie całej Unii Europejskiej. Dla tych z naszych Czytelników, którzy zechcą wziąć udział w konkursie na naszych stronach www zamieściliśmy linki do kuponów konkursowych, które można wypełnić i przesłać elektronicznie.

XI edycja Konsumenckiego Konkursu Jakości Produktów o godło „Najlepsze w Polsce” – „The best in Poland”, będzie zakończona w dniu 24 kwietnia bieżącego roku podczas uroczystej gali rozdania certyfikatów godła „Najlepsze w Polsce” – „The best in Poland” oraz statuetek Hipolita dla zwycięskich producentów za ich wyroby.

Konsumenci, uczestnicy konkursu, będą brać udział w losowaniu upominków ufundowanych przez zwycięskie firmy. Komisja Konkursowa czeka więc na Państwa opinie wyrażone na kuponach konkursowych.

Siedziba poznańskiego oddziału S.A.R.P, w Poznaniu, na Rynku Starego Miasta, w dniu 12 lutego 2009 roku była miejscem uroczystego uhonorowania Andrzeja J. Nowaka – znakomitego wielkopolskiego architekta – Godnością Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetką Honorowego Hipolita. Wyróżnienia te Andrzejowi J. Nowakowi przyznała Kapituła Honorowego Hipolita, działająca w strukturach Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w uznaniu całokształtu dotychczasowej działalności zawodowej i społecznej Laureata. Na uroczystość wręczenia Laureatowi wyróżnień przybyli licznie koledzy-architekci, a także zaproszenie wszyscy byli wojewodowie poznańscy pod których kierownictwem pracował Andrzej J. Nowak, w czasie kiedy zajmował kluczowe stanowisko Głównego Architekta Wojewódzkiego. ( Na zdjęciu Andrzej J. Nowak w chwilę po otrzymaniu wyróżnień. Foto: THC )

Wręczenia Laureatowi Dyplomu Godności Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetki Honorowego Hipolita doskonal Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w towarzystwie przedstawicieli Kapituły oraz Towarzystwa.

Andrzej J. Nowak urodził się 12 lutego 1949 roku w Szamotułach. W 1966 roku zdał maturę w szamotulskim Liceum Ogólnokształcącym im. księdza Piotra Skargi. W latach 1966 - 1971 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, gdzie 18 października 1971 roku obronił pracę dyplomową uzyskując tytuł magistra inżyniera architekta.

W grudniu 1971 roku Andrzej J. Nowak rozpoczął pracę w Poznaniu w Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa Ogólnego „Miastoprojekt - Poznań". W 1980 roku Andrzej J. Nowak projektem dużego hotelu w Borowcu - zimowej stolicy Bułgarii, rozpoczął prace projektowe zagranicą, a w lipcu 1988 roku Andrzej J. Nowak rozpoczął pracę w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu na stanowisku Głównego Architekta Wojewódzkiego. Kierował kolejno pracą wydziałów: Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego (1988), Budownictwa Urbanistyki i Architektury (1988 - 1990), Gospodarki Przestrzennej (1990 -1998), Architektury i Budownictwa (1999 - 2002) i Rozwoju Regionalnego (2002 - 2006).

( Na zdjęciu: w siedzibie poznańskiego S.A.R.P pamiątkowa fotografia na zakończenie uroczystości wręczenia Andrzejowi J. Nowakowi przyznanych mu wyróżnień. W pierwszym rzędzie między kolegami-architektami siedzi Laureat, za nimi Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król – trzeci od lewej, oraz zaproszeni goście, a wśród nich wszyscy byli wojewodowie poznańscy oraz przedstawiciele S.A.R.P i Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Foto: THC )

W niedzielę 30 listopada 2008 roku, w 140 rocznicę śmierci Hipolita Cegielskiego poznańska Fara zapełniła się członkami Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego z prezydentem Towarzystwa – dr Marianem Królem na czele, sympatykami tej organizacji społecznej, przedstawicielami Zakładów Przemysłu Metalowego im. H. Cegielskiego oraz mieszkańcami Poznania, przybyłymi aby wziąć udział w uroczystej Mszy Świętej w intencji Hipolita Cegielskiego. Szczególnym, honorowym uczestnikiem uroczystości była prawnuczka Hipolita Cegielskiego – pani Zofia Cegielska-Doerfer. Punktualnie o godzinie 12.30 rozpoczęła się uroczysta Msza Święta upamiętniająca rocznicę zgonu Hipolita Cegielskiego, wybitnego Polaka, Wielkopolanina, rzecznika pracy organicznej i prekursora nowoczesnego przemysłu maszynowego. Mszę Świętą poprowadził ksiądz biskup Zdzisław Fortuniak, który w okolicznościowej homilii szeroko omówił i przypomniał postać Hipolita Cegielskiego nawiązując do współczesności, do odradzającego się etosu pracy organicznej dla wspólnego dobra.

Po Mszy Świętej zgromadzenie udali się do krużganka przy Farze, gdzie nastąpiło osłonięcie i poświęcenie tablicy upamiętniającej postać Hipolita Cegielskiego. Odsłonięcia tablicy dokonała prawnuczka Hipolita Cegielskiego – pani Zofia Cegielska-Doerfer w asyście prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla oraz przedstawiciela zakładów im. H. Cegielskiego. Piękna tablica, ufundowana wspólnie przez Towarzystwo i zakłady im. H. Cegielskiego jest dziełem wybitnego artysty poznańskiego – Krzysztofa Jakubika, który także był obecny podczas uroczystości. Odsłonięcie tablicy oraz przebieg całej uroczystości notowały miejscowe media, radio i telewizja.

„Przypominanie dzisiaj legendy Hipolita Cegielskiego, przywoływanie jego postaci, co czyni Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego budując mu pomnik w Poznaniu, jest przedsięwzięciem chwalebnym i godnym najwyższego uznania. Wbrew temu, co mogą sądzić niektórzy, idee Hipolita Cegielskiego współcześnie stają się znowu aktualne. Wszak w nowej epoce cywilizacyjnej i technologicznej XXI wieku stajemy przed problemem kształtowania społeczeństwa obywatelskiego świadomego swojej roli i znaczenia w coraz bardziej otwartym świecie różnych kultur.” – mówi profesor Gerard Labuda. Udajemy się na spotkanie z Profesorem.

Spotkanie z profesorem Gerardem Labudą (93 l.), nestorem polskich historyków jest wielkim przeżyciem intelektualnym. Kiedy odwiedzam Starego Pana w jego domu w Poznaniu, od razu otacza mnie atmosfera niezwykłej pracowni naukowej. Tysiące książek wypełniające regały wokół ścian od podłogi do sufitu, nasycają gabinet Profesora zapachem uniwersyteckiej biblioteki, wprowadzają w nastrój wielkiej przygody naukowej, wzbudzają respekt wobec dzieła dokonanego przez Profesora. Jest słoneczny, jesienny, październikowy dzień 2008 roku. Profesor Gerard Labuda wita mnie w ogródku przed swoim domem i zaprasza do wnętrza. Jestem w Jego gabinecie ponownie po kilku latach. Nie zmieniło się tu nic. Przy oknie otwarty blat sekretarzyka, na nim tak jak zawsze, stale ta sama od dziesiątków lat maszyna do pisania, a wokół książki, książki, książki.

Celem mojej wizyty jest rozmowa z Profesorem o Hipolicie Cegielskim, którego legenda odradza się współcześnie przypominając o pięknej idei pracy organicznej, będącej warunkiem sine qua non tworzenia się społeczeństwa obywatelskiego XXI wieku. Profesor, który jak nikt inny zna epokę w jakiej żył i działał Hipolit Cegielski, jest klasycznym wzorem realizacji ideałów tamtego XIX-wiecznego organicznika.

Co dzisiaj, w roku 2008 Profesor myśli o tych ideałach?

„Jeżeli chodzi o działalność Hipolita Cegielskiego – mówi – to bardzo ważne jest usytuowanie tej działalności na tle dziejowym w Wielkopolsce, w połowie XIX wieku. Otóż po utracie niepodległości Polski, w Wielkim Księstwie Poznańskim, ale i w całym kraju, wytworzyły się dwie przeciwstawne ideologie. Jedna, którą można nazwać powstańczą, prowadziła od katastrofy do katastrofy: powstanie kościuszkowskie wykreśliło Polskę z mapy Europy; powstanie styczniowe wywołało autonomię Królestwa Kongresowego i spowodowało upadek wielkiej własności; było jeszcze powstanie poznańskie, które też miało określony wpływ na wytworzenie się określonej sytuacji. Druga ideologia, jaka wytworzyła się w obiektywnych warunkach narzuconych przez państwo pruskie, wskutek reform – utworzenie samorządu miejskiego i uwłaszczenie wsi – wyniosła zupełnie nowe warstwy społeczne, gotowe do decydowania o tym, co ma się dziać.

Kiedy naród traci instytucje państwowe, to wtedy zaczyna tworzyć instytucje narodowe, które mają zastąpić to, co wykonywało państwo. Państwo pruskie w którym ówcześnie znajdowała się Wielkopolska było wrogo nastawione i realizowało kurs wybitnie antypolski. Wobec tego rozumni ludzie stwierdzili, że kształtując zamiary na siły, należy podjąć działania, które by tworzące się dopiero społeczeństwo wprowadziły na wyższy poziom samodzielności politycznej, społecznej i kulturalnej. W tym kierunku poszło kilku ludzi: Karol Libelt, Maciej Mielżyński, Maksymilian Jackowski i Hipolit Cegielski. Dzięki Libeltowi powstało Towarzystwo Pomocy Naukowej i system stypendialny dla pragnącej studiować młodzieży, Mielżyński powołał Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, a Jackowski w środowisku wiejskim tworzył Kółka Rolnicze. Przypominając to, nie można nie podkreślić roli Kościoła i jego wpływu na odrodzenie się społeczeństwa w Wielkopolsce. Hipolit Cegielski wystąpił z własną koncepcją włączenia w strumień odrodzenia narodowego inteligencji i skłonić ją do odejścia od ideologii powstań, które zresztą nie miałyby żadnych szans, a natomiast skoncentrować ją na pracy od podstaw. Uznawał pracę organiczną za najlepsze narzędzie tworzenia społeczeństwa rozumnego, aktywnego, znającego swoje miejsce. W tym kierunku Hipolit Cegielski działał. Jednak jego działalność należy widzieć w znacznie szerszym kontekście. Otóż, o czym zwykle zapomina się, Hipolit Cegielski przez to, że stworzył fabrykę, powołał do życia klasę robotniczą, przyczyniając się w ten sposób do utworzenia w Wielkopolsce obok warstwy inteligencji mieszczańskiej, nową warstwę społeczną, świadoma swojej roli i znaczenia. Warstwa ta, jak pokazała przyszłość, okazała się bardzo aktywna w procesie odradzania narodowego...

Tak więc postać Hipolita Cegielskiego, jak z tego wszystkiego wynika, wpisuje się w bardzo szerokie spektrum dziejów nie tylko Wielkopolski, a jego działalność wykracza daleko poza sferę gospodarczą.

We czwartek, 25 września 2008 roku, w Poznaniu, w pracowni rzeźbiarskiej profesora Krzysztofa Jakubika, punktualnie o godzinie 12.00 odbyła się uroczysta kolaudacja pomnika Hipolita Cegielskiego, którego inicjatorem i sponsorem jest Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, a projektodawcą i wykonawcą znakomity poznański artysta rzeźbiarz – Krzysztof Jakubik. Na kolaudację przybyli: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, prawnuczka Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielska-Doerfer, światowej sławy rzeźbiarz, medalier – profesor Józef Stasiński, oraz przedstawiciele zainteresowanych urzędów miasta Poznania, prasy i wydawnictw. Symbolicznego odsłonięcia pomnika gotowego do przekazania pracowni ludwisarskiej w celu odlania go w brązie, dokonała Zofia Cegielska- Doerfer w towarzystwie Prezydenta - dr Mariana Króla....( Na zdjęciu, w chwilę po symbolicznym odsłonięciu pomnika Hipolita Cegielskiego, na jego tle stoją: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, prawnuczka Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielska-Doerfer, profesor Józef Stasiński i autor wspaniałego dzieła – profesor Krzysztof Jakubik )

Kiedy opadł płócienny całun okrywający dzieło, oczom zebranych ukazała się wyprostowana postać Hipolita Cegielskiego wspartego prawą dłonią na fragmencie maszyny parowej, jakie ten prekursor nowoczesnego przemysłu maszynowego w Polsce produkował w swojej poznańskiej fabryce, a która we współczesnych mu czasach była symbolem najnowszej techniki. Artysta, autor dzieła, nie zapomniał też o umieszczeniu na pomniku symboli przypominających, że Hipolita Cegielski, poza tym, że stał się przemysłowcem, był również intelektualistą, poetą, publicystą, naukowcem.

W zgodnej ocenie zespołu kolaudacyjnego - co pokreślił Prezydent dr Marian Król gratulując profesorowi Jabubikowi jego dzieła – zaprezentowany pomnik Hipolita Cegielskiego uznany został za wybitne dzieło sztuki rzeźbiarskiej, w pełni oddające zarówno portretowaną postać jak i jej legendę. Pomnik ten, którego odsłonięcie w Poznaniu nastąpi w roku 2009, wzbogaci kulturę stolicy Wielkopolski o nowe, najwyższej próby dzieło artystyczne, tak bardzo związane z Poznaniem, historią tego miasta i jego wielkich postaci.

W tym miejscu, z okazji zakończenia prac rzeźbiarskich przy pomniku, należy oddać też hołd wszystkim indywidualnym ( bez mała 900 osobistości ) i korporacyjnym ( ponad 140 firm i instytucji ) darczyńcom, których szczodrość umożliwiła realizację inicjatywy Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, wystawienia po raz pierwszy w Polsce pomnika temu, kto w XIX wieku podjął trud przekucia w materię ideału pracy organicznej. Pomnik Hipolita Cegielskiego stanie więc w Poznaniu nieopodal miejsca, gdzie Hipolit Cegielski mieszkał i pracował, przypominając nie tylko jego legendę, ale też jego filozofię pracy twórczej, z której korzyści czerpią wszyscy.

(Na zdjęciu prawnuczka Hipolita Cegielskiego, Zofia Cegielska-Doerfer ze wzruszeniem ogląda pomnik swojego sławnego antenata, jeszcze w nieskazitelnej bieli rzeźbiarskiego gipsu. W przyszłym roku ten pomnik zobaczy już w spiżu, a razem z nią podziwiać go będą też wszyscy mieszkańcy Poznania.)

Wizyta prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla i wicemarszałka województwa wielkopolskiego – Leszka Wojtasiaka w Wiesbaden, stolicy niemieckiej Hesji, w dniu 4 września 2008 roku związana była z niecodziennym wydarzeniem – przekazaniem premierowi Hesji, panu Rolandowi Kochowi przyznanej mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita pod przewodnictwem prof. Stanisława Lorenca – rektora poznańskiego Uniwersytetu imienia Adama Mickiewicza, Statuetki „Honorowego Złotego Hipolita” wraz z dyplomem Godności „Przyjaciel Polski i Polaków”. ( Na zdjęciu: Od lewej – premier Hesji - Roland Koch z otrzymaną Statuetką „Honorowego Złotego Hipolita”, oraz prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. )

Kameralna uroczystość przekazania Dostojnemu Laureatowi obu wyróżnień odbyła się o godzinie 14.00 w Wiesbaden, w Heskiej Kancelarii Stanu, siedzibie premiera Hesji z udziałem zaproszonych przez Laureata osobistości z jego urzędu oraz przedstawicieli władz stolicy Hesji – Wiesbaden. Wielkopolskę reprezentowali: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, wice marszałkowie województwa wielkopolskiego – Leszek Wojtasiak i Krystyna Poślednia, oraz radni sejmiku województwa wielkopolskiego – Zbigniew Czerwiński, Jerzy Kado i Jan Grzesiek. Na uroczystość przybył też Konsul Generalny RP w Köln – Andrzej Kaczorowski. Obecni byli też przedstawiciele miejscowych mediów. Po ceremonii powitania krótkie przemówienie wygłosił prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. Zwracając się do premiera Rolanda Kocha powiedział on między innymi: „Szanowny Panie Premierze! Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, które reprezentujemy wspólnie z Panem Marszałkiem jest organizacją poza rządową. Jest społeczną inicjatywą obywatelską skupiającą naukowców, przedstawicieli sfery gospodarczej, ludzi kultury, sztuki i mediów. (...) Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu wraz z Kapitułą Statuetki Honorowego Złotego Hipolita pod przewodnictwem prof. Stanisława Lorenca – rektora Uniwersytetu imienia Adama Mickiewicza, na wniosek Marszałka Województwa Wielkopolskiego przyznała Panu Premierowi Statuetkę „Honorowego Złotego Hipolita” wraz z godnością „Przyjaciel Polski i Polaków”. (...) Dziś mam przyjemność w imieniu Kapituły i Towarzystwa wręczyć panu, wraz z panem Leszkiem Wojtasiakiem wicemarszałkiem województwa wielkopolskiego, naszą specjalną nagrodę, aby w ten symboliczny sposób podziękować Panu Premierowi za wspieranie Polski i naszej Wielkopolski w aspiracjach Europejskich (...) W ten sposób nasze Towarzystwo wyróżnia ludzi prawych, oddanych sprawie upowszechniania i utrwalania uniwersalnych wartości patriotycznych i moralnych, przywracania szacunku dla pracy służącej ogółowi i umacniania międzynarodowego solidaryzmu społecznego”.

Premier Roland Koch w serdecznych słowach podziękował za wyróżnienie, podkreślił swoją sympatię dla regionu wielkopolskiego, dla Polski i Polaków, zwrócił uwagę na znaczenie bliskiej współpracy obu regionów – Hesji i Wielkopolski dla zachodzących procesów integracyjnych w ramach Unii Europejskiej, dla zbliżania społeczeństw obu regionów, budowaniu trwałych, serdecznych więzi między ludźmi.

Profesor Wacław Wilczyński w czerwcu 2008 ukończył 85 rok życia. Ten piękny jubileusz wybitnego polskiego naukowca, niezwykle twórczego popularyzatora wiedzy ekonomicznej i wychowawcy wielu pokoleń polskich ekonomistów, stał się ważnym wydarzeniem w dniu 20 czerwca 2008 roku w poznańskiej Akademii Ekonomicznej, macierzystej uczelni Profesora. Tego dnia z okazji Jubileuszu Wacława Wilczyńskiego w Akademii Ekonomicznej odbyła się konferencja naukowa pod nazwą „Liberalizm we współczesnej gospodarce” podczas której Dostojny Jubilat wygłosił niezwykle interesujący referat, przyjęty gromkimi oklaskami zebranych naukowców i zaproszonych gości. Naukową część konferencji wzbogaciło wydarzenie odznaczenia profesora Wilczyńskiego Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” przyznanym Mu przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w uznaniu jego zasług dla polskiej nauki ekonomicznej.

Odznaczenie przekazał profesorowi prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, który gratulując Mu wyróżnienia i składając Mu życzenia zdrowia, długich lat życia i dalszej twórczości naukowej, przypomniał zebranym na uroczystości osobistościom, że profesor Wacław Wilczyński jest też laureatem nagrody Złotego Hipolita z roku 2003, najwyższego wyróżnienia przyznawanego przez Towarzystwo Wybitnym Osobistościom Pracy Organicznej.

A oto sylwetka Dostojnego Jubilata:

Wacław Wilczyński, prof. dr, urodził się w 1923 roku. Pochodzi z Wolnego Miasta Gdańska, ale jako dziecko i młodzieniec wychowywał się i studiował w Poznaniu. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej. Ukończył Akademię Handlową w Poznaniu. Już w latach 50-ych publikował teksty, oceniane wówczas jako "rewizjonistyczne" w stosunku do funkcjonującego systemu ekonomicznego. W latach 1968 -1970 był wykładowcą na katolickim uniwersytecie w Leuven (Belgia). Na przełomie lat 1970 i 1980 był konsultantem w pierwszym zespole reformatorskim Leszka Balcerowicza. Później był członkiem Rady Ekonomicznej przy rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Od roku 1993 do roku 1997 stał na czele Rady Ekonomicznej przy prezesie Narodowego Banku Polskiego.

Profesor Wacław Wilczyński, dzisiaj nestor ekonomistów polskich, autor wielu publikacji naukowych, setek esejów i artykułów publicystycznych poświęconych tematyce ekonomicznej i gospodarczej, wniósł wielki wkład intelektualny w tworzenie się nowego porządku ekonomicznego w Polsce w okresie transformacji ustrojowej.

Profesor Wacław Wilczyński, który przed kilkoma laty obchodził pięćdziesięciolecie pracy naukowej, powiedział z tej okazji: "Mój światopogląd ekonomiczny w dużej mierze ukształtowało to, że doktoryzowałem się u profesora Edwarda Taylora" i wypowiedź ta w pełni koresponduje z całą działalnością publiczną i popularyzatorską profesora, którego zdaniem, znajomość mechanizmów kierujących rynkiem jest w Polsce wciąż niewielka, a ludzie nie rozumieją sensu przeprowadzanych reform.

Rok 2008 jest rokiem szczególnym dla Zakonu Ojców Paulinów, którzy w tym właśnie roku obchodzą 700. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Św. Pawła Pierwszego Pustelnika w roku 1308. Ale historia Zakonu rozpoczęła się znacznie wcześniej. Zakon Paulinów powstał bowiem na ziemi węgierskiej, a pierwszą paulińską wspólnotę zgromadził, z rozproszonych po lasach i grotach skalnych pustelników, Bartłomiej, biskup Pecs. Dla niej też w roku 1225 wybudował konwent i kościół pod wezwaniem św. Jakuba na górze Patacs i nadał pierwszą regułę ustalającą styl życia klasztornego. Nowo utworzona społeczność zakonna od 1263 roku przyjęła nazwę „Braci Świętego Pawła Pierwszego Pustelnika”. Dopiero w roku 1308 kardynał Gentilis, legat papieża Klemensa V, nadał zakonowi w imieniu stolicy Apostolskiej regułę św. Augustyna i oficjalnie zatwierdził Zakon Św. Pawła Pierwszego Pustelnika. Od tego czasu Zakon rozprzestrzenił się na Węgrzech i Półwyspie Bałkańskim, a szybko także w Polsce i innych krajach.

Do Polski z Węgier, z klasztoru Marianosztra (Nasza Maria) sprowadził paulinów książę Władysław Opolczyk. Paulini przybyli więc do Częstochowy w 1382 roku, otrzymując Wzgórze Jasnogórskie wraz z niewielkim kościołem pod wezwaniem Matki Bożej. W nim wkrótce umieścili, od wieków otaczany wielką czcią, Cudowny Wizerunek Matki Najświętszej, przywieziony przez fundatora z Bełza. W toku historii Jasna Góra stała się duchową stolicą Polaków, symbolem wierności i religijności narodu, a także - jako pierwszy klasztor pauliński w Polsce - matką innych domów zakonnych. W tym także Klasztoru Na Skałce w Krakowie.

Tam właśnie również uroczyście obchodzono rocznicę powołania Zakonu. Z tej okazji na Skałkę w Krakowie udała się delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem jego Prezydenta – dr Mariana Króla, aby przekazać na ręce Przeora Klasztoru Na Skałce – Ojca Andrzeja Napiórkowskiego przyznaną Klasztorowi wspólnie przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego i Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu specjalną Statuetkę Hipolita Cegielskiego „W uznaniu zasług w upowszechnianiu i umacnianiu wartości moralnych, patriotycznych, narodowych i etosu pracy organicznej w 700. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Św. Pawła Pierwszego Pustelnika ( 1308 – 2008 )”.

Kameralna uroczystość przekazania Statuetki odbyła się w obecności licznego grona Ojców Paulinów. Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król zwracając się do obecnych w serdecznych słowach pogratulował wspaniałej rocznicy, podkreślił wielkie zasługi Zakonu dla narodu polskiego, przypomniał świetlaną postać Przeora bohatera, obrońcy Jasnej Góry – Ojca Augustyna Kordeckiego – nawiasem mówiąc Wielkopolanina urodzonego 16 listopada 1603 roku w Iwanowicach koło Kalisza, podkreślił też współczesne dokonania obecnego Przeora Klasztoru Na Skałce – Ojca Andrzeja Napiórkowskiego. Ojcowie Paulini z radością przyjęli otrzymane wyróżnienie i serdecznie za nie podziękowali. Poniżej publikujemy kilka migawek fotograficznych z tego wydarzenia.

Trzemeszno w dniu 5 kwietnia 2008 roku było świadkiem niecodziennego wydarzenia w historii tego pięknego miasteczka. W Małej Bazylice pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i św. Michała Archanioła umieszczona została staraniem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, ufundowana przez Towarzystwo tablica pamiątkowa poświęcona pamięci Hipolita Cegielskiego, w 195 rocznicę urodzin tego wybitnego Wielkopolanina, rzecznika pracy organicznej i patriotyzmu gospodarczego. Odsłonięcia tej pięknej, stanowiącej dzieło artystyczne tablicy dokonała prawnuczka Hipolita Cegielskiego, pani Zofia Cegielska – Doerffer w obecności Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pana dr Mariana Króla oraz zaproszonych na uroczystość gości. Umieszczoną w Bazylice tablicę poświęcił Jego Ekscelencja ks. biskup Wojciech Polak w asyście księdza prałata Bronisława Michalskiego.

W uroczystości udział wzięli m.in.: poseł Tadeusz Tomaszewski, rzecznik prasowy zakładów HCP - Bolesław Januszkiewicz, starosta gnieźnieński – Krzysztof Ostrowski, burmistrz Trzemeszna – Krzysztof Bereziński oraz inne osobistości.

Uroczystość wmurowania tablicy poświęconej pamięci Hipolita Cegielskiego zbiegła się z 90 rocznicą polskiego szkolnictwa w Trzemesznie i 25 rocznicą nadania miejscowemu zespołowi szkół ponad gimnazjalnych imienia Hipolita Cegielskiego.

Dodać należy, że inicjatywa uhonorowania przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego pamięci patrona Towarzystwa tablicą w Bazylice spotkała się z wielkim uznaniem miejscowego społeczeństwa wśród którego pamięć o legendzie Hipolita Cegielskiego jest ugruntowana, a jego postać jest stale wzorcem dla uczącej się młodzieży. (g)

W dniu 22 grudnia 2007 roku Jego Eminencja Kardynał Zenon Grocholewski, najbliższy współpracownik Papieża Benedykta XVI, Wielki Syn Ziemi Wielkopolskiej, Honorowy Członek Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego i Laureat Złotego Hipolita z roku 2001 obchodził 25 rocznicę wyniesienia Go do godności biskupiej przez Ojca Świętego, Jana Pawła II. Uroczystość Srebrnego Jubileuszu Święceń Biskupich Kardynała Zenona Grocholewskiego, odbyła się w dniu 30 grudnia 2007 roku, w uroczystość Świętej Rodziny, w Katedrze Poznańskiej w czasie uroczystej Mszy św., transmitowanej przez Radio Emaus. Uroczystość ta zgromadziła wiernych z całej Archidiecezji Poznańskiej, przedstawicieli władz miasta Poznania i województwa wielkopolskiego, a także osobistości zaprzyjaźnionych z Dostojnym Jubilatem. Wśród osobistości zaproszonych przez Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, Metropolitę Poznańskiego, na uroczystość jubileuszową Kardynała Grocholewskiego obecny był również Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, który wziął też udział w spotkaniu z Kardynałem Grocholewskim jakie odbyło się po zakończeniu uroczystości w Katedrze.

Podczas uroczystej Mszy świętej w Katedrze Kardynał Zenon Grocholewski wygłosił niezwykle ważną i piękną Homilię, którą zatytułował: „Dar kapłaństwa, którym Chrystus ubogacił Kościół Święty”. Zakończył ją słowami, jakie powinniśmy zapamiętać:”...W każdym razie, wszyscy tworzymy tę wielką Rodzinę Bożą. Jesteśmy ściśle współuzależnieni oraz wezwani do twórczej współpracy. Każdy z nas na swoim miejscu i w sposób odpowiadający swemu powołaniu, ma jakąś misję do spełnienia, dla dobra całości. Każdy na swojej drodze życia ma budować i umacniać ten Kościół święty. To jest niemożliwe bez łączności z Chrystusem. Najbardziej solidnym tworzywem tego budowania jest niewątpliwie świętość.”
(GG)

Kardynał Zenon Grocholewski pochodzi z archidiecezji poznańskiej. Urodził się 11 października 1939 roku w Bródkach koło Nowego Tomyśla. Święcenia kapłańskie przyjął 26 maja 1963 roku z rąk Arcybiskupa Antoniego Baraniaka w Katedrze Poznańskiej. Przez trzy lata był wikariuszem w parafii Chrystusa Odkupiciela na os. Warszawskim w Poznaniu. Studia prawnicze odbył w Rzymie na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, na którym potem długie lata wykładał, a obecnie, jako prefekt Kongregacji Wychowania Katolickiego, jest jego Wielkim Kanclerzem. Nominacja biskupia została podpisana przez Papieża Jana Pawła II w dniu 22 grudnia 1982 roku, a już 6 stycznia 1983 roku Jan Paweł II udzielił ks. Zenonowi Grocholewskiemu święceń biskupich w Bazylice św. Piotra na Watykanie.

Kardynał Zenon Grocholewski jest specjalistą w dziedzinie prawa kanonicznego, pracował w komisji przygotowującej nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, wydany w 1983 roku. Pracę nad kodeksem on sam ocenia jako najważniejszy życiowy dorobek. Przez długie lata pracował w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej. Kreowany kardynałem w 2001 roku, pełni obecnie funkcję Prefekta watykańskiej Kongregacji Wychowania Katolickiego. Zadaniem kongregacji jest między innymi nadzór nad uniwersytetami kościelnymi i innymi wyższymi uczelniami na całym świecie, troska o rozwój powołań kapłańskich i zgodne z normami prawnymi zakładanie seminariów duchownych, a także piecza nad wychowaniem katolickim.

Kardynał Zenon Grocholewski od 1966 roku mieszka w Rzymie, od dłuższego już czasu w renesansowym Palazzo della Cancelleria, w którym mieszczą się papieskie trybunały Roty Rzymskiej i Sygnatury Apostolskiej. ( Źródło KAI )

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego oraz Kapituła Złotego Hipolita ze smutkiem informują, że w nocy z dnia 5 na 6 marca 2008 roku, w Warszawie zmarł w wieku lat 85 Gustaw Holoubek, wielki polski artysta, aktor teatralny i filmowy, wychowawca i nauczyciel plejady polskich aktorów i młodzieży artystycznej, laureat nagrody Złotego Hipolita 2005. Odszedł wspaniały, szlachetny Człowiek, artysta, którego każda rola przechodziła do historii polskiego teatru i filmu. Pozostawił niezapomniane kreacje, które przez pokolenia będą wzorem i inspiracją Jego następców. Z bólem żegnamy w Jego osobie Wybitną Osobistość Pracy Organicznej, która dla Niego – jak sam mówił – zawsze była ucieczką przed strachem samotności i zawsze nieodmiennie kierowała Jego kroki ku teatralnej scenie. Tam przeobrażał się w mocarza słowa, dykcji, gestu, intonacji i interpretacji. Obdarzony wielką inteligencją i intuicją bezbłędnie odczytywał przesłania autorów dramatów. Wzbogacał je i oprawiał własną niezwykłą osobowością, tworzył nową rzeczywistość. Będzie Go bardzo brakować polskiej kulturze. Będzie Go brakować nam wszystkim. Żegnaj Mistrzu!

Gustaw Holoubek był jednym z najwybitniejszych polskich aktorów teatralnych i filmowych. Był również reżyserem. Urodził się 21 kwietnia 1923 w Krakowie. W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej w oddziałach Przysposobienia Wojskowego. Dostał się do niewoli niemieckiej. Trafił do obozu jenieckiego w Altengrabow, później w Toruniu. W 1940 roku został zwolniony i wrócił do Krakowa. W czasie okupacji należał do konspiracyjnego kółka teatralnego. W 1945 roku zdał egzaminy do krakowskiego Studia Dramatycznego przy Teatrze im. J. Słowackiego założonego przez Karola Frycza, które ukończył w 1947 roku.

W pierwszych latach kariery scenicznej Gustaw Holoubek grał w teatrach krakowskich. W 1949 roku został zaangażowany do Teatru Śląskiego im. St. Wyspiańskiego w Katowicach, gdzie w latach 1954-1956 pełnił także funkcje kierownika artystycznego. W 1957 roku przeniósł się do Warszawy i od 1958 roku związał się na stale z teatrami warszawskimi. Grał w Teatrze Polskim (1958-1959), Teatrze Dramatycznym (1959-1963), Teatrze Narodowym (1964-1968). Współpraca z Kazimierzem Dejmkiem - dyrektorem Teatru Narodowego - zaowocowała doskonałymi rolami na tej scenie. Po odwołaniu Dejmka ze stanowiska dyrektora, Holoubek solidarnie z grupa aktorów opuścił teatr. W 1968 roku powrócił do Teatru Dramatycznego, którym kierował jako dyrektor w latach 1971-1982. Jako dyrektor tej sceny, stworzył teatr o wysokiej randze artystycznej. W latach 1970-1981 był prezesem SPATiF-u.

Od 1989 roku Gustaw Holoubek jest związany z Teatrem Ateneum. W 1997 roku został kierownikiem artystycznym tej sceny. Był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, obecnie od 1989 roku był profesorem tej uczelni (Akademia Teatralna). W 1989 roku został senatorem Rzeczypospolitej Polskiej. Gustaw Holoubek zagrał też w wielu polskich filmach.

Nagrody Złotego Hipolita rozdane! W siedmioletniej tradycji honorowania wybitnych osobistości nagrodą Złotego Hipolita Kapituła wyróżniła już kilkadziesiąt postaci zasłużonych dla Polski, jej nauki, kultury, życia społecznego i politycznego. Wśród laureatów w kolejnych latach witaliśmy takie osobistości jak między innymi: Jerzy Kawalerowicz, Krzysztof Penderecki, kardynał Zenon Grocholewski, Władysław Bartoszewski, Jan Nowak Jeziorański, Ryszard Kapuściński, Tadeusz Mazowiecki i Andrzej Wajda. W mijającym roku 2007, w czasie uroczystości jaka odbyła się w Poznaniu, tradycyjnie w ostatnią sobotę listopada ( 24 .XI. ), grono laureatów nagrody Złotego Hipolita powiększyły nominowane Wybitne Osobistości Pracy Organicznej: Magdalena Abakanowicz – światowej sławy rzeźbiarka; ks. Adam Boniecki – redaktor naczelny Tygodnika Powszechnego; prof. Bohdan Gruchman – wybitny ekonomista i nauczyciel akademicki; prof. Czesław Janicki – nauczyciel akademicki; Adam Kochanowski – publicysta, pisarz; prof. Jerzy Regulski – twórca polskiego samorządu terytorialnego. Wcześniej, na początku roku Kapituła podczas sesji wyjazdowej do Szczecina ( ze względu na stan zdrowia Laureata ) nagrodą Złotego Hipolita uhonorowała wiekowego nestora polskich naukowców, prof. Władysława Górskiego.

Wszystkim laureatom nagrodę, Statuetkę Złotego Hipolita oraz Dyplom Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej wręczał osobiście Prezydent Towarzystwa imienia Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w obecności członków Kapituły. Następnie w krótkim wystąpieniu dr Marian Król serdecznie pogratulował laureatom wyróżnień i złożył im życzenia dalszych sukcesów w pracy dla Polski. Nagroda Złotego Hipolita, zyskała już sobie wielki, zasłużony prestiż, o czym świadczą liczne - kierowane z całego kraju przez znane i wybitne osobistości - propozycje nowych nominacji do rozpatrzenia przez Kapitułę. Tak więc dopiero w listopadzie przyszłego roku dowiemy się, kto będzie kolejnym laureatem Złotych Hipolitów 2008. (jag)

Profesor Tadeusz Maliński, wybitny polski naukowiec, od roku 1979 pracujący w Stanach Zjednoczonych, Lider Pracy Organicznej i laureat Honorowego Hipolita podczas swojego ostatniego pobytu w Polsce złożył wizytę w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu, gdzie w dniu 16 listopada 2007 roku został przyjęty przez Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla. Podczas spotkania dr Marian Król poinformował profesora Malińskiego o realizowanych przez Towarzystwo projektach, w tym o podjętej inicjatywie wystawienia w Poznaniu pomnika Hipolita Cegielskiego. Profesor Maliński, Wielkopolanin ( ur. 1946 w Śremie ), absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, wyraził gorące poparcie dla tej inicjatywy Towarzystwa prosząc o wpisanie go na listę członków Komitetu Honorowego Budowy Pomnika. Jednocześnie profesor na konto funduszu Budowy Pomnika wpłacił znaczącą darowiznę.

Ten miły gest profesora został z zadowoleniem przyjęty przez Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla, który w podziękowaniu wręczył profesorowi Malińskiemu pamiątkowy medal pomnikowy „Bene meritus” przyznawany wyjątkowym darczyńcom. W czasie spotkania profesor Maliński podzielił się z Prezydentem dr. Marianem Królem informacjami o swoich badaniach naukowych, planach wizyty w kraju rodzinnym i w Wielkopolsce.

Na zakończenie wizyty profesora Tadeusza Malińskiego w siedzibie Towarzystwa, Prezydent – dr Marian Król udekorował go Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” – wyróżnieniem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dla osobistości szczególnie zasłużonych na polu działalności zawodowej lub społecznej. Profesor Maliński wyróżnienie przyjął ze wzruszeniem i serdecznie za nie podziękował. Spotkanie jak zawsze zakończyła wspólna fotografia i wzajemne życzenia ponownego spotkania się wkrótce.

Na zdjęciu powyżej: Profesor Tadeusz Maliński – z lewej, z Prezydentem Towarzystwa – dr Marianem Królem w chwilę po dekoracji profesora Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit”. Na zdjęciu obok: Profesor Maliński dziękuje Towarzystwu za otrzymane wyróżnienie. ( Foto. Archiwum THC )

Przypominamy sylwetkę profesora Tadeusza Malińskiego:

Profesor Tadeusz Maliński, Wielkopolanin, jest jednym z najwybitniejszych na świecie uczonych. Profesor urodził się w 1946 roku w Śremie. Jest absolwentem Wydziału Chemii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Od 1979 roku pracuje naukowo renomowanych uniwersytetach amerykańskich. Od 1995 jest Visiting Profesor Uniwersytetu w Bernie w Szwajcarii, a od 1997 roku także w Uniwersytecie Wiedeńskim. W 2000 roku profesor Tadeusz Maliński objął zaszczytną imienną profesurę na Uniwersytecie w Ohio w Athens.

Jako chemik profesor interesuje się od początków swojej kariery naukowej poszukiwaniem nowych metod bioelektrochemicznych mających zastosowanie w medycynie. Przełomowym odkryciem okazało się zbudowanie przez profesora Tadeusza Malińskiego pierwszej w świecie nanoelektrody, mierzącej in vivo, w czasie rzeczywistym ilość cząsteczek tlenku azotu w pojedynczej komórce. Ogłoszenie rezultatów tych badań w 1992 roku okazało się światowym przełomem w badaniach tlenku azotu, cząsteczki zwanej „kluczem do wielu drzwi", niezmiernie ważnej w medycynie. Badanie te spowodowały lawinę następnych odkryć naukowych profesora.

Naukowe dokonania profesora Tadeusza Malińskiego zostały szybko docenione w świecie. Profesor Tadeusz Maliński otrzymał wiele nagród i dostąpił wielu zaszczytów w szeregu krajów od Stanów Zjednoczonych po Polskę. Został dwukrotnie nominowany do nagrody Nobla w dziedzinie medycyny i chemii. Jedną z wielu prestiżowych nagród jakie otrzymał jest Gemi Award 2003 ( Nobel Amerykański ) za najbardziej innowacyjne odkrycie w medycynie. Osiągnięcia profesora Malińskiego, ciągu ostatnich lat znacznie zmieniły oblicze światowej medycyny.

Medal „Labor Omnia Vincit” ustanowiony przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego i przyznawany w dwóch kategoriach – Złoty Medal „Labor Omnia Vincit” i Srebrny Medal „Labor Omnia Vincit” – stał się ważnym i cenionym wyróżnieniem przyznawanym przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego osobistościom szczególnie zasłużonym w pracy dla społeczeństwa. Wśród licznego już grona laureatów Medalu są dzisiaj wybitni naukowcy, ludzie kultury, społecznicy, działacze samorządowi i przedstawiciele sfery gospodarczej.

18 października 2007 roku, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego odbyła się kolejna uroczystość udekorowania Medalem „Labor Omnia Vincit” grupy zasłużonych Wielkopolan. Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król Srebrnymi Medalami „Labor Omnia Vincit” udekorował: Zygmunta Garsteckiego – dyrektora firmy POLCAR – Poznań, Przemysława Gonerę – prezesa zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu, Tadeusza Kordanę – wiceprezesa zarządu Poznańskich Zakładów Zielarskich „HERBAPOL” S.A., wybitnego znawcy ziół leczniczych, Stanisława Słopienia – prezesa Wielkopolskiego Towarzystwa Kulturalnego, oraz Zygmunta Szorcza – działacza gospodarczego. W czasie uroczystości Prezydentowi Towarzystwa, dr Marianowi Królowi towarzyszył członek Towarzystwa i członek Kapituły Medalu „Labor Omnia Vincit” – prof. Andrzej Mizgalski.

Wszyscy wyróżnieni z wielką satysfakcją przyjęli fakt docenienia i uhonorowania ich wieloletniej działalności zawodowej i społecznej wpisującej się w etos pracy organicznej tak bardzo dzisiaj potrzebnej społeczeństwu.

Poniżej prezentujemy Album laureatów:

W dniu 11 września 2007 roku prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Marian Król, w towarzystwie dyrektora biura Towarzystwa - Edmunda Dudzińskiego oraz laureata Medalu "Labor Omnia Vincit" - Aleksandra Lesza, złożył wizytę Dwóch Ambasadzie Arabii Saudyjskiej Dwóch Warszawie, aby na ręce Ambasadora dr Nasser A. Albraika przekazać Złoty Medal "Labor Omnia Vincit" przyznany przez Kapitułę przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego Strażnikowi Dwóch Świętych Meczetów, Królowi Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saudowi jako szczególne podziękowanie dla Jego Wysokości za dar serca jakim było sfinansowanie przez Jego Wysokość operacji rozdzielenia bliźniaczek syjamskich - Darii i Olgi Kołacz z Janikowa, w województwie kujawsko-pomorskim.

Delegację Towarzystwa serdecznie podjął w swoim gabinecie Ambasador dr Nasser A. Albraik, który z rąk prezydenta dr Mariana Króla przejął Złoty Medal "Labor Omnia Vincit" dla Jego Wysokości Króla Arabii Saudyjskiej. Po miłej kameralnej uroczystości prezydent Towarzystwa - dr Marian Król oraz towarzyszące mu osoby przy filiżance kawy rozmawiali z Ambasadorem Królestwa Arabii Saudyjskiej o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. (gg).

Na zdjęciu górnym: Ambasador dr Nasser A. Albrik przejmuje z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Mariana Króla Złoty Medal "Labor Omnia Vincit" dla Jego Wysokości Króla Arabii Saudyjskiej. Na zdjęciu dolnym: pamiątkowe zdjęcie w gabinecie Ambasadora. Od lewej stoją: dr Marian Król, Ambasador dr Nasser A, Albrik, członkowie delegacji Towarzystwa - Aleksander Lesz i Edmund Dudziński. (Fot.THC).

...Strażnika Dwóch Świętych Meczetów króla Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud od Kapituły Orderu przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego jest szczególnym podziękowaniem dla Jego Wysokości za dar serca jakim było sfinansowanie przez Jego Wysokość operacji rozdzielenia bliźniaczek syjamskich – Darii i Olgi Kołacz z Janikowa, w województwie kujawsko-pomorskim. O przyznaniu Jego Wysokości Strażnikowi Dwóch Świętych Meczetów Królowi Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud Złotego Medalu „Labor Omnia Vincit” poinformował w dniu 19 czerwca 2007 roku Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król Jego Ekscelencję Ambasadora Królestwa Arabii Saudyjskiej w Polsce, pana dr Nasser A. Albraik, podczas kurtuazyjnej wizyty złożonej w rezydencji Ambasady w Warszawie. ( Na zdjęciu od lewej: Jego Ekscelencja Ambasador Królestwa Arabii Saudyjskiej, dr Nasser A. Albraik oraz Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król )

W czasie rozmowy z Jego Ekscelencją Ambasadorem dr. Nasser A. Albraik, Prezydent dr Marian Król poinformował Ambasadora o historii i działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, o idei ustanowienia Orderu „Labor Omnia Vincit” jako honorowego wyróżnienia dla szczególnie zasłużonych osobistości, które bezinteresownie swoją pracą i działalnością przysłużyły się innym, będąc wzorem szlachetnych postaw i cnót.

Prezydent dr Marian Król przekazał na ręce Jego Ekscelencji Ambasadora Królestwa Arabii Saudyjskiej uroczysty adres dla Strażnika Dwóch Świętych Meczetów króla Arabii Saudyjskiej Abdullah bin Abdulaziz Al Saud informujący o decyzji Kapituły Orderu „Labor Omnia Vincit”, wraz z serdeczną prośbą o przyjęcie tego wyróżnienia przez Jego Wysokość Strażnika Dwóch Świętych Meczetów, twórcę „Królestwa Humanitaryzmu”.

Jego Ekscelencja Ambasador Królestwa Arabii Saudyjskiej z zadowoleniem przyjął wizytę Prezydenta dr. Mariana Króla i przekazane Mu informacje o działalności Towarzystwa. W trakcie rozmowy, jaka upłynęła w atmosferze wzajemnej serdecznej życzliwości poruszono wiele tematów dotyczących między innymi projektów pro społecznych realizowanych przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, więzów sympatii łączących narody Polski i Królestwa Arabii Saudyjskiej, wspominano też wielkie wydarzenie jakim była operacja rozdzielenia sióstr syjamskich przeprowadzona z takim sukcesem przez lekarzy Kliniki Królewskiej w Rijadzie. Na zakończenie wizyty Prezydent dr Marian Król serdecznie zaprosił Jego Ekscelencję Ambasadora Królestwa Arabii Saudyjskiej do odwiedzenia Poznania i siedziby Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w dogodnym dla Ambasadora czasie. Zaproszenie zostało przyjęte z zadowoleniem. (gg)

W piątek, 16 marca 2007 roku w poznańskiej siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego zebrało się grono wybitnych osobistości – ludzi sztuki i kultury, aby być świadkami niecodziennego wydarzenia, dekorowania Józefa Stasińskiego, wybitnego polskiego i europejskiego rzeźbiarza i medaliera, laureata z 2002 roku nagrody Złotego Hipolita i Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej, Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” z okazji Jego 80 urodzin, przypadającej dokładnie w dniu 16 marca. Aktu dekoracji dokonał osobiście prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, któremu towarzyszył w ceremonii członek zarządu Towarzystwa – Jerzy Szyło. W serdecznej krótkiej laudacji, dr Marian Król omówił dorobek artystyczny Józefa Stasińskiego, podkreślił osobiste zalety tego wielkiego artysty – skromność, życzliwość dla ludzi, poczucie humoru, gratulował znakomitej kondycji twórczej.

Obecni w tym gronie najbliżsi przyjaciele Dostojnego Laureata, również znakomici artyści polscy przyłączyli się do serdecznych gratulacji. Sam Dostojny Laureat nie krył wielkiego wzruszenia, dziękował za przyznane wyróżnienie, a po ceremonii dekoracji, przy kawie z humorem opowiadał o przygodach swojego artystycznego życia, wspominając czasy dawnej cyganerii poznańskiej, środowiska artystycznego, które niestety dzisiaj jest już tylko historią znakomitych anegdot o cudownych ludziach minionej epoki.

Stasiński Józef Konstanty, artysta rzeźbiarz, medalier, urodził się 16 marca 1927 roku w Poznaniu. Ojciec - zawodowy żołnierz, za działalność konspiracyjną podczas okupacji hitlerowskiej, został stracony w 1942 roku w Berlinie. Przeżycia wojenne i praca przymusowa w Niemczech miały wpływ na tematykę podejmowaną przez artystę w jego twórczości.

Po ukończeniu Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu podjął studia w PWSSP na Wydziale Rzeźby oraz w ASP w Warszawie. W latach 1954-1974 był nauczycielem rzeźby w PLSP, następnie wykładowcą w Instytucie Architektury i Planowania Przestrzennego. W 1992 r został profesorem nadzwyczajnym w tymże Instytucie.

Dorobek artystyczny Józefa Stasińskiego w dziedzinie rzeźby obejmuje między innymi: pomnik kardynała Augusta Hlonda, Drogę Krzyżową i ołtarz Chrystusa w poznańskiej Katedrze oraz pomnik ofiar faszyzmu w Chełmie nad Nerem. W dziedzinie medalierstwa - do tej pory wykonał 1810 medali - na szczególną uwagę zasługują cykle: "Polska walcząca na frontach II wojny światowej 1939 - 1945", "W trzechsetną rocznicę wygaśnięcia rodu Piastów Śląskich 1675 - 1976", oraz "Pontyfikat Jana Pawła II".

Za swoją twórczość artystyczną Józef Stasiński został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, nagrodą MKiS za całokształt twórczości oraz nagrodami regionalnymi; za upowszechnienie kultury, oraz nagrodą miasta Poznania "Ad Perpetuam Rei Memoriam". W dniu 29 stycznia 2002 roku otrzymał odznaczenie papieskie - Order św. Sylwestra z gwiazdą - przyznany za twórczość rzeźbiarską dla Katedry i za medale papieskie. W czerwcu 2002 roku Kapituła "Złotego Hipolita" przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego przyznała mu najwyższe honorowe wyróżnienie Towarzystwa - statuetkę "Złotego Hipolita" nadając jednocześnie godność: "Wybitna Osobistość Pracy Organicznej".

20 lutego 2007 roku w siedzibie THC, w Sali im. Hipolita Cegielskiego odbyła się kameralna uroczystość odznaczenia Gerarda Górnickiego Złotym Medalem Labor Omnia Vincit przyznawanym przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego osobom szczególnie zasłużonym dla środowisk lub dziedzin życia. Jest już tradycją, że medalami Labor Omnia Vincit wyróżnionych dekoruje osobiście prezydent Towarzystwa, dr Marian Król. Tak było i tym razem. Sędziwego Laureata Złotym Medalem Labor Omnia Vincit udekorował dr Marian Król wygłaszając przy tej okazji serdeczną laudację, podkreślając zasługi Gerarda Górnickiego dla polskiej kultury. Po dekoracji nastąpiły gratulacje i życzenia zdrowia i sił dla Laureata, który jak wynika z jego metryki wszedł już w wiek podeszły.

A oto sylwetka Dostojnego Laureata:

Gerard Górnicki urodził się w Strzyżowie nad Wisłokiem w 1920 roku. W czasie okupacji niemieckiej Gerard Górnicki był żołnierzem Armii Krajowej, a także nauczycielem w tajnym nauczaniu. Jest absolwentem Wydziału Prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim (1947 r.). W Poznaniu - gdzie pisarz mieszka od pół wieku, w latach 1966–1975 kierował poznańskim oddziałem Związku Literatów Polskich.

Prawnik, nauczyciel szkoły średniej, poeta i pisarz, autor m.in. opowiadań: „Sybirca”(1957 r.), ”Portret kota”(1961), „Spotkanie przed bramą do nieba”(1971), „Na śniegu widniała gwiazda”(1978) oraz powieści: „Powrót Stanleya Kozdry”(1963), „Spotkanie z rzymianką”(1966), „Ucieczka na obczyznę”( 1968), „Dom na Pacyfiku” (1969), „Dziewczyna Anh odchodzi” (1973), „Miasto króla”(1974), „Szukanie ocalenia”(1988), „Bitwa szalała do wieczora”(1984), „Matka śnieżna”(1989), „Dolina grzechów”(1993), „Mściwoj i Anna Maria”(1994) i innych.

W dniu 2 lutego 2007 roku, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w sali imienia Patrona Towarzystwa odbyła się kameralna uroczystość udekorowania Srebrnym Medalem Labor Omnia Vincit Zdzisława Rozwalaka, zasłużonego, historycznego przywódcę robotniczego, twórcę związku zawodowego Solidarność w Poznańskiej Fabryce Maszyn Żniwnych w 1980 roku. Dekoracji Medalem dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, który w krótkim wystąpieniu przypomniał zasługi Zdzisława Rozwalaka w tworzeniu i przewodzeniu Solidarności w regionie wielkopolskim w najtrudniejszym okresie walki o wolności i demokrację.

Zdzisław Rozwalak mówi o swoim życiu: „Urodziłem się, 3 stycznia 1943 roku, w Poznaniu. Uczęszczałem do męskiej szkoły podstawowej nr 39. W roku 1956 dołączyłem do „cegielszczaków” idących na plac Mickiewicza, a potem z grupą młodzieży z transparentami „Chcemy chleba” poszliśmy ma Targi Poznańskie. Potem była ulica Kochanowskiego, strzelanina, krew, ranni. Po 1956 roku w czasie odwilży z grupą ministrantów ( od zmartwychwstańców ) z komendantem Tadeuszem Strzałkowskim (na wzór skautów) stworzyliśmy 19 PDH im. Kornela Makuszyńskiego. Naszym opiekunem był profesor Dega. Po czterech lata nękania przez esbeków nasza drużyna jednak się rozpadła.

W latach 1957-1960 uczyłem się w szkole Zawodowej ( w zawodzie ślusarz-tokarz ). Moi rodzice pracowali w Poznańskiej Fabryce Maszyn Żniwnych. Byliśmy liczną rodziną i ciężko nam się żyło.

Od 1963 roku do roku 1965 służyłem w wojsku w Katowicach i tam poznałem kopalnię Wujek. Po wojsku podjąłem pracę w PFMŻ ma Starołęce i pracowałem tam w okresie lat 1965 - 1998. Kiedy 30 sierpnia 1980 w PFMŻ wybuchł strajk okupacyjny ludzie wybrali mnie na przewodniczącego Komitetu Strajkowego, a we wrześniu nad Maltą zostałem wybrany na przewodniczącego MKZ, później przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ „S” w PFMŻ. W czerwcu 1981 wybrano mnie na Przewodniczącego Regionu Wielkopolska NSZZ „S”. Równocześnie byłem członkiem Prezydium Komisji Krajowej w Gdańsku. W roku 1980 tworzyłem z kolegami Komitet Budowy Pomnika Czerwiec 56 i zostałem przewodniczącym Komitetu Obchodów 25 rocznicy Czerwca 56. Między innymi dzięki mojemu uporowi ten pomnik stanął w 1981 roku.

W stanie wojennym nie byłem internowany, ale spotykały mnie różne szykany, między innymi w tym okresie byłem przez dwie doby przesłuchiwany na Rakowieckiej w Warszawie i wielokrotnie na Kochanowskiego w Poznaniu. Dzięki ówczesnemu wojewodzie, Marianowi Królowi – ustała wreszcie wściekłość Służby Bezpieczeństwa na mnie i kierowane do mnie groźby.

Przez z cały czas stanu wojennego prowadziłem podziemną działalność Związkową.

W roku 1989 wreszcie mogłem zacząć wraz z kolegami w PFMŻ oficjalną działalność związkową. W ręku 1990 zostałem wybrany na przewodniczącego Komisji Zakładowej NSZZ Solidarność w Poznańskiej Fabryce Maszyn Żniwnych. Funkcje te pełniłem do 1998 roku. W tym samym czasie byłem członkiem Zarządu Regionu Wielkopolska NSZZ "S", a także przez 5 lat byłem członkiem Rady Zatrudnienia przy Wojewodzie. Działałem w owym czasie w Stowarzyszeniu Przeciwdziałania Bezrobociu, zajmowałem się organizacją paczek świątecznych dla dzieci z biednych rodzin.

W roku 1990 zostałem współzałożycielem Wielkopolskiej Fundacji Pomocy Inwalidów FILAR i w roku 1994 zostałem wybrany prezesem tej Fundacji. Praca na rzecz ludzi, sprawia mi wielką satysfakcję, a szczególnie cieszy mnie jeśli mogę sprawić radość niepełnosprawnemu dziecku.

To jest wspaniały jubileusz: Nestor polskich historyków, Wybitna Osobistość Pracy Organicznej – Laureat Złotego Hipolita z 2001 roku, członek honorowy Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, prof. dr hab. Gerard Labuda (ur. 28.12.1916r) w ostatnich dniach grudnia 2006r obchodzł swoje 90 urodziny. Rocznica urodzin profesora zbiega się z 70. rocznicą jego pracy naukowej, którą nakreślił całkowicie nowe horyzonty dla badań i analiz historycznych. Autor 1875 publikacji naukowych, profesor Labuda dzisiaj na tle współczesnej nauki jawi się jako tytan pracy, jeden z ostatnich, a może już ostatni badacz dziejów dla którego nauka była życiem, a życie nauką. Z pochodzenia Kaszuba, z wyboru Poznaniak, Wielkopolanin, niepowtarzalny erudyta posługujący się swobodnie kilkunastoma językami obcymi dzisiaj na emeryturze, mimo podeszłego wieku nadal pracuje twórczo nad monumentalnym dziełem – Dziejami Kaszubów, którego pierwszy tom właśnie opuścił drukarnię – otoczony biblioteką zajmującą cały dom i zwierającą tysiące pozycji, dorobek całego twórczego życia. Takiej biblioteki historycznej nie ma w Polsce żaden naukowiec.

Kiedy odwiedziliśmy niedawno profesora Labudę w jego poznańskim domu, w którym po śmierci żony od siedmiu lat mieszka samotnie, zobaczyliśmy drobnej postury starszego pana nachylonego nad maszyną do pisania, kiedy zapisywał kolejne rozdziały swojej historii Kaszubów. Historii, której dotąd nie opisał nikt przed nim, a która pozwoli poznać i zrozumieć dzieje Wielkiego Pomorza, kiedyś obszaru jednorodnego etnicznie, kulturowo i gospodarczo, a pomijanego w historii Polski.

Świętując jubileusz profesora Labudy, życzymy temu Dostojnemu Jubilatowi, aby nadal dopisywało mu dobre zdrowie, aby nadal swoją pracą wzbogacał intelektualnie polską naukę historyczną i był wśród nas jak najdłużej. Tego samego życzyli Mu wszyscy, którzy w dniu 12 grudnia 2006 roku zebrali się w Auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, aby podczas podniosłej uroczystości oddać Mu należny hołd. Wśród wielu osobistości przybyłych na tę uroczystość i towarzyszącą jej sesję naukową należy wymienić przede wszystkim rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. Stanisława Lorenca, byłego rektora UAM, obecnie sekretarza stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego – prof. Stefana Jurgę, prezesa Polskiej Akademii Nauk – prof. Andrzeja B. Ligockiego, prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, licznych profesorów UAM, naukowców z innych uczelni - byłych studentów i doktorantów Dostojnego Jubilata, a także reprezentantów władz miasta Poznania, władz wojewódzkich, oraz przedstawicieli hierarchii kościelnej.

Poniżej publikujemy w skrócie życiorys Gerarda Labudy, aby przybliżyć wszystkim postać tego Wielkiego Naukowca, profesora, intelektualisty, wychowawcy wielu pokoleń polskich historyków, życiorys poznańskiego Kaszuby, człowieka wielkiej skromności i wielkiej kultury. Historyka, który sam jest historią polskiej nauki.

Gerard Labuda, urodził się 26. XII 1916 roku. Jest absolwentem Uniwersytetu Poznańskiego i Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich (1936-1939, 1943). Habilitował się z dziejów średniowiecza (początki państwa polskiego) w roku 1946, a profesorem uniwersytetu poznańskiego został już w roku 1949 i funkcję tę piastował aż do roku 1976. A następnie: prof. Polskiej Akademii Nauk w Warszawie w latach1953-1986; członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk od roku 1964 i jej wiceprezes w latach 1984-1989; członek Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie od roku 1951 jej prezes w latach 1989-1994; Doktor Honoris Causa uniwersytetów w Gdańsku, Toruniu, Warszawie, Krakowie, Wrocławiu i Szczecinie (1985-2003). Profesor Gerard Labuda, który dotychczas opublikował łącznie 1875 prac naukowych jest też autorem kilkudziesięciu odkrywczych, niezwykle ważnych historycznie publikacji książkowych, są to między innymi: Studia nad początkami państwa polskiego (1946); Pierwsze państwo słowiańskie - Państwo Samona (1949); Fragmenty do dziejów Słowiańszczyzny zachodniej, t. I-III (1960-1974); Źródła skandynawskie i anglosaskie do dziejów Słowiańszczyzny (1961); Polska granica zachodnia (1971); Mieszka II, król Polski (1994); Kaszubi i ich dzieje ( 1996); Święty Wojciech, biskup-męczennik, patron Polski, Czech i Węgier (2000); Mieszko I (2002); Rozwój metod dziejopisarskich od starożytności do współczesności, tom I (2003), i ostatnio Dzieje Kaszubów, tom I opublikowany w grudniu 2006 roku, miesiącu 90 rocznicy urodzin Autora.

Obecnie profesor Gerard Labuda nadal niestrudzenie pracuje nad dalszymi tomami tego monumentalnego dzieła o Ziemi swojego pochodzenia. (g)

25 listopada 2006 roku, w stolicy Wielkopolski – Poznaniu, w historycznej Białej Sali urzędy miasta odbyła się wielka gala wręczenia laureatom roku 2006 nagrody Złotego Hipolita wraz z dyplomem nadania Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej. Laureatami roku 2006 zostali: Ryszard Kapuściński – pisarz, reporter, dziennikarz; ks. Arcybiskup Józef Kowalczyk – Nuncjusz Apostolski w Polsce; Jacek Łuczak – profesor Akademii Medycznej w Poznaniu, lekarz; Zdzisław Miedziarek – inżynier, były wieloletni dyrektor zakładów im. Hipolita Cegielskiego; Teresa Rabska – profesor Uniwersytetu im. Adami Mickiewicza, prawnik; Kazimierz Szebiotko – profesor, były rektor Akademii Rolniczej; Bolesław Wojciechowicz – profesor, były rektor Politechniki Poznańskiej.

Aktu wręczenia laureatom Statuetek Złotego Hipolita i dyplomów Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej dokonali – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król oraz przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita, rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. Stanisław Lorenc. Zgromadzeni na uroczystości goście, wśród których byli reprezentanci władz Poznania i województwa poznańskiego, wyższych uczelni Poznania, parlamentarzyści, ludzie kultury, sfery gospodarczej i mediów, z aplauzem przyjęli decyzję Kapituły Złotego Hipolita, nagradzając Dostojnych Laureatów oklaskami i gratulacjami. Uroczystości jak zawsze podczas Gali wręczania Złotych Hipolitów towarzyszył okolicznościowy wykład. W tym roku prelegentem była profesor Aldona Kamela-Sowińska, rektor Wyższej Szkoły Handlu i Rachunkowości w Poznaniu, która w niezwykle barwny sposób przypomniała drogę życiową Hipolita Cegielskiego, okraszając swój wykład nieznanymi anegdotami z życia tego bohatera polskiego pozytywizmu. Cały program uroczystości prowadził jak zawsze z wielką elegancją i wyczuciem powagi sytuacji, dyrektor biura Towarzystwa – Edmund Dudziński.

W Warszawie, w siedzibie Nuncjatury Apostolskiej, w dniu 15 listopada 2006 roku złożyła wizytę delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem prezydenta Towarzystwa - dr Mariana Króla, aby przekazać Jego Ekscelencji, Nuncjuszowi Apostolskiemu w RP, ks. Arcybiskupowi Józefowi Kowalczykowi nagrodę „Złotego Hipolita”. Delegację stanowili: prezydent Towarzystwa – dr Marian Król, przewodniczący Kapituły „Złotego Hipolita” – rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza prof. dr hab. Stanisław Lorenc, b. rektor Politechniki Poznańskiej - prof. dr hab. Jerzy Dembczyński, prezes fundacji „Semper Polonia” – Aleksander Lesz, polityk – Roman Jagieliński oraz dyrektor biura Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – Edmund Dudziński. ( Na zdjęciu: Dostojny Laureat w otoczeniu Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla ( z lewej ) i prof. Stanisława Lorenca, Przewodniczącego Kapituły Złotego Hipolita (z prawej ).

Nagrodę „Złotego Hipolita” Kapituła przyznała Jego Ekscelencji, Nuncjuszowi Apostolskiemu w RP, ks. Arcybiskupowi Józefowi Kowalczykowi za całokształt jego działalności dla dobra stosunków państwa polskiego ze Stolicą Apostolską oraz dla dobra kościoła w Polsce.

Oto migawki fotograficzne z uroczystości w Nuncjaturze: