W czasie Walnego Zebrania Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, jakie dokonało się w Poznaniu w dniu 25 kwietnia 2009 roku, zebrani podjęli uchwałę o nadaniu Członkostwa Honorowego Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego nestorowi naukowców poznańskich, wybitnemu socjologowi, prof. dr hab. Andrzejowi Kwileckiemu, Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej, laureatowi nagrody Złotego Hipolita, od lat związanemu z Towarzystwem przewodniczącemu Kapituły Honorowego Hipolita.

Andrzej Kwilecki, prof. dr hab., socjolog struktury społecznej, ur. 1928 r., w Kwiliczu. Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W latach 1958-1972 pracownik naukowo-badawczy Instytutu Zachodniego, w latach1972-1981 dyrektor Instytutu Socjologii UAM w Poznaniu, w latach 1975-1990 redaktor "Studiów Socjologicznych", w latach 1982-1984 prorektor UAM w Poznaniu, a od 1993 roku współpracownik "Głosu Wielkopolskiego". W okresie lat 1984-1986 przewodniczący Komitetu Nauk Socjologicznych PAN w Warszawie. Profesor Andrzej Kwilecki jest autorem około 250 publikacji naukowych, popularno-naukowych i publicystycznych m.in. "Łemkowie" (1974), "Idea zjednoczenia Europy" (1969), "Ziemiaństwo wielkopolskie" (1998), "Ziemiaństwo wielkopolskie. Między wsią a miastem" (2001), jest także autorem publikacji "Szachy w Poznaniu" (1990).

Prof. Andrzej Kwilecki jest Laureatem Nagrody Naukowej miasta Poznania, jest odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jest członkiem Towarzystwo Miłośników Miasta Poznania, członkiem Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, przewodniczy Komisji Socjologicznej PTPN.

Zarząd Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego na podstawie uchwały walnego zebrania członków Towarzystwa w roku 2008 nadał członkostwo honorowe Towarzystwa dwóm wybitnym reprezentantom elity wielkopolskiej – profesorom Stefanowi Stuligroszowi oraz Wacławowi Wilczyńskiemu. Dostojni nominaci tytuły Członków Honorowych THC ,będące wyrazem uznania za ich dokonania na rzecz nauki i kultury polskiej, przyjęli z satysfakcją.

OTO SYLWETKI NOWYCH
CZŁONKÓW HONOROWYCH THC

Stefan Stuligrosz (ur. 26 sierpnia 1920 w Poznaniu) - polski dyrygent chórów, twórca Chóru Chłopięco-Męskiego "Poznańskie Słowiki", kompozytor. W latach 1931-1937 był uczniem gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu. W okresie okupacji prowadził zajęcia konspiracyjnego chóru, występującego w poznańskich kościołach i prowadzonego wcześniej przez ks. Wacława Gieburowskiego. W 1945 oficjalnie założył Chór Chłopięco-Męski im. Wacława Gieburowskiego ("Poznańskie Słowiki") i został jego kierownikiem artystycznym i dyrygentem.

Stefan Stuligrosz ukończył studia na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Poznańskiego (1950, Sekcja Muzykologii) oraz na Wydziale Wokalnym i Wydziale Kompozycji, Teorii i Dyrygentury Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej (późniejszej Akademii Muzycznej) w Poznaniu (1953). Z tą uczelnią przez wiele lat współpracował jako pedagog (od 1973 profesor), wykładowca dyrygentury chóralnej, kierownik Katedry Chóralistyki, dziekan Wydziału Wokalnego, prorektor i rektor (1967-1981). Był także kierownikiem Redakcji Muzycznej Rozgłośni Polskiego Radia w Poznaniu.

Wieloletnia praca z "Poznańskimi Słowikami" przyniosła mu międzynarodowe uznanie i liczne nagrody. Chór pod dyrekcją Stefana Stuligrosza koncertował w wielu krajach Europy, w USA, Kanadzie, Japonii. W 1992 chór wystąpił w Koncercie Galowym w Dniu Narodowym Polski na Wystawie Światowej EXPO w Sewilli. Stuligrosz został m.in. laureatem dwóch Nagród Państwowych I stopnia (1976, 1984), Nagrody miasta Poznania (1954) i wielu innych wyróżnień, a także odznaczono go Krzyżem Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Zagranica uhonorowała Stefana Stuligrosza m.in. symbolicznymi kluczami do Nowego Jorku, Filadelfii, Cleveland i Chicago. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza przyznał mu tytuł doktora honoris causa (29 maja 1995).Gigant Roku 2000 według poznańskiego oddziału Gazety Wyborczej, trzecie miejsce w plebiscycie tej gazety na Wielkopolanina XX wieku - za Cyrylem Ratajskim i Wiktorem Degą. Na wniosek dzieci, decyzja Międzynarodowej Kapituły został Kawalerem Orderu Uśmiechu. W 2007 roku otrzymał Nagrodę im. Jerzego Kurczewskiego. Stuligrosz sporadycznie także komponował utwory muzyczne , przede wszystkim religijne utwory chóralne. Ma w dorobku liczne nagrania płytowe.

Wacław Wilczyński, prof. dr, urodził się w 1923 roku. Pochodzi z Wolnego Miasta Gdańska, ale jako dziecko i młodzieniec wychowywał się i studiował w Poznaniu. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej. Ukończył Akademię Handlową w Poznaniu. Już w latach 50-ych publikował teksty, oceniane wówczas jako "rewizjonistyczne" w stosunku do funkcjonującego systemu ekonomicznego. W latach 1968 -1970 był wykładowcą na katolickim uniwersytecie w Leuven (Belgia). Na przełomie lat 1970 i 1980 był konsultantem w pierwszym zespole reformatorskim Leszka Balcerowicza. Później był członkiem Rady Ekonomicznej przy rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Od roku 1993 do roku 1997 stał na czele Rady Ekonomicznej przy prezesie Narodowego Banku Polskiego.

Profesor Wacław Wilczyński, dzisiaj nestor ekonomistów polskich, autor wielu publikacji naukowych, setek esejów i artykułów publicystycznych poświęconych tematyce ekonomicznej i gospodarczej, wniósł wielki wkład intelektualny w tworzenie się nowego porządku ekonomicznego w Polsce w okresie transformacji ustrojowej.

Profesor Wacław Wilczyński, który niedawno obchodził pięćdziesięciolecie pracy naukowej, powiedział z tej okazji: "Mój światopogląd ekonomiczny w dużej mierze ukształtowało to, że doktoryzowałem się u profesora Edwarda Taylora" i wypowiedź ta w pełni koresponduje z całą działalnością publiczną i popularyzatorską profesora, którego zdaniem, znajomość mechanizmów kierujących rynkiem jest w Polsce wciąż niewielka, a ludzie nie rozumieją sensu przeprowadzanych reform. Dlatego też od wielu lat Profesor popularyzuje te mechanizmy nie tylko jako wykładowca akademicki, ale również jako felietonista opiniotwórczego tygodnika Wprost. Profesor Wacław Wilczyński swoje eseje ekonomiczne udostępniał również redakcji Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner.

Die Hipolit-Cegielski-Gesellschaft, die in ihrer Umgebung viele hervorragende Persönlichkeiten, Wissenschaftler, mit Kultur, Wirtschaft und Medien verbundenen Personen sammelt, bringt große Hochachtung den Personen entgegen, die keine Mitglieder der Gesellschaft sind, verwirklichen aber besonders in ihrer Berufs- und Sozialarbeit die Ziele, die den Idealen als Vorbild unserer Gesellschaft ähnlich sind. Um unsere Anerkennung und Hochachtung gegenüber dieser Personen und ihren Handlungen auszudrücken, verleiht die Gesellschaft mit einem außerordentlichen Beschluss der Generalversammlung, der Mitglieder von Hipolit-Cegielski-Gesellschaft einen Status der Ehrenmitglieder der Hipolit-Cegielski-Gesellschaft.

Hiermit stellen wir Ihnen die Persönlichkeiten vor, den schon eine Ehrenmitgliedschaft unserer Gesellschaft verliehen wurde:

Frau Zofia Cegielska-Doerffer, die Urenkelin von Hipolit Cegielski – wurde zum Ehrenmitglied für die Gesamtheit ihrer Berufs- und Sozialarbeit, mit besonderer Berücksichtigung ihres Einsatzes in Festhaltung der positivistischen Legende ihres historischen Vorfahrens.

Herr Prof. Dr. Gerard Labuda, hervorragender Wissenschaftler, Historiker, ehemaliger Präsident von Polska Akademia Umiejetnosci (Polnische Akademie der Gelehrsamkeit), Mitglied zahlreicher ausländischen Wissensgesellschaften, Autor von über 1700 wissenschaftlichen Ausgaben, Erzieher vieler Generationen der polnischen Historiker – wurde zum Ehrenmitglied für die Gesamtheit seiner wissenschaftlichen Arbeit und insbesondere für Forschungen zur Geschichte des polnischen Mittelalters.

Mönch P. Marian Żelazek, Missionar aus dem Steyler Orden, ein Kandidat für Nobelpreis für den Frieden, arbeitet seit Jahrzehnten mit größter Opferung mit Aussätzigen in Indien, indem er ihnen ärztliche Pflege versichert, Schulen gründet und den unheilbar Kranken wieder der Gesellschaft gewinnt – Ehrenmitglied für den Dienst voller Opferung für die Kranken und Erniedrigenden.

Herr Prof. Dr. Czesław Łuczak, hervorragender Wirtschaftshistoriker, Autor der Grundarbeiten im Bereich der ökonomischen Politik und Geschichte der wirtschaftlichen Beziehungen, besonders mit der Bundesrepublik Deutschland, Erzieher vieler Generationen der Wirtschaftshistoriker – Ehrenmitglied für die Gesamtheit seiner Wissensarbeit, die neue Horizonte der Wirtschaftsphilosophie öffnet.

Herr Prof. Dr. Józef Konstanty Stasiński, hervorragender Künstler, Bildhauer und Medailleur. Autor vieler ausgezeichneter Bildhauerwerke, u.a. Denkmal des Kardinals August Hlond und Denkmal der Opfer des Faschismus in Chelm am Ner. Er schuf über 1800 Medaillen, unter deren besondere Aufmerksamkeit der Zyklus: „Pontifikat von Johannes Paul II” verdient – Ehrenmitglied für die Gesamtheit seiner schöpferischen Arbeit.

Kardinal Zenon Grocholewski – der Großpolens großartiger Sohn - in Vatikan, der Präfekt der Kongregation für die Katholische Erziehung und ist für die kirchliche Hochschulen und Universitäten in der ganzen Welt verantwortlich. Es gibt nur wenige, die so wahrhaftig wie er die Ambasadoren unserer Nation sind. Er ist der Ehrenmitglied der Päpstlichen Akademie des Heiligen Thomas von Aquin (2001), der Ehrenmitglied von zahlreichen Kanonisten-Vereinen, Ehrenbürger der Städte in der USA, in Italien, und in der Slowakei. Er ist auch der Doktor Honoris Causa an acht Hochschulen: an der Katholisch-Theologischen Akademie in Warszawa, an der Katholischen Universität in Lublin, an den Universitäten in Passau, Glasgow, Bratislava und in Taipei (Taiwan) , an der Päpstlichen Katholischen Universität in Buenos Aires, sowie der Adam-Mickiewicz-Universität in Poznań.

Uroczystą Uchwałą podjęta przez Zarząd Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w dniu 22 maja 2006 roku Członkiem Honorowym Towarzystwa uznany został Jego Eminencja Ksiądz Kardynał Zenon Grocholewski.

Kardynał Zenon Grocholewski jest synem wielkopolskiej ziemi. Urodził się dnia 11 października 1939 roku w Bródkach niedaleko Pniew. Jego przyjście na świat dokonało się w warunkach prawdziwie dramatycznych. Były to pierwsze tygodnie II wojny światowej. Jego Matka Józefa z domu Stawińska uciekając przed nazistowskimi wojskami, wraz z innymi Polakami opuściła nadgraniczne Sępolno i szukała schronienia w głębi kraju. Urodził się w trudnych warunkach, wszyscy myśleli, że nie przeżyje. Stąd Zenon został pospiesznie ochrzczony w pobliskich Brodach zaledwie dwa dni po urodzeniu - 13 października. Przeżył, co dla wielu było widomym znakiem Bożej łaski.

Po wojnie rodzina Grocholewskich osiadła w Miedzichowie koło Nowego Tomyśla. Ojciec Stanisław Grocholewski, z zawodu kupiec, był powszechnie szanowany ze swej rzetelności i uczciwości. Przez ówczesne stalinowskie władze został uznany za wroga ludu i przez jakiś czas przebywał w więzieniu. Rodzina znalazła się bez środków do życia i przetrwała jedynie dzięki solidarnej życzliwości innych ludzi. W tym samym czasie, w ostatnich latach szkoły podstawowej, zrodziło się w Zenonie pragnienie szczególnego służenia Bogu i ludziom. Idąc za głosem powołania kapłańskiego w roku 1953 wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w Wolsztynie, a w roku 1957 rozpoczął studia filozoficzno-teologiczne w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu. Właśnie to Seminarium Zenon Grocholewski ukończył w roku 1963, przyjmując święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa poznańskiego Antoniego Baraniaka. Na swoim obrazku prymicyjnym wypisał pełne pokory słowa św. Jana Chrzciciela: Illum oportet crescere - „Trzeba, aby On wzrastał"(Q3,30).

Przez trzy lata pracował jako wikariusz w poznańskiej parafii przy kościele pw. Chrystusa Odkupiciela na os. Warszawskim. W roku 1966 arcybiskup Baraniak skierował Go na studia specjalistyczne z prawa kanonicznego na słynnym Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie. Praca licencjacka-nasze magisterium - napisana pod kierunkiem wybitnego hiszpańskiego kanonisty Ignacio Gordona została odznaczona złotym medalem Uniwersytetu. Ten sam profesor był także promotorem jego rozprawy doktorskiej De exclusione indissolubilitatis ex consensu matrimoniali eiusgue probatione. Considerationes super recentiores sententias rota/es, która została odznaczona złotym medalem Ojca Świętego Pawła VI. Ksiądz dr Zenon Grocholewskł był pierwszym Polakiem, który mógł się chlubić takimi wyróżnieniami. Te wspaniałe osiągnięcia sprawiły, że profesorowie Gregoriany sami polecili Księdza Grocholewskiego do pracy w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej.

Wydział Prawa Kanonicznego Uniwersytetu Gregoriańskiego zaproponował Mu prowadzenie wykładów. Nieco później z podobną prośbą zwrócił się do Niego Uniwersytet Laterański oraz Studium Rotalne. Zajęcia prowadzone z ogromną swadą i osobistym zaangażowaniem, w potoczystej łacinie, jasne i zrozumiałe budziły poklask u studentów. Po kilku latach Ksiądz Grocholewski został kanclerzem (1980), a później sekretarzem (1982) i na koniec - w roku 1998 - prefektem Sygnatury Apostolskiej. Wcześniej jeszcze, 22 grudnia 1982 roku, w sam dzień imienin, Ojciec Święty Jan Paweł II wyniósł Go do godności biskupa. Dotychczasowy monsignore stał się biskupem tytularnym Agropoli. Trzy dni później, w drugie święto Bożego Narodzenia i na kilka dni przed sakrą biskupią, którą w uroczystość Objawienia Pańskiego 6 stycznia 1983 roku otrzymał z rąk Jana Pawła II, Papież zaprosił Go do siebie i wręczył Mu biskupi krzyż. Niegdyś był on własnością słynnego kardynała Pietro Gasparriego, twórcy Kodeksu prawa kanonicznego z 1917 roku, pierwszego nowoczesnego kościelnego kodeksu prawa. Ten wspaniały gest Ojca Świętego był wyrazem uznania ze strony papieża dla dokonań i osiągnięć Biskupa Grocholewskiego, który był także członkiem komisji powołanej w 1982 r. w celu przygotowania i opublikowania nowego Kodeksu prawa kanonicznego. Jan Paweł II również brał udział w pracach owej komisji. Monsignore Grocholewski, jako najmłodszy członek, nie wahał się przedstawiać własnych, doskonale uargumentowanych racji. Uroczyste podpisanie nowego kodeksu miało miejsce 25.01.1983 r. Dla biskupa Grocholewskiego to jedno z najważniejszych wydarzeń w Jego życiu.

Dnia 15.11.1999r. Jan Paweł II mianował Arcybiskupa Zenona Grocholewskiego prefektem Kongregacji Wychowania Katolickiego, a 21.02.2001r. wyniósł Go do godności kardynała diakona, przyznając mu kościół San Nicola In Carcere znajdujący się „w sercu starożytnego Rzymu”. Kardynał Grocholewski jest członkiem Kongregacji Biskupów(od 1999r.), prezesem: Papieskiego Dzieła Powołań Kapłańskich oraz Parlamentarnej Komisji Interdykastrialnej do Odpowiedniej Dystrybucji Księży w Świecie (od 1999), członkiem Kongregacji Doktryny Wiary (od 2001), członkiem Rady Specjalnej dla Oceanii Sekretariatu Generalnego Synodu Biskupów (od 2003). Ponadto jest Wielkim Kanclerzem Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego, Wielkim Kanclerzem Papieskiego Instytutu Archeologii Chrześcijańskiej, Wielkim Kanclerzem Papieskiego Instytutu Studiów Arabskich i Islamistyki oraz patronem Papieskiego Wyższego Instytutu Łaciny.

Tak wielkie urzędy i liczne funkcje nie przeszkodziły Mu w Jego dalszej pracy naukowej. Każdego roku przybywały i ciągle przybywają nowe publikacje. Ich łączna liczba-wraz z tłumaczeniami na inne języki i reedycjami-znacznie przekracza 700. Jako prefekt Kongregacji Wychowania Katolickiego Kardynał Grocholewski jest odpowiedzialny za kościelne szkolnictwo wyższe i akademickie na całym świecie.

Kardynał Zenon Grocholewski rozsławia imię Polski na świecie. Jak mało kto jest prawdziwym ambasadorem naszego narodu. Świadczą o tym między innymi wyróżnienia, jakimi został obdarzony. Jest członkiem honorowym Papieskiej Akademii św. Tomasza z Akwinu (2001), honorowym członkiem stowarzyszeń: Kanonistów Słowacji (1992), Kanonistów Włoskich (1998) i Kanonistów Polskich (1999), honorowym obywatelem dwóch miast w Stanach Zjednoczonych: Trenton (1988) i Pinceton (1992), Agropoli we Włoszech (1992) i Levocy w Słowacji (1997), odznaczony Medalem Honorowym Polonia Semper Fidelis, za zasługi dla biografistyki polonijnej (1998), Wielkim Medalem św. Gorazda, będącym najwyższym odznaczeniem Ministerstwa Edukacji w Słowacji za zasługi w dziedzinie rozpowszechniania wiedzy na Słowacji i o Słowacji (2000), oraz Wielkim Krzyżem Orderu Zasłużonych dla Chile (2003). Jest ponadto doktorem honorowym siedmiu uczelni: Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie (1998), Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1999), Uniwersytetu w Passau (2001), Uniwersytetu w Glasgow (2001), Uniwersytetu Komeńskiego w Bratysławie (2002), Papieskiego Uniwersytetu Katolickiego w Buenos Aires (2002) i Uniwersytetu „Fu Jen” w Taipei na Tajwanie.

Ksiądz Kardynał otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dwie pierwsze wizyty Kardynała Grocholewskigo w uczelni podkreślały jego działalność zarówno w Kościele powszechnym, jak i w Polsce w wymiarze kościelnym i jednocześnie naukowym. W październiku 2003r. wystąpił w Auli Uniwersyteckiej, by w ramach sesji naukowej związanej z obchodami 25-lecia pontyfikatu Jana Pawła II wygłosić referat pt. „Osobowość, która jest wyzwaniem”. Kardynał Grocholwski obok wysokich urzędów i ogromnych obowiązków był postulatorem szczęśliwie doprowadzonych do końca beatyfikacji dwóch wielkich postaci w nieodległej i najnowszej historii poznańskiego Kościoła, a jednocześnie wspaniałych Wielkopolan: bł. Edmunda Bojanowskiego i bł. Sancji Janiny Szymkowiak. Ogromne zaangażowanie Kardynała, by te dwie postaci wynieść na ołtarze Kościoła, było także przejawem Jego osobistego ukochania wielkopolskiej ziemi, której wielkość znaczoną jej wybitnymi synami i córkami pragną i pragnie ukazywać całemu światu.

Z tego umiłowania Wielkopolski i Poznania wyniknęła Jego inicjatywa jako Wielkiego Kanclerza Papieskiego instytutu Muzyki sakralnej w Rzymie, by w roku 1999 przyznać prof. Stefanowi Stuligroszowi doktorat honorowy owej uczelni.

Ksiądz Kardynał złożył także wspaniałe dary dla Biblioteki Wydziału Teologicznego UAM. Nie można też pominąć wspaniałej, życzliwej postawy niegdyś księdza, później prałata, biskupa, arcybiskupa i na koniec kardynała w stosunku do młodych księży poznańskich, którzy w ciągu ostatnich 30 lat przybywali do Rzymu na studia specjalistyczne. Zawsze znajdowali u Niego otuchę, pomoc i zachętę do pokonywania trudności, których zazwyczaj nie brakowało.

W swojej postawie życiowej Kardynał od lat studenckich odznacza się głębokim humanizmem, otwarciem na innego człowieka oraz tolerancją, wytrwałością w poszukiwaniu prawdy, wiernością podstawowym zasadom życia społecznego, pracowitością; rzetelnością i sumiennością w wykonywaniu powierzonych zadań, wysokim poczuciem sprawiedliwości, ciągłą gotowością do podejmowania coraz to nowych wyzwań.

Na podkreślenie zasługuje to, że w swej szerokiej działalności prowadzonej w Watykanie Zenon Grocholewski pozostaje w szczególnie bliskich kontaktach z ojczystym krajem.

Zenonowi Grocholewskiemu przyznało tytuł doktora honoris causa już pięć uniwersytetów (w 1998 roku Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, w roku 1993 Katolicki Uniwersytet Lubelski, w 2001 Uniwersytet w Passau i Uniwersytet w Glasgow oraz w 2004 roku Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu).