Współcześnie w całym cywilizowanym świecie zawrotna karierę robią wszelkiego rodzaju usługi. Począwszy od tych najbardziej prostych, aż po te z wysokiej półki, hi-tech. Jest to prosta konsekwencja faktu wdrażania nowoczesnych technologii, które skutecznie zastępują człowieka w procesach produkcyjnych, wymieniając prace żywą na pracę zaprogramowaną elektronicznie i mechanicznie. A to rodzi dwa nowe zjawiska: z jednej strony nadmiar wolnego czasu, z drugiej rosnące bezrobocie. Czas należy zagospodarować, bezrobocie natomiast likwidować. Na obie te dolegliwości jest tylko jedno lekarstwo – usługi.

I o usługach właśnie rozmawiamy dzisiaj z dyrektorem Biura Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług „Najlepsze w Polsce” ( „The best in Poland” ) przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego – Edmundem Dudzińskim.

Czy zgodzi się Pan ze stwierdzeniem, że nowoczesne usługi staja się coraz bardziej poszukiwanym „towarem” na rynku konsumpcyjnym, ale że takie usługi należy przede wszystkim stworzyć, a następnie wypromować jako propozycję społecznego podziału pracy?

Całkowicie zgadzam się z takim poglądem. Nowoczesne społeczeństwo, a przecież takim społeczeństwem jesteśmy w coraz większym zakresie musi brać udział w podziale pracy. Dotyczy to jednostek, dotyczy zbiorowości, dotyczy również podmiotów gospodarczych. Jednostka potrzebuje, aby ktoś inny naprawił jej but lub umył samochód; zbiorowość potrzebuje, aby ktoś zorganizował jej imprezę okolicznościową i zapewnił komfort wypoczynku; podmioty gospodarcze oczekują, że ktoś z zewnątrz firmy poprowadzi jej księgowość, zajmie się sprzątaniem pomieszczeń biurowych i produkcyjnych, obsłuży pocztę kurierską.

Wszyscy zainteresowani oczekują jednak, że oferowane im usługi będą profesjonalne i na najwyższym poziomie wykonania. Jest to zrozumiałe. Ale ponieważ nowoczesny sektor usługowy w Polsce tak naprawdę dopiero się tworzy jest pilna potrzeba monitorowania i wspierania tego zjawiska.

Czy ta konstatacja była inspiracją do uruchomienia przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług – wcześniej o godło „Dobre bo polskie”, a obecnie po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej o godło „Najlepsze w Polsce” ( „The best in Poland” )?

Tak właśnie było. W naszym Towarzystwie, które jak wiadomo w swoim statucie ma zapisane wpieranie polskiej przedsiębiorczości, postanowiliśmy wykorzystać dobre doświadczenia Wielkopolskiej Fundacji Żywnościowej i jej Konsumenckiego Konkursu Jakości Produktów i uruchomić podobny konkurs dla wszelkiego rodzaju usług. Pierwsza edycja tego konkursu organizowana wspólnie z wielkopolskimi mediami odbyła się w roku 2000 i już w czasie jej trwania przekonaliśmy się, że usługodawcy - firmy, rzemieślnicy, organizacje gospodarcze, są żywotnie zainteresowani prezentacją swoich możliwości, promocją jakości świadczonych usług, budowaniem swojej marki handlowej. Mimo, że Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego ma siedzibę w Poznaniu i konkurs nagłaśniały media regionalne, już do pierwszej edycji konkursu zainteresowały się nim firmy spoza Wielkopolski, które do konkursu zostały zgłoszone przez konsumentów.

Usługi są dość specyficznym „towarem”, skąd w Wielkopolsce konsumenci wiedzieli o usługach oferowanych przez firmy spoza regionu?

Nie zapominajmy, że stolica Wielkopolski - Poznań to miasto znanych Targów Międzynarodowych i Targów Krajowych, a więc nasz region jest również terytorium ekspansji firm usługowych z innych rejonów kraju, z Warszawy, Wrocławia, Lubina czy Szczecina. Konsumenci mieli na kogo głosować.

Ich, konsumentów głosy, sygnalizowały też interesujące zmiany na rynku poszukiwanych i wykorzystywanych usług. O ile na przykład w pierwszej edycji konkursu z roku 2000 konsumenci typowali do godła „Dobre bo polskie” firmy rzemieślnicze, zakłady naprawcze, placówki gastronomiczne, o tyle już ostatnio coraz więcej głosów pada na usługodawców z branży budowlanej, serwisów samochodowych, branży hotelarskiej, turystycznej, gastronomicznej.

Mając już kilkuletnie doświadczenie przy organizacji konkursów jakości usług na pewno jest Pan zorientowany jak laureaci tego konkursu odnoszą się do jego idei i przyznawanego im godła, obecnie już „Najlepsze w Polsce”?

Niezwykle pozytywnie. Przede wszystkim wyróżnienie w konkursie, a każde zakończenie konkursu i przekazanie dyplomów i godła ma bardzo uroczysta oprawę, dla laureatów jest moralnym zadośćuczynieniem, potwierdzeniem, że ich firmy są uznawane na rynku, a jakość ich pracy właściwie doceniana. Jest to dla laureatów, co sami mówią, znakomitym też dopingiem do umocnienia pozycji rynkowej. Godło „Najlepsze w Polsce” wyrażone znakiem graficznym, umieszczane na folderach reklamowych, wizytówkach i firmowych blankietach uznawane jest przez laureatów jako wysokiej rangi rekomendacja. Możliwość powiedzenia, że „nasza firma świadczy „Najlepsze w Polsce” usługi” nobilituje.

Ma to znaczenie nie tylko dla krajowych nabywców usług, ale coraz częściej dla obcokrajowców, którzy znajdą się lub znajdują czasowo w Polsce. Kiedy spotkają się z godłem „Najlepsze w Polsce” nabierają zaufania do firmy i przekonania, że mają do czynienia z solidnym partnerem. A to już buduję w ich świadomości markę firmy.

Ile edycji konkursu zostało już przeprowadzonych i ile firm zasłużyło sobie na zaszczytne wyróżnienie godłami „Dobre bo polskie” i „Najlepsze w Polsce”?

Do dnia 31 grudnia 2004 roku przeprowadziliśmy 8 edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług „Dobre bo polskie” oraz 2 edycje konkursu „Najlepsze w Polsce”. Oznacza to, że laureatami zostało już co najmniej 300 firm świadczących różnego rodzaju usługi dla ludności i podmiotów gospodarczych. Jestem przekonany, że wraz ze wzrostem zamożności naszego społeczeństwa i poszerzaniem się palety oferowanych usług rynek usług będzie się dynamicznie rozwijał, a konsumenci będą do konkursu typować coraz więcej, coraz ciekawszych usługodawców. Takich na przykład jak pojawiające się ostatnio mikro-firmy świadczące usługi opiekuńcze dla osób starych, czy małych dzieci.

Godło „Najlepsze w Polsce” ma swój odpowiednik w języku angielskim „The best in Poland”. Dlaczego ?

Godło „Najlepsze w Polsce” – „The best in Poland” jest znakiem uznanym przez Komisję Europejską, jako znak legitymujący usługę lub firmę. Polska, która jest członkiem Unii Europejskiej coraz wyraźniej staje się graczem na unijnym wspólnym rynku. Odwrotnie, firmy z pozostałych krajów Unii Europejskiej są obecne na rynku w Polsce. Wprowadzenie angielskiej językowej wersji nazwy godła miało na celu umożliwienie jego percepcji przez obcokrajowców. I jak wynika z otrzymywanych sygnałów, był to dobry pomysł. Pomysł, który przeobraża się powoli w markę. „Najlepsze w Polsce” – „The best in Poland” to już jest marka. Marka najwyższej jakości.

Bardzo dziękuję za rozmowę i życzę konkursowi wielu nowych edycji.

Robert Solski

W poniedziałek, 16 października 2006 roku, we Wrocławiu Leśnicy, w parafii Św. Jadwigi Śląskiej odbyła się niecodzienna, kameralna uroczystość udekorowania Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” Jego Eminencji księdza kardynała Joachima Meisnera z Kolonii. Medal ten przyznawany przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego jest wyróżnieniem dla osobistości zasłużonych dla zbliżenia polsko-niemieckiego w oparciu o uniwersalne wartości chrześcijańskie. Dekoracji Jego Eminencji doskonal osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król, w obecności delegacji Towarzystwa, przybyłych duchownych wrocławskich oraz reprezentantów miasta. Ksiądz kardynał Joachim Meisner wyraził wielkie zadowolenie z wyróżnienia i serdecznie podziękował za uznanie jego pracy duszpasterskiej i działań na rzecz tak bliskich sobie społeczeństw – Polaków i Niemców, których losy przez wieki splatały się ze sobą w różnych dramatycznych okolicznościach, a teraz we wspólnej Europie mają po raz pierwszy szansę być prawdziwymi przyjaciółmi.

A oto kilka fotomigawek z uroczystości wrocławskiej:

Kardynał Joachim Meisner uchodzi powszechnie za jednego z najbardziej konserwatywnych hierarchów w niemieckim Kościele Rzymskokatolickim, mimo iż Archidiecezja Kolońska uważana jest za jedną z bardziej liberalnych. Znany jest ze swojej bezkompromisowości w kwestiach wiary i moralności. Uważany jest także za "człowieka papieża" w Niemczech. W Święto Bożego Narodzenia 2006 kardynał Meisner obchodzić będzie 73. urodziny.

Joachim Meisner urodził się w 1933 roku na Dolnym Śląsku, niedaleko Wrocławia. Sam wielokroć mówił, że człowiek ma w życiu tylko jedną ojczyznę, a tą jest dla niego właśnie Wrocław. Ojciec poległ na wojnie, a matka, gdy front zbliżał się do Śląska uciekła z czterema synami do Turyngii. Właśnie w związku z tymi wydarzeniami zrozumiałe jest dla wielu zatroskanie Meisnera kwestią wypędzenia - Meisner publicznie wypowiedział się za budową Muzeum-Pomnika Wypędzonych w Berlinie, co wymagało dużej z jego strony odwagi. Tej jednak Joachimowi Meisnerowi nigdy nie brakowało.

Po ukończeniu seminarium duchownego ( przedtem Meisner zdobył wykształcenie ekonomiczne ) w wieku 32 lat został wyświęcony na kapłana rzymskokatolickiego. W 1980 roku został mianowany przez papieża Jana Pawła II arcybiskupem Berlina, a w 1989 roku, wbrew decyzji kapituły katedralnej, papież Jan Paweł II powierzył mu pieczę nad Archidiecezją Kolońską, najbogatszą diecezją rzymskokatolicką w Niemczech.

W 1983 roku papież obdarzył go godnością kardynalską. Nominacja Meisnera nie podobała się wielu kolońskim katolikom, którzy znając konserwatywne poglądy nowego ordynariusza nie chcieli wpuścić abp. Meisnera do monumentalnej katedry, blokując drzwi wejściowe. Meisner w końcu dostał się do świątyni przy pomocy policji.

„Nie jesteśmy po to, by mówić tak jak ludzie chcą, ale po to by głosić to, czego Bóg chce od nas” - to jedna z częściej słyszanych dewiz kolońskiego hierarchy, który zabiera głos zawsze wtedy, gdy liberalne środowiska w niemieckim Kościele Rzymskokatolickim podważają jego zdaniem fundamenty wiary katolickiej.

Meisner nie zdradza jednak żadnych oznak zrezygnowania, czy zniechęcenia. Tym mocniej podkreśla swoje konserwatywne poglądy i tego samego, wierności wobec zasad Kościoła, wymaga od swoich najbliższych współpracowników. Kardynał podkreśla, że hart ducha wyniósł z byłej NRD. Jako biskup we wschodnich Niemczech stanowczo odmawiał spotkania z ówczesnym szefem państwa i Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED) Erichem Honeckerem.

Mimo swojego konserwatywnego światopoglądu Meisner potrafił nie raz zaskakiwać opinię publiczną swoimi wypowiedziami. Nie zawahał się poddawać pod wątpliwość chrześcijański charakter chadeckich partii (CDU i CSU), gdy te godziły się na kompromis w polityce aborcyjnej z socjaldemokratami lub nie były wystarczająco pro rodzinne w swojej polityce społeczno-podatkowej. Było to o tyle zaskakujące, że rzadko kiedy niemiecki hierarcha katolicki odważył się w tak ostry sposób publicznie krytykować partii, które opierają się na rzymskokatolickim elektoracie i do dziś często wsłuchują się w głos przedstawicieli Kościoła.

Mimo swojego stanowczego sprzeciwu dla małżeństw homoseksualnych kardynał zaskoczył wiernych stwierdzeniem, że Kościół katolicki stanowczo sprzeciwia się jakimkolwiek formom dyskryminowania osób o orientacji homoseksualnej. Słowa te zabrzmiały szczególnie w Kolonii, która uznawana jest za "stolicę" gay community w Niemczech. W odniesieniu do małżeństw osób tej samej płci kardynał Meisner zachowywał zawsze tradycyjną linię Kościoła Rzymskiego: małżeństwo opiera się na rodzinie, a jego konsekwencją jest prokreacja.

W ostatniej debacie na temat noszenia w szkołach publicznych przez wyznawczynie Islamu chust kardynał Meisner okazał się być bardziej liberalny niż niektórzy biskupi rzymskokatoliccy, czy nawet ewangeliccy. Zdaniem Meisnera muzułmanki powinny zachować prawo noszenia chust, bowiem są to symbole religijne, a wolność sumienia i wyznania jest wartością absolutną.

Postać Hipolita Cegielskiego, Wielkopolanina, dziewiętnastowiecznego prekursora nowoczesnego polskiego przemysłu, człowieka niezwykle wszechstronnego – nauczyciela, pisarza, dziennikarza i poety, stała się legendą nie tylko w Wielkopolsce, ale w całym kraju, jako postać wzoru pracy organicznej dla wspólnego dobra. Hipolit Cegielski, Poznaniak i stale obecny w tradycji tego miasta nigdy nie doczekał się w przeciwieństwie do wielu innych polskich postaci historycznych swojego pomnika w stolicy Wielkopolski. Ten przykry błąd wszystkich dotychczasowych włodarzy Poznania postanowiło naprawić Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego podejmując inicjatywę budowy w Poznaniu pomnika swojego patrona. Z inicjatywy prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla zaprojektowania pomnika podjął się wybitny artysta rzeźbiarz Krzysztof Jakubik, który swoją pierwszą wizję tego dzieła zaprezentował w dniu 21 sierpnia Komisji Opiniującej w skład której weszli przedstawiciela Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, artyści plastycy, ludzie kultury, reprezentanci władz architektonicznych i konserwatorskich miasta Poznania, a także członkowie władz samorządowych zajmujących się kulturą.

Zaprezentowana przez Krzysztofa Jakubika wizja przyszłego pomnika wywołała interesująca i pełną emocji dyskusję w czasie której wszyscy zgodnie stwierdzili, że idea wystawieniu w Poznaniu pomnika Hipolitowi Cegielskiemu jest niezwykle cenną inicjatywą i niezbędnym przypomnieniem szczególnie młodym generacjom historycznej postaci, która jest symbolem etosu twórczej pracy, nowatorskich przedsięwzięć i patriotyzmu. Pomnik, nad którym pracuje Krzysztof Jakubik ma stanąć w wyznaczonym już przez władze Poznania miejscu bezpośrednio związanym z działalnością Hipolita Cegielskiego. Jak stwierdzono na posiedzeniu Komisji Opiniującej jest to miejsce znakomicie wybrane, w centralnym punkcie Poznania, przy uczęszczanej trasie w otoczeniu interesującej zabudowy.

( Na zdjęciu jeden ze szkiców wstępnych do wizji pomnika.)

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego realizując pragnienie stałego przypominania nauczania Ojca Świętego Jana Pawła II w sprawie godności i potrzeby pracy człowieczej, czemu dał On tak mocny i piękny wyraz w Encyklice Laborem Exercens postanowiło przekazać dla Domu Rodzinnego Jana Pawła II w Wadowicach replikę historycznej statuetki Złotego Hipolita, wierną kopię tej, jaką w darze od Towarzystwa przyjął Ojciec Święty Jan Paweł II w dniu 1 sierpnia 2001 roku podczas jubileuszowej audiencji generalnej w Watykanie. Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego pragnie, aby ta replika papieskiej statuetki Złotego Hipolita znajdując się w Domu Rodzinnym Jana Pawła II wśród licznych pamiątek po Ojcu Świętym wszystkim pielgrzymom odwiedzającym to niezwykłe muzeum - sanktuarium stale przypominała etos ludzkiej pracy stanowiącej - jak nauczał Ojciec Święty - o człowieczeństwie.

Dla naszego środowiska replika tej statuetki będzie stałym przypomnieniem spotkania z Ojcem Świętym delegacji Towarzystwa pod przewodnictwem dr Mariana Króla, prezydenta Towarzystwa. Podczas tego właśnie spotkania z Jego Świątobliwością, dr Marian Król przekazał w darze Ojcu Świętemu statuetkę Złotego Hipolita symbolizującą patrona Towarzystwa – Hipolita Cegielskiego, dziewiętnastowiecznego wybitnego polskiego patrioty, orędownika pracy organicznej. Statuetka ta była zarazem materialnym wyznacznikiem ustanowionego wówczas przez Towarzystwo specjalnego wyróżnienia dla Wybitnych Osobistości Pracy Organicznej, które powinny być wzorcem do naśladowania dla młodej generacji Polaków.

Z wdzięcznością wspominamy jak Ojciec Święty Jan Paweł II z zadowoleniem przyjmując dar udzielił swojego błogosławieństwa Towarzystwu im. Hipolita Cegielskiego i jego misji upowszechniania idei pracy organicznej, patriotyzmu i uniwersalnych chrześcijańskich wartości moralnych.

Dzisiaj ta pierwsza, specjalna dla Jana Pawła II statuetka Złotego Hipolita pozostaje w zasobach pamiątek w Watykanie, natomiast jej replika zagości na stałe w Domu Rodzinnym papieża – Polaka, w Wadowicach.

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z wielkim smutkiem i żalem informuje, że w dniu 30 kwietnia 2006 roku, w Indiach zmarł Ojciec Marian Żelazek SVD, polski misjonarz, który całe swoje życie poświęcił opiece i leczeniu trędowatych, kandydat do Pokojowej Nagrody Nobla, Honorowy Członek Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, laureat Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej wyróżniony Statuetką Złotego Hipolita. Całe środowisko naszego Towarzystwa, które tak bardzo było związane z Osobą Zmarłego zawsze będzie pamiętać spotkania z Ojcem Marianem, rozmowy z tym wspaniałym Człowiekiem całkowicie oddanym ludziom odrzuconym, poniżanym i chorym w odległych Indiach. Tam, w Puri, stworzył On enklawę chrześcijańskiego miłosierdzia, ukazał drogę do Chrystusa pochylając się nad każdym ludzkim nieszczęściem. Przywracał ludziom nadzieję i wiarę w godniejsze życie. Niech Bóg przyjmie Go do siebie, a ludziom niech nie pozwoli zapomnieć o tym skromnym polskim księdzu wyrosłym z Wielkopolskiej Ziemi.

Wspomnijmy sylwetkę Zmarłego:

Ojciec Marian Żelazek urodził się w 1918 roku w Palędziu, w małej miejscowości pod Poznaniem. Jego rodzice Stanisława i Stanisław Żelazkowie mieli szesnaścioro dzieci, a on był siódmym kolejnym dzieckiem. W 1926 roku cała rodzina przeniosła się do Poznania, gdzie Marian rozpoczął szkołę. Dwa lata później wstąpił do Gimnazjum Misyjnego w Górnej Grupie, a po jego ukończeniu do nowicjatu Księży Werbistów w Chludowie koło Poznania. W dniu 4 września 1939 roku złożył pierwsze śluby zakonne, ale wybuch II wojny światowej czasowo pokrzyżował plany młodego zakonnika.

Jako dwudziestodwuletni kleryk został, razem z innymi werbistami, wywieziony przez Niemców do obozu koncentracyjnego w Dachau. Przebywał tam przez pięć lat. Po wyzwoleniu udał się do Rzymu, gdzie ukończył studia teologiczne i przyjął święcenia kapłańskie.

W roku 1950 wyjechał na misje do nowej werbistowskiej stacji misyjnej Sambalpur, w północnej części indyjskiego stanu Orisa. Przez pierwsze dwadzieścia pięć lat pracował wśród Adibasów, pierwotnych mieszkańców Indii, pełniąc kolejno funkcje dyrektora gimnazjum misyjnego, sekretarza szkół misyjnych w całym okręgu misji Sambalpur, był także proboszczem małej parafii w miejscowości Bondamunda. Dla prostych, żyjących w dżungli koczowników, ludzi pozbawionych opieki ze strony państwa, było czymś naprawdę ważnym, że katoliccy misjonarze bezinteresownie się nimi zajmowali. Dzieci tych koczowników zdobywały wykształcenie w misyjnych szkołach, a katolicy adibascy stali się ludźmi głęboko wierzącymi. Wybudowana w Bondamunda kaplica w każdą niedzielę była wypełniona wiernymi.

W roku 1975, Ojciec Marian Żelazek udał się do Puri, miasta położonego nad Zatoką Bengalską w południowej części stanu Orisa. Tam pracował do dnia swojej śmierci.

Puri to jedno z centrów hinduizmu, gdzie codziennie do świątyni Dżagannathy przybywa dziesięć tysięcy pielgrzymów. Werbiści wybudowali w Puri kościół pod wezwaniem NMP Wniebowziętej, najpiękniejszą katolicką świątynię w całych Indiach. W okolicach Puri istniała kolonia trędowatych, którą w 1976 roku zaopiekował się właśnie Ojciec Marian Żelazek wraz z szarytkami i jednym indyjskim lekarzem. Wioska szybko zmieniła swe oblicze, stała się wzorową osadą, w której żyje obecnie kilkaset rodzin. Wybudowano schludne domki, przychodnię lekarską i mały szpitalik. Działa kuchnia miłosierdzia. Istnieje pracownia ortopedyczna, przędzalnia i pracownia krawiecka, jest ogród, staw rybny i ferma kurza - wszystko po to, aby trędowaci mogli pracować. Jest też mała kaplica. Wielką chlubą Ojca Mariana Żelazka była wybudowana w pobliżu wioski szkoła podstawowa, do której uczęszcza ponad 400 dzieci, w tym bez mała 100 zdrowych z wioski trędowatych. Szkoła ta cieszy się dużą renomą w Puri, a Ojciec Żelazek udowodnił, że trądu nie należy się bać. Jego podopieczni traktowali Go jak świętego.

W uznaniu Jego działalności, z inicjatywy Ruchu Maitri Ojciec Marian Żelazek uzyskał nominację do Pokojowej Nagrody Nobla 2002. Niestety, nagrody nie otrzymał nigdy.

Dzień 18 kwietnia 2006 roku zapisał się w historii Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego ważnym, niecodziennym wydarzeniem. Siedzibę Towarzystwa w Poznaniu w godzinach popołudniowych odwiedził przybyły z Watykany ks. Kardynał Zenon Grocholewski, prefekt watykańskiej Kongregacji Wychowania Katolickiego. Jego Eminencja, laureat wyróżnienia Złotego Hipolita z roku 2001 wyraził radość ze spotkania z dr Marianem Królem, prezydentem Towarzystwa i licznie przybyłymi na powitanie kardynała gośćmi, wśród których byli m.in. prezydent miasta Poznania – Ryszard Grobelny, rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – Stanisław Lorenc, b. wojewoda wielkopolski – Andrzej Nowakowski, profesura uniwersytecka oraz przedstawiciele prasy, radia i telewizji.

W czasie spotkania, które odbywało się w Sali im. Hipolita Cegielskiego ks. Kardynał Zenon Grocholewski, sam z pochodzeniaWielkopolanin w bezpośredniej, serdecznej rozmowie przypomniał swoje związki z Wielkopolską i Poznaniem, żartobliwie opowiadał o swojej drodze życiowej, która młodego kapłana z Wielkopolski zawiodła przed laty do Stolicy Piotrowej gdzie pracuje do dzisiaj nadzorując wszystkie szkoły katolickie na całym świecie.

Jego Eminencja wspomniał również wizytę przedstawicieli Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, z prezydentem dr Marianem Królem w Watykanie, w dniu 1 sierpnia 2001 roku, w czasie tysięcznej audiencji generalnej Ojca Świętego Jana Pawła II, podczas której dr Marian Król w imieniu Towarzystwa przekazał Ojcu Świętem w darze specjalną statuetkę Złotego Hipolita. Z kolei dr Marian Król przypomniał Jego Eminencji ich watykańskie spotkanie i serdeczność z jaką wtedy Kardynał okazywał delegacji Towarzystwa. Przypomniano też, że w dniu 2 sierpnia 2001 roku Jego Eminencja, ks. Kardynał Zenon Grocholewski został pierwszym laureatem Złotego Hipolita, tego najwyższego wyróżnienia przyznawanego przez Towarzystwo Wybitnym Osobistościom Pracy Organicznej.

Niezwykle miłym akcentem spotkania z Kardynałem Zenonem Grocholewskim było uhonorowanie Go przez Prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit”. Jego Eminencja z radością przyjął to kolejne wyróżnienie ze strony Towarzystwa zwracając uwagę na przesłanie zawarte w Medalu – „Praca wszystko zwycięża” i podkreślając, że praca jest tym czynnikiem, który kształtuje ludzka osobowość. Przypomniał też encyklikę Ojca Świętego, Jana Pawła II poświęconą etosowi pracy mówiąc, że Jan Paweł II zawsze zwracał wielką uwagę na problematykę pracy i jej godności.

Na zakończenie spotkania Jego Eminencja pogratulował Towarzystwu realizowanej misji społecznej, a spotkanie zakończyła wspólna fotografia. (GMT)

A oto kilka migawek ze spotkania z Jego Eminencją, Kardynałem Zenonem Grocholewskim:

W dniu 6 stycznia 2006 roku, w 193 rocznicę urodzin Hipolita Cegielskiego w Poznaniu, w hallu budynku DELTA, jednego z najbardziej nowoczesnych biurowców w stolicy Wielkopolski odbyła się podniosła, niecodzienna uroczystość odsłonięcia popiersia Hipolita Cegielskiego, legendarnego polskiego humanisty i inicjatora pracy organicznej, nierozerwalnie związanego z Poznaniem, Wielkopolską i etosem tej Ziemi. Historycznej postaci zapisanej złotymi zgłoskami jako prekursora nowoczesnego przemysłu.

Usytuowanie popiersia Hipolita właśnie w hallu biurowca DELTA nie było przypadkowe, gdyż budynek ten powstał w miejscu, w którym kiedyś, w czasach już historycznych znajdował się cmentarz z grobowcem rodziny Cegielskich, nekropolia zniszczona przez okupantów. Jest więc wielce prawdopodobne, że popiersie Hipolita Cegielskiego stanęło nad miejscem, w którym kiedyś spoczywały doczesne szczątki tego wielkiego Polaka.

Ale nie tylko ten fakt podkreśla doniosłość wydarzenia jakie byliśmy świadkami. Oto miasto Poznań, z którym Hipolita Cegielski był tak mocno związany służąc swojemu miastu jako nauczyciel gimnazjalny, wydawca gazety, organizator wielu przedsięwzięć na rzecz miejscowej społeczności i wreszcie jako przemysłowiec tworzący miejsca pracy i wdrażający nowoczesną kulturę techniczną, ten wielki Hipolita Cegielski dopiero teraz doczekał się w Poznaniu swojego pomnika.

Inicjatorem uhonorowania w ten sposób pamięci po Hipolicie Cegielskim jest prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, kontynuator krzewienia idei pracy organicznej w warunkach współczesnej rzeczywistości, dr Marian Król. To z jego inicjatywy poznański rzeźbiarz Krzysztof Jakubik podjął się dzieła stworzenia popiersia Hipolita Cegielskiego, a poznański przemysłowiec Ryszard Szulc udostępnił hall w biurowcu DELTA i został sponsorem pomnika.

Styczniowa uroczystość odsłonięcia popiersia Hipolita Cegielskiego zgromadziła wszystkie znaczące osobistości Poznania. Na wstępie redaktor Adama Kochanowski od kilkudziesięciu lat zajmujący się historią życia i dzieła Hipolita Cegielskiego wygłosił niezwykle interesujący wykład o tej postaci, następnie przedstawiciel Metropolity Poznańskiego ks. Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego, ks. Prałat Jan Stanisławski poświęcił odsłonione popiersie. Pierwszą wiązankę kwiatów pod pomnikiem złożyła prawnuczka Hipolita Cegielskiego, Zofia Doerfer. Z kolei głos zabierali przedstawiciele Marszałka Województwa Wielkopolskiego, Wojewody Wielkopolskiego, Prezydenta miasta Poznania, przedstawiciel parlamentarzystów wielkopolskich oraz reprezentant pracowników Zakładów Cegielskiego, stale wielkiej i znaczącej przemysłowej firmy poznańskiej.

Na zakończenie uroczystości, dr Marian Król udekorował rzeźbiarza, twórcę popiersia Hipolita Cegielskiego, prof. Krzysztofa Jakubika w uznaniu jego twórczej pracy medalem „Labor Omnia Vincit”.

A oto migawki fotograficzne z uroczystości:

W sobotę, 26 listopada 2005 roku, w Poznaniu, w historycznej Czerwonej Sali Pałacu Działyńskich odbyła się uroczystość wręczenia Złotych Hipolitów 2005 laureatom tegorocznej edycji tej prestiżowej nagrody, przyznawanej przez Kapitułę powołaną przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego wybitnym osobistościom, szczególnie zasłużonym dla polskiej nauki, kultury, polityki, osobistościom stanowiącym wzorzec postaw patriotycznych i pracy dla całego społeczeństwa. Nagroda Złotego Hipolita i Dyplom Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej po raz pierwszy przyznana została w roku 2001, po tym jak w tym samym roku o jej ustanowieniu został poinformowany papież - Polak, Jan Paweł II i z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla przejął w Watykanie w darze specjalną statuetkę Złotego Hipolita symbolizującą tę nagrodę.

Wśród laureatów nagrody Złotego Hipolita, w kolejnych edycjach od roku 2001 znalazły się takie wybitne postaci jak między innymi: Zenon Kardynał Grocholewski, b. premier Tadeusz Mazowiecki, prof. Ewa Łętowska, prof. Krzysztof Penderecki, prof. Jerzy Kawalerowicz, prof. Zdzisław Sadowski, prof. Stefan Stuligrosz, prof. Władysław Bartoszewski, Józef Kardynał Glemp – prymas Polski, Ojciec Marian Żelazek – misjonarz, kandydat do pokojowej nagrody Nobla, Aleksander Kwaśniewski – prezydent RP, prof. Wojciech Kilar, prof. Leszek Kołakowski, Krystyna Feldman – aktorka, Henryk Arcybiskup Muszyński, Jan Nowak Jeziorański – legendarny Kurier z Warszawy, prof. Andrzej Wajda i wielu innych.

W roku 2005 laureatami nagrody Złotego Hipolita zostali: Stanisław Arcybiskup Dziwisz – Metropolita Krakowski; gen. Michał Gutowski – nestor Wojska Polskiego; prof. Gustaw Holoubek – aktor; Alojzy Andrzej Łuczak – prezes Pro Synfonica, pisarz; Franciszek Kardynał Macharski – b. Metropolita Krakowski; prof. Wincenty Pezacki – wykładowca AR w Poznaniu; prof. Antoni Pruszewicz – światowej sławy lekarz; red. Bohdan Tomaszewski – legenda dziennikarstwa polskiego: prof. Lech Trzeciakowski – wybitny historyk z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.

W czasie uroczystości w Poznaniu, w dniu 26 listopada, która zgromadziła liczną elitę wielkopolskich ludzi nauki, kultury, polityki i mediów nagrodę Złotego Hipolita z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, któremu towarzyszył przewodniczący kapituły Złotego Hipolita – prof. Waldemar Łazuga, odebrali: Gustaw Holoubek, Alojzy Andrzej Łuczak, Antoni Pruszewicz, Bohdan Tomaszewski i Lech Trzeciakowski.

W związku z wyjazdem do Watykanu Stanisław Arcybiskup Dziwisz – Metropolita Krakowski oraz Franciszek Kardynał Macharski – b. Metropolita Krakowski przyznane im wyróżnienia odbiorą w terminie późniejszym podczas specjalnej sesji wyjazdowej Kapituły Złotego Hipolita do Krakowa. Gen. Michał Gutowski ze względu na zaawansowany wiek otrzymał nagrodę Złotego Hipolita w swoim mieszkaniu Warszawie, a Wincenty Pezacki z tych samych powodów u siebie w Poznaniu.

Poznańska uroczystość w Pałacu Działyńskich, wzbogacona okolicznościowym wykładem prof. Waldemara Łazugi na temat nowoczesnego rozumienia idei pracy organicznej oraz koncertem w wykonaniu kwartetu Akademii Muzycznej była ważnym wydarzeniem kulturalnym. Wypowiedzi Dostojnych Laureatów podkreśliły znaczenie nagrody Złotego Hipolita jako wyróżnienia, które przyznawane przez niezależne gremium Kapituły złożonej z wybitnych naukowców, ludzi kultury i mediów, stało się wyróżnieniem nobilitującym całożyciowe dokonania Laureatów. Dodajmy od siebie, dokonania z których mogą być dumni wszyscy Polacy, ponieważ dokonania te rozsławiały Polskę w Europie i świecie. (GMT)

12 października 2005 roku w Poznaniu, w siedzibie Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa odbyło się okolicznościowe spotkanie z Marianem Markiem Przybylskim, byłym redaktorem naczelnym dziennika Głos Wielkopolski i prezesem Oficyny Wydawniczej Głos Wielkopolski. W czasie tego spotkania prezydent Towarzystwa im. Hipolita Ciegielskiego – dr Marian Król, w towarzystwie członka Kapituły Honorowego Hipolita – prof. dr hab. Andrzeja Kwileckiego przekazał Marianowi Markowi Przybylskiemu przyznane Mu przez Kapitułę wyróżnienie: dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę Honorowego Hipolita. Obecni uczestnicy spotkania akt ten przyjęli gromkimi oklaskami.

Cała dotychczasowa droga zawodowa Mariana Marka Przybylskiego związana jest z Poznaniem i Wielkopolską, a w szczególności z mediami oraz szeroko rozumianym życiem publicznym regionu i Poznania. Jego działania daleko jednak wykroczyły poza teren Wielkopolski, a wiele przedsięwzięć zyskało wymiar ogólnopolski, a nawet europejski.

Marian Marek Przybylski Pochodzi z Poznania. Studiował na poznańskiej Akademii Rolniczej i na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Już w czasie studiów zajmował się działalnością publiczną i pracą w mediach.

Marian Marek Przybylski, podjął etatową pracę w redakcji „Głosu Wielkopolskiego" w październiku 1970 roku. W redakcji szybko awansował na zastępcę kierownika, a potem kierownika działu. W styczniu 1990 roku został wybrany przez zespół dziennikarski na redaktora naczelnego „Głosu Wielkopolskiego". Redaktorem naczelnym „Głosu Wielkopolskiego" Marian Marek Przybylski był przez prawie trzynaście lat - do 25 lutego 2003 roku.

Od l kwietnia 2003 roku - po przystąpieniu Oficyny Wydawniczej Głos Wielkopolski do grupy prasy regionalnej „Polskapresse", będącej częścią składową Verlagsgruppe Passau - Marian Marek Przybylski został prezesem spółki powiązanej z grupą „Polskapresse" Oficyny Wydawniczej Wielkopolski, wydającej zarówno „Głos Wielkopolski", jak i „Gazetę Poznańską". Na tym stanowisku pracował do 27 czerwca 2005 roku. Tak więc Marian Marek Przybylski szefował wydawnictwom prasy poznańskiej nieprzerwanie przez czternaście lat i niemal trzy miesiące.

Pod kierownictwem Mariana Marka Przybylskiego „Głos Wielkopolski" przeżył najbardziej dynamiczny i pomyślny rozwój w swojej ponad sześćdziesięcioletniej historii.

Podczas 48 Zjazdu Polskiego Towarzystwa Chemicznego oraz Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego jaki odbywał się w dniu 19 września 2005 roku w Poznaniu, w auli Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza odbyło się uroczyste uhonorowanie uczestnika Zjazdu, przybyłego z USA profesora Tadeusza Malińskiego Godnością Lidera Pracy Organicznej przyznaną Mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego. W obecności uczestników Zjazdu oraz licznych gości honorowych – rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, profesury UAM, przedstawicieli władz wojewódzkich, prasy, radia i TV przyznane profesorowi Malińskiemu wyróżnienie, dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę Hipolita wręczali: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król wspólnie z Jego Magnificencją rektorem UAM – Stanisławem Lorencem.

Laureat – profesor Tadeusz Maliński przyznane Mu wyróżnienie przyjął z wielkim wzruszeniem. Ten światowej sławy polski naukowiec, wywodzący się z Wielkopolski, a od wielu lat pracujący twórczo w Stanach Zjednoczonych w podziękowaniu powiedział, że otrzymane wyróżnienie tak bardzo związane z legendą Hipolita Cegielskiego jest dla Niego szczególnie cenne. Podkreśla Jego więź z Wielkopolską, z naukowym środowiskiem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, którego jest absolwentem oraz z etosem pracy organicznej.

Profesor Maliński, Wielkopolanin, jest jednym z najwybitniejszych na świecie uczonych, zajmujących się tlenkiem azotu. Profesor Tadeusz Maliński urodził się w 1946 roku w Śremie. Tam zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. gen. Józefa Wybickiego. Edukację kontynuował na Wydziale Chemii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. W 1975 obronił pracę doktorską dotyczącą pomiarów lepkości w preparatach krwiozastępczych. Od 1979 roku pracuje w Stanach Zjednoczonych. Kolejno pracował naukowo w Uniwersytecie Ann Arbor w stanie Michigan, w Uniwersytecie Houston w stanie Texas i w Uniwersytecie Oakland w Rochester. Od 1995 jest Visiting Profesor Uniwersytetu w Bernie w Szwajcarii, a od 1997 roku także w Uniwersytecie Wiedeńskim. W 2000 roku profesor Tadeusz Maliński objął zaszczytną imienną profesurę na Uniwersytecie w Ohio w Athens, stan Ohio /Marvin & Ann Dilley White Profesor Biomedical Scienses.

Jako chemik z wykształcenia profesor interesuje się od początków swojej kariery naukowej poszukiwaniem nowych metod bioelektrochemicznych mających zastosowanie w medycynie. Przełomowym odkryciem okazało się zbudowanie przez profesora Tadeusza Malińskiego pierwszej w świecie nanoelektrody, mierzącej in vivo, w czasie rzeczywistym ilość cząsteczek tlenku azotu w pojedynczej komórce. Ogłoszenie rezultatów tych badań w 1992 roku okazało się światowym przełomem w badaniach tlenku azotu, cząsteczki zwanej „kluczem do wielu drzwi", niezmiernie ważnej w medycynie. Badanie te spowodowały lawinę następnych odkryć naukowych profesora jak chociażby ustalenie roli tlenku azotu w regulacji rytmu serca i przewodzeniu sygnałów w mózgu, odkrycie możliwości znacznego przedłużenia okresu przechowywania serca do transplantacji, poszerzenie wiedzy o zawale serca, a także poznanie mechanizmów biochemicznych w chorobach Parkinsona, Alzheimera i udaru mózgu.

Naukowe dokonania profesora Tadeusza Malińskiego zostały szybko docenione w świecie. Profesor Tadeusz Maliński otrzymał wiele nagród i dostąpił wielu zaszczytów w szeregu krajów od Stanów Zjednoczonych po Polskę. Został dwukrotnie nominowany do nagrody Nobla / w dziedzinie medycyny i chemii/. Jedną z wielu prestiżowych nagród jakie otrzymał jest Gemi Award 2003 / Nobel Amerykański/ za najbardziej innowacyjne odkrycie w medycynie, dotyczące szybkiego gojenia się ran i oparzeń. Profesor Tadeusz Maliński jest także Honorowym Członkiem Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, jest także doktorem honoris causa Akademii Medycznej w Gdańsku.

Osiągnięcia profesora Malińskiego, ciągu ostatnich lat znacznie zmieniły oblicze światowej medycyny.

Profesor Tadeusz Maliński jest żarliwym polskim patriotą dla którego dobro Polski i jej prestiż w świecie są najwyższą wartością.

* * *

Poniżej kilka migawek fotograficznych z uroczystości przekazania profesorowi Tadeuszowi Malińskiemu Godności Lidera Pracy Organicznej.

Niedzielna Lednica Seniorów, spotkanie jakie odbyło się w dniu 3 września 2005 roku na Polach Legnickich koło Gniezna, zorganizowane przez charyzmatycznego Dominikanina, Ojca Jana Górę stało się okazją do niezwykle uroczystego wydarzenia. Na Wzgórz Lednickim, pod słynną Bramą-Rybą, wobec tysięcy wiernych przybyłych na Pola Legnickie, Ojciec Jan Góra uhonorowany został Godnością Lidera Pracy Organicznej przyznaną Mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Wraz z dyplomem nadającym tę Godność, Ojciec Jan Góra otrzymał również statuetkę Honorowego Hipolita. Uroczystego wręczenia wyróżnień Ojcu Górze doskonal prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w obecności członków Kapituły: prof. Zbigniewa Kwiasa i Waldemara Łazugi, oraz przewodniczącego Rady Miasta Poznania – Przemysława Aleksandrowicza, b.premier rządu RP, ambasadora RP przy Stolicy Apostolskiej – Hanny Suchockiej i Dominikanina - Ojca Tomasza Dostatniego.

W krótkiej laudacji prezydent Towarzystwa, dr Marian Król podkreślił zasługi Ojca Jana Góry dla dzieła integrowania młodzieży polskiej, umacniania w młodym pokoleniu wiary ojców, a także podziękował za stworzenie i kontynuowanie wspaniałych spotkań na Polach Lednickich, które na trwałe zapisały się w dziejach wielkopolskiego Kościoła.

Ojciec Jan Góra nie ukrywał zadowolenia z otrzymanego wyróżnienia i serdecznie podziękował Kapitule Honorowego Hipolita. Po krótkiej ceremonii wręczenia dyplomu i statuetki Honorowego Hipolita Ojcu Górze, zebrani wzięli udział w religijnym programie Lednicy Seniora. A oto foto-migawki z tego wydarzenia:

31 maja 2005 roku na terenie Muzeum Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie, w województwie wielkopolskim odbyło się uroczyste spotkanie przedstawicieli różnych instytucji samorządowych Wielkopolski, zorganizowane w okazji Dnia Samorządowca. W czasie tej imprezy, która zgromadziła co najmniej tysiąc uczestników dokonało się ważne wydarzenie. Pierwszym punktem programu było bowiem uroczyste odsłonięcie postumentu z popiersiem Hipolita Cegielskiego, dla uczczenia tego wielkiego Polaka, XIX-wiecznego prekursora nowoczesnego przemysły rolniczego, wielkopolskiego humanisty i nowatora. Postument ten został ufundowany przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego.

Postument z popiersiem Hipolita Cegielskiego stanął na skwerze przed pałacem wśród znajdujących się tam także postumentów z popiersiami innych wybitnych postaci zasłużonych dla Wielkopolski, dla polskiego rolnictwa i polskiej gospodarki żywnościowej.

Przy dźwiękach hymnu narodowego uroczystego aktu odsłonięcia popiersia Hipolita Cegielskiego dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król wspólnie z Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego – Stefanem Mikołajczakiem, w obecności Wojewody Wielkopolskiego – Andrzeja Nowakowskiego, delegata Metropolity Poznańskiego JE Arcybiskupa Stanisława Gądeckiego – ks. Prałata Jana Stanisławskiego oraz prawnuczki Hipolita Cegielskiego – Zofii Doerfer i wielkopolskich parlamentarzystów. Obecni byli także licznie przybyli do Szreniawy przedstawiciele wojewódzkiego samorządu terytorialnego z Pawłem Arndtem – przewodniczącym sejmiku województwa wielkopolskiego na czele.

Uroczystość odsłonięcia popiersia Hipolita Cegielskiego zapowiedział dyrektor Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie – Jan Maćkowiak, następnie okolicznościowe przemówienie wygłosili Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, Marszałek Województwa Wielkopolskiego – Stefan Mikołajczak oraz ks. Prałat Jan Stanisławski, który na zakończenie ceremonii poświęcił odsłonięty postument z popiersiem – jak powiedział w swoim wystąpieniu - tego Wielkiego Polaka, na swoje czasy geniusza, obdarzonego niezwykłym darem wyprzedzania swoją działalnością czasów, w których żył...

W uroczystości udział wzięli wszyscy uczestnicy Dnia Samorządowca, którzy następnie przez wiele godzin brali udział w licznych imprezach tego Dnia na terenie Muzeum w Szreniawie.

A oto fotoreportaż z tej uroczystości:

W Warszawie, w siedzibie Polskiej Akademii Nauk, w dniu 19 kwietnia 2005 roku miała miejsce kameralna uroczystość udekorowania Prezesa PAN, prof. dr hab. Andrzeja B. Legockiego Złotym Medalem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Medal ten jest przyznawany przez Prezydenta Towarzystwa osobistościom, które w sposób szczególny zasłużyły się w krzewieniu idei ruchu pracy organicznej, utrwalaniu i unowocześnianiu etosu działania dla dobra ogólnego. Medal Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, przedstawiający na awersie płaskorzeźbę głowy Patrona Towarzystwa, a na rewersie dewizę „Labor omnia vincit” ma dwie kategorie: Srebrną i Złotą. To wysokie wyróżnienie, od chwili ustanowienia Medalu otrzymało do tej pory zaledwie kilka wybitnych osobistości. 19 kwietnia 2005 roku kolejnym Laureatem został prof. dr hab. Andrzej B. Legocki, znakomity polski naukowiec, nauczyciel akademicki i organizator polskiej nauki. Aktu dekoracji profesora Legockiego Złotym Medalem THC dokonał Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król, dziękując Dostojnemu Laureatowi za Jego pracę na rzecz nauki polskiej i życząc Mu dalszych sukcesów naukowych.

A oto sylwetka profesora Andrzeja B. Legockiego:

Andrzej B. Legocki, ur. 1939, członek rzeczywisty PAN, Prezes PAN na kadencję 2003 - 2006. Działalność badawcza i zainteresowania naukowe prof. Legockiego skupione są wokół współczesnych nurtów biologii molekularnej i biotechnologii roślin wyższych. Prof. Legocki zyskał międzynarodowy rozgłos w dziedzinie badań nad naturalnymi układami symbiotycznymi roślin motylkowych z bakteriami azotowymi, w których zachodzi biologiczne wiązanie azotu atmosferycznego. Jego prace doprowadziły do zidentyfikowania i zsekwencjonowania szeregu genów roślinnych i bakteryjnych uczestniczących w oddziaływaniach symbiotycznych. Prof. Legocki zyskał międzynarodową renomę również dzięki swym badaniom podstawowym nad wiązaniem azotu. W IChB PAN stworzył najsilniejszy w Polsce ośrodek biologii strukturalnej, zajmujący się rozwiązaniem struktur przestrzennych białek i kwasów nukleinowych. Utworzył też Poznańskie Centrum Superkomputerowe - Sieciowe.

Prof. Legocki opublikował ponad 180 artykułów oryginalnych oraz ok. 200 doniesień i komunikatów. Jest współautorem kilku patentów z dziedziny biotechnologii roślin. Otrzymał tytuł doctora honoris causa Akademii Rolniczej w Poznaniu i SGGW w Warszawie. Jest członkiem prestiżowej organizacji biologii molekularnej (EMBO) oraz członkiem Academia Europaea.

Pałac Prezydencki w Warszawie był w dniu 18 marca 2005 roku miejscem niecodziennej uroczystości. Oto Pierwszej Damie Rzeczypospolitej - Jolancie Kwaśniewskiej wizytę złożyła delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem Prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, aby przekazać Jolancie Kwaśniewskiej statuetkę Honorowego Hipolita i dyplom Lidera Pracy Organicznej, wyróżnienie przyznane Jej przez Kapitułę Honorowego Hipolita. ( Na zdjęciu obok: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Marian Król w rozmowie z Pierwszą Damą Rzeczypospolitej - Jolantą Kwaśniewską, w głębi członek delegacji THC Aleksander Lesz )

Pierwsza Dama Rzeczpospolitej z radością przyjęła przyznane Jej wyróżnienie, które jest wyrazem uznania całego środowiska Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dla jej działalności charytatywnej i społecznej. Dał temu wyraz Prezydent Towarzystwa podkreślając w swoim wystąpieniu aktywność Fundacji Jolanty Kwaśniewskiej, dzięki której dużą pomoc finansową otrzymały szpitale dziecięce, ośrodki pomocy społecznej, a uzdolniona młodzież stypendia naukowe.

Jolanta Kwaśniewska dziękując za przyznane jej wyróżnienie stwierdziła, że zawsze celem jej działalności społecznej było organizowanie pomocy dla tych, którzy jej najbardziej potrzebują - przede wszystkim chorych dzieci. Po uroczystej chwili wręczenia Jolancie Kwaśniewskiej przyznanych wyróżnień, nastąpiła dłuższa chwili bezpośredniej rozmowy członków delegacji Towarzystwa z Dostojna Laureatką. Oto migawki z tego wydarzenia:

Na zdjęciu z lewej strony: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Marian Król przekazuje Jolancie Kwaśniewskiej statuetkę Honorowego Hipolita. Na zdjęciu z prawej strony: Jolanta Kwaśniewska w rozmowie z Danutą Król, polską artystką-malarką, członkinią delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego.

Po spotkaniu z Jolantą Kwaśniewską jego uczestnicy pozowali do wspólnego zdjęcia.

Na fotografii od lewej stoją wokół Jolanty Kwaśniewskiej ( w środku ) członkowie delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego: Aleksander Lesz, Elżbieta Sawczuk, Marian Król, Jerzy Błoszyk, Mirosława Tacik oraz Danuta Król.

Foto: MK

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, wydawca Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner, w dniu 24 lutego 2005 roku powołało nową Radę Programową dla tego magazynu. Członkami nowej Rady Programowej zostali: dr Marian Król - prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego; prof. dr hab. Waldemar Łazuga – rektor Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu; prof. dr hab. Anna Wolf-Powęska – pracownik naukowy poznańskiego Instytutu Zachodniego im. Zygmunta Wojciechowskiego; prof. dr hab.Witold Molik – wykładowca Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu; Danuta Kosińska – redaktor naczelna Poznańskiego Informatora Kulturalno-Sportowego i Turystycznego IKS; Małgorzata Gierwazik – publicystka, rzeczniczka prasowa Inicjatywy dla Polski; oraz prof. dr hab. Michał Jerzak – wykładowca Akademii Rolniczej w Poznaniu. Podczas inauguracyjnego posiedzenia Rady Programowej jej przewodniczącym został wybrany dr Marian Król.

Nowa, powołana przy redakcji Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner Rada Programowa będzie wspomagać kierownictwo redakcji EuroPartnera w określaniu linii programowej magazynu, będzie konsultować redaktora naczelnego, a także wspomagać w pozyskiwaniu autorów materiałów do publikacji.

Rada Programowa ustaliła, że Europejski Magazyn Internetowy EuroPartner będzie rozwijać zakres tematyczny, między innymi zaproponowała utworzenie działu KULTURA, a także zwróciła uwagę na konieczność poszerzania tematyki obejmującej wydarzenia w regionie wielkopolskim.

W dniu 8 lutego 2005 roku w rezydencji Metroplity Gnieźnieńskiego, Jego Ekscelencji ks. Arcybiskupa Henryka Józefa Muszyńskiego odbyło się niecodzienne spotkanie. Wizytę Jego Ekscelencji złożyli nestor historyków polskich – prof. dr hab. Gerard Labuda, laureat godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i nagrody Złotego Hipolita, w towarzystwie prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla. Celem wizyty było przekazanie Arcybiskupowi Muszyńskiemu najnowszej książki autorstwa profesora Labudy poświęconej dziejom św. Stanisława Męczennika. Profesor Labuda, sędziwy, niemal 90-letni naukowiec stworzył epokowe dzieło nad którym pracował wiele lat, wnikliwie i krytycznie jak nikt dotąd badając, analizując i opisując cały kontekst polskiej historii w jakiej osadzona jest postać św. Stanisława. ( Na zdjęciu od lewej: JE ks. Arcybiskup Henryk Józef Muszyński, profesor Gerard Labuda i prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Marian Król.)

W czasie spotkania z Arcybiskupem, które upłynęło w niezwykle serdecznej, bezpośredniej atmosferze, profesor Labuda nawiązał do swojej wcześniej wydanej książki omawiającej dzieje św. Wojciecha. Rozmowa na ten temat przekształciła się w niecodzienny wykład profesora, w czasie którego ze swadą roztoczył przed uczestnikami spotkania kapitalną wizję nieznanych dotąd losów św. Wojciecha, zupełnie odmienną od tej jaką stworzyła legenda.

Tym zaimprowizowanym, krótkim wykładem profesor Labuda kolejny raz potwierdził swoją niespotykaną wiedzę badacza dziejów średniowiecznych wprawiając obecnych w zachwycające zdumienie. Jego Ekscelencja ks. Arcybiskup, sam wybitny naukowiec, wyraził profesorowi najwyższe uznanie i radość, że mimo podeszłego wieku profesor nadal zachowuje tak znakomitą kondycję intelektualną i nadal jest tak twórczy. Bo w tym miejscu należy dodać, że profesor Labuda – o czym poinformował obecnych – kontynuuje swoje dzieło badacza dziejów pracując obecnie nad wielką, obejmującą kilka tomów historią Kaszubów. ( Na zdjęciu profesor Gerard Labuda w rozmowie z JE Arcybiskupem Muszyńskim )

Miłe i twórcze spotkanie z Jego Ekscelencją, Arcybiskupem Henrykiem Józefem Muszyńskim, Metropolitą Gnieźnieńskim zakończyła wspólna pamiątkowa fotografia. (gg)

Na zdjęciu obok w gabinecie JE Metropolity Gnieźnieńskiego, od lewej: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, JE ks Arcybiskup Henryk Józef Muszyński, oraz nestor historyków polskich – prof. dr hab. Gerard Labuda.

Obradował Zarząd Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. 28 stycznia 2005 roku w siedzibie Towarzystwa, w sali im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla odbyło się pierwsze w tym roku posiedzenie Zarządu Towarzystwa. Po przyjęciu protokołu z poprzedniego posiedzenia Zarządu, jakie odbyło się w dniu 30 lipca 2004 roku omówiono główne zadania Towarzystwa w roku 2005 oraz podjęto kilka ważnych dla Towarzystwa uchwał. Wśród najważniejszych należy wymienić uchwały o powołaniu Kapituły Złotego Hipolita 2005, następnie Kapituły Honorowego Hipolita 2005 i Kapituły Hipolita 2005 ( przyznającej wyróżnienia gospodarcze ), a także uchwałę o powołaniu nowej Rady Programowej w redakcji Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner – elektronicznego miesięcznika wydawanego przez Towarzystwo.

Ponadto Zarząd omówił takie sprawy jak działalność Klubu Młodych Pozytywistów przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego, przygotowania do konferencji poświęconej promocji Poznania i Wielkopolski, założenia do planowanej konferencji naukowej na temat współczesnej roli i znaczenia pracy organicznej w XXI wieku. Wiele uwagi Zarząd poświęcił też programowi stypendiów naukowych przyznawanych przez Towarzystwo uzdolnionej młodzieży oraz sprawie budowy pomnika Hipolita Cegielskiego, który z inicjatywy Towarzystwa ma zostać wzniesiony w Poznaniu.

Novum w działalności Towarzystwa jest ustanowienie Złotego i Srebrnego Medalu Towarzystwa „Labor omnia vincit”, który będzie nadawany przez prezydenta Towarzystwa osobom szczególnie zasłużonym w upowszechnianiu idei pracy organicznej, a także osobom zasłużonym dla rozwoju i upowszechnianiu działalności Towarzystwa. Na zakończenie posiedzenia Zarząd omówił sprawy członkowskie i organizacyjne.

Ostatnia w roku 2004 uroczystość nadania godności Wybitnych Osobistości Pracy Organicznej oraz wręczenia statuetek Złotych Hipolitów nominatom odbyła się w dniu 27 listopada 2004 roku tradycyjnie w reprezentacyjnej Sali Białej Urzędu Miasta Poznania. Prestiżowe godności przyznawane przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego przekazano 4 Laureatom wśród których znaleźli się: (na zdjęciu od prawej ) – Krystyna Feldman – znakomita aktorka, kongenialna odtwórczyni roli Nikifora w filmie o życiu i twórczości tego polskiego malarza-prymitywisty; arcybiskup, metropolita gnieźnieński ks. Henryk Józef Muszyński – wybitny teolog, naukowiec i filozof formatu światowego; prof. dr hab. Zbigniew Radwański – prawnik, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, autor wielu znakomitych prac naukowych oraz Andrzej Wituski – ekonomista, menadżer kultury, prezes Towarzystwa Muzycznego im. H. Wieniawskiego.

W czasie uroczystości, która zgromadziła przedstawicieli władz regionu wielkopolskiego – marszałka Stefana Mikołajczaka oraz wojewodę Andrzeja Nowakowskiego, przedstawicieli prezydenta miasta Poznania, parlamentarzystów z Wielkopolski, oraz przedstawicieli środowisk kultury, gospodarki i mediów, dyplomy honorowe oraz statuetki Złotego Hipolita laureatom wręczali: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król wraz z przewodniczącym Kapituły Złotego Hipolita – prof. dr Stefanem Jurgą. Okolicznościowe przemówienia wygłosili i gratulacje złożyli Laureatom przedstawicieli władz, natomiast Laureaci nie ukrywając wzruszenia dziękowali za otrzymane wyróżnienia dzieląc się swoimi refleksjami na temat upowszechnianej przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego idei pracy organicznej. Na zakończenie uroczystości Laureaci z gospodarzami uroczystości pozowali do pamiątkowej fotografii.

Na zdjęciu od lewej siedzą: prof. dr hab. Zbigniew Radwański, abp ks. Henryk Józef Muszyński, gość honorowy uroczystości – Zofia Doerfer, prawnuczka Hipolita Cegielskiego, Krystyna Feldman oraz Andrzej Wituski.

(gg)

Jego Magnificencja, rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, prof. dr hab. Stanisław Lorenc, decyzją Kapituły przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego uhonorowany został godnością Lidera Pracy Organicznej i otrzymał statuetkę Hipolita w uznaniu Jego działalności dydaktycznej i osiągnięć naukowych.

Uroczyste wręczenie Dyplomu Godności Lidera Pracy Organicznej i statuetki Hipolita odbyło się w dniu 1 października 2004 roku w Poznaniu, w czasie finału II edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Produktów NAJLEPSZE W POLSCE.

Wręczenia Laureatowi insygniów wyróżnienia dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w obecności uczestników przedstawicieli władz województwa wielkopolskiego, miasta Poznania, parlamentarzystów oraz licznych gości z całej Polski uczestniczących w finale II edycji konkursu NAJLEPSZE W POLSCE. Laudację ku czci Laureata wygłosił prorektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, prof. dr hab. Kazimierz Przyszczypkowski. Następnie w krótkim wystąpieniu dr Marian Król podkreślił dokonania profesora Lorenca, jego wkład w rozwój nauki polskiej i zasługi dla poznańskiej wyższej uczelni stanowiącej pod jego kierownictwem jeden z najważniejszych ośrodków naukowych współczesnej Europy.

Zebrani burzliwymi oklaskami powitali przyznanie wyróżnienia rektorowi, a sam Laureat w serdecznych słowach podziękował za okazane Mu uznanie.

Oto krótka charakterystyka Laureata

Prof. dr hab. Stanisław Lorenc urodził się w 1943 roku. W 1961 roku podjął studia geologiczne na Wydziale Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego, które ukończył w 1967 roku. Karierę naukową znaczyły daty: 1973 – stopień doktora (UWr), 1982 - stopień doktora habilitowanego nauk przyrodniczych (UWr), 1994 - tytuł profesora nauk o ziemi (UAM). Od 1998 roku profesor zwyczajny. Prof. Stanisław Lorenc kieruje zorganizowanym przez siebie Zakładem Mineralogii i Petrologii.

Uznanie przyniosły mu oryginalne odkrycia geologiczne w rejonie północno-zachodniej Polski i w Sudetach. Światową renomę zyskał jako badacz dna oceanicznego. Uczestniczył w międzynarodowym programie badania dna oceanicznego w strefach wulkanicznych. Należy do międzynarodowej grupy badającej rozwój szelfu wietnamskiego i sundajskiego. Podczas kilku rejsów na południowym Pacyfiku, Oceanie Indyjskim i Morzu Południowochińskim, zgromadził unikatowy i bezcenny materiał skalny. Był pomysłodawcą i organizatorem pierwszych krajowych konferencji z cyklu poświęconego przeobrażeniom diagenetycznym osadów: DIAGENEZA.

Odbył długoterminowe staże zagraniczne, wygłaszał referaty i wykłady na wielu międzynarodowych konferencjach, był okresowo zatrudniony jako profesor na Uniwersytecie w Rewirze. Otrzymał nagrodę naukową międzynarodowego towarzystwa Geologische Vereinigung.

W dniu 2 września 2004 roku w Warszawie, w Pałacu Prezydenckim, gościła delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, aby przekazać Aleksandrowi Kwaśniewskiemu przyznaną Mu jeszcze w roku ubiegłym przez Kapitułę Złotego Hipolita, statuetkę patrona Towarzystwa wraz z dyplomem Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej.

W czasie kameralnej uroczystości statuetkę Złotego Hipolita wręczył Aleksandrowi Kwaśniewskiemu prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w obecności przewodniczącego Kapituły Złotego Hipolita – prof. Romana Hausera oraz pozostałych członków delegacji Towarzystwa: Jacka Bielaczyka, prof. Stefana Jurgi, Danuty Król, Bogumiły Tacik oraz Edmunda Dudzińskiego.

Uzasadniając przyznanie Aleksandrowi Kwaśniewskiemu tego prestiżowego wyróżnienia, przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita - prof. Roman Hauser podkreślił szczególną rolę jaką Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej odegrał w procesie integracji Polski z Unią Europejską, a także zasługi Aleksandra Kwaśniewskiego na rzecz stabilizacji sytuacji politycznej w kraju i utrwalania w Polsce demokracji.

Prezydent Aleksander Kwaśniewski nie ukrywał zadowolenia z otrzymanego wyróżnienia, a dziękując za nie z uznaniem ocenił działalność Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego stwierdzając, że ambitne zadania jakie przed sobą postawiło Towarzystwo – utrwalanie postaw patriotycznych, szacunku dla pracy, upowszechnianie tradycyjnych wartości moralnych i integrowania środowiska młodych pozytywistów, zasługują na najwyższe uznanie. „Polska – powiedział Aleksander Kwaśniewski – staje dzisiaj jako członek wspólnoty europejskiej wobec poważnych wyzwań gospodarczych i cywilizacyjnych. Misja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego jest doskonałym przykładem aktywnego działania organizacji społecznych na rzecz sprostania tym wyzwaniom”. Następnie Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej życzył Towarzystwu dalszego, skutecznego realizowania idei wypływających ze spuścizny Patrona Towarzystwa, prekursora pracy organicznej - Hipolita Cegielskiego.

Uroczystość zakończyła chwila bezpośredniej, serdecznej rozmowy członków delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego z Aleksandrem Kwaśniewskim. Miłym akcentem spotkania delegacji Towarzystwa z Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej stało się przekazanie Aleksandrowi Kwaśniewskiemu przez członkinię delegacji THC, artystkę-malarkę – panią Danutę Król, w formie pamiątki ze spotkania, obrazu jej autorstwa przedstawiającego wazon pełen pięknych kwiatów.

W piątek, dnia 16 lipca 2004 roku Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski przyznanym My przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej za zasługi dla Polski.

Uroczystość dekoracji dr Mariana Króla tym wysokim odznaczeniem odbyła się w Sali Witrażowej Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu w obecności zaproszonych wybitnych przedstawicieli samorządu wojewódzkiego, nauki, kultury i mediów. Aktu dekoracji dokonał w imieniu Prezydenta RP, wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk. Gratulując dr. Marianowi Królowi wysokiego wyróżnienia Jerzy Błoszyk w kilku zdaniach przypomniał zasługi dr Mariana Króla dla regionu wielkopolskiego i dla kraju przypominając drogę życiową Laureata, Jego pracę i działalność jako wojewody poznańskiego w trudnym okresie początku transformacji ustrojowej, później pracę posła dwóch kadencji Sejmu Rzeczypospolitej, członka Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego i wreszcie w okresie ostatniej dekady wybitnego organizatora życia gospodarczego w Wielkopolsce, twórcy Wielkopolskiej Fundacji Żywnościowej i Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – pozarządowej organizacji środowiska wielkopolskiej elity proeuropejskiej.

Po momencie dekoracji Laureatowi serdeczne gratulacje złożyli obecni, a wśród nich m.in. marszałek województwa wielkopolskiego – Stefan Mikołajczak, rektor poznańskiego Uniwersytety im. Adama Mickiewicza – Stanisław Lorenc, wiceprezydent miasta Poznania oraz przedstawiciele życia gospodarczego i mediów.

W czasie ceremonii dekoracji dr Marianowi Królowi towarzyszyła Jego małżonka, pani Danuta Król, wybitna polska artystka-malarka, która nie ukrywała satysfakcji z faktu tak wysokiego wyróżnienia Jej małżonka przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.

A oto kilka migawek fotograficznych z tej uroczystości.

Dwie statuetki Honorowego Hipolita dla dwóch wybitnych osobistości, panów Roberta D. Gamble – amerykańskiego pastora i Henryka Kulczyka – polskiego przedsiębiorcy z Berlina wręczyli w Poznaniu przedstawiciele Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Robert D. Gamble otrzymał to prestiżowe wyróżnienie w dniu 28 maja 2004 roku podczas uroczystości jaka odbyła się w salach Hotelu Trawiński w Poznaniu. Wśród licznie przybyłych przedstawicieli władz wojewódzkich, władz miasta Poznania oraz przyjaciół pana Gamble nie zabrakło również członków rodziny dostojnego Laureata, którzy specjalnie na tę uroczystość przybyli ze Stanów Zjednoczonych. Po tym jak prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król przekazał Dostojnemu Laureatowi przyznane Mu wyróżnienie uroczystość na cześć pana Gamble przekształciła się w spotkanie przyjaciół, wypełnione wspomnieniami i anegdotami związanymi z działalnością społeczną pastora w Wielkopolsce, gdzie zasłynął jako kreator radia obywatelskiego oraz wydawca.

Następnego dnia, 29 maja 2004 roku statuetka Honorowego Hipolita została przekazana w ręce drugiego wybitnego człowieka, zasłużonego dla Polski i Wielkopolski, pana Henryka Kulczyka, polskiego przedsiębiorcy, który od kilkudziesięciu lat prowadzi swoją firmę w Berlinie, aktywnie uczestnicząc w życiu tamtejszej licznej Polonii. Szeroko o tej działalności i o tym, co dobrego dla Wielkopolski uczynił pan Henryk Kulczyk mówił prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król przekazując Dostojnemu Laureatowi przyznane Mu przez Kapitułę wyróżnienie. Uroczystość odbyła się w siedzibie Wojewody Wielkopolskiego i w jego obecności. W kameralnym gronie Laureat wspominał lata swojej działalności, gospodarczą współpracę z regionem wielkopolskim, wiele interesujących szczegółów obecni dowiedzieli się też o charytatywnych przedsięwzięciach Polonii berlińskiej, które przed laty m.in. poważnie przyczyniła się do budowy Centrum Zdrowia Dziecka w Łodzi.

Obie uroczystości zgromadziły przedstawicieli prasy, radia i TV, które w swoich serwisach ciepło je odnotowały. A oto kilka migawek fotograficznych z tych wydarzeń.