61-823 Poznań, ul. Piekary 17, piętro 8, tel. +48 (61) 858 24 40 http://www.thc.org.pl, e-mail: towarzystwo@thc.org.pl
Bank: 57 1090 1447 0000 0001 0702 1746 (BZ WBK S.A.) Bank: 14 1020 4027 0000 1402 0308 1866 (PKO BP S.A.)

Statuetka Złotego Hipolita specjalnym darem naszego Towarzystwa dla papieża Polaka Jana Pawła II.

Czytaj








Kronika


Odszedł Człowiek wielkiego formatu, patriota,
kombatant,  obrońca ojczyzny w 1939 roku…

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z bólem i serdecznym żalem informuje, że w dniu 26 lipca 2012 roku w wieku 91 lat zmarł Lucjan Białecki, Członek Senior naszego Towarzystwa, Laureat Złotego Medalu „Labor Omnia Vincit”, Honorowy Obywatel miasta Poznania, kombatant ZBOWID, uczestnik wojny obronnej w 1939 roku, w czasie jej trwania obrońca Warszawy przed niemieckim najeźdźcą. Odszedł od nas Człowiek wielkiego formatu, wybitnie zasłużony działacz ludowy, nieustępliwy rzecznik i godny wzorzec stale prezentowanej postawy patriotycznej, organicznik, człowiek czynu i pracy.

Świętej Pamięci Lucjan Białecki, powszechnie lubiany, otaczany szacunkiem i zaufaniem, odwzajemniał się ludziom tym samym; dla każdego miał zawsze dobre słowo, radę, a jak trzeba było, także pomocną dłoń. Mimo podeszłego wieku 91 lat, do ostatnich swoich dni starał się być na miarę sił aktywny, jak gdyby występując na przekór własnej metryce. Niestety, mimo naszych pragnień, aby był wśród nas jak najdłużej, odszedł pozostawiając wszystkich, którzy Go znali i otaczali przyjaźnią, w głębokim smutku i żałobie.

Niech pamięć o Lucjanie Białeckim pozostanie w naszych sercach. Cześć Jego Pamięci!

Powrót na początek strony

 


 


 

Wernisaż w warszawskiej Galerii SD w Wilanowie:
nowatorskie malarstwo Danuty Król

Od 31 maja do 30 czerwca 2012 roku w Warszawie, w Galerii SD Wilanów trwa niezwykle interesujący, przyciągający liczną publiczność wernisaż dzieł malarskich Danuty Król, wyjątkowej artystki, która teraz swoimi nowymi obrazami  coraz wyraźniej wpisuje się w symbolistykę i kolorystykę współczesności, w  atmosferę nowej wrażliwości XXI wieku, skutecznie odchodząc od akademickich manier i kodów kulturowych przeniesionych z XIX i z początków XX wieku. Najnowsze dzieła Danuty Król, wrażliwym koneserom jawią się jako par excellence wnikliwa publicystyka, oddająca kolorem i formą targające naszym światem różnorakie żywioły, namiętności i pojawiające się jak mgła, nieuświadamiane zagrożenia. Jestem przekonany, że w mojej opinii i mojej ocenie wartości sztuki uprawianej przez Danutę Król nie jestem osamotniony. Podobnie sztukę malarską Danuty Król oceniła Urszula Imamura, historyk sztuki, wybitna znawczyni kultury Wschodu, właścicielka galerii malarstwa w |Krakowie, osobistość niezwykle wrażliwa, a zarazem krytyczna i twórcza. ( Na zdjęciu: Danuta Król podczas otwarcia wernisażu swoich prac ).

Danuta Król odniosła kolejny sukces w promocji swego malarstwa w galerii SD w Warszawie. Wystawa jej malarstwa nosiła nazwę: „Wystawa Malarstwa Ducha Ognia, Wody, Ziemi i Powietrza”. To XXI Jej wystawa w kraju i zagranicą. To już druga wystawa w tej pięknej galerii na Wilanowie. Ostatnia wystawa zdominowana została serią obrazów abstrakcyjnych o niezwykłej ekspresji i energii. Malarstwo abstrakcyjne jest najbardziej osobistym sposobem komunikowania się z innymi odbiorcami i prezentacją siebie jako niepowtarzalnej wartości.

Urszula Imamura otwierając wystawę powiedziała m. innymi: „Energia w obrazach Danuty Król zawarta jest zarówno w intensywnej kolorystyce jak i w wibrujących , bardzo dynamicznych kierunkach linii kompozycyjnych”. Porównała malarstwo Danuty Król do sztuki Dalekiego Wschodu. Urszula Imamura przyjechała specjalnie z Krakowa na wystawę, aby wygłosić specjalny wykład na temat tej sztuki, wysoko oceniając poziom artystyczna malarstwa Danuty Król. Urszula Imamura jest właścicielem pięknej galerii malarskiej w centrum Krakowa, w której były także eksponowane jesienią 2011 roku obrazy Danuty Król. Na zdjęciu od lewej: współwłaściciele Galerii SD – Maria Dziopak, artystka malarka i Elżbieta Sawczuk. Autorka dzieł -  Danuta Król – trzecia od prawej - w otoczeniu przybyłych na wernisaż gości. Osoba pierwsza z prawe – Urszula Imamura )

Na otwarcie wystawy w Wilanowie przybyli znawcy sztuki, wielu znajomych artystki z Poznania i Warszawy. Reprezentowane były także różne warszawskie środowiska twórcze, dziennikarze oraz młodzi przedstawiciele biznesu i sztuki. Na otwarciu było tłoczno. Przewinęło się około 70 uczestników, a wciągu całej wystawy przewinęło się ponad 1.500 osób. Potwierdza to atrakcyjność wystawy. Wiele osób gratulowało malarce wejścia na najpiękniejszą ścieżkę i intuicyjnie najwłaściwszą w dotarciu swymi obrazami uczuć do każdego wrażliwego serca.Danuta Król intuicyjnie, dzięki swojej artystycznej wrażliwości bezbłędnie odczytuje potrzeby percepcyjne potencjalnych odbiorców jej sztuki (Na zdjęciu  obok widzimy od lewej: Irena Manius, Autorka dzieł malarskich - Danuta Król, małżonek malarki - dr Marian Król i Urszula Imamura, na tle obrazów Danuty Król).

Danuta Król ma w swym dorobku ponad 260 dzieł malarskich o różnorodnej tematyce. Prawie 190 obrazów jest wśród indywidualnych koneserów sztuki w kraju i zagranicą. Za granicą jest 26 obrazów, w tym w USA, Szwecji, Niemczech, Francji, Watykanie, Szwajcarii, Indiach, RPA, Holandii.


Barbara Houwalt, ceniona malarka szkoły wileńskiej, w 1998 roku w swej recenzji napisała: „Malarstwo Danuty Król jest zapowiedzią dalszych osiągnięć. Jest żywe, emanuje pogodą, wewnętrznym spokojem, będąc wyrazem osobowości malarki, wrażliwej na piękno barw i kształtów otaczającego świata. Dzięki wrodzonym zdolnościom, obdarzona dużą wyobraźnią, która Ją inspiruje na równi z naturą, szuka własnych środków wyrazu.  Uzyskuje przestrzenność stosując kontrasty barwne i ostry światłocień. Lubi przedmioty z otoczenia umieszczać w wyobrażanych wnętrzach nie korzystając z gotowych układów”. ( Na zdjęciu obok: Danuta Król przy jednym ze swoich dzieł przeglądowych zatytułowanym "Kwiaty jesieni" z roku 2012, olej, płótno, 100x50 cm. )

Artysta malarz Norbert Skupniewicz, profesor ASP w Poznaniu w 2000 roku tak napisał: „Danka nie ogranicza się monotematycznie. Wręcz przeciwnie, jej obrazy reprezentują całe spektrum tematów. Maluje pejzaże, martwe natury, postacie. Różnorodność, wynikająca z ogromnego entuzjazmu, apetytu na sztukę, wprowadza naturalnie zróżnicowanie jakościowe. Jej obrazy operują kolorem w sposób pozbawiony cech lokalnych, podkreślając cechy indywidualne. Kolor w obrazach Danki stanowi immanentną część kompozycji, którą zresztą robi niewymuszone wrażenie w pejzażach i martwych naturach”.

Historycy sztuki z Poznania - Krystyna i Henryk Nowakowscy tak w 2002 roku napisali: „W swym realistycznym, komunikatywnym malarstwie ociera się środkami i efektami bliskimi kolorystom i postimpresjonistom, ale zawsze swoimi, niepowtarzalnymi. We wszystkich obrazach jest Jej uczucie, wrażliwość na piękno i tyle liryzmu…. Czasami wydaje się, że tworząc swoje obrazy artystka wsłuchiwała się w tatrzańską lirykę poezji Adama Asnyka czy w wiersze Marii Jasnorzewskiej Pawlikowskiej, że zauroczona była płynącymi z fortepianu dźwiękami preludiów i ballad Fryderyka Chopina lub „Marzeniem” Schumanna. Gdyby trzeba najkrócej określić nurt malarstwa Danuty Król można by powiedzieć, że są to liryczne obszary ciszy. Wyraża się on nie tylko w emanującego z wszystkich obrazów spokoju i zadumania, ale także z uspokojonej kompozycji. Jest to malarstwo poetyckie, wykorzystujące bogatą wyobraźnie artystki i Jej wrażliwość na piękno szeroko pojmowanej natury. Natomiast dekoracyjność kompozycji, objawiająca się zarówno w układzie form, jak też w strukturze kolorystycznej obrazów jest znamienną cechą Jej twórczości. Danuta Król jest malarką, pogodnego świata, o którym w wirze codziennych wydarzeń coraz częściej zapominamy świata, w którym nie ma pośpiechu jest tylko spokój, piękno, radość i słońce, które świeci nawet w czasie deszczu….”. ( Na zdjęciu obraz z cyklu „Żywioły” zatytułowany „Impresja w zieleni II” 2011, olej, Płotno, 50x40 cm ).

W Badische Zeitung w 2003roku historyk sztuki Chrisytine Stenzel  określiła martwą naturę i obrazy z kwiatami Danuty Król, jako „symbolikę czystej siły życiowej. Można rozpoznać w nich nawiązania do postimpresjonizmu. Dzięki ciepłym kolorom, elegancji i harmonii kompozycji, częstokroć patetycznie nałożonym farbom i kolorystycznym niuansem obrazy promieniują spokojem, prawie lirycznym nastrojem. Niektóre z tych impresji przez oszczędne stosowanie kolorów, przemawiającej na otwarciu wystawy malarstwa Danuty Król – przypominały impresjonizm Moneta”.

Artystka w swoich wywiadach powiedziała m. innymi: „Malarstwo było zawsze bliskie memu sercu. Zwiedziłam większość europejskich muzeów i galerii”,. I dalej „Jestem przekonana, że talent do malowania pochodzi od Boga”, wyznaje zatem, że jest siłą wrodzoną, naturalną, osobistą: „Moje obrazy odzwierciedlają moje wnętrze. Malarstwo jest potrzebą wypowiedzi własnego widzenia świata”, „Wszystko co maluję rodzi się z potrzeby serca”. Ta doza indywidualizmu wyjaśnia, w jaki sposób Danuta Król unika zależności od znanych dzieł malarstwa światowego.

Ważnym wydarzeniem w twórczości Danuty Król było uczestniczenie w zbiorowej wystawie malarstwa światowego w Lyonie we Francji. Było to podczas 120 Międzynarodowego Salonu Sztuki w dniach 9 do 25 marca 2007 roku. Każdy z artystów wystawiał 4 obrazy, wcześniej zakwalifikowane. Ekspozycja malarstwa Danuty Król była wspaniale wyeksponowana także w barwy biało-czerwone. W otwarciu wystawy uczestniczyli przedstawiciele kultury, sztuki oraz władz z Paryża i z Lyonu. Polskę reprezentowali pracownicy Konsulatu Generalnego RP z Konsulem włącznie. Wystawa już od 120 lat organizowana była w salonie Stowarzyszenia Artystów Plastyków w pięknej starej zabytkowej budowli. Jeden z koneserów sztuki zakupił wszystkie cztery obrazy Danuty. To najlepiej świadczy o wystawionej kolekcji obrazów.

Do tych wnikliwych i pięknych relacji i recenzji, trudno dodać cokolwiek, poza informacją o samej autorce dzieł, Danucie Król. Danuta Król jest członkiem Stowarzyszenia Artystów - grupa Kołobrzeg. Jej dzieła malarskie, o czym było powiedziano już wyżej wielokrotnie eksponowano w wielu galeriach i podczas wielu wernisaży krajowych i zagranicznych. Zawsze wzbudzały żywe zainteresowanie nie tylko koneserów, osób ze środowiska twórców, ale licznych amatorów sztuki malarstwa, dostrzegając w obrazach Danuty Król odzwierciedlenie własnej wrażliwości na barwę, własna wizję piękna. (
Na zdjęciu: autorka dzieł – Danuta Król w towarzystwie swojego małżonka, dr Mariana Króla podczas wernisażu w Wilanowie ).


Poniżej prezentujemy fotogramy obrazów autorstwa Danuty Król,
eksponowanych na ostatnim wernisażu w Galerii SD w Wilanowie:

Impresja Pomarańczowa
2008, olej, płótno, 60x90

Niebieska Impresja Morza
2006, olej, płótno, 50x70

Obraz w czerwieni
2008, olej, płótno, 46x85

Impresja Złotego Morza
2006, olej, płótno 73x92

Niebiańskie pola
2011, olej, płótno, 50x100

Impresja w zieleni II
2011, olej, płótno, 50x40

Widok morksi
2011, olej, płótno, 50x100

Impresja w zieleni
2008, olej, płótno, 50x100

Abstrakcja z motylami
2011, olej, płótno, 50x40

Impresja wodnej przestrzeni
2012, olej, płótno, 50x100

Impresja II
2003, olej, płótno, 30x40

Impresja wody
2011, olej, płótno, 50x100

Metamorfoza
2003, olej, płótno, 81x100

Fantazja
2005, olej, płótno, 30x40

Abstrakcja w brązie i pomarańczy
2008, olej, płótno, 60x81

Abstrakcja złoto-czarna
2008, olej, płótno, 40x50

Impresja IV
2003, olej, płótno, 45x38

Pejzaż południowy
1999, olej, płótno, 60x50

Dom w Toskanii
2004, olej, płótno, 30x40

Cienie planety
2011, olej, płótno, 50x40

Pąki różi
2011, olej, płótno, 40x30

Kremowe róże
2011, olej, płótno, 40x30

Wiosenne kwiaty
2008, olej, płótno, 50x40

Róże miłości
2002, olej, płótno, 40x30

Bukiet kolorowych róż
2003, olej, płótno, 65x81

Owoce w misie
2011, olej, płótno, 30x40

Impresja słoneczniki
2002, olej, płótno, 27x35

Letni bukiet
2000, olej, płótno, 70x50

Impresja tulipanowa
2012, olej, płótno, 50x70

Rybki szczęścia
2003, olej, płótno, 22x27

Frida
2008, olej, płótno, 60x90

Słoneczniki w Słońcu
2012, olej, płótno, 50x40

Kwiaty jesieni
2012, olej, płótno, 100x50


 

Powrót na początek strony

 


 


 

Dar Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego
dla Muzeum Narodowego Rolnictwa w Szreniawie

Zarząd Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, na życzenie prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, w uznaniu dla działalności Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie, postanowiło przekazać do ekspozycji tego muzeum Model Realizacyjny Pomnika Hipolita Cegielskiego, który staraniem społeczeństwa polskiego, z inicjatywy Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, został wzniesiony w Poznaniu, w roku 2009. Zarząd Towarzystwa przekazując na ręce dyrektora Muzeum, dr Jana Maćkowiaka ten symboliczny dar, tym samym potwierdza, iż kierowane przez dr Jana Maćkowiaka Muzeum jest placówką, w której zmaterializowana została praca organiczna polskiego rolnictwa i polskiego przemysłu spożywczego.

Poniżej treść listu Towarzystwa, jaki został dołączony do przekazanego do Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie Modelu Realizacyjnego Pomnika Hipolita Cegielskiego, wielkiego Polaka, Wielkopolanina, prekursora nowoczesnego polskiego przemysłu maszynowego, przemysłu maszyn dla rolnictwa.

Na zdjęciu, pod Modelem Realizacyjnym Pomnika Hipolita Cegielskiego ustawionym w Muzeum w Szreniawie stoją od lewej: Danuta Król - artystka malarka, Zofia Cegielska-Doerffer - prawnuczka Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król - prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Jan Maćkowiak - dyrektor Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolniczego w Szreniawie, dyr. Edmund Dudziński oraz Krzysztof Jakubik - rzeźbiarz, wykonawce pomnika Hipolita Cegielskiego.( Foto: archiwum THC)

Poznań, 15 lipca 2012 roku.

Pan
Dr Jan Maćkowiak
Dyrektor
Muzeum Narodowego w Szreniawie

Akt przekazania
projektu realizacyjnego pomnika Hipolita Cegielskiego
dla Muzeum Narodowego Rolnictwa i Przemysłu Rolno-Spożywczego w Szreniawie

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu w imieniu darczyńców przekazuje na ręce Pana Dyrektora model realizacyjny  pomnika Hipolita Cegielskiego, którego odsłonięcie i poświęcenie odbyło się w dniu 19 września 2009 r. w Poznaniu.

Autorem projektu Pomnika i jego wykonawcą jest znany poznański artysta rzeźbiarz - prof. Krzysztof Jakubik. Pomnik Hipolita Cegielskiego powstał z inicjatywy naszego Towarzystwa.

Fundatorami pomnika były osoby indywidualne i darczyńcy zbiorowi. Wśród nich: przedsiębiorcy, nauczyciele, studenci, uczniowie, naukowcy, prawnicy, lekarze, rolnicy, parlamentarzyści, dziennikarze, osoby duchowne, przedstawiciele kultury i oświaty.

Pomnik jest wyrazem hołdu dla wielkiego Polaka jakim był Hipolit Cegielski, dla jego działalności gospodarczej i krzewionych przez niego ideałów pracy organicznej. Jest także wyrazem szacunku dla ówczesnych i współczesnych „organiczników" - ludzi czynu.

Życzeniem naszym jest, aby model realizacyjny pomnika dobrze służył mieszkańcom Poznania, Wielkopolski i całego kraju, a postać Hipolita Cegielskiego stanowiła wzór dla obecnych i następnych pokoleń Polaków.


Prezydent Towarzystwa
Dr Marian Król

Prawnuczka Hipolita Cegielskiego
Zofia Cegielska-Doerffer

Autor Projektu Pomnika
Prof. Krzysztof Jakubik
  

Powrót na początek strony

 


 


 

Kompozytor Wojciech Kilar - Laureat Złotego Hipolita
Doktorem Honoris Causa Uniwersytetu  Śląskiego



Światowej sławy kompozytor Wojciech Kilar, posiadacz Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i Laureat nagrody Złotego Hipolita 2003, wyróżnień przyznawanych przez Kapitułę Złotego Hipolita działającą w Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego,  w  dniu 18 czerwca 2012 roku, w poniedziałek, otrzymał na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach tytuł Doktora Honoris Causa. Ta doniosła uroczystość odbyła się dokładnie na miesiąc przed przypadającą w dniu 17 lipca osiemdziesiątą rocznicą urodzin artysty. (Na zdjęciu: Wojciech Kilar w todze Doktora Honoris Causa )

Inicjatywę uhonorowania Wojciecha Kilara - mieszkającego od ponad 60 lat w Katowicach - podjął Wydział Teologiczny katowickiej uczelni. Uniwersytet Śląski postanowił docenić nie tylko dorobek muzyczny kompozytora, ale także jego godną najwyższego uznania postawę życiową i całkowite przywiązanie do uniwersalnych wartości chrześcijańskich i humanistycznych. "Humanista i mistrz młodych pokoleń; człowiek głębokiej wiary, kontemplacji i ducha mistycyzmu; propagator orędzia ewangelicznego i treści biblijno-teologicznych; przyjaciel ludzi wrażliwych na piękno i wartości duchowe" - napisali o Wojciechu Kilarze reprezentanci śląskiej uczelni.

Ks. prof. Jerzy Szymik z Wydziału Teologicznego wygłaszając laudację wspomniał m.in. opinie kompozytorów i pedagogów muzycznych na temat twórczości Wojciecha Kilara i powiedział, że ich zdaniem Wojciech Kilar jest jednym z największych autorytetów polskiej muzyki. Ks. prof. Jerzy Szymik mówił też o drodze Wojciecha Kilara do duchowej harmonii w życiu i w muzyce, w całej życiowej postawie, którą cechuje prawość, odwaga, szczerość oraz niezwykła skromność, która powinna stanowić wzorzec dla wszystkich młodych ludzi. ( Na zdjęciu Doktor Honoris Causa Wojciech Kilar z rektorem Uniwersytetu Śląskiego )

Wojciech Kilar w swoim wystąpieniu wyznał, że komponowanie muzyki jest trudnym i uciążliwym procesem, bo – jak powiedział  jednego dnia można być pewnym, że coś jest dobre, a następnego po przebudzeniu pojawiają się już wątpliwości. "I tak to właściwie faluje bez przerwy aż do zderzenia z wykonawcami, na koniec z publicznością, która wydaje wyrok" - tłumaczył wybitny kompozytor.

Wiele miejsca w swoim przemówieniu poświęcił Katowicom i Śląskowi. Podkreślał, że to wyróżnienie jest dla niego niezwykle ważne, ponieważ otrzymał je w Katowicach, mieście, w którym spędził trzy czwarte swojego życia. "Jest to jakby kolejne potwierdzenie tego mojego drugiego obywatelstwa, tej mojej drugiej, po Lwowie, małej ojczyzny. (...)

W poniedziałkowej uroczystości wręczenia honorowego doktoratu Wojciechowi Kilarowi wzięli udział licznie przybyli przedstawiciele duchowieństwa, władz i organizacji, oraz środowiska muzycznego. W trakcie uroczystości wręczono kompozytorowi prezent - umieszczone w drewnianym futerale anielskie skrzydło, wyrzeźbione w białym, półprzejrzystym onyksie.

Natomiast przed uroczystością Wojciech Kilar pojawił się na briefingu prasowym. W trakcie spotkania z dziennikarzami podkreślił, że Doktorat Honoris Causa Uniwersytetu Śląskiego jest wspaniałym prezentem urodzinowym. Poinformował także, że pracuje nad nowym dziełem. "Ja mierzę się z tematem, który mnie już ćwierć wieku fascynuje, z Psalmem 136, do którego napisałem już kilka krótkich utworów, ale teraz pracuję nad tym Psalmem w całości" - ujawnił.

Artysta jest m.in. laureatem nagrody metropolity katowickiego "Lux ex Silesia" - "Światło ze Śląska". Otrzymał też medal Papieskiej Rady ds. Kultury "Per artem ad Deum" (Przez sztukę do Boga) oraz nagrodę Totus 2009, przyznawaną przez Fundację Konferencji Episkopatu Polski "Dzieło Nowego Tysiąclecia". Wyróżniono go wówczas za "wytrwałe otwieranie dróg piękna, wiodących ku wierze, nadziei i miłości, dokonywanego przez wiele lat i w wielu wymiarach życia".

Urodzony w 1932 r. we Lwowie, a od 1948 r. mieszkający w Katowicach, Wojciech Kilar znany jest na świecie głównie ze swojej muzyki filmowej; stworzył ją do ponad 130 produkcji. Współpracował m.in. z Jane Campion, Francisem Fordem  Coppolą, Romanem Polańskim, Andrzejem Wajdą i Krzysztofem Kieślowskim. Wojciech Kilar jest autorem wielu utworów symfonicznych.  Karierę muzyczną rozpoczął w końcu lat 50. biorąc udział w pierwszych edycjach Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień. Od początku lat 60. współtworzył nową polską szkołę awangardową wraz z Krzysztofem Pendereckim i Henrykiem Mikołajem Góreckim. W połowie lat 70. zaczął nawiązywać do tradycji, szukał inspiracji ludowej i religijnej. Wtedy powstał jeden z jego najsłynniejszych utworów - "Krzesany".  Ma też w swym dorobku wiele powszechnie znanych popularnych utworów, jak np. piosenka "W stepie szerokim" z serialu "Przygody pana Michała", do którego skomponował muzykę. Napisał ją też m.in. do kultowego "Rejsu" oraz do "Pana Tadeusza", gdzie motywem przewodnim jest słynny Polonez.

Kompozytor w roku 2006  został honorowym obywatelem miasta Katowic; ma też honorowe obywatelstwo Rzeszowa, gdzie mieszkał krótko zaraz  po wojnie. W 1998 roku został Doktorem Honoris Causa Uniwersytetu Opolskiego. 3 maja 2012 roku otrzymał najwyższe polskie odznaczenie - Order Orła Białego.

 
   (W tekście wykorzystano relacje z Wydziału Teologicznego Uniwersytety Śląskiego, oraz relacje podane przez Polską Agencję Prasową . Zdjęcia: Uniwersytet Śląski w Katowicach)

Powrót na początek strony


 

Dzieła malarskie Danuty Król w Wilanowie…

Od 31 maja do 30 czerwca 2012 roku w Galerii SD Wilanów odbywa się wernisaż dzieł malarskich Danuty Król, artystki, która swoimi obrazami  coraz wyraźniej wpisuje się w symbolistykę i kolorystykę współczesnością, skutecznie odchodząc od akademickich manier i kodów kulturowych XIX i początków XX wieku. Najnowsze dzieła Danuty Król, wrażliwym koneserom jawią się jako par excellence publicystyka oddająca kolorem i formą targające naszym światem żywioły. W mojej  opinii i ocenie nie jestem osamotniony. W folderze  zapowiadającym wernisaż dzieł Danuty Król, Urszula Imamura - znana pasjonatka i wrażliwa obserwatorka wydarzeń kulturalnych, sama wyjątkowo twórcza,  nadając swojej opinii tytuł „Żywioły w malarstwie Danuty Król”, tak pisze o malarskiej twórczości tej niezwykłej artystki, prezentującej właśnie swoje prace w Galerii SD Wilanów: „W malarskiej twórczości Danuty Król znajduje się seria obrazów abstrakcyjnych o niezwykłej ekspresji i energii. Energia zawarta jest zarówno w intensywnej kolorystyce jak i w wirujących, bardzo dynamicznych kierunkach linii kompozycyjnych.

Wiemy, że abstrakcja geometryczna, czy też tak zwana wolna abstrakcja, jest intelektualną próbą syntezy zjawisk postrzeganych przez artystę. Synteza wizualna emocji tak doskonale zrealizowana przez Jacsona Pollocka w jego sztuce Action Paintings, po raz pierwszy w sztuce zachodu odważyła się unaocznić wagę naszych uczuć i odczuć oraz wyzwolonej przez te emocje motoryki naszych gestów rąk i ruchów całego ciała. Malarstwo abstrakcyjne jest najbardziej osobistym sposobem komunikowania się z innymi i prezentacją siebie jako niepowtarzalnej wartości. Nie do końca wszyscy wiemy, że wielką inspiracją dla Pollocka były tradycje dalekiego wschodu a zwłaszcza starej sztuki kaligrafii w stylu, używanym przez wielkich poetów wielkiej i doniosłej kultury, zwanym „literati” – piszących - lub raczej malujących swoje wiersze, używających kursywnego sposobu pisania znaków, zwanego stylem trawiastym.

Tymczasem współczesny świat zachodu zapomina o swoich korzeniach i niezwykłych wartościach subtelnej i wyrafinowanej sztuki stymulacji wyobraźni    za    pomocą skojarzeń i odwoływania się do ulotnych wrażeń i odczuć, a jak wiemy z psychologii, te wrażenia z pogranicza marzeń sennych są najgłębiej w nas osadzonymi wizjami rzeczywistości. Przekładając to na nasz opis sztuki abstrakcyjnej w kontekście malarstwa Danuty Król, największą wartością jest ich zdolność do pobudzenia wyobraźni oglądającego obrazy i odnalezienia w nich swoich własnych uczuć związanych z grą kolorów, ruchem, światłem i mrokiem. Niezwykle silna i sugestywna  sztuka żywiołów: wody, ognia, powietrza i ziemi, sztuka czterech elementów i ducha nad nimi. ducha ożywiającego, ruszającego bezwładną masę koloru i konsystencji, stwarzającego kształty, istoty i formy, wyłaniającego z pozornego chaosu pierwotnej jedności odmienne byty i zapadające się z powrotem w nieokreśloność i nierozdzielność!

Malarce Danucie Król gratulować należy wejścia na dróżkę najpiękniejszą i intuicyjnie najwłaściwszą w dotarciu ze Jej obrazami uczuć do każdego wrażliwego serca”.

  

Powrót na początek strony

 


 


 

Odszedł wielki artysta malarz,
wychowawca wielu twórców sztuki

 

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z wielkim żalem informuje, że w dniu 19 kwietnia 2012 roku zmarł profesor Andrzej Kurzawski, wybitny polski artysta-malarz, Lider Pracy Organicznej 2011, sympatyk naszego Towarzystwa. Polska kultura poniosła kolejną, bolesną stratę. Wielką stratę poniosła kultura poznańska i wielkopolska. Odszedł znakomity artysta i prawy człowiek, wychowawca kilku pokoleń polskich twórców, powszechnie lubiany, skromny i nad podziw twórczy. Zostawił po sobie wiele pięknych, bogatych treścią, formą i kolorem malarskich dzieł. Cześć Jego pamięci!

Andrzej Kurzawski - malarz, profesor poznańskiej Akademii Sztuk Pięknych urodził się 31 stycznia 1928 r. w Poznaniu. W latach 1945-1951 ukończył studia w PWSSP w Poznaniu w pracowniach malarskich prof. prof. Wacława Taranczewskiego, Stanisława Szczepańskiego i Eustachego Wasilkowskiego. Dyplom z malarstwa sztalugowego i technik ściennych otrzymał w 1951 r. w pracowni prof. Wacława Taranczewskiego.

Od 1949 r. był zatrudniony w PWSSP w Poznaniu jako asystent, adiunkt, docent, a od 1984 roku jako profesor ASP w Poznaniu. W latach 1975-1981 i 1984-1987 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Malarstwa Grafiki i Rzeźby. W latach 1981-1984 kierownik Katedry Wydziału Malarstwa, Grafiki i Rzeźby.  Od 1951 roku brał udział w ok. 90 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Brał również udział w międzynarodowych plenerach w kraju i za granicą m.in. w Jugosławii.

Profesor cieszył się niespotykaną sympatią wszystkich pokoleń swoich wychowanków,był człowiekiem skromnym, pogodnym, życzliwym i, niestety, bardzo chorym. W latach 1941-1945 pracował jako robotnik w Zakładach Cegielskiego (wówczas DWM). Jako pedagog prowadził własną pracownię, aż do przejścia na emeryturę. Stale artystycznie czynny, tworzył w swojej pracowni przy placu Wielkopolskim,  znanej w środowisku artystycznym jako „Gołębnik”.

Andrzej Kurzawski był laureatem licznych nagród artystycznych i państwowych w tym m.in. Nagród Ministra Kultury i Sztuki III, II i I stopnia, Nagrody Miasta Poznania, Nagrody Senatu ASP w Poznaniu - Scholae Bene Merito. Odznaczony był m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem za Ochronę Zabytków Województwa Poznańskiego, Złotą Odznaką ZPAP.

 

Powrót na początek strony

 


 


 

Zmarła wybitna polska skrzypaczka-solistka
prof. Jadwiga Kaliszewska

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z wielkim smutkiem żegna Profesor Jadwigę Kaliszewską, wybitną polska skrzypaczkę-solistkę. Laureatkę nagrody Złotego Hipolita 2010, która w dniu 18 marca 2012 roku po długiej chorobie zmarła w Poznaniu. Polska muzyka w Jej Osobie straciła znakomitego pedagoga, twórczynię Szkoły Talentów, wyjątkowego, wrażliwego wirtuoza gry na skrzypcach i laureata międzynarodowych konkursów skrzypcowych. Profesor Jadwiga Kaliszewska pozostanie w naszej pamięci jako Osoba wielkiej dobroci, szlachetności, jako wychowawczyni wielu znakomitych muzyków. Cześć Jej Pamięci!

Oto sylwetka Profesor Jadwigi Kaliszewskiej:

Jadwiga Kaliszewska (ur. w 1936 roku w Warszawie) - polska skrzypaczka solistka, kameralistka, pedagog. W 1959 roku   ukończyła studia muzyczne w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie w klasie prof. Eugenii Umińskiej. W latach 1958  - 1961 była nauczycielką w liceum muzycznym w Krakowie. W 1961 roku została pierwszym w dziejach szkoły asystentem w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Poznaniu, obecnej Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu. W 1962 roku zdobyła wyróżnienie na Konkursie Skrzypcowym im. H. Wieniawskiego w Poznaniu. W 1965 roku brała udział w słynnych już w świecie międzynarodowych kursach gry skrzypcowej w Weimarze.  

Jadwiga Kaliszewska była profesorem w Akademii Muzycznej w Poznaniu. W roku 1990 była inicjatorką powstania tzw. Szkoły Talentów w Poznaniu przeznaczonej dla wyjątkowo uzdolnionej młodzieży. Jej uczniowie to m.in. Bartosz Bryła, Bartłomiej Nizioł, Anna Reszniak, Jarosław Nadrzycki. Wielu z nich zdobywało nagrody na krajowych i międzynarodowych konkursach skrzypcowych.

Profesor Jadwiga Kaliszewska pozostawiła po sobie nagrania płytowe, radiowe i telewizyjne. Do 2001 roku profesor Jadwiga Kaliszewska regularnie uczestniczyła w pracach jury Konkursu Skrzypcowego im. H. Wieniawskiego.  W ciągu wielu lat grała również w zespole muzyki , dawnej działającym przy poznańskim Muzeum Instrumentów, prowadziła też kursy mistrzowskie w Żaganiu i Łańcucie. Nagrodzona była Złotym Medalem Gloria Artis i Doktoratem Honoris Causa Akademii Muzycznej w Poznaniu, w 1970 roku Jadwiga Kaliszewska otrzymała Odznakę Honorową Miasta Poznania. W roku 2010 uzyskała Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i Statuetkę Złotego Hipolita, przyznane Jej przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego.

Powrót na początek strony

 


 


 

Zmarł redaktor Zygmunt Broniarek…

W Warszawie, w dniu 16 marca 2012 roku, w wieku 87 lat zmarł redaktor Zygmunt Broniarek, dziennikarz, autor książek o polityce amerykańskiej, wieloletni korespondent zagraniczny polskiej prasy w Waszyngtonie, Paryżu, Sztokholmie. Będąc korespondentem akredytowanym przy Białym Domu, Zygmunt Broniarek szczycił się przyjaźnią z George’em Bushem seniorem. Swoją karierę zawodową Zygmunt Broniarek – rodowity warszawiak - rozpoczął zaraz po zakończeniu drugiej wojny światowej w redakcji gazety Życie Warszawy, a już w roku 1950 pisał artykuły w redakcji Trybuny Ludu. Zygmunt Broniarek zasłynął swoimi korespondencjami zza granicy, wielką wiedzą i erudycją. Był poliglotą samoukiem, znał biegle osiem języków, okazał się też znakomitym pisarzem – obserwatorem wydarzeń, a jego książki o polityce amerykańskiej były bestsellerami.

Przed rokiem 1989 Zygmunt Broniarek był w telewizji polskiej komentatorem polityki zagranicznej. Odznaczony był wieloma orderami, w tym Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, oraz Złotym Medalem – za Zasługi dla Obronności Kraju. W ostatnich latach był też autorem znakomitych esejów politycznych, Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z wielkim żalem żegnamy znakomitego dziennikarza, szlachetnego Człowieka przyjaznego ludziom, nauczyciela wielu polskich korespondentów zagranicznych.
 

Żegnamy  laureata nagrody Złotego Hipolita 2011 –
 Wybitną Osobistość Pracy Organicznej.

Cześć Jego Pamięci!

 

Powrót na początek strony

 


 


 

Złoty Medal „Labor Omnia Vincit”
dla prof. Józefa Stasińskiego, wybitnego polskiego rzeźbiarza


W Poznaniu, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w reprezentacyjnej sali im. Hipolita Cegielskiego. w dniu 16 marca 2012 roku odbyła się kameralna uroczystość odznaczenia Złotym Medalem „Labor OmniaVincit|” wybitnego polskiego twórcy, rzeźbiarza-medailera profesora Józefa Konstantego Stasińskiego, lauerata nagrody Złotegoi Hipolita 2002 iczłonka Honorowego Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, z okazji Jego 85 rocznicy urodzin. Uroczystość zgromadziła grono rodziny i najbliższych przyjaciół Dostojnego Laureata, a ceremonii dekoracji Laureata wyjątkowym Medalem dokonał osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król. Dodatkowym miłym akcentem uroczystości było wręczenie Dostojnemu Jubilatowi przez Jego młodszego kolegę- rzeźbiarza, profesora Krzysztofa Jakubika, wykonanej przez niego, specjalnej pamiątkowej statuetki symbolizującej pracę rzeźbiarską profesora Józefa Stasińskiego. (Na zdjęciu: Dostojny Jubilat – prof. Józef Stasiński w chwilę po dekoracji Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit”, na tle portretu Hipolita Cegielskiego )

Oczywiście były gratulacje dla Dostojnego Jubilata, życzenia zdrowia, sił i pomyślności, a następnie przy kawie, żarty, anegdoty z życia Dostojnego Jubilata, wspomnienia i plany na przyszłość. Były opowieści z dawnych lat. Były rozmowy o dziełach profesora Jubilata rozsianych po świecie.
 
 
Uroczystość zakończyła zbiorowa pamiątkowa fotografia. ( Zdjęciu pierwszym: Dostojny Jubilat – prof. Józef Stasiński – z lewej – ogląda z zainteresowaniem i radością statuetkę, prezent od prof. Krzysztofa Jakubika, w towarzystwie Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla. Na zdjęciu drugim – zbiorowa fotografia pamiątkowa. Na pierwszym planie siedzą profesor Józef Stasiński z małżonką, za nimi uczestnicy uroczystości. (GMT)
 
Oto sylwetka Dostojnego Jubilata

Stasiński Józef Konstanty, artysta rzeźbiarz, medalier, urodził się dnia 16 marca 1927 w Poznaniu. Po ukończeniu Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Poznaniu podjął studia w PWSSP na Wydziale Rzeźby oraz w ASP w Warszawie. W latach 1954-1974 był nauczycielem rzeźby PLSP, następnie wykładowcą w Instytucie Architektury i Planowania Przestrzennego. W 1992 r został profesorem nadzwyczajnym w tymże Instytucie. Dorobek artystyczny profesora Stasińskiego w dziedzinie rzeźby obejmuje między innymi: pomnik kardynała Augusta Hlonda, Drogę Krzyżową i ołtarz Chrystusa w poznańskiej Katedrze oraz pomnik ofiar faszyzmu w Chełmie nad Nerem. W dziedzinie medalierstwa stworzył około 1800 medali wśród których na szczególną uwagę zasługują cykle: "Polska walcząca na frontach II wojny światowej 1939 - 1945", "W trzechsetną rocznicę wygaśnięcia rodu Piastów Śląskich 1675 - 1976", oraz "Pontyfikat Jana Pawła II".
 
Za swoją twórczość artystyczną został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (l 985), nagrodą MKiS za całokształt twórczości (1974) oraz nagrodami regionalnymi; za upowszechnienie kultury (1983), nagrodą miasta Poznania (1956), "Ad perpetuam rei memoriam" (1997). W dniu 29 stycznia 2002 roku otrzymał odznaczenie papieskie - Order św. Sylwestra z gwiazdą - przyznany za twórczość rzeźbiarską dla Katedry i medale papieskie, zaś w czerwcu 2002 roku. Kapituła "Złotego Hipolita" wraz z Towarzystwem im. Hipolita Cegielskiego przyznała mu w roku 2002 najwyższe honorowe wyróżnienie - statuetkę "Złotego Hipolita" nadając jednocześnie godność: "Wybitna Osobistość Pracy Organicznej".
 

Powrót na początek strony

 


 


 

Przewodniczący Sejmiku Województwa Wielkopolskiego
odznaczony Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit”

 

We czwartek, 23 lutego 2012 roku, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu odbyła się miła, kameralna uroczystość odznaczenia Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” Przewodniczącego Sejmiku Województwa Wielkopolskiego – pana Lecha Dymarskiego. Odznaczając Lecha Dymarskiego, prestiżowym medalem nadawanym przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, prezydent Towarzystwa – dr Marian Król podkreślił w krótkim wystąpieniu zasługi jakie dla Wielkopolski położył Lech Dymarski, nie tylko jako czołowy działacz samorządowy, ale także jako poeta, a  wcześniej, w latach PRL działacz opozycji demokratycznej i aktywny społecznik, publicysta, współredaktor  czasopisma "Solidarność Wielkopolski" (1980–1981), natomiast w wolnej Polsce między innymi  jako dyrektor programów informacyjnych TVP, członek zarządu Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, i dyrektor Wielkopolskiego Muzeum Walk Niepodległościowych w Poznaniu.

Obecnie Lech Dymarski jest przewodniczącym Sejmiku Województwa Wielkopolskiego ciesząc się powszechnym uznaniem jako wybitny działacz samorządowy, szczególnie uwrażliwiony na problemy kultury. Urodzony 18 października 1949 roku w Poznaniu, Lech Dymarski jest absolwentem Wydziału Filologicznego Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, ukończył też Studium Scenariuszowe PWSFTviT w Łodzi.

 

Powrót na początek strony

 


 



Żegnamy Vaclava Havla, przyjaciela Polski i Polaków

Środowisko Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego ze smutkiem żegna Vaclava Havla, który zmarł w dniu 18 grudnia 2011 roku, w wieku 75 lat, w swym wiejskim domu w Hradeczku, na podgórzu karkonoskim. Ostatni prezydent Czechosłowacji i pierwszy prezydent Republiki Czeskiej po upadku komunizmu, legenda czechosłowackiej opozycji demokratycznej, obrońca praw człowieka, a także pisarz i dramaturg, był prawdziwym przyjacielem Polski i Polaków, czemu wielokrotnie dawał wyraz, w czasach komunizmu kontaktując się z polskimi dysydentami, a po upadku reżimu komunistycznego utrzymując bliskie i serdeczne stosunki z politykami wolnej Polski. Wzajemnie w Polsce Vaclav Havel cieszył się wielką sympatią, otaczany był szacunkiem i często był przywoływany jako wzór nowoczesnego polityka, otwartego na problemy świata i ludzi.

Po zakończeniu służby państwowej w funkcji prezydenta najpierw Czechosłowacji, na którą to funkcję został wyniesiony przez „aksamitną rewolucję” słynnym zawołaniem Prażan „Havel na Hrad!”, później po zakończeniu kadencji prezydenta Republiki Czeskiej, Vaclav Havel powrócił do swoich zainteresowań literackich i pracy nad filmem „Odejście”. Niestety już wtedy pojawiły się u Niego problemy zdrowotne, które nasilały się, aż do tragicznej nocy z 17 na 18 grudnia 2011 roku, gdy zmarł.

Vaclav Havel pozostanie na zawsze w naszej pamięci. Był pierwszą osobistością zagraniczną, którą Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego obdarzyło Honorową Statuetką Hipolita przyznawaną zagranicznym przyjaciołom Polski i Polaków. Niestety, kłopoty ze zdrowiem, już wtedy, przed laty, uniemożliwiły Prezydentowi Vaclavovi Havlowi osobiste odebranie tego honorowego wyróżnienia. Niech nasze serdeczne wspomnienie tego Męża Stanu bratniego narodu Czechów, zastąpi Jego obecność u nas, do której niestety – stwierdzamy to z wielkim żalem - nie doszło.

Żegnając Vaclava Havla przypomnijmy, co o Nim w tych tragicznych chwilach powiedzieli niektórzy wybitni Polacy, znający Go osobiście: Prezydent Bronisław Komorowski stwierdził: "Vaclav Havel ten świat czynił lepszym, zarówno w czasach, gdy oznaczało to ryzyko polityczne - jako dysydent, ważny opozycjonista w Czechosłowacji - jak i potem, jako prezydent wolnej, niepodległej, demokratycznej Republiki Czeskiej". "Za to wszystko jesteśmy mu wdzięczni. powinniśmy pamiętać o Vaclavie Havlu "również dlatego, że we wszystkich swoich działaniach był zawsze wiernym przyjacielem Polski i Polaków”. Premier Donald Tusk podkreślił europejską rolę Vaclava Havla: "Vaclav Havel był wielkim Europejczykiem. Jeśli de Gasperiego, Adenauera, Schumana, Monneta uznajemy za "ojców założycieli" współczesnej Europy, to bez wątpienia Havel należał do grona tych, dzięki którym Europa Środkowa mogła powrócić do jedności z resztą kontynentu. Możemy więc powiedzieć, że jest jednym z "ojców" jej kolejnego zjednoczenia”. Marszałek Senatu Bogdan Borusewicz żegnał Vaclava Havla słowami: "Z wielkim żalem przyjmuję wiadomość o odejściu tego wielkiego człowieka. Vaclav Havel był wielki autorytetem nie tylko dla Czechów i Słowaków, ale także dla nas Polaków. W czasach opozycji wielokrotnie współpracowałem z Havlem. Był on nie tylko wybitnym politykiem oraz pisarzem i dramaturgiem, ale przede wszystkim bardzo dobrym człowiekiem, ciepłym i miłym. Lech Wałęsa, były Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej powiedział: "Rzeczywiście to wielka strata w momencie, kiedy Europa dyskutuje jak ma wyglądać, jak ma wyglądać globalizacja; on był teoretykiem, takim spostrzegawczym i w tych dyskusjach wszelkich był niezbędny, tak można by powiedzieć. A przecież zawsze było słowo a słowo potem stawało się ciałem i dlatego wielka to strata. Czy ktoś go zastąpi?”
Vaclava Havla wspominają także polscy biskupi: „Vaclav Havel był człowiekiem swojej epoki, ale przerastającym swoją epokę - powiedział biskup polowy Wojska Polskiego Józef Guzdek podczas mszy świętej, odprawionej w Katedrze Polowej Wojska Polskiego, w intencji Zmarłego b. Prezydenta Czech. (…) W Vaclavie Havlu, który zakończył 18 grudnia ziemskie życie, nie tylko naród czeski, ale i cała Europa straciła człowieka wielkiej szlachetności i głębokiego intelektu, mądrego przewodnika i orędownika prawdy, obrońcę praw i godności człowieka, wybitnego męża stanu i człowieka kultury …”

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego
żegna Vaclava Havla - przyjaciela Polski i Polaków,
byłego Prezydenta Czechosłowacji i Republiki Czeskiej,
pisarza-dramaturga, wizjonera nowej Europy.
Cześć Jego pamięci!

 

Powrót na początek strony

 


 



Listopadowe Święto Szkoły
w Zespole Szkół nr 1 we Wronkach

15 listopada 2011 roku szkoła na Leśnej we Wronkach bardzo uroczyście obchodziła doroczne święto przyjęcia klas pierwszych w poczet społeczności szkolnej. Wczasie uroczystości, pan Zygmunt Szorcz, przedstawiciel Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, a jednocześnie jeden z 11 członków Kapituły Honorowego Hipolita oraz absolwent pierwszego rocznika technikum elektrycznego we Wronkach, wręczył nauczycielom i uczniom przynoszącym zaszczyt szkole, okolicznościowe medale Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. (Na zdjęciu: rozpoczęcie uroczystości w szkole we Wronkach. Pierwszy z lewej przedstawiciel Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – Zygmunt Szorcz).

Medalami „Labor Omnia Vincit” (Praca Wszystko Zwycięża) odznaczono nauczycieli: panią Barbarę Woźniak i pana Marka Wójtowskiego a Medalem Młodego Pozytywisty panią Justynę Roszak. Kapituła przyznała także Statuetkę „Honorowego Hipolita” pani dyrektor Grażynie GromadzińskiejKopras (odbierze ją jednak w terminie późniejszym, z rąk dr Mariana Króla, prezydenta Towarzystwa im. Hipolita, na uroczystości w Poznaniu. ( Na zdjęciu: Grażyna Gromadzińska –Kopras, której Kapituła przyznała Statuetkę „Honorowego Hipolita” )


Złotymi Medalami Hipolita wyróżnieni zostali uczniowie : Mikołaj Brzeźniak - uczeń Liceum Ogólnokształcącego  i Rafał Gamułkiewicz – uczeń Technikum. Srebrnymi Medalami Hipolita: Marta Gromadzińska – (LO) i Kacper Bąk – (T) Brązowymi Medalami  Hipolita, uczennice gimnazjum: Kinga Judek i Liliana Karzkowiak. Świadkami tych podniosłych chwil byli: posłowie - Stanisław Kalemba i Romuald Ajchler; córka pierwszego dyrektora szkoły Wacława Napierały, p. Barbara Popłonyk i syn założyciela szkoły Alojzego Cieszkowskiego – pan Antoni Cieszkowski. (Na zdjęciu: uczniowie wyróżnieni Złotymi, Srebrnymi i Brązowymi Medalami Hipolita ).

Świadkami uroczystości byli wronieccy radni powiatowi - Paweł Bugaj i Witold Waroś oraz członek Zarządu Starostwa Powiatowego Ludwik Błajet , absolwenci pierwszego rocznika Technikum Elektrycznego (1956), emeryci ZS nr 1, przedstawiciele Towarzystwa Pamięci Powstania Wielkopolskiego i Towarzystwa Miłośników Ziemi Wronieckiej, Bractwa Kurkowego i Rady Rodziców oraz rodzice odznaczanych uczniów. (Na zdjęciu: Barbara Woźniak w chwile po udekorowaniu Jej Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit”)


Po przemowach okolicznościowych zaproszonych gości, wiele radości, do bogatego scenariusza uroczystości wnieśli artystycznie uzdolnieni uczniowie. Przewodnikiem wspólnej, ponad dwugodzinnej sentymentalnej i muzycznej podróży historycznej, był wicedyrektor Robert Dorna.

 Tekst i foto: Krystyna Tomczak

Powrót na początek strony

 


 



Nagrody Złotego Hipolita rozdane
 

W sobotę, 26 listopada 2011 roku, jak zawsze, w historycznej Sali Białej Urzędu Miasta Poznania odbyła się tradycyjna, doroczna, kolejna, jedenasta już uroczystość wręczenia nagród Złotego Hipolita i dyplomów Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej laureatom edycji roku 2011. Nagroda Złotego Hipolita przyznawana jest każdego roku - od roku 2001 - zawsze w ostatnią sobotę miesiąca listopada przez Kapitułę Złotego Hipolita działającą w ramach Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, osobistościom, które stanowią wzorzec pracy organicznej w służbie społeczeństwa, w różnych obszarach duchowości, nauki, kultury, sztuki, w kształtowaniu postaw patriotycznych.

Tegoroczna uroczystość wręczenia Złotych Hipolitów jak zwykle zgromadziła elitę poznańską, przedstawicieli władz państwowych, miejskich i samorządowych Poznania, przedstawicieli duchowieństwa, parlamentarzystów, ludzi nauki, kultury, sfery gospodarczej. W tym roku Laureatami tej prestiżowej nagrody honorowej zostali: Lech Wałęsa – Prezydent RP w latach 1990-1995, Laureat Pokojowej Nagrody Nobla 1983; Zygmunt Broniarek – publicysta, wieloletni zagraniczny korespondent polskiej prasy; Andrzej Cieśliński – kardiolog, profesor Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu; Helena Gordziej – poetka, członkini Związku Literatów Polskich; Aleksander Krawczuk – historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie; Andrzej Kurzawski – artysta malarz, profesor Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu i Tadeusz Pieronek – ks. biskup, Sekretarz Generalny Episkopatu Polski w latach 1993-1998, Kraków.

Honorowym gościem uroczystości wręczenia nagród Złotego Hipolita 2011 podobnie jak w latach poprzednich była prawnuczka Hipolita Cegielskiego, pani Zofia Cegielski-Doerffer. Statuetki Złotego Hipolita oraz dyplomy Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej wręczali przybyłym laureatom: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król oraz przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita – rektor Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu - prof. dr hab. Grzegorz Skrzypczak.

 

Powrót na początek strony

 


 



Naukowiec, parlamentarzysta i menedżer

 Liderami Pracy Organicznej

Listę Liderów Pracy Organicznej  i posiadaczy Statuetek Honorowego Hipolita powiększyli ostatnio prof. dr hab. Marian Gorynia – rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, Adam Szejnfeld - polityk i parlamentarzysta, oraz Waldemar Organista -  menadżer i działacz charytatywny. Wszystkim nowym Liderom Pracy Organicznej Towarzystwo im. Hipolita serdecznie gratuluje.

Marian Gorynia ( ur. 7.10.1956 ) jest doktorem habilitowanym, profesorem zwyczajnym Akademii Ekonomicznej w Poznaniu i rektorem tej znakomitej poznańskiej wyższej uczelni. Profesor arian Gorynia jest absolwentem  wydziału Ekonomiki i Organizacji Handlu Zagranicznego Akademii Ekonomicznej w Poznaniu ( obecnie Uniwersytetu Ekonomicznego ) i specjalizuje się w zagadnieniach biznesu międzynarodowego. Profesor Marian Gorynia doktoryzował się w roku 1985, w 1995 uzyskał habilitację, a w roku 2000 otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych. W latach 1999-2002 profesor Marian Gorynia pełnił funkcję prodziekana Wydziału Zarządzania Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, w roku 2002 został w tej uczelni prorektorem do spraw Nauki i Współpracy z Zagranicą, aby w roku 2008 zostać rektorem swojej uczelni.

Adam Szejnfeld – Urodzony 13.11.1958r., mgr prawa - ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Prawa. W latach osiemdziesiątych członek legalnej i podziemnej ,,Solidarności", internowany w więzieniach we Wronkach i w Gębarzewie. Współorganizator Komitetów Obywatelskich, przedsiębiorca i działacz samorządowy. W latach 1990r. - 1998r. radny oraz burmistrz Miasta i Gminy Szamocin. Potem poseł na Sejm RP III, IV, V i VI kadencji. Sekretarz Stanu w Ministerstwie Gospodarki, przewodniczący sejmowej Komisji Gospodarki, członek Kapituły Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP oraz Fundacji Polskie Godło Promocyjne „Teraz Polska”. Honorowy prezes pierwszoligowego klubu siatkarskiego KS „Joker” Piła.

Uznany za jednego z dziesięciu najlepszych polityków w Polsce – „Najlepszy ekspert od spraw gospodarczych w PO i jeden z najlepszych znawców tej problematyki w Sejmie”, według Tygodnika „Polityka”.

Waldemar Organista jest absolwentem Politechniki Poznańskiej, od 1983 roku był pracownikiem tej uczelni, a dokładnie Instytutu Inżynierii Lądowej. W latach 1983-1985 kierował Zakładem Usług Budowlanych S.S.P „Akademik", a od 1985 - 1988 był Członkiem Zarządu Pracy Expo - Service oraz kierownikiem Zakładu Rem.-Bud. Z jego inicjatywy w 1986 roku została założona spółka P.U. UTECH Sp. z o.o., w której do chwili obecnej jest Dyrektorem i pełni funkcję Przewodniczącego Zarządu, obchodząc w tym roku 25 - lecie powstania firmy. Jest osobą, która stale poszerza swoje pola działalności zawodowej, zasiadał w kilku radach nadzorczych m.in. w Fabryce Maszyn Górniczych PIOMA S.A. i Hucie Szczecin, jest Przewodniczącym Rady Nadzorczej „Power Engineering" S.A, w Czerwonaku, ELPE Elektroprodukt Sp. z o.o. w Krakowie oraz V-ce Przewodniczącym ETFL ..Energo - Utech" S.A. w Poznaniu.

Powrót na początek strony

 


 



Konsumencki Konkurs Jakości Produktów

Edycja XVI „Najlepsze w Polsce” - zakończony

 

W piątek, 21 października 2011 roku, tradycyjnie w historycznej Sali Czerwonej Pałacu Działyńskich w stolicy Wielkopolski – Poznaniu, odbyła się uroczysta Gala zakończenia XVI Edycji ( 2011 ) Konsumenckiego Konkursu Jakości Produktów o godło „Najlepsze w Polsce”.  Październikowa uroczystość roku 2011 odbyła się pod patronatem Wojewody Wielkopolskiego, pana Piotra Florka. W październikowej edycji konkursu certyfikaty godła „Najlepsze w Polsce” uzyskało 17 firm na ich konkursowe produkty.

Są to firmy: „NORDIS” Chłodnie Polskie Sp. z o.o.; OKPOL ® Sp. z o.o.; Przetwórstwa Ryb „MIRKO” Bogusław Krasnoborski Spółka jawna; Przedsiębiorstwo Hodowlano-Nasienne W. Legutko; Przetwórstwo Warzyw Henryk Sondej; Interdruk Corporation Sp. z o.o.;  TOP s.c. H.Huszczak, B.Humerczyk, A.Humerczyk; Okręgowa Spółdzielnia Mleczarska w Sanoku; Emalia Olkusz S.A.; Firma Cukiernicza „Solidarność – rok założenia 1952” Sp. z o.o.; Cederroth Polska S.A.; Marmorin Sp. z o.o.; Kaliskie Zakłady Przemysłu Terenowego w Kaliszu Sp. z o.o.; Nestlé Polska S.A.; LIBELLA Sp. z o.o.; Zakłady Mięsne „PEKPOL OSTROŁĘKA”; Firma Handlowa „RATOS-NATURA” s.c. R.Z. Zdziebło.

Powrót na początek strony





Danuta Król wyznacza nowe trendy w malarstwie…

Kraków, miasto poetów, malarzy, twórców kultury, w dniu 18 września 2011 roku otworzył się na wernisaż prac malarskich Danuty Król, artystki z Poznania, z Wielkopolski, regionu o innym niż Krakowskie kolorycie i ekspresji. I właśnie dlatego, Klub Muzyki Współczesnej „Malwa”, Stowarzyszenie „Ogrody Sztuki” z takim zainteresowaniem powitało obrazy Danuty Król, odnajdując w nich zarysy nowych trendów, całkowicie odmiennych od malarstwa akademickiego, czy dekadenckich odniesień kolorystycznych.

Malarstwo Danuty Król - artystka jest członkiem Stowarzyszenia Artystów - Grupa Kołobrzeg - to różnorodność form i kolorów będących odbiciem jej indywidualności charakteryzującej się liryzmem, poetyką, wrażliwością na otaczającą malarkę rzeczywistość, wyrafinowanym rozumieniem koloru, światła i cieni. Jest to malarstwo inspirowane duchowym przeżywaniem własnej osobowości. Każdy obraz Danuty Król, to lustro jej wewnętrznego bogactwa myśli, spostrzeżeń, marzeń, wspomnień i zdarzeń. (Na zdjęciu artystka malarka Danuta Król i słynny rzeźbiarz, prof. Stefan Dousa w rozmowie podczas wernisażu w Krakowie)

Krajobrazy, martwe natury, portrety, a nawet abstrakcje – każde z tych dzieł daje impuls do zrodzenia się nowego trendu w sztuce malarskiej, określania siebie w świecie za pomocą koloru, światła, nawet nacisku pędzla na płótno, trend malowania nie świata wokół twórcy, ale twórcy obejmującego świat swoją wrażliwością i oceniania go barwą, wartościowania światłem, określania formą. Każdy liść rośliny jest inny, chociaż wszystkie są do siebie wzajemnie podobne. Każdy portret ukazuje twarz, ale zawsze inną, nawet jeśli portretowana jest ta sama osoba. Każdy pejzaż jest inny, chociaż każdy ukazuje przestrzeń i odległą perspektywę.

Danuta Król swoim malarstwem mówi innym artystom „malujcie siebie, własne dusze, własne myśli, własne radości i lęki, a kwiaty niech zakwitają w ogrodach. Niech sztuka malarska stanie się dla każdego, kto z nią się choć raz zetknie, zaskakującym zamyśleniem, nową jakością widzenia i odczuwania”. Twórczość Danuty Król obejmuje 250 obrazów, które były prezentowane na 17 wystawach krajowych i zagranicznych. Wiele jej obrazów znajduje się w zbiorach prywatnych krajowych i zagranicznych, między innymi w Bad Sackingen w Niemczech, w Lyonie z okazji  120-lecia Miłośników Sztuk Pięknych;  jej obrazy trafiły już do zbiorów watykańskich i jasnogórskich.(Na zdjęciu: dwie znakomite abstrakcje Danuty Król, które wzbudziły wyjątkowe zainteresowanie wizjonerską formą i kolorystyką )

Klub Muzyki Współczesnej „Malwa” okazał się znakomitym miejscem wernisażu dzieł malarskich Danuty Król, równie współczesnych jak goszcząca w klubie muzyka. I to jest piękne, że dzisiaj, w tym naszym zagonionym świecie, świecie skomercjalizowanym i  rozedrganym, są jeszcze takie enklawy współczesnej sztuki, sztuki wyprzedzającej swój czas. Goszczące tych, którzy ten czas wyprzedzają. A malarska sztuka Danuty Król z całą pewnością ten czas wyprzedza, wyznacza nowe trendy w sztuce malarskiej, w sztuce przedstawiania i komentowania, sztuce rozumienia płynności zdarzeń i ludzkiego trwania…



Na zdjęciach: obrazy Danuty Król wzbudzały zainteresowanie licznie przybyłych na wernisaż gości, a atmosferę dysput o sztuce uprzyjemniał duet muzyki kameralnej.

Powrót na początek strony





Złoty Jubileusz 50 lat kapłaństwa
ks. kpt. Lucjana Pańkowskiego C.or…

 

…Kapelana Rodziny Katyńskiej w Poznaniu, kapelana Związku Kombatantów Powstania Poznańskiego Czerwca 1956, oraz Kawalera Orderu św. Stanisława Biskupa i Męczennika, dokonał się w dniu 29 czerwca 2011 roku w Poznaniu, w kościele pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła. Podniosła uroczystość zgromadziła  licznych duchownych z Kongregacji Oratorium św. Filipa Neri, oraz zaprzyjaźnionych z Dostojnym Jubilatem duchownych z innych parafii. ( Na zdjęciu: Dostojny Jubilat, – z lewej – przy ołtarzu w czasie sprawowania Mszy Świętej, obok ks. dr Zbigniew Starczewski C.Or. - prokurator federacji księży filipinów

Uroczystość Złotego Jubileuszu ks. kpt. Lucjana Pańkowskiego zaszczycił swoją obecnością Jego Eminencja, Ksiądz Henryk kardynał Gulbinowicz, który w niezwykle pięknym wystąpieniu omówił całą drogę życiową Jubilata ukazując niezwykłość postaci księdza Pańkowskiego – kapłana prawego, wielkiej dobroci, szlachetnego, oddanego służbie dla ludzi, sługę bożego. W czasie uroczystej mszy świętej kościół pod wezwaniem NMP Matki Kościoła po brzegi wypełnili miejscowi parafianie oraz goście świeccy – przedstawiciele Rodzin Katyńskich, delegacje Związku Kombatantów Powstania Poznańskiego Czerwca 1956, oraz innych jeszcze społecznych organizacji, którzy przybyli na uroczystość z pocztami sztandarowymi. (Na zdjęciu: Jego Eminencja Henryk Kardynał Gulbinowicz wygłasza laudację na cześć Dostojnego Jubilata )

Dostojny Jubilat, ks. kpt. Lucjan Pańkowski z niezwykłym wzruszeniem przyjmował kierowane pod jego adresem serdeczne słowa współbraci duchownych, laudację wygłoszona przez Jego Eminencję Kardynała Gulbinowicza i gratulacje i życzenia od delegatów organizacji, których kapelanem jest Jubilat. Wśród osobistości gratulujących ks. Pańkowskiemu Złotego Jubileuszu 50 lat kapłaństwa, była także delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem Prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, który wystąpił w podwójnej roli, również jako Wielki Przeor Polski Orderu świętego Stanisława Biskupa i Męczennika. Dr Marian Król w uznaniu dzieła życia ks, kpt. Lucjana Pańkowskiego przekazał mu przyznany przez Kapitułę Honorowego Hipolita Dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej oraz symbolizującą tę godność Statuetkę Honorowego Hipolita. (Na zdjęciu: Dostojny Jubilat – ks. kpt. Lucjan Pańkowski – z prawej – przyjmuje z rąk Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego i zarazem Wielkiego Przeora Polski Orderu św. Stanisława Biskupa i Męczennika – dr Mariana Króla Dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetkę Honorowego Hipolita. Prezydentowi towarzyszy – pierwszy z lewej – dyrektor Gabinetu Prezydenta, mgr Edmund Dudziński.)

Dostojnemu Jubilatowi, ks. kpt. Lucjanowi Pańkowskiemu życzymy zdrowia, sił, długich lat życia i satysfakcji z pełnienia posługi kapłańskiej. (GJ)

Powrót na początek strony




 

Srebrny Medal „Labor Omnia Vincit”dla rektora
Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa

 

21 czerwca 2011 roku w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu, odbyła się kameralna uroczystość odznaczenia rektora tj uczelni, prof. dr hab. Karola Olejnika Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” przyznanym Mu przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w uznaniu naukowych zasług profesora. W kameralnej uroczystości, która odbyła się w gabinecie rektora, udział wzięli m.in. prezes zarządu Instytutu Edukacji Europejskiej – Marian Marek Przybylski, posłanka Krystyna Łybacka, poseł Stanisław Kalemba, wiceprezydent miasta Poznania – Sławomir Hinc oraz profesorowie WSNHiD i przedstawiciel studentów – doktorant Filip Suś. Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego reprezentowali: Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król oraz dyrektor Edmund Dudziński. ( Na zdjęciu: moment po dekoracji. Od lewej stoją laureat – prof. dr hab. Karol Olejnik, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król oraz posłanka na Sejm RP – Krystyna Łybacka. Foto JG) 

Pod odczytaniu przez dyr. Edmunda Dudzińskiego krótkiej laudacji na cześć laureata – profesora Karola Olejnika, dr Marian Król – Prezydent Towarzystwa udekorował laureata Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit”. Profesor Karol Olejnik, wyraźnie wzruszony podziękował Towarzystwu im. Hipolita Cegielskiego za otrzymane wyróżnienie, a następnie przyjmował gratulacje od obecnych na uroczystości. Ceremonię zakończyło nieformalne spotkanie przy kawie. ( Na zdjęciu moment odznaczania profesora Olejnika Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla. Od lewej stoją: przedstawiciel studentów – doktorant Filip Suś, prezes zarządu Instytutu Edukacji Europejskiej – Marian Marek Przybylski, Laureat – prof. dr hab. Karol Olejnik, Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król i posłanka – Krystyna Łybacka. Foto JG) 

Oto sylwetka laureata:

Prof. dr hab. Karol Olejnik jest absolwentem Instytutu Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Od 1965 roku jest pracownikiem UAM. Wypromował ponad 20 doktorantów. W latach 1984 - 1985 oraz 1990 -1996 pełnił funkcję dziekana Wydziału Historycznego UAM. Od roku 1985 związany z Uniwersytetem Szczecińskim. Funkcję rektora Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa pełni od 1 września 2008 roku. Autor ponad 100 publikacji, z czego 16 to samodzielne monografie naukowe. Współautor 4 dalszych monografiach zbiorowych i znaczących fragmentów w opracowaniach syntetycznych (np. Dzieje Poznania). W dotychczasowym dorobku do najbardziej znaczących można zaliczyć takie pozycje książkowe jak: Obrona polskiej granicy zachodniej w okresie rozbicia dzielnicowego i monarchii stanowej, Poznań 1970; Rozwój polskiej myśli wojskowej do końca XVIII w., Poznań 1976; Z wojennej przeszłości Poznania, Poznań 1982; Obrona polskiej granicy zachodniej od XIV do końca XVIII w., Poznań 1985; Stefan Batory, Warszawa 1988; Cedynia, Niemcza, Głogów, Krzyszków, Kraków 1988; Grody i zamki Wielkopolski, Poznań 1992; Głogów 1109, Warszawa 1999; Władysław III Warneńczyk, Kraków 2008.

Powrót na początek strony




 

Dr Marian Król – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego
przekazał Prezydentowi RP – Bronisławowi Komorowskiemu
wydaną ostatnio książkę o Poznańskim Czerwcu 1956
pt. „Powstanie Poznańskie 1956 roku. Akty oskarżenia”

 

W dniu 14 czerwca 2011 roku, w Poznaniu przebywał Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – Bronisław Komorowski, który przybył do stolicy Wielkopolski, aby wziąć udział w otwarciu targów nowoczesnych technologii dla przemysłu ITM Polska, oraz w uroczystościach związanych z jubileuszem 90-lecia istnienia Międzynarodowych Targów Poznańskich. Prezydent Bronisław Komorowski poznańską wizytę rozpoczął od uroczystego odsłonięcia tablicy poświęconej wydarzeniom Czerwca 1956 roku, ustawionej przed Holem Wschodnim Międzynarodowych Targów Poznańskich. (Na zdjęciu obok, obecny na uroczystościach dr Marian Król – Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – pierwszy z prawej, przekazuje Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej – Bronisławowi Komorowskiemu – pierwszy z lewej, niezwykle cenną historycznie książkę – dokument o Poznańskim Czerwcu 1956). 

Bogaty program wizyty Prezydenta Komorowskiego, poza Jego udziałem w otwarciu targów nowoczesnych technologii, przewidywał wizytę w szkole licealnej w której w 1939 roku zdawała maturę matka Prezydenta – pani Jadwiga Komorowska, spotkanie z młodzieżą tej szkoły, a następnie udział w uroczystości wręczenia Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP – prestiżowej, honorowej nagrody dla najlepszych przedsiębiorców i firm, którą zawieszono w okresie prezydentury Lecha Kaczyńskiego, a którą odnowił Prezydent Bronisław Komorowski doceniając jej znaczenia dla polskiej sfery gospodarczej.

Jak poinformowała Polska Agencja Prasowa podczas uroczystość wręczenia nagród, która  odbyła się w czasie Gali 90-lecia Międzynarodowych Targów Poznańskich, Prezydent Bronisław Komorowski powiedział: „ Cieszę się i dziękuję, że mogę przy okazji dziewięćdziesiątej rocznicy Międzynarodowych Targów Poznańskich reaktywować nagrodę prezydenta w dziedzinie gospodarki. Bo przecież przed nami następne wielkie zadania: umocnienie etosu nowoczesnego patriotyzmu, etosu pracy. Cieszę się, że mogę reaktywować nagrodę, która ma odbudować prestiż ludzi przedsiębiorczych; tych, którzy budują przyszłość ekonomiczną naszego kraju.” 

Wśród laureatów Nagrody Gospodarczej Prezydenta RP znalazły się między innymi  w kategorii „Ład Korporacyjny i Społeczna Odpowiedzialność Biznesu” firma Novol Sp. z o.o., a w kategorii „Innowacyjność”: firma Solaris Bus & Coach S.A.  Obie firmy niedawno były wyróżnione przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego Srebrnymi Medalami „Labor Omnia Vincit”, przyznanymi czołowym menedżerom – właścicielom tych firm, również w uznaniu ich działalności gospodarczej. 

Miły akcentem pobytu w Poznaniu Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej – Bronisława Komorowskiego było spotkanie z Prezydentem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marianem Królem, który przekazał Prezydentowi Komorowskiemu wydaną w końcu ubiegłego roku książkę o Poznańskim Czerwcu 1956 pt. „Powstanie Poznańskie 1956 roku. Akty oskarżenia”, owoc ośmioletniej, żmudnej pracy pana Jerzego M. Grabusa, czynnego uczestnika Poznańskiego Czerwca ’56. Prezydent RP – Bronisław Komorowski ze wzruszeniem przyjął tę książkę, zapis prawdy o Poznańskim Czerwcu’56. (Na zdjęciu obok: okładka książki w opracowaniu Jerzego M. Grabusa, czynnego uczestnika Poznańskiego Czerwca ’56, pod tytułem: „Powstanie Poznańskie 1956 roku. Akty oskarżenia”). Ga.

 

Powrót na początek strony




 

Prof. dr hab. inż. Leszek Pacholski
Liderem Pracy Organicznej 2011

 

25 maja 2011 roku, podczas posiedzenia Senatu Politechniki Poznańskiej, w Nowej Auli, odbyła się miła uroczystość przekazania Godności Lidera Pracy Organicznej i związanej z tą godnością Statuetki Honorowego Hipolita panu profesorowi dr hab. inż. Leszkowi Pacholskiemu. Dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej i Statuetkę Honorowego Hipolita Laureatowi wręczyli: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, dyr. Towarzystwa – Edmund Dudziński w obecności JM rektora Politechniki Poznańskiej – prof. dr hab. inż. Adam Hamrol. Uhonorowanie profesora Leszka Pacholskiego wyróżnieniem przyznawanym przez Kapitułę Honorowego Hipolita zebrani w Auli naukowcy przyjęli gromkimi oklaskami, a sam Laureat wyraził podziękowanie za to wyróżnienie.( Na zdjęciu: chwila po wręczeniu Laureatowi wyróżnień. Stoją od prawej: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, laureat – prof. dr. hab. inż. Leszek Pacholski i Jego Magnificencja, rektor Politechniki Poznańskiej – prof. dr hab. inż. Adam Hamrol ).
 
A oto sylwetka Laureata:

Leszek Pacholski urodził się w 1944 roku w Korzennej koło Nowego Sącza, dokąd Niemcy wysiedlili z Poznania Jego rodzinę. Powojenny życiorys dzisiejszego profesora związany jest już z Poznaniem. Szkołę Podstawową ukończył przy ul. Garncarskiej, natomiast maturę (z wyróżnieniem dla najlepszego ucznia szkoły) uzyskał w 1962 roku w Liceum im. Karola Marcinkowskiego. W 1968 roku został magistrem inżynierem mechanikiem, po pięcio- i pół letnich studiach na Wydziale Budowy Maszyn Politechniki Poznańskiej.  Organiczny i pozytywistyczny charakter działań podejmowanych przez siebie profesor Leszek Pacholski ma najprawdopodobniej zapisany w genach. Jego przodkowie od pokoleń związani byli z Wielkopolską i Poznaniem. Dziadek – Józef - był Powstańcem Wielkopolskim z 1918 roku i uczestnikiem wojny polsko - bolszewickiej; ojciec – Edmund (bardzo popularny później poznański dziennikarz radiowy) - żołnierzem 7 Dywizjonu Artylerii Konnej Armii Poznań i obrońcą Warszawy w Kampanii Wrześniowej1939 roku.
 
Udało Mu się zrealizować, uchodzący za wzorcowy model kariery naukowej w dziedzinie nauk technicznych (1973 r. – doktorat, 1977 r. – habilitacja, 1986 r. – tytuł naukowy profesora).
Profesorem zwyczajnym został w 1991 roku. Publikacyjny dorobek naukowy profesora Pacholskiego zawiera ponad trzysta pozycji. Cechą charakterystyczną awansu naukowego profesora Leszka Pacholskiego jest ścisła więź Jego kariery profesjonalnej ze środowiskiem inżynierskim i gospodarczą praktyką przemysłową.  
 
Prof. L. Pacholski należy do tej grupy nauczycieli akademickich, którzy posiadają równocześnie kilkunastoletnią praktykę przemysłową.
 
Przez ponad czterdzieści lat pracy naukowej, dydaktycznej i menedżerskiej profesor Pacholski dopracował się pozycji autorytetu profesjonalnego, w skali światowej, działającego na styku: inżynierii produkcji, inżynierii zarządzania i ergonomii. Jego osiągnięcia metodologiczne w zakresie ergonomicznej diagnostyki wielo-obiektowych systemów wytwórczych miały charakter prekursorski dla nurtu tzw. ergonomii trzeciej generacji i publikowane były praktycznie na wszystkich kontynentach.
Wykładał i prezentował Swój dorobek w ośrodkach naukowych i w uczelniach wielu krajów świata.
 
W zakresie menedżerskiego nurtu swoich zainteresowań profesjonalnych (obejmującego technologiczno-organizatorską rekonstrukcję i rozwój przedsiębiorstw produkcyjnych) prof. Leszek Pacholski dopracował się całego szeregu osiągnięć innowacyjnych, z których największy rozgłos przyniósł Mu proces technologiczno-organizatorskiej i ekonomicznej restrukturyzacji oraz próby konsolidacji polskiego przemysłu okrętowego.  W latach 1993-2003 pełnił różne funkcje we władzach, początkowo Stoczni Szczecińskiej, a następnie Holdingu PORTA, grupującego kilkadziesiąt przedsiębiorstw produkcyjnych. Holding uważany w dekadzie lat 90-tych za sztandarowy wzorzec sukcesu polskiej restrukturyzacji nie zdyskontował swej pozycji, w dłuższym horyzoncie czasowym, z uwagi na spiskowo- nie kompetencyjną interwencję polityczną ludzi z kręgów ówczesnej władzy państwowej. Aktualnie prof. L. Pacholski jest zaangażowany w działania na rzecz rewitalizacji wspomnianego wyżej Holdingu.
 
Kwestia powrotu polskiej gospodarki do okresu, kiedy nasza przedsiębiorczość dawała społeczeństwu ponad siedmioprocentowe przyrosty PKB rocznie, nadal inspiruje Go do podejmowania przedsięwzięć takich, jak na przykład: wspólny z Wielkopolską Izbą Przemysłowo-Handlową, program Unii Europejskiej umożliwiający najzdolniejszym absolwentom wielkopolskich uczelni, start biznesowy w oparciu o profesjonalną konsultację naukowców i praktyków oraz bezzwrotne subsydium finansowe. Z tym samym partnerem społecznym oraz Agencją Rozwoju Regionalnego profesor Leszek Pacholski zrealizował kolejny, badawczo - wdrożeniowy program unijny dotyczący stworzenia w Wielkopolsce centrów biznesowej przedsiębiorczości produktowej – tzw. klastrów.  Zdobytą wiedzę i doświadczenie praktyczne profesor Pacholski wykorzystuje ponadto w codziennej pracy organicznej na rzecz Swojego środowiska uczelnianego.
 
Instytutem Inżynierii Zarządzania w Politechnice Poznańskiej kierował najpierw w latach 1980-2001 i ponownie w latach 2008- 2010. W latach 2001-2008 był dziekanem Wydziału Informatyki i Zarządzania Politechniki Poznańskiej. W pamiętnym roku 1989 –wraz z grupą tzw. działaczy niepodległościowych, prof. L. Pacholski reaktywował Radę Ochrony Pracy przy Prezydium Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej, po kilkudziesięcioletnim, PRL-owskim okresie jej niebytu w parlamentarnej postaci instytucjonalnej.
 
W trakcie trzech kadencji Rady pod przewodnictwem profesora Pacholskiego (w latach 1989-1998) została wykonana ważna, pozytywistyczna praca, która zaowocowała całym szeregiem aktów parlamentarnych dotyczących problematyki ochrony pracy w Polsce, a wśród nich najważniejszym: Kodeksem Pracy.
 
W obrębie osiągnięć profesora Pacholskiego obejmujących tworzenie w Polsce profesjonalnego środowiska inżynierii produkcji, zarządzania i ergonomii odnotować należy fakt bezpośredniego, Jego osobistego zaangażowania się w ponad trzysta procesów promocyjnych kadry na poziomach: inżynierskim, magisterskim, doktorskim i habilitacyjnym oraz w zakresie uzyskiwania tytułu i stanowisk profesorskich. Osiągnięcia te uhonorowane zostały, m.in. nagrodą Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pierwszego stopnia. Podobne trzy nagrody resortowe otrzymał profesor Pacholski za osiągnięcia w zakresie badań naukowych.
 
Od roku 1986, nieprzerwanie przez 20 lat, prof. L. Pacholski był członkiem władz IEA - Międzynarodowego Towarzystwa Ergonomicznego. Regularnie był i jest zapraszany do składu rad naukowych i programowych światowych i krajowych kongresów ergonomicznych. Jest członkiem rad redakcyjnych dwóch anglojęzycznych czasopism naukowych o zasięgu światowym, a także dwóch czasopism Polskiej Akademii Nauk. Przez 20 lat pełnił funkcję wiceprzewodniczącego Komitetu Ergonomii przy prezydium PAN. Od kilku kadencji przewodniczy Komisji Ergonomii przy Poznańskim Oddziale PAN.
 
Prof. L. Pacholski jest jedynym dotychczas, przedstawicielem regionu Europy Środkowowschodniej wyróżnionym prestiżową nagrodą światową: International Ergonomics Association Fellow Award .  Podobnie unikalny charakter ma przyznany Mu pod koniec 2009 roku tytuł zawodowy: European Ergonomist. Wejście prof. L. Pacholskiego, w roku 2010, w skład władz Center for Registration of European Ergonomists otwarło przed całym, polskim środowiskiem profesjonalnym unikalną szansę uzyskiwania najwyższych, europejskich kwalifikacji zawodowych w zakresie ergonomii.      
Wśród całego szeregu odznaczeń państwowych, ministerialnych, stowarzyszeniowych i regionalnych (między innymi: Odznaka Honorowa Miasta Poznania i taka sama wojewódzka), a także honorowych, profesor Leszek Pacholski najwyżej ceni sobie dwa Krzyże Orderu Odrodzenia Polski: Kawalerski i Oficerski.

Powrót na początek strony




 

Zmarł twórca Pro Sinfoniki - Alojzy Andrzej Łuczak
Wybitna Osobistość Pracy Organicznej
Laureat Złotego Hipolita 2005


Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z wielkim żalem informuje, że w dniu 29 kwietnia 2011 roku, w Poznaniu zmarł w wieku lat 81 Alojzy Andrzej Łuczak, pisarz, eseista, dziennikarz, organizator, twórca Młodzieżowego Ruchu Miłośników Muzyki „Pro Sinfonika" i przez całe swoje życie  jego spiritus movens. Alojzy Andrzej Łuczak był absolwentem Akademii Ekonomicznej (d. WSE) w Poznaniu (1956). W życiu zawodowym był dyrektorem Estrady Poznańskiej (1962-67), dyrektorem Filharmonii Poznańskiej (1967-73); dyrektorem Zakładów Graficznych w Poznaniu (1973-81), równocześnie kierował Studium Kultury Współczesnej Akademii Ekonomicznej w Poznaniu (1975-80), a następnie piastował funkcję redaktora naczelnego wydawnictwa „Pro Sinfonika" (1969-2000) i redaktora miesięcznika "Nurt" (1965-83). ( Foto: © Andrzej Szozda )

Alojzy Andrzej Łuczak był współtwórcą Wielkopolskiego Towarzystwa Kulturalnego,  organizatorem międzynarodowych konferencji i seminariów, m. in. europejskiego seminarium ,,Młodzież, a rozbrojenie" (1959), światowego seminarium ISME - Pro Sinfonika ,,Muzyka środkiem uspołecznienia młodych" (1978), które odbyły się w Poznaniu. Był też głównym organizatorem konferencji metodycznych Pro Sinfoniki w Tunisie (Tunezja), Perth (Australia), Montreux (Szwajcaria), London (Stan Ontario, Kanada). Alojzy Andrzej Łuczak był członkiem wielu towarzystw krajowych, i zagranicznych.

W dorobku pozostawił po sobie prawie 300 publikacji ogłoszonych w prasie krajowej i zagranicznej, oraz ponad 40 książek, m. in. „Głodny" (5 wydań-pierwsze-1974), „Jeszcze będziesz mi orłem" (3 wydania - pierwsze - 1976), „Muzyką pod wiatr" (1988), „Unieść się z muzyką" (1982, 1996), „Muzyczne itinerarium" (1976).

Wśród licznych wyróżnień jakie otrzymywał Alojzy Andrzej Łuczak należy wymienić: Order Uśmiechu (1976), Nagrodę ZKP (1974); Medale: ZKP (1971), Międzynarodowego Związku Studentów (1955). „Ad perpetuam rei memoriam" (1993). Alojzy Andrzej Łuczak był także odznaczony Orderem Sztandaru Pracy l kl. (1980) oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2000). Alojzy Andrzej Łuczak był laureatem Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta (1988). Jego ostatni szlagier literacki: „Confiteor Deo Ominipotenti", opublikowało Wydawnictwo Ars Nova.

Odszedł od nas wspaniały Człowiek, twórczy, przyjazny ludziom i światu. Straciliśmy Wybitną Osobistości Pracy Organicznej, zasłużonego dla Polski Wielkopolanina.
Cześć Jego pamięci!

Powrót na początek strony




 

Prof. dr Marek Ziółkowski
wicemarszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej
Liderem Pracy Organicznej 2011

 

Dzień 28 marca 2011 roku zapisany został w historii Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego jako dzień kolejnej ceremonii nadania Godności Lidera Pracy Organicznej i przekazania Statuetki Honorowego Hipolita jednemu z wybitnych osobistości polskiego życia naukowego i państwowego. Laureatem, w rezultacie uchwały Kapituły Honorowego Hipolita, został prof. dr Marek Ziółkowski, wicemarszałek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej. Kameralna uroczystość przekazania profesorowi Ziółkowskiemu dyplomu Godności Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetki Honorowego Hipolita, odbyła się w samo południe. W reprezentacyjnym gabinecie rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w obecności JM rektora UAM, prof. dr hab. Bronisława Marciniaka, JM rektora Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu – prof. dr hab. Mariana Goryni, małżonki Laureta, prorektorów Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, oraz kilku zaproszonych, zaprzyjaźnionych z Laureatem osobistości. Towarzystwo im Hipolita Cegielskiego reprezentował prezydent Towarzystwa – dr Marian Król, któremu towarzyszył redaktor naczelny wydawanego przez Towarzystwo magazynu EuroPartner. ( Na zdjęciu: chwila nieformalnej rozmowy w Gabinecie Rektora UAM, przed ceremonią nadania prof. dr hab. Markowi Ziółkowskiemu Godności Lidera Pracy Organicznej. Od lewej: b. wojewoda wielkopolski – Andrzej Nowakowski, JM rektor UAM – prof. dr hab. Bronisław Marciniak, prorektor UAM – prof. dr hab. Andrzej Lesicki, prof. dr hab. Marek Ziółkowski oraz Jego małżonka, Ewa. Odwrócony tyłem – JM rektor Uniwersytetu Ekonomicznego, prof. dr hab. Marian Gorynia ) 

…Po krótkiej, nieformalnej rozmowie przybyłych, po wymianie powitań, nastąpił moment przekazania Dostojnemu Laureatowi przyznanych Mu wyróżnień. Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, w krótkiej serdecznej laudacji przedstawił dokonania naukowe profesora Ziółkowskiego, zarysował jego działalność parlamentarną w Senacie Rzeczypospolitej Polskiej, podkreślając wielkie zaangażowanie Laureata w tworzeniu dobrego prawa w Polsce. Następnie dr Marian Król z gratulacjami wręczył Dostojnemu Laureatowi Statuetkę Honorowego Hipolita, a prof. dr hab. Marian Gorynia, członek Kapituły Honorowego Hipolita przekazał prof. dr hab. Markowi Ziółkowskiemu Dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej.( Na zdjęciu od lewej: Dostojny Laureat, prof. dr hab. Marek Ziółkowski, JM rektor UAM – prof. dr hab. Bronisław Marciniak, Małżonka Laureata – Ewa, b. wojewoda wielkopolski – Andrzej Nowakowski, oraz prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król wygłaszający laudację ).

Prof. dr hab. Marek Ziółkowski w serdecznych słowach podziękował za wyróżnienie i za skierowane do niego słowa uznania, podkreślając, iż ideały pracy organicznej, czyli pracy twórczej, skutecznej społecznie, zaangażowanej patriotycznie, zawsze były i są Mu bliskie. Uroczystość zakończyły gratulacje dla Laureata i spotkanie przy filiżance kawy, na które obecnych zaprosił JM rektor UAM – prof. dr hab. Bronisław Marciniak.  (Na zdjęciu: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, z lewej, przyjmuje podziękowanie od prof. dr hab. Marka Ziółkowskiego za wyróżnienie go przez Kapitułę Honorowego Hipolita i Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego prestiżową Godnością Lidera Pracy Organicznej). Gg.

Oto sylwetka Lidera Pracy Organicznej
prof. dr hab. Marka Ziółkowskiego

Prof. dr hab. Marek Ziółkowski, Senator RP, urodził się w Poznaniu w 1949 roku. Jest absolwentem renomowanego  I Liceum im. Karola Marcinkowskiego (matura 1966). Ukończył studia z socjologii i filozofii, obecnie jest profesorem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Adama Mickiewicza. Profesor Marek Ziółkowski jest żonaty, jego żona Ewa jest także naukowcem, doktorem fizyki na UAM. Profesorostwo  posiadają trzy córki, Kasię, Magdę i Zosię oraz dwoje wnucząt, Michała i Olę.

Profesor dr hab. Marek Ziółkowski jest autorem kilkunastu książek i stu kilkudziesięciu artykułów naukowych z dziedziny socjologii. Większość z nich poświęcona jest współczesnej Polsce i Polakom: ich standardowi życia, potrzebom, wartościom i celom życiowym, ich stosunkowi do władzy oraz do starego i nowego systemu społecznego. Wśród Jego książek są: Robotnicy 1984, Jednostka wobec władzy, Mentalność Polaków, Przemiany interesów i wartości społeczeństwa polskiego. Przez dwie kadencje profesor Ziółkowski był przewodniczącym Fundacji Centrum Badania Opinii Społecznej (CBOS). Wielokrotnie przebywał za granicą wykładając przez kilka lat m.in. w USA, Australii i Francji. Profesor Marek Ziółkowski jest aktualnym wiceprzewodniczącym Europejskiego Towarzystwa Socjologicznego, reprezentował Polskę na konferencjach UNESCO. Był 90-tych w latach był konsulem honorowym Francji w Poznaniu.

Profesor Marek Ziółkowski w  wyborach parlamentarnych w 2007 roku po raz drugi uzyskał mandat senatorski, otrzymując najlepszy procentowy wynik wśród wszystkich wybranych senatorów. W dniu 5 listopada 2007 ponownie został wybrany na funkcję wicemarszałka. Pracuje również w Komisji Budżetu i Finansów Publicznych, której przedmiotem działania jest system finansowy państwa, rachunkowość, prawo dewizowe i funkcjonowanie rynku finansowego. Jako wicemarszałek Senatu RP odpowiada za kontakt z samorządem terytorialnym, koordynuje prace komisji Senatu, a także uczestniczy w oficjalnych uroczystościach, przyjmuje ambasadorów oraz oficjalne delegacje zagraniczne.

Profesor Marek Ziółkowski jest członkiem Platformy Obywatelskiej, ale jest też członkiem "S", wcześniej tworzył Partię Chrześcijańskich Demokratów i jest wiceprzewodniczącym Rady Społecznej przy Arcybiskupie Poznańskim. Na co dzień styka się z różnymi środowiskami: ludźmi ciężkiej codziennej pracy; przedsiębiorcami zainteresowanymi rozwojem gospodarki; własnym środowiskiem naukowym; młodzieżą, której problemy jako nauczyciel akademicki zna dobrze; ludźmi, dla których istotne są tradycja i świat wartości. Senat to dla profesora - senatora Izba refleksji autorytetów obdarzonych zaufaniem, uwzględniających potrzeby i wartości różnych środowisk, szukających wyważonych rozwiązań”.

Powrót na początek strony




 

Jego Ekscelencja
Arcybiskup Józef Życiński nie żyje…


Z wielkim smutkiem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Jego Ekscelencji Arcybiskupa Józefa Życińskiego, Metropolity Lubelskiego, który zmarł nagle, w dniu 10 lutego, w Watykanie, dokąd pojechał na sesję plenarną Kongregacji do spraw Wychowania Katolickiego. Odszedł od nas Kapłan niezwykły, zawsze odważny, często kontrowersyjny, odszedł Człowiek wielkiej wiary ewangelicznej, niepospolitej prawości, życzliwości i miłosierdzia dla każdego napotkanego człowieka, odszedł wielki intelektualista, filozof i komentator współczesności. Odszedł wielki patriota, wizjoner nowego ładu moralnego w krystalizującej się jeszcze stale wolnej, demokratycznej Polsce. Odszedł gorący orędownik Prawdy, nieustępliwy obrońca uniwersalnych wartości człowieczeństwa.

Polski Kościół poniósł wielką stratę. Ludzie, którzy Go znali, długo będą opłakiwać swojego Kapłana, dla wielu cennego, mądrego przyjaciela, zawsze twórczego, inspirującego do przemyśleń nauczyciela. Pożegnajmy Go modlitwą za spokój Jego Duszy i nie zapominajmy o Jego ziemskim dziele, jakie nam pozostawił.

 

Arcybiskup Józef Życiński ( 1948-2011 )

 

W Duchu i Prawdzie - takie było zawołanie biskupie Metropolity Lubelskiego Arcybiskupa Józefa Życińskiego. Abp Józef Życiński urodził się 1 września 1948 r. w Nowej Wsi koło Piotrkowa Trybunalskiego. W 1972 r. po ukończeniu studiów w Wyższym Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie przyjął święcenia kapłańskie. W 1976 r. na Wydziale Teologicznym w Krakowie uzyskał stopień naukowy doktora teologii. Drugi stopień doktora, tym razem filozofii, uzyskał na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Habilitował się w roku 1980 na podstawie pracy „Prostota i dyskonfirmowalność jako kryteria heurystyczne w kosmologii relatywistycznej”.

W latach 1982-1985 pełnił funkcję prodziekana, a od roku 1988 do roku 1990 dziekana Wydziału Filozoficznego tej uczelni. Jest inicjatorem serii zeszytów Zagadnienia Filozoficzne w Nauce, wydawanych przez PAT, edycji angielskiej Philosophy in Science wydawanej przez PAT, Obserwatorium Watykańskie i Uniwersytet w Tucson, oraz serii wydawniczej Philosophy in Science Library, poświęconej problematyce interdyscyplinarnej, wydawanej przez przy współpracy Obserwatorium Watykańskim. Od 4 listopada 1990 roku do 14 czerwca 1997 roku był biskupem tarnowskim.

W dniu 14 czerwca 1997 roku został mianowany Arcybiskupem Metropolitą Lubelskim. Urząd ten uroczyście objął 29 czerwca 1997 roku w Archikatedrze lubelskiej pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty. Był 11 ordynariuszem tej diecezji i drugim Metropolitą.

Arcybiskup Józef Życiński pełnił urząd Wielkiego Kanclerza Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Prowadził wykłady m. in. w Berkeley, Oxfordzie, Catholic University of America w Waszyngtonie, Catholic University of Australia w Sydney.W licznych czasopismach krajowych i zagranicznych publikował artykuły poświęcone problematyce filozofii oraz dialogu chrześcijaństwa z myślą współczesną. Wydał wiele książek, m.in. „Teizm i filozofia analityczna”, „Język i metoda”, „Wszechświat i filozofia”, „Filozofować w kontekście nauki”, „Bóg Abrahama i Whiteheada”, „Sprawa Galileusza”, „Granice racjonalności”, „Sacrum i kultura”.

Arcybiskup Józef Życiński był członkiem Kongregacji Edukacji Katolickiej i Papieskiej Rady Kultury. W Episkopacie Polski był członkiem Komisji Wspólnej Przedstawicieli Rządu RP i Episkopatu, członkiem Sekcji Nauk Filozoficznych Komisji Nauki Wiary, przewodniczącym Zespołu ds. Stypendiów Naukowych i Językowych. Arcybiskup Józef Życiński przewodniczył też Radzie Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej. Był ponadto członkiem Europejskiej Akademii Nauki i Sztuki w Wiedniu i Komitetu Biologii Ewolucyjnej i Teoretycznej Polskiej Akademii Nauk.

Powrót na początek strony




 

Wszechstronnie uzdolniona i pracowita...
 

Kaja Kostyrko urodziła się w dniu 8 stycznia 1986 roku w Poznaniu. Uczyła się w klasie o profilu biologiczno-matematyczno-geograficznym w Liceum Ogólnokształcącym Św. Marii Magdaleny w Poznaniu, gdzie uzyskała z wyróżnieniem świadectwo dojrzałości. Następnie odbyła studia licencjackie na kierunku Biotechnologia Wydziału Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Dyplom licencjata Biotechnologii z Kaja Kostyrko otrzymała z oceną bardzo dobrą. Następnie na macierzystej uczelni odbyła studia magisterskie z zakresu biotechnologii. Jako studentka Kaja Kostyrko brała udział w międzynarodowym programie wymiany studentów Erasmus-Socrates; Bioscience master program w Ecole Nomiale Superieure, Lyon, Francja. Brała też udział w konferencji Central European Congress of Life Sciences Eurobiotech 2009, Kraków, Polska. 

Ponadto Kaja Kostyrko odbyła praktyki w Laboratory of Molecular Gęnetics, Signaling and Cancer, Centrę Leon-Berard, Lyon, Francja. Obecnie Kaja Kostyrko studiuje w Szwajcarii gdzie odbywa studia doktoranckie w Instytucie Biotechnologii na Wydziale Biologii i Medycyny na Uniwersytecie w Lozannie (Universite de Lausanne). Wszechstronnie uzdolniona Kaja Kostyrko intensywnie studiując ukochaną biologię zdobyła prawo jazdy, patent żeglarza jachtowego, interesuje się przyrodą i medycyna, jest członkinią Ogólnopolskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków ( OTOP), udziela się w akcjach charytatywnych , lubi sztukę i taniec. Do pełe=nego obrazu jej wszechstronności dodać należy, że  Kaja Kostyrko ukończyła dwuletni kurs rysunku i malarstwa w Poznańskim Centrum Kultury „Zamek”, a nawet uczestniczyła w kursie tańca flamenco. Przyjemność sprawia jej nauka języków obcych, pasjonuje się wycieczkami górskimi, wspinaczką i żeglarstwem. W dniu 29 grudnia 2010 roku Kaja Kostyrko powiększyła grono uczestników Klubu Młodych Pozytywistów Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. ( Na zdjęciu, w pierwszym rzędzie druga od prawej Kaja Kostyrko w otoczeniu rodziny, za nimi uczestnicy uroczystości ).

Powrót na początek strony





Prawnik i początkujący dyplomata

 

Aleksander Grebieniow, urodził się w dniu 21 sierpnia 1986 roku w Poznaniu. Edukację z zakresu szkoły średniej ukończył z wyróżnieniem w Liceum Św. Marii Magdaleny w Poznaniu. Następnie ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, kierunek prawo i obronił pracę magisterską pod tytułem „Geneza i prawnoporównawcza charakterystyka zobowiązania del credere” z wynikiem bardzo dobrym. Aleksander Grebieniow odbył także praktykę studencką w ramach Stypendium Erasmusa w Pizie (Włochy), oraz niemiecko-polskie seminarium historycznoprawne , Deutsches Recht im Osten " (Göttingen 2010) i wiele innych praktyk. Aleksander Grebieniow jest autorem wielu publikacji specjalistycznych z zakresu prawa i laureatem licznych nagród, m.in, Ministra Edukacji Narodowej, Rady Miasta Poznania, wcześniej był laureatem XXX Ogólnopolskiej Olimpiady Historycznej ( 2004). Aleksander Grebieniow pracował w licznych kancelariach prawniczych, a także w dyplomacji. Obecnie zatrudniony jest w referacie konsularnym Ambasady RP w Bernie ( Szwajcaria ) na stanowisku referenta. Aleksander Grebieniow zna biegle języki włoski  (CILS Cl, 2008) oraz angielski (Certificate in Advanced ), oraz bardzo dobrze języki niemiecki (Zertifikat Deutsch, 2003) i… łacinę. W dniu 22 grudnia 2010 roku Aleksander Grebieniow powiększył grono uczestników Klubu Mlodych Pozytywistów Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. ( Na zdjęciu Młody Pozytywista – Aleksander Grebieniow – w otoczeniu (z lewej) Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla, oraz ( z prawej ) dyrektora Biura Towarzystwa, mgr Edmunda Dudzińskiego).

Powrót na początek strony




 

Zwiększa się grono członków
Klubu Młodych Pozytywistów

W piątek, 18 listopada 2010 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego odbyło się kolejne spotkanie młodych pozytywistów, którzy odebrali przyznane im przez Towarzystwo plakietki i dyplomy Klubu Młodych Pozytywistów przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego. Klub ten, zainicjowany w roku 2002, jako jeden z wielu projektów  społecznościowych Towarzystwa, zrzesza obecnie liczne grono młodych naukowców, twórców, przedsiębiorców i artystów, którzy mimo młodego wieku osiągnęli już uznane pozycje w swoich zawodach, wykazując się wyjątkową pracowitością, talentem i rozumieniem wyzwań nowej epoki. W dniu 18 listopada 2010 roku, do grona Młodych Pozytywistów dołączyli: Wojciech Gorączniak - artysta malarz,profesor Akademii Sztuk Pięknych-Poznań; Tomasz Grudziak - p.o. zastępca dyrektora Gabinetu Marszałka Województwa Wielkopolskiego-Poznań; Bartosz Derech – wójt gminy Rokietnica; Paweł Oboda - dyrektor departamentu Komunikacji Korporacyjnej - Rzecznik Prasowy ENEA S. A. Poznań; Adam Sójka – adwokat, prezes Fundacji „POZNAŃ-POLIS"; Paweł Napierała - naczelnik Wydziału Oceny Formalnej Urzędu Marszałkowskiego – Poznań; Katarzyna Dudziak – manager Działu Zarządzania „OBER HAUS" Poznań; Jarosław Pucek – dyrektor Komunalnych Zespołów Lokalowych w Poznaniu oraz Marcin Szulc – prezes zarządu „LONG BRIDGE" Warszawa.
 
Uroczystość wręczenia przez dr Mariana Króla - prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dyplomów i plakietek klubowych nowym członkom Klubu Młodych Pozytywistów dokonała się w siedzibie Towarzystwa, w Sali Kominkowej im. Hipolita Cegielskiego, w obecności licznie przybyłych gości oraz przedstawicieli Towarzystwa. Do zgromadzonych nowych członków Klubu przemówił prezydent Towarzystwa – dr Marian Król, który przypomniał, że Klub jest miejscem wzajemnego poznawania się nowej, polskiej elity, miejscem tworzenia się środowiska organiczników, ludzi prezentujących etos pracy i kultu działania dla wspólnego dobra społeczeństwa. Uroczystość zakończyły nieformalne rozmowy przy kawie i tradycyjnych w listopadzie rogalach marcelińskich.(GMT)

Powrót na początek strony





XII Walne Zgromadzenie Członków
Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego

W sobotę, 15 maja 2010 roku w Poznaniu, w sali konferencyjnej biurowca OMEGA odbyło się XII Walne Zebranie Sprawozdawczo-Programowe Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Zebranie otworzył i powitał zebranych Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król, szczególnie serdecznie witając wśród członków Towarzystwa Laureata Złotego Hipolita 2003, prof. dr hab. Andrzeja Kwileckiego oraz licznych Liderów Pracy Organicznej, a wśród nich przybyłego z Brukseli europarlamentarzystę – członka Zarządu Towarzystwa, Tadeusza Zwiefkę, oraz gościa Walnego Zebrania - prof. dr hab. Andrzeja Saksona, dyrektora Instytutu Zachodniego. Po krótkim wystąpieniu Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla, który omówił główne osiągnięcia Towarzystwa w ostatnim roku jego działalności, zrealizowane projekty, wśród których czołowym osiągnięciem było wystawienie w Poznaniu, wysiłkiem Towarzystwa Pomnika Hipolita Cegielskiego. Następnie Prezydent – dr Marian Król, zarysował zadania na rok 2010, podkreślając szczególnie m.in. dalszy rozwój funduszu stypendialnego dla młodzieży z ubogich rodzin, poszerzanie innych obszarów działalności statutowej Towarzystwa. ( Na zdjęciu: Za stołem prezydialnym przemawia Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król ).

          Podczas dorocznych Walnych Zebrań Towarzystwa zawsze ważnym, wzbogacającym elementem programu jest wykład na aktualne tematy wygłaszany przez zaproszonych wybitnych poznańskich naukowców. Tym razem prelegentem był prof. dr hab. Andrzej Sakson – dyrektor Instytutu Zachodniego, który w niezwykle interesujący sposób omówił obecne stosunku Polski z Niemcami. Wykład profesora Andrzeja Saksona spotkał się z wielkim zainteresowaniem zebranych.

Po wykładzie rozpoczęła się część formalna: omawianie budżetu Towarzystwa, realizowanych i przygotowywanych projektów, słuchanie przedstawicieli Komisji Rewizyjnej oraz dyskusja. Następnie zebrani podejmowali kolejne uchwały dotyczące działalności Towarzystwa. W czasie przerwy w debatowaniu, odbyła się miła, tradycyjna już uroczystość uhonorowania dwóch członków Towarzystwa dyplomami Godności Lidera Pracy Organicznej i Statuetkami Honorowego Hipolita. Podczas XII Walnego Zebrania Członków THC Liderami Pracy Organicznej zostali: Jan Gorlas – przedsiębiorca i działacz gospodarczy, oraz Leszek Łuczak – redaktor, rzecznik prasowy Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa. ( Na zdjęciu: Liderzy Pracy Organicznej – Jan Gorlas, z prawej, oraz Leszek Łuczak, z lewej )

Zaraz po ceremonii powitania w gronie Towarzystwa nowych Liderów Pracy Organicznej, Prezydent dr Marian Król w towarzystwie członka Zarządu Towarzystwa – Tadeusza Zwiefki odznaczył czterech działaczy samorządowych Srebrnymi Medalami „Labor Omnia Vincit”. XII Walne Zebranie Sprawozdawczo-Programowe Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego zakończono przyjęciem uchwał dających absolutorium Zarządowi za rok 2009 i wytyczających kierunki działania na rok 2010. (Na zdjęciu: Odznaczeni Srebrnymi Medalami „Labor Omnia Vincit” w towarzystwie Prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla – pierwszy z lewej, członka Zarządu Towarzystwa - Tadeusza Zwiefki – czwarty od lewej, oraz dyrektora Biura Prezydialnego Towarzystwa - Edmunda Dudzińskiego – pierwszy z prawej.)

W relacji z XII Walnego Zebrania Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego nie można pominąć faktu, że odbyła się tam jeszcze jedna krótka, poza programowa ceremonia, a mianowicie przekazanie przez Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla, członkowi Zarządu Towarzystwa i europarlamentarzyście - Tadeuszowi Zwiefce repliki Aktu Erekcyjnego Pomnika Hipolita Cegielskiego wraz z medalem pamiątkowym. Tadeusz Zwiefka był obecny podczas odsłaniania Pomnika w Poznaniu, był speakerem tamtej ceremonii, ale z powodu wyjazdu do swoich obowiązków w Europarlamencie, nie był obecny na uroczystości końcowej. Dopiero teraz mógł z rąk Prezydenta Towarzystwa odebrać i medal okolicznościowy i replikę Aktu Erekcyjnego, co uczynił z wielkim zadowoleniem. ( Na zdjęciu: Tadeusz Zwiefka – z lewej, z Prezydentem Towarzystwa – dr Marianem Królem.)

Powrót na początek strony




 

W obliczu wielkiej tragedii narodowej…

…pochylmy głowy w milczeniu. Jeszcze nigdy w polskiej historii nie zdarzyło się, aby w ciągu kilku sekund Państwo Polskie pozbawione zostało elity państwowej z Prezydentem Państwa na czele. Straszne, niezrozumiałe przeznaczenie ugodziło w serce Polski, kiedy samolot prezydencki runął na ziemię niedaleko miejsca zbroczonego przed siedemdziesięciu laty krwią dziesiątków tysięcy polskich żołnierzy, policjantów, pograniczników, niedaleko miejsca zbroczonego krwią tysięcy Rosjan, naszych słowiańskich braci, takich samych jak polscy żołnierze, ofiar stalinowskiego, zbrodniczego totalitaryzmu. Mówi się ”przeznaczenie”, a jakież okrutne jest to przeznaczenie, które znowu zabiera nam, Polakom, polską elitę patriotów, elitę ludzi budujących nową, wolną, demokratyczną Polskę. Jakie okrutne jest to przeznaczenie, które uderza w serce Polski nad miejscem – symbolem polskiej tragedii sprzed siedemdziesięciu lat.

Poległym w katastrofie, ofiarom tego polskiego przeznaczenia, oddajmy w milczeniu hołd i nigdy nie zapomnijmy o nich…

W dniu 10 kwietnia 2010 roku, pod Smoleńskiem, w katastrofie lotniczej, udając się na uroczystości katyńskie, zginął Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – Lech Kaczyński, zginęła Pierwsza Dama Rzeczypospolitej, Jego Małżonka – Maria Kaczyńska, zginął ostatni na uchodźstwie prezydent Rzeczypospolitej Polskiej – Ryszard Kaczorowki, zginęli wybitni dowódcy - generałowie Wojska Polskiego, zginęli parlamentarzyści, oficerowie Biura Ochrony Rządu, przedstawiciele Rodzin Katyńskich, zginęli bohaterowie walki o wolność Polski, zginęła cała załoga prezydenckiego samolotu. 96 ofiar, 96 istnień ludzkich. Płacz Polsko!..

…niech wszyscy Oni spoczywają w pokoju, a Polska niech nigdy o Nich nie zapomni! Niech ofiara ich życia odmieni, umocni naszą Ojczyznę…

Powrót na początek strony




 

Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego
u Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

W dniu 25 lutego 2010 roku prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król złożył w Sejmie wizytę Marszałkowi Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej – Bronisławowi Komorowskiemu. Celem wizyty dr Mariana Króla było poinformowanie Marszałka polskiego Sejmu o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, o już zrealizowanych i podejmowanych projektach, także o planach na przyszłość związanych z dalszym upowszechnianiem i utrwalaniem ideałów i zasad pracy organicznej w nowoczesnym wymiarze i dynamicznie zmieniających się warunkach gospodarczych. Marszałek Bronisław Komorowski, sam z natury będąc osobistością pracy organicznej, informacje o naszym Towarzystwie przyjął z wielkim zainteresowaniem.

Szczególnie wnikliwie interesował się ostatnim wielkim zrealizowanym projektem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, jakim było wybudowanie w Poznaniu pomnika Hipolita Cegielskiego, który został ufundowany z dobrowolnych, spontanicznych składek ponad tysiąca darczyńców indywidualnych, mieszkańców Poznania i Wielkopolski, oraz z darowizn ponad 100 podmiotów gospodarczych z naszego regionu. Marszałek Sejmu z zadowoleniem przyjął do wiadomości fakt, że Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego prowadzi także fundusz stypendialny, z którego stypendia uzyskują uczniowie i studenci pochodzący z niezamożnych rodzin, głównie z obszarów wiejskich.

W czasie spotkania z Marszałkiem Bronisławem Komorowskim, prezydent Towarzystwa, dr Marian Król w imieniu środowiska Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego przekazał Marszałkowi pamiątkowy medal wybity z okazji odsłonięcia pomnika Hipolita Cegielskiego, replikę Aktu Erekcyjnego pomnika, a także udekorował Marszałka medalem Labor Omnia Vincit nadawanym przez Towarzystwo osobistościom pracy organicznej w dowód uznania dla ich działalności.

Wizyta prezydenta dr Marian Króla w Sejmie u Marszałka Bronisława Komorowskiego upłynęła w niezwykle serdecznej atmosferze. Dr Marian Król przekazał Marszałkowi Komorowskiemu wyrazy szacunku od całego środowiska Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, życzył Marszałkowi Bronisławowi Komorowskiemu sukcesów w zbliżającej się kampanii do wyborów prezydenckich i wyraził nadzieję, że w wyborach tych Polacy gremialnie poprą Jego kandydaturę. Marszałek Komorowski z kolei przekazał na ręce dr Mariana Króla serdeczne pozdrowienia dla Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego i wyrazy uznania dla wszechstronnej działalności Towarzystwa. (ggj)

Na zdjęciach: (Fot.1) - Marszałek Sejmu, Bronisław Komorowski – z lewej – przyjmuje od prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla upominki od Towarzystwa: replikę Aktu Erekcyjnego pomnika Hipolita Cegielskiego, medal pamiątkowy wybity z okazji odsłonięcia pomnika i dyplom nadania medalu Labor Omnia Vincit. (Fot.2) – Prezydent Towarzystwa, dr Marian Król – z prawej - dekoruje Marszałka Bronisława Komorowskiego medalem Labor Omnia Vincit. (Fot.3) – Marszałek Bronisław Komorowski prezentuje medal pamiątkowy wybity z okazji odsłonięcia pomnika Hipolita Cegielskiego. (Fot.4) – Marszałek Bronislaw Komorowski z zainteresowaniem czyta treść repliki Aktu Erekcyjnego.

Powrót na początek strony




 

Dyplom i Statuetka Honorowego Hipolita
dla Wojciecha Szczęsnego Kaczmarka
przekazane Jego małżonce…

Wojciech Szczęsny Kaczmarek, prezydent miasta Poznania w latach 1990-1998, zasłużony wielce dla stolicy Wielkopolski, złożony ciężką chorobą nie odebrał osobiście przyznanego Mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita Dyplomu Godności Lidera Pracy Organicznej i Statuetki Honorowego Hipolita w czasie wręczania tych wyróżnień. Honorowy Hipolit czekał więc na Laureata w siedzibie Kapituły do czasu, aż Wojciech Szczęsny Kaczmarek wróci do zdrowia. Niestety, los nie okazał się łaskawy i w maju 2009 roku ze smutkiem przyjęliśmy do wiadomości, że Wojciech Szczęsny Karczmarek po ciężkiej chorobie zmarł. Odszedł wybitny samorządowiec, organizator, polityk. Ale pamięć o Nim pozostała, zapisując piękne strony w historii Poznania, także w dziejach tworzącego się środowiska Liderów Pracy Organicznej. ( Na zdjęciu uczestnicy uroczystości przekazania Małżonce zmarłego Laureata przyznanych Mu za Jego życia wyróżnień. Od lewej: dyr. Jerzy Kapel, senator Jadwiga Rotnicka, Jadwiga Kaczmarek oraz Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król )

W dniu 23 grudnia 2009 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego odbyła się skromna, kameralna uroczystość przekazania Jadwidze Karczmarek, małżonce zmarłego Wojciecha Szczęsnego Kaczmarka, przyznanych Mu, za jego życia, wyróżnień: Dyplomu Godności Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetki Honorowego Hipolita. Dyplom i Statuetkę przekazał pani Jadwidze Karczmarek Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, w obecności członków Towarzystwa, oraz dwojga zaproszonych gości, przyjaciół Laureata: pani senator – Jadwigi Rotnickiej oraz pana dyrektora ROD PKO BP - Jerzego Kepela. (Na zdjęciu: Jadwiga Kaczmarek odbiera z rąk Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr. Mariana Króla Statuetkę Honorowego Hipolita przyznaną przez Kapitułę Jej mężowi w początku roku 2009).

Powrót na początek strony




 

Przekazanie Statuetki Złotego Hipolita
ks. Arcybiskupowi Stanisławowi Gądeckiemu

W sobotę, dnia 12 grudnia 2009 roku, Jego Ekscelencja ks. Arcybiskup Stanisław Gądecki, Metropolita Poznański, przyjął w Pałacu Arcybiskupim delegację Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, na czele z prezydentem Towarzystwa, dr Marianem Królem, aby odebrać przyznaną Jego Ekscelencji Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz Statuetkę Złotego Hipolita. Prezydentowi Towarzystwa, dr Marianowi Królowi towarzyszyli: pani prof. Halina Lorkowska, pan prof. Bohdan Gruchman, dyr. Biura Towarzystwa pan Edmund Dudziński, oraz rzecznik prasowy Towarzystwa, red. Jerzy Gołębiewski. Aktu wręczenia Jego Ekscelencji wyróżnienia przyznanego Mu przez Kapitułę Złotego Hipolita dokonał Prezydent Towarzystwa, dr Marian Król. (Na zdjęciu: Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król wręcza ks. Arcybiskupowi Stanisławowi Gądeckiemu Statuetkę Złotego Hipolita)

Ks. Arcybiskup Stanisław Gądecki z zadowoleniem przyjął Statuetkę Złotego Hipolita, a następnie zaprosił przybyłych na serdeczną, dłuższą bezpośrednią rozmowę. W tym miejscu należy dodać, że zaproszenie delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego do rezydencji Metropolity Poznańskiego, było skutkiem tego, że Dostojny Laureat nie mógł z ważnych powodów uczestniczyć w dorocznej uroczystości wręczania nagród Złotego Hipolita, jaka odbyła się w dniu 21 listopada 2009 roku w Białej Sali Urzędu miasta Poznania.



Na zdjęciu pierwszym Dostojny Laureat Złotego Hipolita, Jego Ekscelencja Ks. Arcybiskup Stanisław Gądecki w rozmowie z członkami delegacji Towarzystwa. Na zdjęciu drugim, zbiorowe zdjęcie pamiątkowe: od lewej stoją: dyr. Edmund Dudziński, Prezydent dr Marian Król, Dostojny Laureat, prof. Halina Lorkowska i prof. Bohdan Gruchman.

Tekst i foto: THC

Powrót na początek strony




 

Nagrody Złotego Hipolita 2009 rozdane

Złote Hipolity rozdane! W sobotę, 21 listopada 2009 roku, w historycznej Sali Białej Urzędu Miasta Poznania odbyła się tradycyjna, doroczna uroczystość wręczenia nagród Złotego Hipolita i dyplomów Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej laureatom edycji 2009. Nagroda Złotego Hipolita przyznawana jest każdego roku w ostatnią sobotę listopada przez Kapitułę Złotego Hipolita działającą w ramach Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, osobistościom, które stanowią wzorzec pracy organicznej w służbie społeczeństwa, w różnych obszarach duchowości, nauki, kultury, sztuki, w kształtowaniu postaw patriotycznych. Tegoroczni laureaci to: Ryszard Domański – prof. dr hab. Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu; Andrzej Dubas – prof. Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu; Stanisław Gądecki – ks. dr. Arcybiskup Metropolita Poznański; Bogusław Kaczyński – publicysta i animator kultury muzycznej; Tadeusz Konwicki – pisarz i reżyser filmowy; Jan Stankowski ( zm.4.IX.2009 ) – prof. dr hab., Członek Rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk; Gerard Straburzyński – prof. Uniwersytetu Medycznego i Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu; Wanda Wiłkomirska – skrzypaczka, prof. Akademii Muzycznej w Warszawie.

Na uroczystość wręczenia Złotych Hipolitów, która zgromadziła elitę poznańską, przedstawicieli władz państwowych i samorządowych Poznania, duchowieństwo oraz polityków i ludzi sfery gospodarczej przybyli Laureaci: Ryszard Domański, Andrzej Dubas i Gerard Straburzyński, zmarłego profesora Stankowskiego reprezentowała Jego małżonka – prof. Jadwiga Stankowska. Laureaci: Stanisław Gądecki, Bogusław Kaczyński i Wanda Wiłkomirska przejmą nagrody Złotego Hipolita w inny terminach, natomiast Tadeusz Konwicki odebral swoją nagrodę wcześniej w Warszawie, dokąd udała się specjalna delegacja Kapituły. ( Na zdjęciu Laureaci Złotego Hipolita 2009 – od lewej: prof. Gerard Straburzyński, prof. Jadwiga Stankowska odbierająca nagrodę za zmarłego prof. Jana Stankowskiego, prof. Andrzej Dubas i prof. Ryszard Domański.)

Honorowym gościem uroczystości wręczenia nagród Złotego Hipolita 2009 była prawnuczka Hipolita Cegielskiego, pani Zofia Cegielski-Doerffer. Statuetki Złotego Hipolita oraz dyplomy Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej wręczali laureatom: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król oraz przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita – rektor Politechniki Poznańskiej, prof. dr hab. Adam Hamrol. ( Na zdjęciu:prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król wręcza Statuetkę Złotego Hipolita pani prof. Jadwidze Stankowskiej, która nagrodę przejmuje za zmarłego we wrześniu tego roku Jej małżonka – prof. Jana Stankowskiego. Obok, z lewej, wręczeniu nagrody towarzyszy przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita - prof. dr hab. Adam Hamrol.)

Uroczystość zakończyło pamiątkowe, zbiorowe zdjęcie Laureatów, członków Kapituły Złotego Hipolita i uczestników ceremonii oraz interesujący mini-recital fortepianowy Jacka Kortusa - laureata wyróżnienia na XV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Po uroczystości jej uczestnicy spotkali się przy filiżance kawy, wymieniając gratulacje i spostrzeżenia. (Na zdjęciu tegoroczni Laureaci pozują do pamiątkowej fotografii. W pierwszym rzędzie od lewej: prof. Gerard Straburzyński, prof. Jadwiga Stankowska – odebrała nagrodę za swego zmarłego męża prof. Jana Stankowskiego, Gość Honorowy uroczystości, prawnuczka Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielski-Doerffer, prof. Andrzej Dubas i prof. Ryszard Domański. W drugim rzędzie członkowie Kapituły Złotego Hipolita – szósty od lewej, w środku, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król.)

Tekst i Foto: GMT Agency

Powrót na początek strony




 

Zmarł arcybiskup Marian Przykucki
Laureat nagrody Złotego Hipolita 2008

W piątek, w dniu 16 października 2009 roku zmarł w wieku 85 lat Wielki Przyjaciel Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, Laureat nagrody Złotego Hipolita 2008, arcybiskup ks. Marian Przykucki , emerytowany metropolita szczecińsko-kamieński. Całe środowisko naszego Towarzystwa żegna z bólem tego Syna Wielkopolski, wspaniałego Człowieka, zasłużonego dla Kościoła duchownego, Dobrego Pasterza. Arcybiskup – senior, ks. Marian Przykucki urodził się 27 stycznia 1924 roku w Skokach. Szkołę podstawową ukończył w rodzinnej miejscowości, w 1937 r. rozpoczął naukę w Gimnazjum im. Marii Magdaleny w Poznaniu, którą przerwała wojna. Okupację spędził w Skokach, pracując w sklepie. Jak wielu młodych Polaków włączył się w walkę podziemną z hitlerowskim okupantem. W 1940 r. został aresztowany przez gestapo za udzielenie pomocy jeńcom angielskim i przez kilka miesięcy przebywał w więzieniu. Po wojnie zgłosił się do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu i już jako kleryk zdał maturę w 1946 r. w Gimnazjum im. Marii Magdaleny. 19 lutego 1950 r. z rąk arcybiskupa Walentego Dymka otrzymał święcenia kapłańskie w kolegiacie poznańskiej.

Pierwszą placówką duszpasterską była Chodzież, gdzie przez dwa lata pracował jako wikariusz i nauczyciel religii w szkole zawodowej. Następnie jako wikariusz pracował w Wolsztynie i w parafii p.w. św. Michała w Poznaniu. 1 kwietnia 1954 r. został powołany przez arcybiskupa Walentego Dymka na stanowisko jego sekretarza i kapelana. Odtąd przez dwadzieścia lat służył swoją pracą bezpośrednio arcybiskupom poznańskim. W tym okresie pracował również w Referacie Duszpasterskim Kurii Metropolitarnej, współdziałał w przygotowaniu Synodu Archidiecezji Poznańskiej jako sekretarz komisji Głównej oraz współpracował z redakcją „Miesięcznika Kościelnego”. W 1965 r. został odznaczony godnością szambelana papieskiego, a 27 listopada 1973 r. Ojciec Święty Paweł VI mianował go biskupem tytularnym Glenndalochy (Irlandia) i przeznaczył do pracy w archidiecezji poznańskiej u boku metropolity poznańskiego. Po śmierci arcybiskupa Baraniaka został wybrany wikariuszem kapitulnym archidiecezji i pełnił tę funkcję przez okres roku. Przez kolejne trzy lata był wikariuszem generalnym nowego metropolity poznańskiego – abp. Jerzego Stroby.

W dniu 29 maja 1981 r. biskup ks. Marian Przykucki został mianowany przez Ojca Św. Jana Pawła II biskupem chełmińskim. W czasie stanu wojennego rozwinął szeroką akcję pomocy internowanym. Gdy był ordynariuszem pelpińskim na obszarze diecezji gdańskiej, pelpińskiej i toruńskiej wybudowano 31 nowych kościołów, rozpoczęto budowę 36, odrestaurowano kościół św. Stanisława Biskupa w Świeciu nad Wisłą, w Pelplinie powstały nowe gmachy kurii, sądu biskupiego, archiwum, muzeum i biblioteki seminaryjnej. Rozbudowano Wyższe Seminarium Duchowne, powstał Instytut Duszpasterstwa Sakramentalnego, Diecezjalne Studium Teologiczne dla Świeckich, Diecezjalne Studium Życia Rodzinnego i Diecezjalne Studium Katechetyczne. W marcu 1992 r. został przeniesiony na stolicę arcybiskupią do Szczecina i ustanowiony metropolitą. W Szczecinie wybudował kurię, dokończył budynek seminarium i zbudował kościół seminaryjny. Dał impuls do odbudowy katedry w Wolinie, kościoła Mariackiego w Chojnie i wielu innych świątyń. W dniu 23 maja 1999 r. Arcybiskup ks. Marian Przykucki przeszedł na emeryturę i pomagał w duszpasterstwie nowemu Metropolicie Szczecińsko-Kamieńskiemu.

Powrót na początek strony




 

19 września 2009 roku
Hipolit Cegielski wrócił do Poznania…

W sobotę, 19 września 2009 roku, o godzinie 13.00 po salwie armatniej prawnuczka Hipolita Cegielskiego, Zofia Cegielska-Doerffer odsłoniła wystawiony na Placu Wiosny Ludów w Poznaniu, pomnik Hipolita Cegielskiego. Tym podniosłym aktem Hipolit Cegielski, legenda pracy organicznej, ikona polskiego patriotyzmu gospodarczego, po 141 latach, wrócił do swego miasta, Poznania. Uroczystość odsłonięcia tego pięknego pomnika była zwieńczeniem realizowanego przez ponad dwa lata projektu Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, zainicjowanego przez Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla, projektu budowy pomnika Hipolitowi Cegielskiemu, który gremialnie poparło społeczeństwo uczestnicząc w zbiórce funduszy na realizacje dzieła. Ponad 1100 osób indywidualnych i ponad 170 darczyńców korporacyjnych złożyło się na ten fundusz.

Ceremonię odsłonięcia i przekazania miastu Poznań pomnika poprzedziło odegranie hymnu narodowego. Przybyłych na uroczystość przedstawicieli władz województwa i miasta, rządu, parlamentarzystów, przedstawicieli duchowieństwa, fundatorów i darczyńców, delegacje licznych towarzystw i organizacji wielkopolskich, poczty sztandarowe zakładów H. Cegielski, zakładowej Solidarności tych zakładów, szkół noszących imię Hipolita Cegielskiego, oraz bardzo licznych mieszkańców Poznania, powitał członek zarządu Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, poseł do Parlamentu Europejskiego – Tadeusz Zwiefka. Po nim zabrał głos Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król, który przypomniał dokonania Hipolita Cegielskiego, jego zasługi dla Wielkopolski, jego patriotyzm i oddanie działalności społecznej. Dr Marian Król mówił: „ Hipolit Cegielski należy do grona najwybitniejszych postaci w dziejach Polski i Wielkopolski. Ten wybitny nauczyciel, filolog, wydawca, publicysta, działacz społeczny i wreszcie przemysłowiec, znacząco wpłynął na gospodarkę, kulturę i życie społeczno-polityczne Wielkopolski.

To tutaj, w Poznaniu, przed 163 laty, niedaleko tego miejsca, w którym się znajdujemy, Hipolit Cegielski rozpoczął swoją działalność gospodarczą. We wrześniu 1846 roku Hipolit Cegielski założył sklep z artykułami metalowymi w poznańskim Bazarze, a później utworzył zakłady produkujące maszyny i narzędzia rolnicze, lokomobile i inny osprzęt dla rolnictwa. Początkowo zakłady te mieściły się przy ulicy Koziej, następnie przy ulicy Strzeleckiej. Po jego śmierci zakłady przeniosły swą siedzibę na Wildę, gdzie istnieją do dzisiaj, nosząc dumną nazwę „H. Cegielski - Poznań Spółka Akcyjna”. Dla wielu pokoleń Polaków Hipolit Cegielski stał się piękną ikoną nowoczesności i postępu, dla Europy i świata szanowaną, uznaną polską marką”.

Niezwykle aktualnie zabrzmiał zacytowany przez dr Marian Króla fragment odnotowanej w kronikach wypowiedzi Hipolita Cegielskiego, oto on: „… zaiste! Przeznaczeń świata nie zmienimy, potęgi myśli i rozumu nie złamiemy, zapędu i kierunku narodów i ludzkości nie wstrzymamy, prac ducha i rąk nie zmienimy; ale jeśli zamiast oburącz wziąć się do wspólnej wielkiej pracy, z założonymi rękoma przypatrywać się jej będziemy, jeśli zamiast ubiegać się myślą i pracą z śpieszącymi do mety, w złym humorze z ukosa na nich i roboty ich patrzeć będziemy, zostaniemy na uboczu maluczcy i ubodzy wobec wielkich i bogatych, bezsilni wobec potężnych, nieświadomi wobec umiejętnych, słudzy wobec panów, zapędzeni może i użyci do obsługi tych wynalazków robót i systematów, których myśl, przyczynę i cel kto inny rozumieć, któremi kto inny kierować będzie. A przyjdzie czas rachunku sumienia wobec siebie i kraju” – koniec cytatu.

Na zakończenie swojego wystąpienia Prezydent dr Marian Król podziękował wszystkim fundatorom i darczyńcom mówiąc: „Szczególne podziękowania składam dr. Janowi Kulczykowi oraz Dorocie i Wojciechowi Pawłowskim z Poznania. Dziękuję fundatorom wiodącym: dr Janowi Kulczykowi; zarządowi zakładów H. CEGIELSKI - Poznań S.A.; oraz firmom: ATANER – Poznań, HERBAPOL S.A. – Poznań, KREISEL – Poznań, PBG S.A.; Zarządowi Wielkopolskiej Spółki Gazownictwa.

Dziękuję wszystkim pozostałym fundatorom instytucjonalnym, których było ponad 170, a wśród nich firmom.: ASSMANN Polska Grupa Projektowa – Poznań, ENEA S.A. – Poznań, NOVOL – Komorniki, ZRUG – Poznań, PROMAG – Poznań, BIOFARM – Poznań, ALWES – Swarzędz, STARY BROWAR – Poznań, Gospodarczy Bank Wielkopolski - Poznań, ATREM - Przeźmierowo, ALUNA – Artur Nowak – Poznań, ELFWOJT – Wiesław W. Januszkiewicz - Poznań, P.W. „INTERFUND” – Poznań, Spółdzielnia Mieszkaniowa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu.

Szczególne podziękowania kieruję też do autora projektu i wykonawcy Pomnika Hipolita Cegielskiego, artysty rzeźbiarza prof. Krzysztofa Jakubika. Dziękuję zespołowi doradczemu, pod przewodnictwem wybitnego polskiego rzeźbiarza - prof. Józefa Stasińskiego. Dziękuję firmie „BRĄZART” Juliusza i Barbary Kwiecińskich z Pleszewa za wykonanie odlewu Pomnika. Dziękuję prezesowi zarządu firmy ATANER – panu Ryszardowi Szulcowi za wykonanie przez zespół jego firmy fundamentów i cokołu pomnika. Dziękuję za usługi kamieniarskie firmie Danuty i Zbigniewa Wawrzyniaków z Murowanej Gośliny.

Serdecznie dziękuję za całość uzgodnień projektowo – technicznych firmie ASSMANN Polska Grupa Projektowa z Poznania, kierowanej przez Grzegorza Ratajczyka – prezesa zarządu”…

Po wystąpieniu Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla, w imieniu patrona honorowego budowy Pomnika i ceremonii odsłonięcia, wicepremiera Waldemara Pawlaka, głos zabrał minister Eugeniusz Grzeszczak podkreślając znaczenie przypominania legendy Hipolita Cegielskiego i zachęcając przede wszystkim młodzież do wzorowania się na tej legendzie.

Po przemówieniach nastąpił akt odsłonięcia Pomnika, którego dokonała Zofia Cegielski-Doerffer. Następnie w imieniu Metropolity Poznańskiego, arcybiskupa Stanisława Gądeckiego Pomnik poświęcił ks. Prałat Jan Stanisławski w towarzystwie proboszcza miejscowej parafii. Na zakończenie uroczystości Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, w imieniu Towarzystwa oraz wszystkich fundatorów i darczyńców, uroczystym aktem, na ręce wiceprezydenta stolicy Wielkopolski – Tomasza Kaisera, przekazał Pomnik w darze miastu Poznań, co wszyscy zebrani przyjęli gromkimi oklaskami. (Na zdjęciu: Prawnuczka Hipolita Cegielskiego, Zofia Cegielski-Doerffer odsłania Pomnik swego sławnego pradziadka. Foto GMT)

 

Obok na zdjęciu Pomnik Hipolita Cegielskiego, w całej krasie, na Placu Wiosny Ludów Poznaniu. Od soboty, dnia 19 września 2009 roku, spoglądając w stronę, gdzie przed 163 laty mieszkał i pracował, spiżowy Pan Hipolit, będzie każdego dnia przypominał nam o wartościach patriotyzmu, pracy, nauki, postępu i służby publicznej. Patrząc w stronę, gdzie przed 163 lat mieszkał i pracował, spiżowy Pan Hipolit będzie trwać przypominając się kolejnym pokoleniom sentencją umieszczoną na cokole Pomnika: LABOR OMNIA VINCIT…

Tekst i Foto: GMT Agency

Powrót na początek strony




 

Zmarł Juliusz Nowina Sokolnicki,
Mąż Stanu, patriota oddany bez reszty sprawie polskiej

Z żalem przyjęliśmy do wiadomości, że w dniu 17 sierpnia 2009 roku zmarł w Colchester, w Wielkiej Brytanii, wieku 89 lat, Juliusz Nowina Sokolnicki, VIII Wielki Mistrz Suwerennego Orderu Świętego Stanisława Biskupa i Męczennika, były - w latach 1972-1990 - Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, całkowicie oddany sprawie polskiej patriota, wielki przyjaciel Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Odszedł Człowiek, który dobrze zapisał się w wojennej i powojennej historii Polski, działając w strukturach emigracyjnego rządu polskiego, pełniąc tam różne funkcje ministerialne i na koniec funkcję Prezydenta RP. Osadzony w emigracji londyńskiej, nie uniknął tych wszystkich zawirowań politycznych, które w skłóconej emigracyjnej enklawie były zawstydzającą codziennością.

Przejmując funkcję Prezydenta RP na emigracji, dla części emigracyjnego środowiska stał się niewygodny, a Jego osoba stała się podmiotem nieustannych ataków politycznych, trwających niemal do końca Jego długiego życia. Kiedy w roku 1979 Juliusz Nowina Sokolnicki, jako Prezydent RP, na mocy kwietniowej konstytucji RP z roku 1935 będąc zwierzchnikiem orderów, odnowił Order Świętego Stanisława, od razu spotkał się z ogromną presją ze strony działaczy emigracyjnych, przeniesionej później także na grunt krajowy.

W ostatnich latach Juliusz Nowina Sokolnicki całkowicie oddał się sprawie rozwoju środowisk Orderu Świętego Stanisława, co skutkowało znacznym powiększeniem się w Polsce i zagranicy liczby Konfraternii i Przeoratów, Dam i Kawalerów tego historycznego, charytatywnego, królewskiego odznaczenia. Mimo to Juliusz Nowina Sokolnicki był bez przerwy atakowany i pomawiany zarówno za Jego działalność emigracyjną, jak i za fakt odnowienia i promowaniu Orderu Świętego Stanisława. Do tych ataków odnosił się On z wielką godnością Męża Stanu, grupując wokół siebie środowisko kręgu ludzi prawych i oddanych Polsce.

Juliusz Nowina Sokolnicki, Wielki Mistrz Orderu Świętego Stanisława, były emigracyjny Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, spocznie w swojej Ojczyźnie, na terenie cmentarnym w Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej, Królowej Polski w Kałkowie – Godowie.

Cześć Jego Pamięci!

Powrót na początek strony




 

Zmarł profesor Leszek Kołakowski
największy współczesny polski filozof

Z przykrością i żalem przyjęliśmy do wiadomości, że w dniu 17 lipca 2009 roku w Oxfordzie zmarł w wieku 82 lat profesor Leszek Kołakowski, największy współczesny polski filozof, laureat nagrody Złotego Hipolita 2004 przyznanej Mu przez Kapitułę Złotego Hipolita działającej w Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego. Żegnając tego wielkiego myśliciela, Wybitną Osobistość Pracy Organicznej, chylimy czoła przed Jego dorobkiem intelektualnym i pozostawionym dziedzictwem w obszarze myśli ogólnoludzkiej. Poniżej przypominamy Jego sylwetkę.

profesor Leszek KołakowskiLeszek Kołakowski – naukowiec, ur. 1927, w Radomiu, najwybitniejszy filozof polski, od 1968 r. - po pozbawieniu go katedry na Uniwersytecie Warszawskim - mieszkał na emigracji, w Oksfordzie, gdzie był członkiem All Saints College. Głównym przedmiotem jego zainteresowań filozoficznych była historia filozofii, zwłaszcza od XVIII wieku, w tym doktryny liberalizmu, a także filozofia kultury oraz religii. Oprócz tekstów filozoficznych spod pióra Kołakowskiego wyszły również utwory o charakterze literackim, choć również poruszające tematykę bliską Kołakowskiemu-filozofowi, dlatego szukając dla nich określenia gatunkowego należałoby mówić w tym przypadku o przypowiastkach filozoficznych. (13 bajek z królestwa Lailonii, Rozmowy z diabłem). W przypowiastkach i bajkach Kołakowski w przystępnej i atrakcyjnej literacko formie analizował zagadnienia i paradoksy filozoficzne lub też przedstawiał dyskusje pomiędzy różnymi szkołami i doktrynami. Głównymi cechami tych historyjek jest inteligentny, kpiarski humor oraz mistrzowskie operowanie konwencją literacką i stylizacją, zwłaszcza w opowieściach biblijnych.

Książki Kołakowskiego przez wiele lat ukazywały się w Polsce w nielegalnym obiegu, odgrywając ważną rolę w kształtowaniu polskiej inteligencji opozycyjnej - szczególne znaczenie miał esej pt. Kapłan i błazen, analizujący postawy inteligencji wobec władzy. Pierwszym tekstem Kołakowskiego skonfiskowanym przez cenzurę, a zarazem pierwszym, który zaczął funkcjonować poza oficjalnym systemem, był napisany w 1956 r. dla "Po Prostu" manifest pod nazwą „Czym jest socjalizm”.

W roku 1996 Leszek Kołakowski nagrał dla Telewizji Polskiej dziesięć mini wykładów poświęconych ważnym zagadnieniom filozofii kultury (m. in. władzy, tolerancji, zdradzie, równości, sławie, kłamstwu), wydane następnie w formie książkowej jako Dziesięć mini wykładów o maxi sprawach. W roku 1997, w dniu swoich siedemdziesiątych urodzin, został przez redakcję "Gazety Wyborczej" koronowany na "króla Europy Środkowej". Prace Kołakowskiego tłumaczone były na wiele języków i wydawane w wielu krajach. W roku 2004 jako Wybitna Osobistość Pracy Organicznej otrzymał nagrodę Złotego Hipolita.

Powrót na początek strony




XI Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze
Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego

To był dobry rok dla Towarzystwa...

Doroczne XI Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, jakie odbyło się w dniu 25 kwietnia 2009 roku w Poznaniu było kolejnym ważnym wydarzeniem dla całego środowiska Towarzystwa. Przede wszystkim dlatego, że w roku 2008 z wielkim powodzeniem kontynuowano projekt budowy w mieście Poznaniu Pomnika Hipolita Cegielskiego, a także kilka innych projektów jak m.in. projekt stypendiów dla niezamożnej młodzieży. Jeżeli chodzi o projekt „Pomnik” z zadowoleniem stwierdzono, że na koniec roku 2008 odnotowano ponad 1050 darczyńców indywidualnych oraz ponad 150 darczyńców korporacyjnych, co pozwoliło realizację projektu „Pomnik” doprowadzić do stadium finalnego i Pomnik Hipolita Cegielskiego będzie wzniesiony w Poznaniu w czerwcu 2009 roku. ( Na zdjęciu fragment Sali obrad. Od lewej w pierwszym rzędzie: b. rektor UAM – prof. dr hab. Stanisław Lorenc, obecny rektor UAM – prof. dr hab. Bronisław Marciniak, rzecznik prasowy Zakładów „H. Cegielski – Poznań S.A. – red. Bolesław Januszkiewicz, prawnuczka Hipolita Cegielskiego, Honorowa Członkini Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielska-Doerfer oraz Wybitna Osobistośc Pracy Organicznej, Honorowy Czlonek Towarzystwa – prof. dr hab. Andrzej Kwilecki.)

Skoro mowa o dalszych projektach Towarzystwa już na rok 2009 to wspomnieć należy m.in. o projekcie wydania książki „Hipolit Cegielski – Pomnik i Jego dzieło”, kontynuowanie w 2009 r. nadawania Godności Wybitnych Osobistości Pracy Organicznej i Statuetki Złotego Hipolita wybitnym Polakom, nadawanie Godności „Przyjaciel Polski i Polaków” osobom zagranicznym zasłużonym dla Polski, rozwijanie Klubu Młodych Pozytywistów, tworzenie „Funduszu Stypendialnego im. Hipolita Cegielskiego” w celu przyznawanie stypendiów studentom z niezamożnych rodzin. ( Na zdjęciu: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król – z lewej - wręcza Honorową Statuetkę Hipolita Liderowi Pracy Organicznej – rektorowi UAM, prof. dr hab. Bronisławowi Marciniakowi.)

Walne Zebranie Sprawozdawczo-Wyborcze w czasie trwania dokonało wyborów nowego zarządu i prezydenta. W tajnym głosowaniu prezydentem Towarzystwa został wybrany ponownie dr Marian Król. Wybrany ukonstytuował się też nowy zarząd. Jeżeli chodzi o wydarzenia towarzyszące Walnemu Zebraniu to należy wymienić nadanie godności Lidera Pracy Organicznej i Statuetek Honorowego Hipolita rektorowi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. dr hab. Bronisławowi Marciniakowi oraz wiceprezesowi, dyrektorowi handlowemu Zakładów „H. Cegielski – Poznań S.A.” – Andrzejowi Stepczyńskiemu, a także nadanie Członkostwa Honorowego Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – laureatowi Złotego Hipolita 2003, Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej, prof. dr hab. Andrzejowi Kwileckiemu. ( Na zdjęciu: prawnuczka Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielska-Doerfer gratuluje Andrzejowi Stepczyńskiemu wyróżnienia Godnością Lidera Pracy Organicznej. Obok stoi przewodniczący Kapituły Honorowego Hipolita – prof. dr hab. Józef Orczyk, w głębi – prezydent Towarzystwa – dr Marian Król.)

Rok 2008 był dobrym okresem w działalności Towarzystwa. Walne Zebranie wyraziło wolę dalszego dynamicznego rozwijania licznych sygnalizowanych projektów, dziękując ustępującemu zarządowi za dotychczasową, pełną poświęcenia prace społeczną. (gg)

Powrót na początek strony




 

Srebrny Medal „Labor Omnia Vincit”
dla red. Grażyny Banaszkiewicz

Grażyna BanaszkiewiczW dniu 18 lutego 2009 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dokonała się uroczystość odznaczenia red. Grażyny Banaszkiewicz Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” przyznanym jej przez Prezydenta Towarzystwa za całokształt jej dotychczasowej działalności publicystycznej i telewizyjnej. Kameralna uroczystość w Sali im. Hipolita Cegielskiego zgromadziła przyjaciół Laureatki – artystów, dziennikarzy oraz członków jej rodziny, a także członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego z Prezydentem Towarzystwa – dr Marianem Królem na czele, który osobiście udekorował Laureatkę przyznanym jej medalem, oraz wręczył jej okolicznościowy dyplom.

Red. Grażyna Banaszkiewicz nie kryła wzruszenia faktem uhonorowania jej osoby i jej pracy w obszarze upowszechniania kultury. W tej bowiem dziedzinie red. Grażyna Banaszkiewicz specjalizuje się już od ponad trzydziestu lat pracując w Telewizji Poznańskiej i współpracując z innymi mediami. Publikowane jej recenzje z wystaw artystycznych, spektakli teatralnych i zrealizowane przez nią liczne reportaże telewizyjne, zawsze cieszyły się wielkim uznaniem dla jej kompetencji, rzetelności dziennikarskiej i obiektywizmu. Red. Grażyna Banaszkiewicz nadal aktywna i twórcza, w ostatnim czasie wiele uwagi poświęcała również opisywaniu obecności polskich artystów zagranicą, ich udziałowi w wystawach i wernisażach artystycznych. (jag)

Grażyna Banaszkiewicz pracę dziennikarską, skoncentrowaną na problematyce kulturalnej, rozpoczęła od współpracy z prasą codzienną Poznania w 1972 r. Od 1974 roku do 1981 była etatowo związana z ukazującym się wówczas w Poznaniu magazynem ilustrowanym "TYDZIEŃ". Od 1979 do 1981, następnie od 1985 do chwili obecnej w Telewizji Polskiej S.A. W latach 1982-1985 współtworzyła tygodnik "Wprost", publikując w nim m.in. autorskie rozmowy z ludźmi kultury i polityki. Współpracowała z kilkoma tytułami ogólnopolskiej prasy kulturalnej (m.in. "Życie Literackie", "Przekrój", "Szpilki", "ARTeon").

Grażyna Banszkiewicz jest autorką publikacji "Rozumieć sztukę" (MEN 1995) – książka wydana jako dodatek do kaset z programami edukacyjnymi. Współautorką, wraz z Jerzym Unierzyskim, albumu "POZNAŃ" (Wyd. "Kontra" 2000). Jest współtwórczynią PARKU SZTUKI w Baranowie k. Poznania. W latach 1990-1996 i 2002-2005 była organizatorką ogólnopolskich, (w dwóch ostatnich edycjach międzynarodowych) wystaw z cyklu "Paleta Erosa".

Na antenie TVP3-Poznań red. Banaszkiewicz była autorką kolejno: "Magazynu Kulturalnego" (1985-1996), "Co dobrego w Poznaniu?" (2000-2002), magazynu "Afisz" (2003-2004), a także wielu reportaży społeczno-kulturalnych, w tym reportażu "Polska -Niemcy - Europa" o 60-leciu Instytutu Zachodniego. Na antenie TVP3 współpracowała też z ogólnopolskim programem kulturalnym "Regiony Kultury" (2002-2005).

Jako autorka magazynu naukowego "EUREKA" (2003), ukazywała sylwetki poznańskich naukowców – profesorów: Jacka Fisiaka, Bohdana Gruchmana, Jacka Juszczyka, Hanny Kočki-Krentz, Andrzeja Komosy, Lecha Krzyżaniaka, Andrzeja B. Legockiego, Andrzeja Mackiewicza, Marka Świtońskiego, Jana Węglarza. Była współredagującą produkowanych na antenę PTV3 w Studiu Akademickim UAM programów "Kwadrans Akademicki" (2005-2006). Redagowała Magazyn Akademicki "INDEKS" (PTV3 2007-2008). Od 2005 r. realizuje reportaże z wydarzeń kulturalnych i naukowych w cyklu TVP3 "OKNO NA WIELKOPOLSKĘ", współpracuje z programem "Wokół Wielkiej Sceny" (TVP1, TVP Kultura). Od 2006 r. autorka omówień wydarzeń kulturalnych i felietonów na stronie internetowej www.europartner.com.pl i www.naturalnie.com.pl. ( Źródło: Wikipedia )

Powrót na początek strony




 

Złoty Medal „Labor Omnia Vincit”
dla redaktora de Mezera

W dniu 3 lutego 2009 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w reprezentacyjnej Sali Kominkowej Hipolita Cegielskiego odbyła się niecodzienna uroczystość, która zgromadziła kilkudziesięciu poznańskich dziennikarzy pragnących wziąć udział w ceremonii udekorowania Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” – przyznawanym przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – redaktora-seniora Witolda de Mezera w rocznicę Jego 85 urodzin. Wysokie, prestiżowe wyróżnienie Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” Dostojnego Jubilata było wyrazem uznania dla redaktora de Mezera za Jego twórczą pracę w mediach wielkopolskich, ale także za postawę obywatelską i wierność zasadom patriotycznym i etycznym. Udekorowania redaktora de Mezera Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” dokonał osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, składając Jubilatowi gratulacje i podkreślając Jego zasługi.

Po momencie dekoracji Jubilata, zebrani dziennikarze gremialnie składali Mu życzenia i gratulacje, kwiaty i symboliczne upominki. Nie zabrakło też gratulacji od dziennikarzy warszawskich, które przekazał Jubilatowi reprezentant warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy RP. W dalszej części uroczystości, przy filiżance kawy, długo trwały rozmowy z Jubilatem poświęcone wspomnieniom o wspólnej pracy w trudnym zawodzie dziennikarskim.

Oto pamiątkowe zdjęcia z uroczystości. Na pierwszym zdjęciu Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król (z lewej) prezentuje Złoty Medal „Labor Omnia Vincit” przyznany redaktorowi de Mezer. Na zdjęciu drugim redaktor de Mezer już udekorowany Złotym Medalem przyjmuje gratulacje od zebranych dziennikarzy. ( Foto: Archiwum )

A oto sylwetka Dostojnego Jubilata:

Witold de Mezer urodził się 2 lutego 1924 r. w Warszawie. Do Poznania przybył z ojcem, który jako absolwent Politechniki Warszawskiej, z zaliczonymi częściowo studiami w Kijowie, w roku 1926 podjął obowiązki inż. budownictwa. Od tego czasu rodzina de Mezerów związała się z Poznaniem na stałe.

Podczas hitlerowskiej okupacji cała rodzina de Mezerów została zmuszona do opuszczenia Poznania. Pozbawiono ich wszelkiego dorobku rodzinnego, skierowano do ciężkiej pracy w Lublinie, co równało się z walką o przetrwanie. Mimo ciągłego zagrożenia Witold de Mezer uczęszczał z braćmi na tajne nauczanie, angażował się w akcje ruchu oporu. Rodzina de Mezer’ów szczęśliwie przetrwała wojnę.

Podczas okupacji Witold de Mezer ukończył dwuletnią szkołę handlową dla pracujących. Był zatrudniony najpierw jako ekspedient w sklepie spożywczym, a później jako magazynier w niemieckiej firmie handlującej końmi i mięsem. To były zajęcia oficjalne, potajemne natomiast, w towarzystwie kolegów z Armii Krajowej, ukończył program licealny, a potem - po zaprzysiężeniu wojskowym odbył kurs podchorążych.

W 1943 roku 19-letni Witold de Mezer ukończył konspiracyjne szkolenie jako kapral podchorąży. Przed konspiracyjnym egzaminem dojrzałości Niemcy skierowali go do przymusowej służby budowlanej w obozie pracy. Pobyt tam nie ograniczył mu jednak współpracy z AK. Przez rok na budowie lubelskiego węzła obserwował ruch kolejowy przekazując do AK informacje o transportach okupanta. Krótko przed nadejściem frontu wyzwoleńczego udało się Witoldowi de Mezer uciec z obozu.

Po wkroczenia wojsk radzieckich do Lublina, w lipcu 1944 roku, oddziały AK w znacznej części się ujawniły; od razu podejmowały służby patrolowe w celu wyszukiwania ukrywających się i stawiających opór Niemców, ale niebawem zaczęło się wyłapywanie młodych ludzi podejrzanych o udział w AK. W tej sytuacji z dwoma starszymi braćmi Witek postanowił zgłosić się ochotniczo do wojska, do II Armii Wojska Polskiego. Status ochotnika dał im szansę wyboru jednostki. I tak Witold de Mezer trafił do 6. Samodzielnego Batalionu Samochodowego, z którym przejechał szlak bojowy z Siedlec na Podlasiu aż do Naestadt pod Dreznem, w którym świętował zakończenie wojny.

W maju 1945 jego jednostka była już w kraju i zatrzymała się w Kicinie pod Poznaniem. Kwatermistrz de Mezer rozliczał się pilnie z armią, by znaleźć się w swoim ukochanym Poznaniu. Uzyskał pozwolenie na naukę, jako ekstern został dopuszczony do pierwszej powojennej matury w poznańskim liceum handlowym. Egzamin dojrzałości dał mu przepustkę do Wyższej Szkoły Handlowej do rozpoczęcie studiów, a później do podjęcie pracy w Zakładach Przemysłu Metalowego Hipolita Cegielskiego w Poznaniu.

Jednak pod koniec lat 50 jego sytuacja nieco się skomplikowała, gdy w HCP podjęto tzw. produkcję specjalną. Związane to było z weryfikacją pracowników, podczas której ujawniono, Witold de Mezer jest byłym AK-owcem, i do tego bezpartyjnym. Dobra opinia kolegów oraz uznanie w oczach dyrekcji HCP pomogły – za porozumieniem stron – przenieść Witolda do Zjednoczenia Przemysłu Mięsnego, gdzie na kolejne 6 lat podjął obowiązki kierownika wydziału inwestycyjnego.

Przed 50 laty, podczas Międzynarodowych Targów Poznańskich, jako reprezentant zakładów mięsnych, na spotkaniu biznesowym spotkał Zdzisława Kandziorę, redaktora naczelnego „Expressu Poznańskiego”, który pomógł mu w reporterskim starcie. Od września 1959 roku, aż do przejścia na emeryturę, trwał Jubilat w pracy dziennikarskiej. Dodatkowo redagował biuletyn „Miastoprojektu”. W latach 1972-1974 pracował w „Głosie Wielkopolskim” , a następnie trafił do redakcji Tygodnika Wojsk Lotniczych i Wojsk Obrony Powietrznej Kraju „Wiraże”, gdzie pełnił obowiązki sekretarza redakcji.

W „Wirażach” redaktor de Mezer pracował - z krótką przerwą - do roku 1990, aż do przejścia na emeryturę. W roku 1977 producent poznańskiego tarpana skusił go prowadzenia dwutygodnika pod tytułem „Życie FSR”. Gdy w roku 1981 nastąpiły zmiany w kierownictwie „Wiraży”, nowy redaktor naczelny zaproponował mu powrót do zespołu dziennikarskiego. Został sekretarzem redakcji (do roku 1987), a później w „Wirażach” na pół etatu jako redaktor literacki i korektor.

Redaktor de Mezer w Zarządzie Wielkopolskiego Oddziału Stowarzyszenia Dziennikarzy RP, działa w Zespole Starszych Dziennikarzy, pełniąc w nim funkcję przewodniczącego. Zacieśnił też więzi z AK-owskim środowiskiem „Knieje” w Okręgu Lubelsko-Podlaskim, ze Światowym Związkiem Żołnierzy AK. W roku 1991 został wybrany do Zarządu „Wielkopolska” Światowego Związku Żołnierzy AK i przez piętnaście lat był naczelnym redaktorem „Biuletynu Informacyjnego” tej organizacji.

Od wielu lat Witold de Mezer jest członkiem Zarządu Wielkopolskiego Oddziału Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Francuskiej, jako kontynuator przedwojennej działalności swego ojca. Społecznikowskie obowiązki nie omijały go przez wszystkie lata zawodowej aktywności. W Stowarzyszeniu Dziennikarzy RP przez trzy kadencje wybierano go na przewodniczącego Terenowego Sądu Dziennikarskiego. Działał w wielu klubach dziennikarskich: ekonomicznym, motoryzacyjnym, sportowym, turystycznym. Na zaproszenie Klubu Publicystów Morskich odbył trzymiesięczną podróż do Afryki Zachodniej.

Podczas 45 lat pracy redaktor Witold de Mezer otrzymał sporo odznaczeń zawodowych, regionalnych, państwowych i wojskowych. Do najważniejszych zalicza: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Armii Krajowej, medale „Za Odrę i Nysę”, „Za udział w walkach o Berlin”, srebrne odznaki Polskiego Związku Kolarskiego i Polskiego Związku Wędkarskiego.

Powrót na początek strony




 

Zmarł prof. dr hab. Wacław Wilczyński
- odszedł Wielki Polski Naukowiec

Wacław WilczyńskiZ wielkim żalem Prezydent, Zarząd i całe środowisko Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego informują, że w przeddzień Wigilii Bożego Narodzenia, w dniu 23 grudnia 2008 roku, w wieku lat 85 zmarł profesor dr hab. Wacław Wilczyński, laureat nagrody Złotego Hipolita 2003, Honorowy Członek Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, wybitny polski ekonomista, nauczyciel wielu pokoleń, autor wielu pozycji naukowych, niezwykły publicysta – popularyzator wiedzy ekonomicznej, dalekowzroczny, obdarzony charyzmą intelektualista i wizjoner gospodarczy. Odszedł jeden z tych polskich naukowców, których zastąpienie nie będzie możliwe. Do ostatnich swoich dni Profesor pracował twórczo. Przez wszystkie lata swojej działalności naukowej i dydaktycznej cieszył się niezmiennie sympatią, szacunkiem i uznaniem wśród naukowców, studentów i wszystkich, którzy mieli szczęście Go poznać. Profesor Wacław Wilczyński, niezmiernie twórczy pozostawił po sobie wielki spadek intelektualny dla ekonomistów polskich i zagranicznych, spadek, który owocować będzie nowym, nowatorskim spojrzeniem na gospodarkę globalną XXI wieku.

Żegnając ze smutkiem naszego Wielkiego Przyjaciela, Wybitną Osobistość Pracy Organicznej, Honorowego Członka Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego przypominamy życiorys tego Niestrudzonego Naukowca, Wielkiego Patrioty i Zacnego, Szlachetnego Człowieka. Cześć Jego pamięci! Żegnaj Profesorze!

Wacław Wilczyński, prof. dr. urodził się w 1923 roku. Pochodził z Wolnego Miasta Gdańska, ale jako dziecko i młodzieniec wychowywał się i studiował w Poznaniu. W czasie wojny był żołnierzem Armii Krajowej. Ukończył Akademię Handlową w Poznaniu. Już w latach 50-ych publikował teksty, oceniane wówczas jako "rewizjonistyczne" w stosunku do funkcjonującego systemu ekonomicznego. W latach 1968 -1970 był wykładowcą na katolickim uniwersytecie w Leuven (Belgia). Na przełomie lat 1970 i 1980 był konsultantem w pierwszym zespole reformatorskim Leszka Balcerowicza. Później był członkiem Rady Ekonomicznej przy rządzie Tadeusza Mazowieckiego. Od roku 1993 do roku 1997 stał na czele Rady Ekonomicznej przy prezesie Narodowego Banku Polskiego.

Profesor Wacław Wilczyński, nestor ekonomistów polskich, autor wielu publikacji naukowych, setek esejów i artykułów publicystycznych poświęconych tematyce ekonomicznej i gospodarczej, wniósł wielki wkład intelektualny w tworzenie się nowego porządku ekonomicznego w Polsce w okresie transformacji ustrojowej.

Profesor Wacław Wilczyński, który niedawno obchodził pięćdziesięciolecie pracy naukowej, powiedział z tej okazji: "Mój światopogląd ekonomiczny w dużej mierze ukształtowało to, że doktoryzowałem się u profesora Edwarda Taylora" i wypowiedź ta w pełni koresponduje z całą działalnością publiczną i popularyzatorską profesora, którego zdaniem, znajomość mechanizmów kierujących rynkiem jest w Polsce wciąż niewielka, a ludzie nie rozumieją sensu przeprowadzanych reform. Dlatego też od wielu lat Profesor popularyzował te mechanizmy nie tylko jako wykładowca akademicki, ale również jako felietonista opiniotwórczego tygodnika Wprost. Profesor Wacław Wilczyński swoje eseje ekonomiczne udostępniał również redakcji Europejskiego Magazynu Internetowego EuroPartner, wydawanego przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego.

Powrót na początek strony




 

Fundusz Budowy Pomnika Hipolita Cegielskiego
zanotował darczyńcę nr 1000!

Inicjatywa pobudowania i wzniesienia w Poznaniu Pomnika Hipolitowi Cegielskiemu, jaką podjęło w roku 2006 Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego spotkała się z wielkim poparciem Poznaniaków, Wielkopolan, ale i osób spoza naszego miasta i regionu. Zainicjowana zbiórka na Fundusz Budowy Pomnika przeszła najśmielsze oczekiwania. Z satysfakcją możemy poinformować, że na dzień 22 grudnia 2008 roku Fundusz Budowy Pomnika zasiliło finansowo ponad 145 firm i instytucji oraz 1000 darczyńców indywidualnych. Miłą niespodziankę sprawiła organizatorom Funduszu wpłata nr 1000, jaką wniosła lekarka z Warszawy, pani dr Barbara Jaworska, która nam powiedziała: „Pomnik Hipolita Cegielskiego jaki dzięki Towarzystwu Jego imienia stanie w stolicy Wielkopolski będzie symbolem odnawiania się w naszym społeczeństwie etosu pracy organicznej, szacunku dla przetwarzania aspiracji w dobra materialne służące wszystkim, będzie przypomnieniem pojęcia patriotyzmu gospodarczego, które także w ramach rynku globalnego ma pełną rację bytu. Chociaż nie jestem Wielkopolanką, całym sercem popieram dziedzictwo Hipolita Cegielskiego, człowieka, który unaocznił wielkie możliwości tkwiące w człowieku. Był bowiem nauczycielem, dziennikarzem, poetą, a w chwili potrzeby stał się twórcą przemysłu. Dzisiaj Jego nazwisko jest znaną w świecie polską marką, taką jak marka „Wedel”, „LOT” czy „Orbis”. Hipolit Cegielski zasłużył sobie na Pomnik” . Piękne słowa polskiej lekarski ze stolicy Polski – z Warszawy - niezwykle wzbogacają jej dar na Fundusz Budowy Pomnika. Dziękujemy!

W czerwcu 2009 roku Pomnik Hipolita Cegielskiego upiększy panoramę miasta Poznania. Zaprojektowany i wykonany przez wybitnego poznańskiego rzeźbiarza Krzysztofa Jakubika będzie też wydarzeniem kulturalnym jako kolejne dzieło sztuki udostępnione publicznie mieszkańcom Poznania, oraz turystom krajowym i zagranicznym. Mamy nadzieję, że zanim to się stanie, akces do Funduszu Budowy Pomnika zgłoszą kolejni darczyńcy...

Zainteresowanych zapraszamy na strony Internetowe poświęcone budowie Pomnika Hipolita Cegielskiego: www.pomnik-hipolita-cegielskiego.pl

Powrót na początek strony




 

„Złote Hipolity” zostały rozdane...

Tradycyjnie jak co roku, w dniu 29 listopada 2008 roku, w Poznaniu, w reprezentacyjnej, zabytkowej Białej Sali Urzędu Miasta Poznania odbyła się uroczystość rozdania Dyplomów Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz Statuetek Złotego Hipolita ośmiu tegorocznym laureatom wyróżnionym uchwałą Kapituły Złotego Hipolita działającej w ramach Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu. Nagroda Złotego Hipolita jest prestiżowym, honorowym wyróżnieniem, którym po kolejnych dorocznych edycjach szczyci się już 49 Wybitnych Osobistości Pracy Organicznej: naukowców, polityków, duchownych, twórców kultury i sztuki. ( Na zdjęciu: Statuetki Złotego Hipolita oczekują na Laureatów).

W listopadowej edycji przyznawania nagrody Złotego Hipolita laureatami zostali: prof. Henryk Burczyk, naukowiec w Instytucie Włókien Naturalnych w Poznaniu; Izabela Cywińska – reżyser teatralny i filmowy z Warszawy; prof. Andrzej Koszewski – muzykolog, kompozytor, wykładowca w Akademii Muzycznej w Poznaniu; prof. Jerzy Pawełkiewicz – biochemik, wykładowca w Uniwersytecie Przyrodniczym w Poznaniu; Władysław Pilawski – oficer-pułkownik pożarnictwa z Czarnkowa; ks. arcybiskup-senior Marian Przykucki ze Szczecina; prof. Tadeusz Rut – naukowiec, wynalazca w Instytucie Obróbki Plastycznej w Poznaniu; prof. Henryk Samsonowicz – historyk, członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk.( Na zdjęciu: Laureaci – od lewej: prof. Tadeusz Rut, arcybiskup Marian Przykucki, prof. Andrzej Koszewski, Izabela Cywińska i prof. Henryk Burczyk).

W laudacji odnoszącej się do wszystkich Dostojnych Laureatów przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita – prof. Andrzej Legocki w serdecznych, ciepłych słowach mówił o dokonaniach poszczególnych wyróżnionych osobistości, dziękował im za to, że swoją pracą, twórczością i zaangażowaniem społecznym zawsze byli wzorem dla nowych pokoleń Polaków, za to, że wnieśli wielki, cenny wkład w polską naukę, kulturę, sztukę.

Zgromadzona w Białej Sali publiczność wśród której byli: prawnuczka Hipolita Cegielskiego, honorowa członkini Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielska-Doerfer, włodarze miasta Poznania, województwa wielkopolskiego, parlamentarzyści, poznańska elita naukowa i kulturalna oraz młodzież akademicka i liczne media, zgotowała Laureatom serdeczną owację. Witając oklaskami każdego Laureata, kiedy odbierał Statuetkę Złotego Hipolita z rąk Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla i dyplom Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej z rąk prof. Andrzeja Legockiego – przewodniczącego Kapituły. (Na zdjęciu od lewej Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, prof. Tadeusz Rut w chwilę po otrzymaniu Statuetki Złotego Hipolita i Przewodniczący Kapituły – prof. Andrzej Legocki.).

W imieniu Laureatów za wyróżnienia podziękował ks. arcybiskup-senior Marian Przykucki, wygłaszając piękne okolicznościowe przemówienie. Oto treść tego wystąpienia Dostojnika Kościelnego:

„Proszę mi pozwolić, że na wstępie mojego wystąpienia przekażę wyrazy szacunku dla wszystkich Członków Towarzystwa imieniem Hipolita Cegielskiego z jego Prezesem Panem Dr. Marianem Królem oraz Przezacnej Kapitule Złotego Hipolita z Panem Przewodniczącym Prof. Andrzejem Legockim na czele, głównymi wspólnotami naszej dzisiejszej radości. Te same uczucia poważania kieruję ku wszystkim uczestnikom - Szanownym Świadkom dzisiejszego spotkania -wręczenia ośmiu szczęśliwcom statuetki „Złotego Hipolita" oraz nadania godności „Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej".

Jest takie łacińskie powiedzenie, które stwierdza: „Pectora dum gaudent patent" - „Serca, gdy się cieszą, otwierają się". Muszę się przyznać, iż bardzo się cieszę z tego wyróżnienia. Mam do tego liczne powody. Urodziłem się niedaleko Poznania. Tu zdałem maturę, tu ukończyłem Wyższe Seminarium Duchowne. Tu otrzymałem święcenia kapłańskie i biskupie. Od 1954 roku służyłem jako kapelan i sekretarz dwom Arcybiskupom: Walentemu Dymkowi i Antoniemu Baraniakowi. Przez siedem lat byłem biskupem pomocniczym w Poznaniu. I chociaż w roku 1981 opuściłem Poznań, posłany na Stolicę Biskupią Chełmińską, skąd po 11 latach przeszedłem jako pierwszy Arcybiskup Metropolita do Szczecina, to jednak zawsze czułem się Poznaniakiem. Przybywałem tu przy różnych okazjach.

Łączność z Wielkopolską była nieprzerwana. Stąd moja dzisiejsza radość i wdzięczność, że spotyka mnie takie wyróżnienie. Przekazanie statuetki „Złotego Hipolita" zmusza mnie do otwarcia serca, do wyrażenia wdzięczności Kapitule Złotego Hipolita oraz Towarzystwu imieniem Hipolita Cegielskiego. Wszedłem tym samym do wyjątkowej i szlachetnej wspólnoty, której przewodniczy Sługa Boży Jan Paweł II.

Uważam to za wyjątkowy, radosny zachwyt, że przybliżona mi została postać Hipolita Cegielskiego, którego 140-tą rocznicę śmierci obchodzimy. Hipolit Cegielski dla nas Wielkopolan był nie tylko przedsiębiorcą, ale również nauczycielem, filozofem, poetą, humanistą, dziennikarzem i organizatorem życia społecznego. Hipolit Cegielski był patriotą, człowiekiem, który wyprzedził swoją epokę, ukazał jak można łączyć postęp technologiczny i kulturę, naukę i sztukę oraz miłość do Ojczyzny.

Duch Hipolita Cegielskiego nadal żyje i inspiruje do działania dla dobra Ojczyzny, a szczególnie dla drogiego nam miasta Poznania. Ujawnił się on szczególnie podczas Powstania Poznańskiego w 1956 roku i nadal jest aktualny, gdy znajdujemy się w nowej sytuacji i stale zmieniających się warunkach. Ośmielam się stwierdzić, że duch Hipolita Cegielskiego pokrewny jest ze słowami Najwznioślejszego Odznaczonego, Sługi Bożego Ojca Świętego Jana Pawła II, wypowiedzianymi przed opuszczeniem Polski w 1979 roku: „...I dlatego - zanim stąd odejdę - proszę Was, abyście całe to duchowe dziedzictwo, któremu na imię „Polska", raz jeszcze przyjęli z wiarą, nadzieją i miłością - taką, jaką zaszczepia w nas Chrystus na chrzcie świętym, - abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się i nie zniechęcili, - abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy. Proszę Was, - abyście mieli ufność nawet wbrew każdej swojej słabości, abyście szukali zawsze duchowej mocy u Tego, u którego tyle pokoleń ojców naszych i matek j ą znajdowało, - abyście od Niego nigdy nie odstąpili, - abyście nigdy nie utracili tej wolności ducha, do której On „wyzwala" człowieka, - abyście nigdy nie wzgardzili tą Miłością, która jest „największa", która się wyraziła przez krzyż, a bez której życie ludzkie nie ma ani korzenia, ani sensu". (Jan Paweł II, Błonia Krakowskie 10 czerwca 1979 r.)

Tymi słowami, tak spokrewnionymi z duchem i działalnością Hipolita Cegielskiego, kończę moje przemówienie. Niech to wezwanie wyzwala naszą działalność dla dobra Ojczyzny i dla pomyślności oraz rozwoju naszego Drogiego nam Poznania.”

Wystąpienie arcybiskupa-seniora spotkało się z ogólnym aplauzem i gratulacjami dla sędziwego duchownego, któremu składano życzenia zdrowia i dalszej znakomitej kondycji. Po wystąpieniu arcybiskupa uroczystość uświetnił koncert Poznańskiego Tria Fortepianowego, którego uczestniczki wykonały jeden z utworów prof. Andrzeja Koszewskiego, Laureata Złotego Hipolita, co zostało przyjęte przez kompozytora z wielkimwzruszeniem. ( Na zdjęciu Poznańskie Trio Fortepianowe w składzie: Laura Sobolewska - fortepian, Anna Ziółkowska – skrzypce, Dagny Musielak – wiolonczela )

Uroczystość zakończyło spotkanie Laureatów z publicznością przy kawie i torcie oraz wspólna pamiątkowa fotografia Laureatów, organizatorów uroczystości oraz gości.


Na zdjęciu siedzą od lewej: ks. arcybiskup-senior Marian Przykucki, prof. Andrzej Koszewski, Zofia Cegielska-Doerfer, Izabela Cywińska, prof. Tadeusz Rut i prof. Jerzy Burczyk.

Powrót na początek strony




 

Zaczęło się od filmu...

Roger GrivelW Poznaniu w dniach od 12 do 16 czerwca br., przebywał jeden z głównych animatorów współpracy kulturalnej Polski i Francji, pan Roger Grivel, prezydent Instytutu France - Pologne w Lyonie. Jego czerwcowa wizyta w Polsce związana była z 40 rocznicą powstania tego Instytutu tak wiele znaczącego w stosunkach kulturalnych obu naszych narodów – Francji i Polski. Na mapie polskiej wizyty dostojnego Gościa stolica Wielkopolski – Poznań ma znaczenie szczególne, ponieważ przed laty to właśnie Poznań został wybrany na głównego partnera dla Instytutu w Lyonie. Z Poznaniem też z inicjatywy pana Rogera Grivela podpisano pierwsze umowy o współpracy miast bliźniaczych między obydwoma krajami. Zapoczątkowały one – jak pokazały wszystkie następne lata – owocną wymianę naukową między wyższymi uczelniami Polski i Francji, wymianę kulturalną, organizowanie stypendiów dla polskich studentów, a nawet wymianę sportowców.

Korzystając z okazji pobytu pana Rogera Grivel w Poznaniu o rozmowę z nim poprosił red. Marek Zaradniak nawiązując do wyświetlanego właśnie francuskiego filmu Dany Boona. Oto zapis tej rozmowy:

Marek Zaradniak: Na ekrany polskich kin trafił właśnie film Dany Boona "Jeszcze dalej niż północ". To jeden z najbardziej ostatnio interesujących francuskich filmów. Opowiada on o człowieku, który z Prowansji przenosi się na północ Francji, zmieniając swoje otoczenie i zarazem konfrontując różnice pomiędzy społecznościami i kulturami poszczególnych regionów. Czy Pana zdaniem ukazywanie tych różnic ma jakieś znaczenie ważne dla Francuzów i czy przyczynia się do popularyzacji Waszego kraju poza jego granicami?

Roger Grivel: Jeżeli chodzi o różnice pomiędzy ludźmi to wszystko tak naprawdę zależy od charakteru człowieka. Francuzi bardzo lubią mieszkańców północy, wśród, których mieszka bardzo dużo Polaków, którzy są postrzegani jako ludzie sympatyczni. Mieszkańcy północy mają w oczach pragnienie słońca, którego szukają podczas wakacji na południu. Film, o którym mówimy odniósł wielki sukces nie tylko we Francji, ale także w Niemczech, Belgii i Holandii i myślę, że odniesie go także w Polsce. Myślę, że dobrze służy promocji Francji, bo pokazuje naturę człowieka. Belgowie gdy obejrzeli go mówili, że jest to film o nich. Mam nadzieję, że Polacy odniosą takie samo wrażenie, ponieważ twórca filmu poruszył sprawy uniwersalne.

Marek Zaradniak: Pragnę teraz zapytać Pana o założony przez Niego Instytut Francja Polska, który za siedzibę wybrał Lyon. Czy Instytut działa tylko w rejonie Lyonu, czy może wybiega ze swoją działalnością na cały kraj?

Roger Grivel: Mamy oddziały w całej Francji. Również w Polsce działamy nie tylko w Poznaniu, ale w wielu innych miastach. Dzięki waszemu wsparciu swoje spektakle we Francji pokazywały na przykład poznański Teatr Wielki i Polski Teatr Tańca.

Marek Zaradniak: Czy promujecie państwo tylko kulturę wysokich lotów, czy może też sięgacie i po zjawiska kultury popularnej?

Roger Grivel: Działamy już ponad 40 lat. Wśród naszych odbiorców są robotnicy, urzędnicy, menedżerowie. Popularyzujemy kulturę taką jaką zaproponuje nam strona polska. Naszą specjalnością jest muzyka operowa, ale także filharmoniczna. Do Polski przyjeżdżają zarówno francuscy artyści, ale i biznesmeni zainteresowani współpracą z waszym krajem. Podkreślam jednak, że na pierwszym miejscu jest u nas zawsze kultura. Instytut założyłem wtedy gdy przyjechałem tu w 1966 roku z kamerą i nakręciłem film o odbudowującej się Warszawie. Pokazałem go polskim władzom i o dziwo zaakceptowano go. Uznałem, że skoro tak, to pora na nawiązywanie kontaktów. Przez 40 lat nie zajmowaliśmy się polityką chociaż po 1989 roku zarzucano mi, że miałem kontakty z władzami PRL, ale ja po prostu pomagałem polskim artystom. Nie znałem ani słowa po polsku, nie znałem tu nikogo, nie byłem ani lewicowy, ani prawicowy. Być może dlatego, że nie zajmowałem się polityką, nawet w czasie pamiętnego stanu wojennego w Polsce, nie odmówiono wyjazdu do Francji, do nas, żadnemu artyście, którego zaprosiłem.

Marek Zaradniak: Kto tym razem przyjechał z Panem do Poznania?

Roger Grivel: Przyjechała ze mną grupa malarzy prezentujących m.in. obrazy o tematyce napoleońskiej, ale także znany francuski cukiernik Marcel Bonniaud, który przez wiele lat współpracował z cukiernikiem poznańskim, panem Wojciechem Kandulskim, przyjechał ceniony francuski stylista Pierre Ekelezjan. A wcześniej prezentowaliśmy w Polsce m.in. operę z Lyonu i tamtejszych tancerzy. Pragnę dodać, że wszystko odbywa się bez jakiegokolwiek wsparcia finansowego ze strony rządowych bądź regionalnych władz francuskich. Prowadzę firmę informatyczną i wszystkie te imprezy finansuję jest z moich własnych środków.

Marek Zaradniak: Jest takie określenie "Europa we francuskim sosie". Co trzeba zrobić, aby Polska jeszcze bardziej była widoczna we Francji, a Francja w Polsce?

Roger Grivel: Konieczna jest nie tylko dobra wola, ale przede wszystkim wsparcie ze strony mądrych sponsorów. Współcześnie – ale było tak zawsze - nawet w czasach cesarstwa rzymskiego - kultura rozwijała się dzięki mecenasom. Być może teraz sięgniemy po fundusze unjjne.

Marek Zaradniak: W jaki sposób planuje Pan kontynuować swoje dzieło, poszerzać pole oddziaływania Instytutu dla lepszego przenikania się naszych kultur, umacniania związków pomiędzy ludźmi z naszych krajów, teraz już bez granic, paszportów i wiz?

Roger Grivel: Chociaż mam jeszcze wiele sił i zapału, pamiętam też, że mam już 85 lat i pora odejść na emeryturę. W tej chwili szukam godnego dla siebie następcy. Musi on być takim samym pasjonatem jak ja.

Dziękuję za rozmowę

Złoty Medal „Labor Omnia Vincit” dla Rogera Grivel

Z okazji pobytu w Poznaniu Pana Rogera Grivel prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – pan dr Marian Król wyróżnił Dostojnego Gościa przyznając Mu w imieniu Towarzystwa Złoty Medal „Labor Omnia Vincit”. Jest to kolejne wyróżnienie przyznane przez Towarzystwo temu wielkiemu przyjacielowi Polski i Polaków, bowiem 16 września 2002 roku otrzymał On Statuetkę Honorowego Hipolita, przyznawaną osobistościom zagranicznym w uznaniu ich działalności na rzecz utrwalania przyjaźni ich krajów z Polską.

Poniżej migawki fotograficzne z pobytu pana Rogera Grivel w Poznaniu:

Na zdjęciu pierwszym - pan Jerzy Błoszyk ( pierwszy z prawej) - Prezes Oddziału Instytutu France-Pologne w Poznaniu przystępuje do wręczania – w scenerii Opery Poznańskiej - panu Rogerowi Grivel Złotego Medalu „Labor Omnia Vincit” przyznanego Mu przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego. Na zdjęciu drugim przedstawiciele władz regionalnych Wielkopolski w chwile po otrzymaniu do pana Grivel pamiątkowych statuetek Instytutu w Lyonie. Od lewej: wicewojewoda wielkopolski – pan Przemysław Pacia, pan Roger Grivel, wicemarszałek województwa wielkopolskiego – pan Wojciech Jankowiak i pan Jerzy Błoszyk, prezes Oddziału Instytutu France-Pologne w Poznaniu.

Na zdjęciu pierwszym moment wręczenia pamiątkowych statuetek Instytutu France – Pologne w Lyonie polskim przyjaciołom. Od lewej pan Jerzy Błoszyk – prezes Oddziały Instytutu France-Pologne w Poznaniu, pan Roger Grivel, pan dr Marian Król – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego oraz jego małżonka, pani Danuta Król, polska wybitna artystka malarka, Na zdjęciu drugim fragment wernisażu artystów-malarzy z Lyonu, urządzony w foyer Opery Poznańskiej.

Powrót na początek strony




 

Statuetka Hipolita dla redakcji POLITYKI,
Srebrny Medal „Labor Omnia Vincit”
dla redaktora Jerzego Baczyńskiego

12 czerwca 2008 roku w redakcji opiniotwórczego tygodnika POLITYKA w Warszawie odbyła się kameralna uroczystość przekazania redakcji Statuetki Hipolita, wyróżnienia przyznanego zespołowi tego czasopisma przez Kapitułę powołana przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego oraz Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wyróżnienie POLITYKI Statuetką Hipolita to dowód uznania dla działalności dziennikarskiej i opiniotwórczej zespołu redakcyjnego, wpływu jaki POLITYKA wywiera na kształtowanie się polskiej kultury, kształtowanie postaw obywatelskich i utrwalanie zasad demokratycznych. Kapituła z uznaniem odniosła się też do inicjatyw podejmowanych przez POLITYKĘ, takich jak na przykład konkurs o Paszport Polityki i wiele innych. ( Na zdjęciu powyżej: redaktor Jerzy Baczyński ( z prawej ) w chwilę po przejęciu Statuetki Hipolita z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla ( z lewej ).

Przyznaną Statuetkę Hipolita z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, odebrał redaktor naczelny POLITYKI – dr Jerzy Baczyński, który w serdecznych słowach podziękował za przyznane wyróżnienie. Po wręczeniu Statuetki, dr Marian Król udekorował redaktora Baczyńskiego Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” przyznanym Mu przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w uznaniu jego zasług w kierowaniu redakcją i w uznaniu jego działalności publicystycznej.(gg)

(Na zdjęciu obok: redaktor naczelny POLITYKI – Jerzy Baczyński prezentuje dyplomy nadania obu wyróżnień: Statuetką Hipolita dla redakcji POLITYKI i Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” dla Niego, jako szefa zespołu redakcyjnego ).

Powrót na początek strony




 

Walne Zebranie Członków
Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego

W dniu 17 maja 2008 roku w Poznaniu odbyło się doroczne Walne Zebranie Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Jak wynika ze sprawozdania z działalności Towarzystwa, rok 2007 był kolejnym rokiem realizowania ważnych społecznie projektów Towarzystwa, wśród nich projektu „Budowa Pomnika Hipolita Cegielskiego”. Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król z satysfakcją podkreślił, że inicjatywa wystawienia w Poznaniu pomnika Hipolitowi Cegielskiemu spotkała się z niezwykle pozytywnym rezonansem społecznym, czego dowodem jest, że wsparło ją materialnie ponad 650 osobistości prywatnych darczyńców na Fundusz Budowy oraz ponad 100 firm i instytucji – darczyńców korporacyjnych. Dr Marian Król omówił też realizację tradycyjnych Konsumenckich Konkursów Jakości Produktów i Usług o godło „Najlepsze w Polsce” zwracając uwagę na fakt, że coraz liczniejsza grupa konsumentów wykazuje zainteresowanie tymi konkursami, a wyróżniane przedsiębiorstwa coraz chętniej zabiegają o promujące je godło. ( Na zdjęciu prezydium Walnego Zebrania. Od lewej: dyrektor biura zarządu Towarzystwa – Edmund Dudziński, prawnuczka Hipolita Cegielskiego. członkini honorowa Towarzystwa – Zofia Cegielska –Doerffer, prowadzacy obrady - Andrzej Fromberg i Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król.)

Wśród ważnych projektów dr Marian Król zwrócił uwagę na realizowany przez Towarzystwo przy współpracy z Wyższą Szkołą Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu projekt pod nazwą „Praca organiczna – wizytówka Wielkopolski? Historia i teraźniejszość”, obejmujący cykl odbywających się - od marca 2008 roku - w szkołach wielkopolskich wykładów prowadzonych przez wybitnych naukowców. W maju projekt dobiegł końca. Podsumowanie realizacji projektu odbędzie się podczas specjalnej konferencji w Poznaniu pod koniec października 2008. ( Na zdjęciu: Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król ( z prawej ) nie krył zadowolenia z dotychczasowej działalności Towarzystwa i planów na przyszłość. Na pierwszym planie makieta Pomnika Hipolita, który już w roku 2009 ozdobi stolicę Wielkopolski – Poznań, przypominając postać wybitnego patrioty, humanisty i rzecznika pracy organicznej, prekursora nowoczesnego polskiego przemysłu. )

Powrót na początek strony




 

Delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego
na ceremonii poświęcenia
Ołtarza Trzech Tysiącleci
Na Skałce w Krakowie

Na zaproszenie Jego Eminencji, Ks. Stanisława Kardynała Dziwisza - Metropolity Krakowskiego, Ojca Andrzeja Napiórkowskiego – Przeora Klasztoru Paulinow Na Skałce, w dniu 8 maja 2008 roku w ceremonii poświecenia Ołtarza Trzech Tysiącleci uczestniczyła delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla.

Ołtarz Trzech TysiącleciOłtarz Trzech Tysiącleci z figurami najważniejszych postaci z historii chrześcijaństwa w Polsce wzniesiono na dziedzińcu klasztoru O.O. Paulinów na krakowskiej Skałce. Ołtarz wzniesiony na dziedzińcu klasztoru nawiązuje do prezbiterium świątyni. Składa się z 7-metrowego filaru z płaskorzeźbami, które przypominają o sakramentach: chrztu, eucharystii i bierzmowania oraz z ustawionych półkoliście siedmiu filarów z wapienia, przed którymi umieszczono wykonane z brązu rzeźby. Są to postacie św. Stanisława, Jana Pawła II, św. Wojciecha oraz świętych związanych z Krakowem i zakonem paulinów: św. Jadwigi, św. Faustyny, św. Jana Kantego i o. Augustyna Kordeckiego.

Ołtarz, zaprojektowany przez zespół architektów pod przewodnictwem prof. Wincentego Kućmy, zajmuje powierzchnię ok. 1 tys. mkw. Posadzka i dojścia do niego wykonane zostały z wapienia, a zadaszenie będzie z białej wodoodpornej tkaniny. Przed ołtarzem przewidziano miejsca siedzące dla 500 osób. Budowę sfinansowała prywatna firma z Krakowa. Jak poinformował sponsor, inwestycja kosztowała kilka milionów złotych.

Ołtarz Trzech Tysiącleci jest budowlą wielofunkcyjną. Ojcowie Paulini chcą, by był wykorzystywany podczas odbywających się na Skałce m.in. koncertów. Pierwszym z nich było 8 maja 2008 roku „Credo” pod dyrekcją Krzysztofa Pendereckiego.

Podczas drugiego dnia pobytu w Krakowie ( 9 maja 2008 ), Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, oraz Dyrektor Biura Prezydialnego Towarzystwa – Edmund Dudziński byli gośćmi Przeora Klasztoru O.O. Paulinów Na Skałce – Ojca Andrzeja Napiórkowskiego. W czasie spotkania z Ojcami Paulinami – o czym już informowaliśmy w naszym dziale AKTUALNOSCI – Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król przekazał na ręce Ojca Przeora specjalną Statuetkę Hipolita „W uznaniu zasług w upowszechnianiu i umacnianiu wartości moralnych, patriotycznych, narodowych i etosu pracy organicznej w 700. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Św. Pawła Pierwszego Pustelnika ( 1308 – 2008 )”.

Poniżej migawki fotograficzne z pobytu delegacji Towarzystwa Na Skałce:

Na zdjęciu z lewej – Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król ogląda monumentalne dzieło Na Skałce – Ołtarz Trzech Tysiącleci. Na zdjęciu z prawej - przygotowania zespołu filharmoników, na stopniach Ołtarza, do odtworzenia „Credo” pod batutą Krzysztofa Pendereckiego.

Na zdjęciu do lewej – po wspaniałym wykonaniu „Credo” Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego ( z lewej ) gratulował Krzysztofowi Pendereckiemu – laureatowi nagrody Złotego Hipolita z roku 2001 – znakomitego wykonania „Credo”. Na zdjęciu z prawej – Przeor Klasztoru Na Skałce – Ojciec Andrzej Napiórkowski odbiera z rąk Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla specjalną Statuetkę Hipolita przyznaną przez środowisko organiczników w dowód uznania Klasztorowi Ojców Paulinów Na Skałce.

Powrót na początek strony




Zmarł nestor wielkopolskich naukowców...

Żegnamy Profesora Wincentego Pezackiego

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z głębokim żalem zawiadamia, że w poniedziałek, 21 kwietnia 2008 roku, w wieku 94 lat zmarł nestor wielkopolskich naukowców – profesor Wincenty Pezacki, Wybitna Osobistość Pracy Organicznej - Laureat Złotego Hipolita 2005. Nasze środowisko z bólem żegna tego wspaniałego Człowieka, wybitnego Wielkopolanina, nauczyciela wielu pokoleń polskich naukowców i twórcy doktryn naukowych, który do ostatnich dni swojego życia aktywnie interesował się nauką śledząc jej postępy w Polsce. Rodzinie Profesora Wincentego Pezackiego przekazujemy wyrazy serdecznego, szczerego współczucia. Będzie nam brakować naszego Profesora.

Prof. zw. dr Wincenty Pezacki urodził się 16 stycznia 1914 roku w Kcyni. Po ukończeniu szkoły podstawowej rozpoczął naukę w gimnazjum w Rydzynie. W 1938 roku ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim. W 1946 roku uzyskał doktorat z weterynarii. Habilitował się w 1954 roku, a w 1960 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Profesorem zwyczajnym został w 1968 roku. Był dziekanem Wydziału Przemysłu Rolnego w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi, później kierownikiem Katedry Technologii Mięsa, prodziekanem Wydziału Chemii Spożywczej Politechniki Łódzkiej. Po przejściu do Akademii Rolniczej w Poznaniu był m.in. kierownikiem Katedry Technologii Mięsa, dyrektorem Instytutu Technologii Żywności Pochodzenia Zwierzęcego, prodziekanem, a w latach 1961-69 prorektorem.

Prof. Wincenty Pezacki był twórcą polskiej szkoły technologii mięsa rzeźnego, był członkiem Polskiej Akademii Nauk, a od 1984 roku emerytowanym profesorem i dr h.c. Prof. Wincenty Pezacki w czasie swojej kariery naukowej opublikował ponad 350 prac z zakresu biofizyki, biochemii i mikrobiologii wędlin surowych oraz dotyczących innej problematyki badawczej, m.in. podręczniki akademickie był autorem wielu patentów. Profesor Wincenty Pezacki był inicjatorem powstania Muzeum Gospodarki Mięsnej w Sielinku i doprowadził do jego założenia i otwarcia.

Profesor dr hab. Wincenty Pezacki żywo interesował się zawsze miejscowością swojego pochodzenia - Kcynią i jej mieszkańcami. Był członkiem i założycielem Fundacji Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym.

Zmarły Profesor uhonorowany był licznymi odznaczeniami państwowymi i nagrodami, dwukrotnie wyróżniony był akademickimi tytułami Doktora Honoris Causa.

Powrót na początek strony




Medal „Labor Omnia Vincit”
dla wicepremiera Waldemara Pawlaka

7 kwietnia 2008 r., na zaproszenie JM Rektora Akademii Ekonomicznej w Poznaniu uczelnię odwiedził wicepremier RP, minister gospodarki - Waldemar Pawlak. Program wizyty Premiera obejmował m.in. wygłoszenie wykładu otwartego pt. „Aktualne problemy gospodarki Polski” skierowanego do społeczności akademickiej uczelni. Dyskusja po wykładzie dotyczyła problematyki rozwoju polskiej gospodarki oraz związanych z nim wyzwań dla środowiska akademickiego. ( Na zdjęciu: moment wręczania premierowi Pawlakowi Medalu „Labor Omnia Vincit”. Od lewej: rektor Akademii Ekonomicznej – prof. dr hab. Witold Jurek, premier Waldemar Pawlak i prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr. Marian Król).

Podczas wizyty Premier spotkał się również z przedstawicielami znaczących firm z Wielkopolski zrzeszonych w Klubie Partnera AEP. Firmy te stanowią ważne ogniwo cyklu innowacyjnego pomiędzy nauką i praktyką gospodarczą. Współorganizatorem tego spotkania była Wielkopolską Lożą Business Centre Club. Szczególnie miłym akcentem pobytu premiera Pawlaka w Akademii Ekonomicznej było udekorowanie go Medalem „Labor Omnia Vincit” przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla.

Medal „Labor Omnia Vincit” jest przyznawany przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego osobistościom, które swoją pracą przyczyniają się do rozwoju gospodarki, nauki i kultury polskiej, są reprezentantami nieformalnego, obywatelskiego ruchu na rzecz pracy organicznej.

Powrót na początek strony




Złoty Hipolit dla Magdaleny Abakanowicz

Kiedy w końcu ubiegłego roku odbywała się w Poznaniu uroczystość wręczania Wybitnym Osobistościom Pracy Organicznej statuetek Złotego Hipolita przyznanych przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego, wśród dostojnych Laureatów zabrakło Magdaleny Abakanowicz, która z powodu złego stanu zdrowia nie mogła przybyć do Poznania, aby odebrać przyznaną jej Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i przejąć z rąk Prezydenta Towarzystwa statuetkę Złotego Hipolita. Przedłużająca się niedyspozycja Pani Abakanowicz spowodowała, że akt przekazania jej nagrody Złotego Hipolita dokonało się dopiero w dniu 22 lutego bieżącego roku, w Warszawie, w rezydencji Pani Abakanowicz. Przekazania tej wybitnej, światowej sławy artystce przyznanych jej wyróżnień doskonal osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, w obecności dyrektora Gabinetu Prezydenta Towarzystwa – Edmunda Dudzińskiego. Wzruszona Laureatka serdecznie podziękowała za nagrodę Złotego Hipolita i z zainteresowaniem przyjęła informację o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, szczególnie tej dotyczącej wspierania polskiej kultury.

Poniżej w skrócie nota biograficzna polskiej artystki:

Magdalena Abakanowicz - urodzona w 1930 roku na wsi Falenty w rodzinie obywateli ziemskich. Po wojnie i rewolucji ukończyła w 1954 roku studia na na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, od 1979 profesor w PWSP w Poznaniu. Szukając własnej rzeczywistości maluje wielkowymiarowe gwasze na papierach i płótnach. Chce czuć się nimi otoczona, odgrodzona od nieprzyjaznej, trudnej codzienności braku własnego miejsca. W swojej twórczości zwróciła się ku technice tkactwa, która interpretowana i modyfikowana powinna dać jej materię organiczną, giętką z której mogłaby zeszywać kształty trójwymiarowe. W braku materiału zbierała stare liny, tworzyła własną technikę ich splatania.

Tworzyła powierzchnie o głębokich reliefach i strukturach, wypukłych otworach i pęknięciach. Kształtowała z nich monumentalne obiekty dostosowane do rozpięcia w przestrzeni. Zaletą tych niezwykłych rzeźb była ich miękkość i możliwość zwinięcia każdej formy w pakunek. Satysfakcję dawało jej tworzenie wyobrażonego obiektu od jego początku w każdym calu zależnego od woli i wyobraźni autorki. Za swoje dzieła Magdalena Abakanowicz otrzymała nagrodę Biennale Sztuki w Sao Paolo. Wystawiała w muzeach Europy, potem Ameryki, Australii, Japonii, Każda jej wystawa była tworzonym przez nią odrębnym dziełem, budowaniem nowej przestrzenie i nowych form z już istniejących.

W swych odczytach wygłaszanych na kongresach i uniwersytetach mówiła:.." Gromada ludzi czy ptaków, owadów czy liści to tajemniczy zbiór wariantów pewnego wzoru, zagadka natury nie znoszącej dokładnych powtórzeń czy nie mogącej ich dokonać, tak jak ręka człowieka nie potrafi powtórzyć własnego gestu. Zaklinam to niepokojące prawo wprowadzając moje nieruchome stada w ten rytm". Obserwując ludzi, widzi zachowania tłumu, który na komendę wielbi lub nienawidzi, jak bezgłowy organizm.

W 1980 roku na Biennale w Wenecji wystawą indywidualną w Polskim Pawilonie zwróciła na siebie uwagę światowej krytyki. Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża zorganizowało Magdalenie Abakanowicz| wystawę indywidualną. Potem nastąpiła retrospektywa w głównych muzeach Ameryki. Metropolitan Museum w Nowym Jorku zorganizowało pokaz Jej prac.

Artystka pragnie widzieć swoje dzieła w przestrzeni otwartej wobec światła i krajobrazu, szukając jedności, tworząc przestrzenie kontemplacji. Powstaje w 1985 "Katarsis" w Spazi d'Arte, Giuliano Gori, we Włoszech. Jest to pole zaludnione rzędami 33 figur z brązu, około 3 m wysokości. W 1987 realizuje na pustyni Negev rzeźbę dla Israel Museum w Jerozolimie z kamienia horyzontalnych kamieniołomów. Są to kręgi ważące około 12 ton ustawione w nieregularnym rzędzie na skarpie terenu Ogrodu Rzeźby. W 1988 roku dla Parku Olimpijskiego w Seulu stworzyła na miejscu 10 monumentalnych, metaforycznych głów zwierzęcych odlanych w brązie w koreańskich odlewniach. Nie mając w Polsce odlewni pracuje również w odlewniach we Włoszech, Ameryce, Japonii, Niemczech.

Do przestrzeni kontemplacji zaliczyć należy powstałą w 2000 roku "Przestrzeń Nieznanego Wzrostu", zbudowaną z betonu kładzionego ręcznie: 22 cztero - i pięciometrowej wysokości kształty podobne stogom siana czy głazom polodowcowym. Stoją w lesie niedaleko Wilna jakby od zawsze. Oraz "Przestrzeń Kamienia", 2002, dla Grounds for Sculpture w Hamilton koło New Jersey w Ameryce, 22 bloki granitowe o spękanych strukturach. Zmieniła swą rzeźbę z obiektu w przestrzeń. Niezależnie powstają duże grupy figuralne będące potrzebą zaklęcia istniejącego groźnego tłumu.

Magdalena Abakanowicz mieszka i żyje w Polsce, jednocześnie realizując swoje wizje w wielu krajach. Artystka otrzymała wiele nagród i wyróżnień. Honorowe Doktoraty wielu uczelni, Honorowe Członkostwa wielu Akademii artystycznych, posiada wiele odznaczeni państwowych.

Powrót na początek strony




Odszedł nestor poznańskiego dziennikarstwa
Lider Pracy Organicznej – Zdzisław Beryt

21 stycznia 2008 roku zmarł w wieku lat 85 Zdzisław Beryt, dziennikarz i publicysta tematyki kulturalnej, nestor poznańskich dziennikarzy. Przez całe swoje pracowite życie związany był z prasą poznańską, z Gazetą Poznańską od 52 lat, niemal od samego początku jego kariery dziennikarskiej. Przeszedł wszystkie szczeble "wtajemniczenia" dziennikarskiego, był świadkiem wszystkich przemian zachodzących w polskiej prasie, również ostatniej rewolucji technologicznej, określanej w skrócie "od linotypu do komputera". Był swego rodzaju instytucją kulturalną. Żadne wydarzenie kulturalne nie odbyło się bez jego obecności. Pilnie obserwował i opisywał wydarzenia teatralne, muzyczne, interesował się sztukami plastycznymi. Jego felietony, recenzje i artykuły wpisały się trwale w opinii publicznej, kształtowały odbiór kultury. Był życzliwym i przyjaznym człowiekiem. Ufnym i dobrem. W ostatnich latach, już w Głosie Wielkopolskim – po połączeniu Gazety Poznańskiej i Głosu Wielkopolskiego - każdego dnia wspierając się na lasce, lekko pochylony, zjawiał się w redakcji i siadał przy swoim komputerze wzbudzając podziw młodszych koleżanek i kolegów oddaniem dziennikarskiej pasji. W czasie swojego pracowitego życia otrzymał wiele nagród dziennikarskich, dyplomów, orderów i medali. W roku 2003 w uznaniu jego pracy i twórczości Kapituła Honorowego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego uhonorowała redaktora Zdzisława Beryta godnością Lidera Pracy Organicznej i statuetką Honorowego Hipolita. Był naszym przyjacielem i teraz będzie nam Go bardzo brakować.

Powrót na początek strony




Zmarł Jerzy Kawalerowicz – wybitny twórca filmowy
Laureat nagrody Złotego Hipolita z roku 2001

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego ze smutkiem zawiadamia, że - jak w specjalnym komunikacie poinformowało Stowarzyszenie Filmowców Polskich - w dniu 27 grudnia 2007 roku, w Warszawie, w wieku 85 lat zmarł Jerzy Kawalerowicz - wybitny reżyser i scenarzysta, doktor honoris causa, twórca 17 filmów fabularnych, Laureat nagrody Złotego Hipolita z roku 2001. Jerzy Kawalerowicz urodził się 19 stycznia 1922 roku w miejscowości Gwoździec na Ukrainie. W latach 1946 - 1949 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W trakcie studiów, w roku 1946 odbył Kurs Przygotowania Filmowego. Od tego czasu rozpoczęła się wielka kariera tego artysty, który stał się współtwórcą słynnej "polskiej szkoły filmowej", legendą polskiego kina.

Kawalerowicz wyreżyserował 17 filmów fabularnych. Pierwsze filmowe kroki stawiał jako asystent reżysera, m.in. na planie "Zakazanych piosenek" (1947) Leonarda Buczkowskiego. Jako reżyser zadebiutował w roku 1951 filmem "Gromada" - dramatem o wielkiej wymowie społecznej. Kolejne filmy Kawalerowicza to m.in. "Celuloza" (1954) - ukazująca konflikty przedwrześniowej Polski poprzez losy chłopca, którego głód wypędza z rodzinnej wsi; oraz "Pociąg" (1959) - opowieść o tęsknocie uczuć, której głównymi bohaterami są Jerzy i Marta przypadkowo spotykający się w pociągu.

W 1960 roku Kawalerowicz wyreżyserował film "Matka Joanna od Aniołów", na motywach opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, kultowy obraz polskiego i światowego kina.

W roku 1966 reżyser zekranizował "Faraona" Bolesława Prusa, uzyskując dla filmu nominację do Oscara. W następnych latach wyreżyserował m.in. filmy: "Śmierć prezydenta" (1977) i "Austeria" (1982). W roku 2001 Kawalerowicz dokonał ekranizacji "Quo vadis" według powieści Henryka Sienkiewicza, tworząc wielką panoramę wydarzeń antycznych. W jego filmach występowali wszyscy najwybitniejsi polscy aktorzy.

W uznaniu jego twórczości, Jerzy Kawalerowicz otrzymywał wiele nagród na światowych festiwalach filmowych, a w Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi, w mieście wielkiej wytwórni filmowej i słynnej szkoły filmowej, w roku 1998 odsłonięto gwiazdę Kawalerowicza. Reżyser otrzymał też dwa prestiżowe doktoraty honoris causa - paryskiej Sorbony ( w roku 1998 ) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi ( w roku 2000 ). W 2005 roku otrzymał Jerzy Kawalerowicz Polską Nagrodę Filmową Orła za osiągnięcia życia.

Jerzy Kawalerowicz zapisał się złotymi zgłoskami w historii kultury polskiej, a z jego artystycznego dorobku czerpać będą wszystkie następne pokolenia filmowców. Odszedł artysta wielkiej wrażliwości, wielkiego talentu i wielkiego serca. Pozostawił po sobie wielkie dzieło.

Cześć Jego Pamięci!

Powrót na początek strony




Zarząd Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego
ocenił postęp zbiórki funduszy na pomnik...

Podczas ostatniego w tym roku posiedzenia Zarządu Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, które odbyło się w Poznaniu w dniu 18 grudnia 2007 roku pod przewodnictwem Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla, oceniono postęp prac nad realizacją projektu budowy w stolicy Wielkopolski pomnika Hipolita Cegielskiego. Stwierdzono, że wszelkie prace przygotowawcze posuwają się zgodnie z założeniami. Szczególnie pokreślono duże zaangażowanie społeczeństwa, które poparło ideę budowy pomnika i wzięło udział w zbiórce funduszy na ten cel. Według stanu na dzień posiedzenia Zarządu darowizny na fundusz budowy pomnika przekazało już ponad 90 instytucji, firm i organizacji, a poza tym fundusz zasiliło ponad 400 darczyńców indywidualnych. Zarząd Towarzystwa z zadowoleniem przyjął do wiadomości, że darczyńcami są nie tylko Wielkopolanie, ale osoby z innych regionów kraju, co świadczy o żywotności legendy Hipolita Cegielskiego i przywiązania do idei pracy organicznej, której rzecznikiem był Cegielski.(g)

Powrót na początek strony




Święto dobrej firmy
i Godność Lidera Pracy Organicznej dla jej szefa...

Spółka PBG SA, zgodnie z tradycją, od początków jej istnienia co roku obchodzi swoje największe firmowe święto – Barbórkę. To święto, podczas którego, dziękując wszystkim za współpracę i odpowiedzialność podsumowujemy mijający rok. Naszej uroczystości towarzyszy też inna piękna tradycja, mianowicie wyróżnianie pracowników firmy za bardzo dobrą organizację pracy, ambicję, cenne pomysły, zaangażowanie czy inicjatywę. Podczas corocznej gali wyróżnieni otrzymują statuetki AS PBG SA i mamy niepowtarzalną okazję do wspólnej radości z sukcesów kolegów i koleżanek. W tym roku największą naszą radością było przyznanie tego tytułu prezesowi Jerzemu Wiśniewskiemu. Jesteśmy z niego dumni, bo to wielka i niepowtarzalna osobowość, a wszystkie sukcesy firma osiąga dzięki jego nowatorskim pomysłom i odwadze.

Inny zaszczytny tytuł - Godność Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę Honorowego Hipolita podczas naszej Barbórki wręczył Jerzemu Wiśniewskiemu prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu – dr Marian Król, wyrażając uznanie dla osiągnięć PBG SA i talentów menedżerskich prezesa firmy. „Środowisko poznańskie dostrzega i docenia w naszej sferze gospodarczej zarówno takie dobre firmy jak PBG SA, jak i takich wybitnych ludzi jak prezes Jerzy Wiśniewski” – powiedział dr Marian Król.

Spółka PBG jest liderem wśród największych polskich budowlano-inżynieryjnych Grup Kapitałowych. www.pbg-sa.pl

( Na zdjęciu: prezes PBG SA – Jerzy Wiśniewski odbiera Honorową Statuetkę Hipolita oraz Dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla ( z lewej )w obecności dyrektora biura prezydialnego Towarzystwa – Edmunda Dudzińskiego ( z prawej ). (Foto: Archiwum )

Powrót na początek strony




Medale „Labor Omnia Vincit” dla zasłużonych Wielkopolan

23 października 2007 roku podczas sesji Rady Gminy Duszniki ( woj. Wielkopolskie ) odbyła się uroczystość udekorowania Medalami „Labor Omnia Vincit” czterech osobistości zasłużonych w sposób szczególny dla Wielkopolski. Srebrne Medale „Labor Omnia Vincit” przyznane im przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego otrzymali: Adam Woropaj – wójt gminy Duszniki, Romuald Szulc – zasłużony nauczyciel i działacz społeczny, Romuald Sobkowiak – działacz społeczny, dziennikarz, Edmund Oses – zasłużony nauczyciel, poeta. Aktu dekoracji dokonał osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. Na zdjęciu w pierwszym rzędzie od lewej: Adam Woropaj, Romuald Szulc , dr Marian Król, Romuald Sobkowiak, Edmund Oses. ( Foto Archiwum )

Powrót na początek strony




Andrzej Fromberg odznaczony Medalem „Labor
Omnia Vincit”

Andrzej Fromberg ( ur. 1948 ) jest absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zamieszkały w Pile ( woj. Wielkopolskie ) obecnie jest właścicielem i prowadzi znane przedsiębiorstwo AFE Pentap zajmujące się dystrybucją artykułów i urządzeń biurowych. Poza działalnością zawodową Andrzej Fromberg działa aktywnie społecznie. Jest członkiem Rady Nadzorczej Stowarzyszenia im. E. Kwiatkowskiego w Poznaniu, jest członkiem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, a także członkiem władz Stowarzyszenia Miłośników Akademii Muzycznej w Poznaniu. Znany jest z tego, że aktywnie wspiera działalność społeczną, kulturalną i charytatywną. Działalność ta przyniosła Mu wiele wyróżnień. Andrzej Fromberg zdobył Złoty Laur 2003, uzyskał tytuł Wielkopolski Kupiec Roku ( 1997, 2000, 2001 ), tytuł Najlepszy Pośród Najlepszych 2002, Polski Kupiec Roku 2005, Lider Sukcesu 2006 i wiele innych.

W dniu 5 października 2007 roku Andrzej Fromberg otrzymał jeszcze jedno wyróżnienie. Kapituła Orderu „Labor Omnia Vincit” przyznała Mu bowiem Srebrny Medal „Labor Omnia Vincit” – prestiżowe odznaczenie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Aktu dekoracji Andrzeja Fromberga dokonal osobiście Prezydent Towarzystwa, dr Marian Król. Składając Laureatowi serdeczne gratulacje dr Marian Król podkreślił dokonania Laureata na polu gospodarczym i jego wielkie zaangażowanie społeczne.

Na zdjęciach powyżej: na zdjęciu od lewej Prezydent Towarzystwa dr Marian Król gratuluje Andrzejowi Frombergowi wyróżnienia, na zdjęciu drugim Andrzej Fromberg w chwilę po dekoracji dziękuje Kapitule za przyznany Medal.

Powrót na początek strony




 

Złoty Medal "Labor Omnia Vincit"
dla Mieczysława F. Rakowskiego

Dr Mieczysława F. Rakowskiego - ( ur. 1.XII.1926 ) nie trzeba nikomu przedstawiać. Ten wybitny dziennikarz - publicysta, z wykształcenia historyk, wieloletni redaktor naczelny tygodnika Polityka, działacz polityczny, czołowy przedstawiciel reformatorskiego nurtu w PZPR i były premier rządu, obecnie redaktor naczelny i wydawca miesięcznika Dziś, czasopisma wpisującego się w wielki nurt spraw polskich, w roku 2006  ukończył 80. rok życia. Z tej okazji, w uznaniu całej dotychczasowej działalności publicystycznej i politycznej dr Mieczysława F. Rakowskiego Kapituła Orderu "Labor Omnia Vincit", najwyższego wyróżnienia przyznawanego przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, przyznała Mu Złoty Medal "Labor Omnia Vincit".  Uroczystość wręczenia Dostojnemu Laureatowi wyróżnienia odbyła się dopiero 11 września 2007 roku w siedzibie redakcji miesięcznika Dziś w Warszawie. Dekoracji Laureata  Złotym Medalem "Labor Omnia Vincit" doskonal osobiście prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Marian Król ( na zdjęciu z prawej ).

Powrót na początek strony




119 Inwestytura Orderu św. Stanisława
w Kałkowie - Godowie

W dniu 16 września w Kałkowie - Godowie i Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej odbyła się już 119 Inwestytura OSSt. Na inwestyturę przybyli przedstawiciele Orderu z Komandorii i Przeoratów: USA, Kanady, Niemiec, Węgier, Polski, Szwecji, Austrii, Ukrainy, Belgii. Inwestował w imieniu Wielkiego Mistrza J.N. Sokolnickiego Wielki Przeor na Polskę dr Marian Król w asyście Przeora USA - Don Hunsakera II, Przeora Szwecji - Waldemara Wilka i Przeora Śląska - Lecha Grzybowskiego. Wzorowa organizacja inwestytury przez Przeora Komandorii Świętokrzyskiej Stanisława Wodyńskiego dała uczestnikom w liczbie około 100 osób niezapomniane wspomnienia z tej wspaniałej i podniosłej uroczystości.


Na zdjęciu z lewej strony: moment rozpoczęcia 119 Inwestytury Orderu św. Stanisława. Od lewej stoją: dr Marian Król - Wielki Przeor Polski, Don Hunsaker II - Przeor USA i Lech Grzybowisk - Przeor Śląski.

Na zdjęciu z prawej strony: delegacje zagraniczne, które przybyły do Kałkowa-Godowa aby uczestniczyć w 119 Inwestyturze. ( Fot. Archiwum )

Powrót na początek strony




Koronacja Obrazu Matki Boskiej Bolesnej
w Kałkowie - Godowie

W przeddzień 15 września w Sanktuarim Matki Boskiej Bolesnej w Kałkowie - Godowie odbyła się uroczystość koronacji Obrazu Matki Boskiej koroną poświęconą przez Papieża Benedykta XVI. W uroczystości brali udział: między innymi wicepremier Przemysław Gosiewski, Kardynał Józef Glemp, delegat Papieski kardynał Angelini, biskupi, duchowieństwo, władze terenowe ziemi świętokrzyskiej, Damy i Kawalerowie Orderu św. Stanisława oraz 45.000 pielgrzymów z całej Polski.


 
Delegacja Kawalerów i Dam Orderu złożyła Dar Ołtarza. Darem tym był krzyż wykonany w fabryce porcelany w Ćmielowie. W uroczystości brali udział Kawalerowie i Damy z Przeoratów i Komdandorii z Polski, Kanady, USA, Niemiec, Węgier, Belgii, Szwecji, Ukrainy oraz Austrii.

Na zdjęciu: Wielki Przeor Polski dr Marian Król  - pierwszy z lewej - przekazuje dar Dam i Kawalerów Orderu św. Stanisława na ręce Prymasa Polski, Kardynała Józefa Glempa - pierwszy z prawej.
( Fot. Archiwum  )

 


Na zdjęciach: Fot.1 - w pierwszym rzędzie uczestników uroczystości w Kałkowie-Godowie zauważyliśmy m.in. wicepremiera Przemysława Gosiewskiego i przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" - Janusza Śniadka. Fot.2 - Wielki Przeor Polski, dr Marian Król w rozmowie z Januszem Śniadkiem. (Foto: Archiwum )

Powrót na początek strony




Złoty Medal „Labor Omnia Vincit”
dla wybitnego polskiego dziennikarza

W sali im. Hipolita Cegielskiego, w siedzibie Towarzystwa w Poznaniu, tradycyjnie odbywają się uroczystości dekorowania Medalem „Labor Omnia Vincit” osobistości zasłużonych dla krzewienia idei pracy organicznej własnym przykładem i własną pracą dla dobra społeczeństwa. W dniu 2 kwietnia 2007 roku w tej właśnie Sali prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król udekorował zasłużonego, znakomitego dziennikarza Józefa Mozio Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit”, najwyższym wyróżnieniem przyznawanym przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego. W kameralnej uroczystości udział wzięli przyjaciele Dostojnego Laureata wspominając Jego zasługi dla polskiego dziennikarstwa i kształtowania polskiej opinii publicznej. Poniżej publikujemy opis sylwetki redaktora Mozio.

Redaktor Józef Mozio...

...jest absolwentem filologii polskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w dziennikarstwie rozpoczął już w ostatnich latach studiów, po pamiętnym „przełomie październikowym” w 1956 roku. Przeszedł wszystkie szczeble kariery zawodowej – od praktykanta po redaktora naczelnego.

Już w toku studiów związał się z ruchem ludowym i odradzającą się organizacją Związku Młodzieży Wiejskiej. Zarówno te społeczno-polityczne więzi jak i ujawnione wcześniej zainteresowania sprawiły, że najbliższe były mu sprawy wsi i jej mieszkańców, a także rolnictwa i gospodarki żywnościowej. Tym właśnie sprawom poświęcił ogromną większość swoich publikacji – najpierw na łamach „Gazety Chłopskiej”, wychodzącej w latach 1956-66 w Poznaniu, potem w ogólnopolskim „Dzienniku Ludowym”, wreszcie jako redaktor naczelny „Tygodnika Ludowego” w Poznaniu od 1983 roku aż do przejścia na emeryturę.

Ponad 36 lat pracy zawodowej w dziennikarstwie pozwoliło mu nie tylko gruntownie poznać arkana tego odpowiedzialnego zawodu, ale także polską wieś i jej mieszkańców. Przemierzył wzdłuż i wszerz Wielkopolskę, a także znaczną część Polski północno-zachodniej od Opolszczyzny po Warmię i Mazury. Życie codzienne rolniczych rodzin, przeobrażenia zachodzące w społeczności wiejskiej w sferze kultury, oświaty, sportu, zdrowia, przemiany w świadomości mieszkańców wsi, a także trud rolniczej pracy ukształtowały jego cechy osobowe: obowiązkowość, wyczulenie na ludzką krzywdę, poczucie odpowiedzialności za to, co się robi.

Wszystkie te cechy red. Józef Mozio wykorzystuje od dziesięciu lat jako redaktor naczelny wydawnictw P.W. „INTERFUND” Sp. z o.o., wychodzących pod auspicjami Wielkopolskiej Fundacji Żywnościowej oraz Korporacji Producentów Żywności – Klubu Promocji Jakości. Jest autorem wielu tekstów, ukazujących się w pismach „Z POSTĘPEM” i „POLAGRA” oraz „ŻYWNOŚĆ – PROMOCJA – JAKOŚĆ” i „Biuletyn KPŻ – KPJ”, a także licznych wywiadów i rozmów z szefami resortu rolnictwa, agencji działających na rzecz wsi i gospodarki żywnościowej, z przedstawicielami wielu zakładów przetwórczych przemysłu spożywczego.

Wieloletnie doświadczenie w pracy dziennikarskiej i redakcyjnej sprawia, że potrafi służyć radą i pomocą tym firmom, które chcą w najbardziej atrakcyjny sposób zaprezentować się na łamach wymienionych pism, zachęcić do skorzystania z promocyjnych możliwości, oferowanych przez wydawcę. Jest też redaktorem wielu innych publikacji książkowych i opracowań, ukazujących inicjatywy i działalność Korporacji Producentów Żywności – Klubu Promocji Jakości.

Red. Józef Mozio jest laureatem nagród publicystycznych – krajowych i regionalnych za publikacje na łamach prasy, jest wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (obecnie Stowarzyszenia Dziennikarzy RP) oraz Zespołu Starszych Dziennikarzy przy Oddziale Wielkopolskim SD RP.

Powrót na początek strony




 

Wielka aktorka odeszła ze sceny życia...

Krystyna Feldman, aktorka, Wybitna Osobistość Pracy Organicznej, laureatka nagrody Złotego Hipolita 2004, charakterystyczna gwiazda polskiego teatru i filmu, wrażliwa i przyjazna ludziom, sędziwa dama kultury ceniona i lubiana przez wszystkich, którzy ją znali odeszła na zawsze ze sceny życia we środę, 24 stycznia 2007 roku. Nie ma w polskim teatrze, w polskim filmie nikogo, kto mógłby zastąpić tę drobną, kruchą, wielką osobowość sceny i ekranu. Jej ostatnia rola filmowa, w której wcieliła się w postać Nikifora, krynickiego malarza prymitywisty w całej pełni ukazała skalę jej talentu i rozsławiła ją w świecie.

Dzisiaj w wielkim smutku wspominamy Panią Krystynę, którą spotykaliśmy nie tylko w teatrze, ale także często w małej poznańskiej kawiarence przy ulicy Fredry, do której zachodziła na kawę. Bezpośrednia, miła, chętna do pogawędki, zadziwiała rozległą wiedzą o sztuce i życiu, zawsze optymistyczna, uśmiechnięta, skromna skromnością ludzi wielkich.

Będzie nam brakować Pani Krystyny.

Krystyna Feldman – aktorka, urodziła się we Lwowie. Podkreślała z dumą, że jest z "rocznika papieskiego", bo podobnie jak Jan Paweł II urodziła się w roku 1920 tylko, że 1 marca. Byłat aktorką po mieczu i kądzieli. Jej ojciec Ferdynand Feldman był luminarzem sceny polskiej przełomu XIX i XX wieku, aktorem wszechstronnym, który grał w komediach i dramatach. Natomiast jej matka - Katarzyna z Sawickich śpiewała w operze, a potem scenę operową zamieniła na dramatyczną.

Krystyna Feldman po ukończeniu studium dramatycznego debiutowała na scenie Teatru Miejskiego we Lwowie. Po wojennej przerwie, w 1944 roku powróciła na deski lwowskiego teatru męską rolą Staszka w "Weselu" w reżyserii Aleksandra Bardiniego. Następnie występowała w wielu teatrach, w wielu miastach, aby w końcu związać się na stałe z Teatrem Nowym w Poznaniu.

Zarówno w kinie, teatrze, jak i w telewizji Krystyna Feldman uchodziła za mistrzynię drugiego planu. Jej filmowym debiutem była drobna rola w "Celulozie" Jerzego Kawalerowicza z 1953 roku. W swoim dorobku ma jednak ponad 60 ról telewizyjnych i około 80 ról filmowych. Filmami, w których mogliśmy ją przed laty podziwiać były "Ubu król" Piotra Szulkina, Lalka i Wspólny pokój Wojciecha Jerzego Hassa, Głos z tamtego świata Stanisława Różewicza, Yesterdey i Pociąg do Hollywood Radosława Piwowarskiego, Abel - twój brat Janusza Nasfetera, To ja, złodziej Jacka Bromskiego.

W 1971 roku Krystyna Feldman otrzymała Nagrodę "Ekranu" za najlepszy epizod Nauczycielki Śpiewu w filmie Janusza Nasfetera Abel - twój brat. W 1997 roku z okazji 60-lecia pracy w teatrze otrzymała "Złoty Wawrzyn Adama Grzymały-Siedleckiego", przyznawany najwybitniejszym polskim aktorom za całokształt dorobku. W 2001 roku otrzymała Nagrodę Filmową "Orły" za drugoplanową rolę w filmie Jacka Bromskiego To ja, złodziej. W tym samym roku na Festiwalu Filmowym "Prowincjonalia" wręczono jej statuetkę "Jańcia Wodnika" za mistrzostwo aktorskie drugiego planu oraz nagrodę Telewizji Polskiej za całokształt twórczości.

Krystyna Feldman była laureatką XXVIII Kaliskich Spotkań Teatralnych (1988) za rolę Lali w Narzeczonym Beaty Adolfa Rudnickiego w reżyserii Izabeli Cywińskiej i I Festiwalu Sztuk Przyjemnych w Łodzi (1994) za role drugoplanowe Terpsychory i Wawrzonka w Pięknej Lucyndzie Mariana Hemara w reżyserii Eugeniusza Korina. Mistrzyni epizodów, doczekała się jednak wreszcie także roli pierwszoplanowej w filmie "Mój Nikifor" Krzysztofa Krauzego, w którym zabłysła całą potęgą swojego aktorskiego talentu wcielając się w postać słynnego krynickiego malarza promitywisty, Nikifora. Za tę rolę Krystyna Feldman dostała w Gdyni w roku 2004 główną nagrodę aktorską.

Powrót na początek strony




 

Odszedł wielki Człowiek, myśliciel i pisarz...

Z wielkim smutkiem Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego przyjęło wiadomość o śmierci Ryszarda Kapuścińskiego, Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i laureata nagrody Złotego Hipolita, znakomitego dziennikarza, pisarza i poety. W dniu 23 stycznia 2007 roku odszedł od nas Człowiek, który trwale zapisał się w polskiej kulturze całą swoją twórczością dziennikarza – reportera, pisarza artystycznie dokumentującego w swoich książkach niezwykłe wydarzenia na odległych obszarach cywilizacji światowej. Ryszard Kapuściński należał do grona najwybitniejszych intelektualistów dziennikarskiej profesji. Jego reportaże, jego książki stanowiły nie tylko pasjonujące relacje wydarzeń, ale były też głęboką refleksją nad kondycją otaczającego go świata, który go pasjonował i wciągał w gąszcz problemów. Pozostawił po sobie wielką spuściznę dla nowych pokoleń.

Ryszard Kapuściński był człowiekiem wielkiej kultury, był niezwykle skromny i delikatny. Jak mówią o Nim Jego przyjaciele, był kruchy fizycznie, ale tę kruchość fizyczną rekompensowała wielka moc twórcza, ciekawość świata, niezwykła potrzeba zrozumienia tego wszystkiego, co widział i opisywał. Podróżując po świecie, w najbardziej odległych także kulturowo i cywilizacyjnie krainach wszędzie zdobywał sobie przyjaciół, zdobywał ich zaufanie, ich życzliwość. Był bowiem tym, który zawsze upowszechniał prawdę.

Żegnamy Ryszarda Kapuścińskiego z wielkim żalem. Jeszcze niedawno, w listopadzie 2006 roku gościliśmy Go w naszym Towarzystwie, jeszcze niedawno mówił nam o swoich planach twórczych, jeszcze niedawno planowaliśmy kolejne z Nim spotkania. Los okazał się jednak nieubłagany, a choroba pisarza bezwzględna i nieuleczalna. Oddajemy hołd Jego pamięci.

Ryszard Kapuściński urodził się w 1932 w Pińsku, dziś na Białorusi – był najwybitniejszym pisarzem spośród polskich reporterów. Pióro kształcił najpierw na reportażach krajowych, potem zjeździł cały świat, uczestnicząc w kilkudziesięciu wojnach, przewrotach i rewolucjach w Ameryce, Azji, a zwłaszcza w Afryce, której wyzwoleniu z kolonialnego jarzma asystował i któremu poświęcił kilka świetnych książek - wraz z ostatnią: Hebanem.

Najpierw dociekliwy reporter, od lat siedemdziesiątych Kapuściński zadziwiał jako autor książek znakomitych literacko, w których technika narracji, rysunek psychologiczny postaci, bogata stylizacja, metaforyka i niezwykłe obrazowanie służyły do interpretacji oglądanego świata. Takim reportażem-powieścią o schyłku anachronicznego reżimu Haile Selassie w Etiopii była najsławniejsza książka Kapuścińskiego: tłumaczony na wiele języków „Cesarz”. Podobną sławę zdobył „Szachinszach” - książka o ostatnim szachu Iranu, a także książka poświęcona schyłkowi ZSRR zatytułowana „Imperium”.

Kapuścińskiego fascynowały nie tylko obce kraje i żyjący tam ludzie, ale w ogóle dzieje świata i ludzi: każdą swoją podróż poprzedzał wielomiesięczną lekturą o kraju do którego się wybierał, umiał słuchać napotkanych łudzi, potrafił "czytać" ukryty sens znaczących wydarzeń. Ta skłonność do przetwarzania reporterskich przygód w syntezę czyniła z Kapuścińskiego wybitnego myśliciela, a trzy tomy jego „Lapidariów” to pasjonujący zapis przekształcania reporterskich spostrzeżeń w filozoficzną refleksję o świecie i człowieku.

Powrót na początek strony




 

Honorowa statuetka Hipolita
dla Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk

7 grudnia 2006 roku odbyła się w Poznaniu konferencja poświęcona rocznicy 150 lat istnienia i działalności Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Podczas konferencji w której udział wzięli przedstawiciele różnych towarzystw kulturalnych, historycznych i naukowych z całej Wielkopolski, wykład wprowadzający wygłosił prof. dr hab. Jacek Wiesiołowski omawiając działalność Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk oraz tradycje i współczesność towarzystw regionalnych w Wielkopolsce. 150 lat istnienia PTPN to cała epoka wielkiej aktywności obywatelskiej Wielkopolan w szerzeniu szeroko rozumianej kultury, to epoka działań na rzecz zachowania tradycji i utrwalania postaw lokalnego patriotyzmu. Konferencja Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk stała się okazją do wyróżnieniem przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego tej organizacji społecznej specjalną statuetką Hipolita. Przekazania przyznanej przez Towarzystwo statuetki doskonal na ręce profesora Wiesiołowskiego przybyły na konferencję prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król. Na zdjęciu od lewej: Stanisław Słopień – reprezentujący Wielkopolskie Towarzystwo Kulturalne, prof. Jacek Wiesiołowski – Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk oraz dr Marian Król – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego.

Powrót na początek strony




 

Kombatanci Wojska Polskiego
Odznaczeni Medalem „Labor Omnia Vincit”

W przeddzień Święta Niepodległości, w dniu 10 listopada 2006 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu grupę kombatantów Wojska Polskiego przyjął prezydent Towarzystwa, dr Marian Król, aby – w uznaniu ich zasług dla Polski - odznaczyć ich Medalem „Labor Omnia Vincit”.

Wyróżnieni kombatanci to: Sylwester Mager – żołnierz Września 1939 roku, były więzień obozów hitlerowskich Auschwitz i Dora ( drugi z lewej na zdjęciu ); Zbigniew Kołtuniak –uczestnik walk o poznańska cytadelę, członek zarządu Okręgu Związku Kombatantów RP i byłych więźniów politycznych w Poznaniu ( pierwszy z lewej ); Halina Kotula – uczestniczka - żołnierz Powstania Warszawskiego, była więźniarka obozów hitlerowskich Auschwitz – Birkenau ( na zdjęciu w środku ); major Jerzy Antoniewicz – nestor polskich żołnierzy ( ur. 1919 ), uczestnik bitwy o Monte Casino, wiceprezes Zarządu Okręgu Związku Kombatantów RP i byłych więźniów politycznych w Poznaniu, przewodniczący Rady Środowisk Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie ( drugi od prawej ); pułkownik Janusz Radłowski – wiceprezes Zarządu Głównego, prezes Zarządu Okręgu Związku Kombatantów RP i byłych więźniów politycznych w Poznaniu ( pierwszy z prawej ).

Kameralna, patriotyczna uroczystość dekoracji zasłużonych kombatantów Medalem „Labor Omnia Vincit” stała się okazją do wielu wspomnień i wyrażeniem radości ze spotkania po latach. Wszyscy wyróżnieni, mimo podeszłego wieku nadal aktywnie uczestniczą w życiu społecznym, są żywą legendą walk o niepodległość Polski. Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w swoim wystąpieniu szczególnie mocno podkreślił tę ich aktywność, życząc im zdrowia i sił. Uroczystość zakończyło przyjacielskie spotkanie przy kawie i tradycyjnych, poznańskich rogalach marcińskich.

Na zdjęciu z lewej – Prezydent Towarzystwa, dr Marian Król wręcza dyplom i gratuluje wyróżnienia Halinie Kotuli – uczestniczce Powstania Warszawskiego; na zdjęciu z prawej – dr Marian Król z uśmiechem gratuluje majorowi Jerzemu Antoniewiczowi, który w podziękowaniu stwierdził, że Medal „Labor Omnia Vincit” jest jego pierwszym cywilnym odznaczeniem, bo do tego czasu otrzymywał tylko polskie i zagraniczne odznaczenia bojowe i państwowe. Jak widać na zdjęciu ma ich bardzo dużo i to najwyższych.(GMT)

Powrót na początek strony




 

Dr Wanda Błeńska, "Matka Trędowatych"
wyróżniona Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit”

Tak jak ojciec Marian Żelazek całe życie poświęciła trędowatym, tak Wanda Błeńska, świecka lekarka, prawie pół wieku leczyła chorych na trąd w Afryce. Właśnie ukończyła 95 lat. Z tej okazji Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król odznaczył dr Wandę Błeńską – laureatkę nagrody Złotego Hipolita - Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” ( Na zdjęciu Dostojna Jubilatka w towarzystwie dr Mariana Króla )

Mimo sędziwego wieku doktor Błeńska nie czuje się emerytką i nie przestaje żyć sprawami misji. Najbardziej interesuje ją los trędowatych, którymi przez 42 lata opiekowała się w Ugandzie. - Oddałam im całe swoje serce - powtarza. - Codziennie o nich myślę i tęsknię za nimi.

W połowie lutego 1950 roku czterdziestoletnia lekarka wsiadła w Anglii na statek odpływający do Afryki. Początkowo była przerażona tym, że ma leczyć chorych na trąd. Prawie nic o nich nie wiedziała. Zdawała sobie sprawę, że ma niewiele czasu, by przygotować się do nowego wyzwania. W czasie kilkutygodniowej podróży przeczytała wszystkie książki o trądzie, jakie wpadły jej w ręce. Kiedy w marcu dotarła do ugandyjskiego miasta Fort-Portal, gdzie miał powstać wielki szpital dla trędowatych, była już pełna entuzjazmu. Leprozorium jednak nie powstało. Wanda Błeńska udała się więc w początkach 1951 roku do Buluby, niewielkiego miasta nad Jeziorem Wiktoria. Pracujące tam siostry franciszkanki z Irlandii już od lat 30. prowadziły maleńki szpitalik dla chorych na trąd. Dr Błeńska od razu tam rozpoczęła pracę. Dziś przy wjeździe do Buluby stoi wielka tablica z napisem: "Centrum Szkoleniowe im. Wandy Błeńskiej". W nowoczesnym już ośrodku wybudowano szpital, warsztaty, szkołę, kościół oraz kilka domów dla niewidomych trędowatych.

Dr Błeńska pytana dziś, czy ma świadomość, jak wielkiego dzieła dokonała w Bulubie, mówi skromnie: - Może, gdyby zamiast mnie był tam kto inny, zrobiłby więcej.

Wanda Błeńska urodziła się 30 października 1911 roku w Poznaniu. Lata gimnazjalne spędziła w Toruniu. W 1928 roku młodziutka Wanda Błeńska zapisała się na Wydział Lekarski dopiero co powstałego Uniwersytetu Poznańskiego. Wtedy zaczęła się na dobre jej przygoda z misjami - zapisała się bowiem do Akademickiego Koła Misyjnego. Jeździła z referatami na sympozja misjologiczne i zbierała pieniądze na pomoc misjonarzom.

Podczas okupacji hitlerowskiej w czasie drugiej wojny światowej Wanda Błeńska wstąpiła do Armii Krajowej jako łączniczka. Po wojnie wyemigrowała z Polski na Zachód. Wtedy odżyły myśli o wyjeździe na misje. By przygotować się do pracy misyjnej, zrobiła w Liverpoolu kurs medycyny tropikalnej. To wtedy po raz pierwszy zetknęła się z trędowatymi. W roku 1950 spełniło się wreszcie jej życiowe marzenie - jako świecka lekarka pojechała do Afryki.

W czasach, gdy Wanda Błeńska rozpoczynała swoją pracę w Afryce, trąd budził takie samo przerażenie, jakie współcześnie wywołuje u ludzi lęk przed AIDS. Jedynym sposobem radzenia sobie z chorobą była przymusowa izolacja trędowatych w zamkniętych ośrodkach, nazywanych leprozoriami. Dzisiaj sytuacja jest już inna. Trąd jest uleczalny i znane są sposoby chronienia się przed tą chorobą.

Powrót na początek strony




 

 


Z głębokim żalem zawiadamiamy,
że w dniu 23 sierpnia 2006 roku zmarł w Warszawie

Generał brygady w stanie spoczynku
MICHAŁ GUTOWSKI
Wybitna Osobistość Pracy Organicznej
Laureat nagrody Złotego Hipolita

Oficer Kawalerii, członek ekipy jeździeckiej na olimpiadzie 1936 r. w Berlinie. W 1939 r. bohater szarży pod Walewicami. Na Zachodzie waleczny dowódca szwadronu 10. Pułku Strzelców Konnych Zmotoryzowanych, a następnie dowódca 2. Pułku Pancernego i. -Dywizji Pancernej na szlaku Caen -Wilhelmshaven. Zdobywca twierdzy Kriegsmarine.
Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari, Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, pięciokrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi RP, francuską Legią Honorową i Croix de Guerre, - amerykańskim Legion of Merit i wieloma innymi odznaczeniami. Żarliwy patriota. Organizator kombatanckich środowisk polskich w Kanadzie, a w kraju współtwórca szwadronu honorowego Wojska Polskiego. Od roku 2002 członek Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari.

Odszedł od nas wspaniały Człowiek, wzorowy żołnierz Rzeczypospolitej, bohater walk o wolność i suwerenność Polski.

Cześć Jego pamięci!

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego

Powrót na początek strony




 

Złoty Medal „Labor Omnia Vincit”
dla prawnuczki Hipolita Cegielskiego

21 sierpnia 2006 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu odbyła się niecodzienna uroczystość. Oto na zaproszenie Prezydenta Towarzystwa, pana dr Mariana Króla do siedziby Towarzystwa przybyła pani Zofia Cegielska-Doerfer, sędziwa prawnuczka Hipolita Cegielskiego, honorowa członkini Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, aby z rąk Prezydenta, dr Mariana Króla odebrać przyznany jej Złoty Medal „Labor Omnia Vincit”, najwyższe odznaczenie Towarzystwa. Medal ten został przyznany pani Zofii Cegielskiej-Doerfer z okazji jej 80 urodzin. Uroczystość zgromadziła licznie przybyłych przedstawicieli władz wojewódzkich i samorządowych, dziennikarzy radia i telewizji oraz członków Towarzystwa. Dekorując panią Zofię Cegielską-Doerfer Medalem Prezydent dr Marian Król w krótkim wystąpieniu gratulując wyróżnienia i składając życzenia z okazji urodzin Laureatki podkreślił jej zasługi w utrwalaniu legendy jej słynnego pradziadka. „Zawsze była Pani znakomitym ambasadorem idei pracy organicznej i wielkiej spuścizny Hipolita Cegielskiego – mówił dr Marian Król. Całym swoim pracowitym życiem dawała Pani przykład pracy organicznej.”

Dostojna Laureatka nie kryła wzruszenia słuchając tych słów, a następnie przyjmując gratulacje i życzenia od obecnych. Na zakończenie uroczystości Laureatka częstowała uczestników spotkania jubileuszowym tortem przygotowanym na jej cześć.

Pani Zofia Cegielska-Doerfer, rodowita Poznanianka, absolwenta wydziału prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, przez całe swoje życie związana jest z rodzinnym miastem. Zamiłowana turystka przez wiele lat była przewodniczką turystyczną, pilotką wycieczek krajowych i zagranicznych, była też tłumaczką, wiele czasu poświęcała na kontakty z młodzieżą upowszechniając wśród młodego pokolenia idee pozytywistyczne. Obecnie Pani Zofia jest emerytką, ale nadal w znakomitej kondycji fizycznej i psychicznej uczestniczy w działalności społecznej. Życzymy jej długich lat życia w zdrowiu!

Na zdjęciu powyżej chwila po dekoracji Pani Zofii Cegielskiej-Doerfer Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit”. Pani Zofia w otoczeniu Prezydenta dr Mariana Króla ( z prawej ) oraz profesora Andrzeja Kwileckiego ( z lewej ), pod portretem swojego słynnego pradziadka, w siedzibie Towarzystwa pozuje do pamiątkowej fotografii.
Foto: GMT

Powrót na początek strony




 

Statuetka Honorowego Hipolita
i godność Lidera Pracy Organicznej
dla wybitnego przedstawiciela Wojska Polskiego

Dzień 25 sierpnia 2006 roku zapisał się w historii Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w sposób szczególny. Oto tego dnia siedziba Towarzystwa gościła jednego z najwybitniejszych dowódców Wojska Polskiego, generała broni Henryka Tacika, który przybył, aby odebrać z rąk prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla dyplom godności Lidera Pracy Organicznej i statuetkę Honorowego Hipolita – wyróżnienia przyznane generałowi przez Kapitułę Honorowego Hipolita. Kameralna uroczystość w Sali im. Hipolita Cegielskiego zgromadziła grono przyjaciół generała, towarzyszące Mu osoby oraz przedstawicieli mediów. Przekazując Dostojnemu Laureatowi przyznane Mu wyróżnienie, prezydent Towarzystwa, dr Marian Król w krótkim wystąpieniu scharakteryzował postać generała, podkreślając jego znakomite walory dowódcze, piękną kartę kariery wojskowej i wysoki szacunek jakim generał Henryk Tacik cieszy się wśród polskich żołnierzy oraz środowiska dowództwa wojskowego NATO, którego Polska jest członkiem. Serdeczne słowa pod adresem Laureata skierował też przewodniczący Kapituły Honorowego Hipolita – prof. dr hab. Józef Orczyk, gratulując przyznanego wyróżnienia. Po uroczystości jej uczestnicy podejmowani byli przez prezydenta Towarzystwa filiżanką kawy.

Prezentujemy sylwetkę generała broni Henryka Tacika:

Generał broni Henryk Tacik, dowódca Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych RP urodził się 5 grudnia 1947 roku w Ostrowie Wielkopolskim. W 1965 roku został słuchaczem Oficerskiej Szkoły Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. Po jej ukończeniu w 1968 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie w roku 1971 na stanowisko dowódcy kompani 12 pułku pontonowego w Szczecinie.

W roku 1973 Henryk Tacik rozpoczął studia w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. Po jej ukończeniu w roku 1976 został skierowany na stanowisko Dowódcy 17 batalionu saperów 12 DZ w Szczecinie. W 1979 roku został dowódcą 7 pułku pontonowego w Dęblinie.

Od 1983 roku Henryk Tacik objął stanowisko Dowódcy 2 Brygady Saperów w Kazuniu. W tym czasie brygada ta została poddana inspekcji przeprowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej, w wyniku której otrzymała ocenę bardzo dobrą wraz z pozytywną opinią.

W latach 1986-1988 Henryk Tacik studiował w Akademii Sztabu Generalnego SZ ZSRR w Moskwie. Po jej ukończeniu powrócił do Polski, gdzie został desygnowany na stanowisko Zastępcy Szefa Wojsk Inżynieryjnych w Dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W latach 1989-1991 był Szefem Wojsk Inżynieryjnych, tegoż Okręgu. W latach 1991-1992 został nominowany jako Zastępca Szefa Wojsk Inżynieryjnych, SG WP, Warszawa, a w 1992 roku jako Szef Wojsk Inżynieryjnych, SG WP, Warszawa. W 1993 roku został awansowany na stopień generała brygady.

Od 1996 roku do roku 1997 generał Henryk Tacik studiował w Narodowym Uniwersytecie Obrony (NWC) w Waszyngtonie. Po powrocie do kraju w roku 1997 objął stanowisko szefa Zarządu Dowodzenia Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

W 1998 roku generał Henryk Tacik skierowany został na stanowisko Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitecie Wojskowym NATO w Brukseli. W latach 1999-2003 pełnił obowiązki stałego Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitecie Wojskowym NATO oraz początkowo polskiego przedstawiciela przy Unii Zachodnioeuropejskiej, a następnie Unii Europejskiej. W 2000 roku awansowany na stopień generała dywizji. Po zakończeniu służby w strukturach NATO w 2003 r. objął stanowisko Asystenta Szefa Sztabu Generalnego WP.

Od 2004 roku generał Henryk Tacik zajmuje stanowisko Dowódcy Dowództwa Operacyjnego w Warszawie. W 2005 roku został awansowany na stopień generała broni.

Generał Henryk Tacik włada biegle dwoma językami: angielskim i rosyjskim.
W wolnych chwilach zajmuje się historią wojskowości oraz uprawia myślistwo. Generał broni Henryk Tacik posiada liczne odznaczenia państwowe, m.in. Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

A oto migawki fotograficzne z uroczystości w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego:

Na zdjęciach: z lewej - prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król przekazuje generałowi broni Henrykowi Tacikowi przyznaną Mu statuetkę Honorowego Hipolita, symbol Lidera Pracy Organicznej. Z prawej – generał broni Henryk Tacik prezentując statuetkę Honorowego Hipolita dziękuje Kapitule za przyznane wyróżnienie, które po raz pierwszy przyznano przedstawicielowi Wojska Polskiego.

Na zakończenie miłej uroczystości i spotkania z generałem broni Henrykiem Tacikiem zgromadzeni uczestnicy tego wydarzenia pozowali do wspólnego, pamiątkowego zdjęcia w Sali im. Hipolita Cegielskiego, pod portretem patrona Towarzystwa.


Foto: GMT


Powrót na początek strony



 

 



Jego Eminencja ks. Kardynał Stanisław Dziwisz
Wybitną Osobistością Pracy Organicznej
i Laureatem Złotego Hipolita

W dniu 20 czerwca 2006 roku Jego Eminencja ks. Kardynał Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski przyjął w Pałacu Arcybiskupim w Krakowie delegację Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, aby odebrać z jego rąk przyznane Kardynałowi przez Kapitułę Złotego Hipolita dyplom Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz statuetkę Złotego Hipolita.

To środowiskowe wyróżnienie dla Jego Eminencji jest hołdem dla Kardynała Stanisława Dziwisza i podziękowaniem za Jego posługę Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II podczas trwania całego Pontyfikatu papieża – Polaka. W skromnej, kameralnej uroczystości przekazania Jego Eminencji wyróżnień udział wzięli towarzyszący Kardynałowi duchowni, wiceprezydent miasta królewskiego Krakowa, członkowie delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, a także przedstawiciele mediów. Ksiądz Kardynał Stanisław Dziwisz z wielkim zadowoleniem podziękował za wyróżnienie podkreślając swoje uznanie dla Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego i jego misji upowszechniania idei pracy organicznej dla wspólnego dobra. Uroczystość zakończyła krótka, miła i bezpośrednia rozmowa delegacji Towarzystwa z Dostojnym Laureatem.

A oto dwie migawki fotograficzne z uroczystości w Pałacu Arcybiskupim w Krakowie:

Na zdjęciu po lewej: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król przekazuje Jego Eminencji, Kardynałowi Stanisławowi Dziwiszowi statuetkę Złotego Hipolita. Na zdjęciu z prawej: Kardynał Stanisław Dziwisz dziękuje za przyznane Mu wyróżnienie, z satysfakcją prezentując otrzymaną statuetkę symbolizującą Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej. Foto: archiwum THC.




Nestor Wojska Polskiego, laureatem Złotego Hipolita

28 września 2005 roku, w Warszawie odbyła się kameralna uroczystość przekazania generałowi brygady, Michałowi Gutowskiemu dyplomu Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz statuetki Złotego Hipolita, wyróżnień przyznanych dostojnemu Laureatowi przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Uroczystośc ze względu na podeszły wiek Laureata odbyła się w jego prywatnym mieszkaniu w obecności prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, dyrektora biura Towarzystwa – Edmunda Dudzińskiego oraz towarzyszących generałowi Gutowskiemu Bohdana Tomaszewskiego z małżonką. Statuetkę Złotego Hipolita generałowi Gutowskiemu przekazał prezydent Towarzystwa, dr Marian Król, który w serdecznych słowach omówił dorobek życiowy Laureata i Jego zasługi dla Polski.

Na zdjęciu, pamiątkowa fotografia po uroczystości wręczenia Generałowi Gutowskiemu Statuetki Złotego Hipolita w mieszkaniu sędziwego generała. Na zdjęciu od lewej: Edmund Dudziński – dyrektor Biura THC, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, Dostojny Laureat oraz zaproszeni goście: redaktor Bohdan Tomaszewski i jego małżonka.


 


Srebrne Medale Labor Omnia Vincit
dla wielkopolskich parlamentarzystów

W siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w dniu 19 września 2005 roku odbyła się miła uroczystość odznaczenia Medalami Labor Omnia Vincit, przyznawanymi przez prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, dwóch wielkopolskich parlamentarzystów zakończonej kadencji Sejmu RP: Waldy Dzikowskiego - przewodniczącego Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej oraz Adama St. Szejnfelda – przewodniczącego Komisji Gospodarczej. Udekorowania wyróżnionych posłów dokonał osobiście prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. W uroczystości udział wzięli m.in. rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – Stanisław Lorenc, prezydent miasta Poznania – Ryszard Grobelny, wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk, oraz przedstawiciel Urzędu Marszałka Województwa Wielkopolskiego i liczni członkowie Towarzystwa.

Dr Marian Król w krótkim wystąpieniu podkreślił zasługi obu wyróżnionych parlamentarzystów dla regionu wielkopolskiego i z uznaniem omówił ich pracę w komisjach sejmowych. Wyróżnieni posłowie w serdecznych słowach podziękowali za otrzymane wyróżnienie i zapewnili, że nadal będą usilnie pracować na rzecz regionu i swoich wyborców. Obaj bowiem ponownie zabiegają o wybór do Sejmu RP na kolejną kadencję.

A oto kilka migawek fotograficznych z tej uroczystości:

Na zdjęciu z lewej: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król gratuluje wyróżnienia posłowi Waldy Dzikowskiemu. Na zdjęciu z prawej: takie same grarulacje dr Marian Król składa Adamowi St. Szejnfeldowi, obok stoi Waldy Dzikowski.

Na zdjęciu z lewej: wyróżnieni parlamentarzyści przyjmują gratulacje od prezydenta miasta Poznania, Ryszarda Grobelnego ( pierwszy z lewej ). Na zdjęciu z prawej: pamiątkowa fotografia pod portretem patrona Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Od lewej stoją: prezydent miasta Poznania – Ryszard Grobelny, poseł - Adam St. Szejnfeld, poseł – Waldy Dzikowski, rektor UAM – Stanisław Lorenc oraz wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk.

Foto: GMT




Medale „Labor Omnia Vincit”
dla zasłużonych samorządowców

12 września 2005 roku w siedzibie przewodniczącego Sejmiku Województwa Wielkopolskiego odbyła się uroczystość odznaczenia srebrnymi Medalami „Labor Omnia Vincit”, przyznawanymi przez prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dwóch zasłużonych dla Wielkopolski działaczy samorządowych: przewodniczącego Sejmiku Województwa Wielkopolskiego – Pawła Arndta oraz wiceprezydenta miasta Poznania – Jerzego Stępnia. W krótkim wystąpieniu prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Marian Król omówił zasługi jakie obaj wyróżniani położyli oni dla rozwoju regionu wielkopolskiego i jego stolicy Poznania, podkreślił też ich wielkie zaangażowanie w sprawach społecznych i pogratulował otrzymanego wyróżnienia. Następnie dr Marian Król osobiście dokonał ceremonii dekoracji. W uroczystości udział wzięli przedstawiciele Marszałka Województwa Wielkopolskiego, Wojewody Wielkopolskiego oraz Prezydenta miasta Poznania, którzy przekazali wyróżnionym list gratulacyjne. Obecni byli także zaproszeni dziennikarze prasy, radia i telewizji. Miłą uroczystość zakończyło spotkanie przy filiżance kawy. Poniżej kilka migawek fotograficznych z tej uroczystości.

Na zdjęciu pierwszym: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król ( z prawej ) w krótkim, serdecznym wystąpieniu omawia zasługi laureatów: Pawła Arndta ( drugi z prawej ) oraz Jerzego Stępnia ( trzeci z prawej ). Na zdjęciu drugim: dr Marian Król wręcza Pawłowi Arndtowi dyplom Medalu „Labor Omnia Vincit”, z prawej stoi Edmund Dudziński, dyrektor biura Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego.

Na zdjęciu pierwszym: prezydent Towarzystwa, dr Marian Król dekoruje wiceprezydenta miasta Poznania - Jerzego Stępnia Medalem „Labor Omnia Vincit”. Na zdjęciu drugim: przewodniczący Sejmiku Województwa Wielkopolskiego Paweł Arndt dziękuje za otrzymane wyróżnienie. Obok niego wiceprezydent miasta Poznania Jerzy Stępień ( z lewej ), oraz – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Marian Król (z prawej).

Na zdjęciu obok: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w otoczeniu obu wyróżnionych Medalem „Labor Omnia Vincit” działaczy samorządowych: przewodniczącego Sejmiku Województwa Wielkopolskiego - Pawła Arndta ( z lewej ) oraz wiceprezydenta miasta Poznania - Jerzego Stępnia (z prawej).

Foto: GMT


 

 

 



Rozpoczęcie roku szkolnego w szkole dla dorosłych
wybudowanej przez Fundacje BARKA

2 września 2005 roku delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego Cegielskiego prezydentem Towarzystwa, dr Marianem Królem wzięła udział w uroczystym otwarciu nowej szkoły przez Fundację BARKA, w której wiedzę zdobywać będą ludzie znajdujący się w sferze zainteresowania tej znakomitej organizacji pozarządowej oferującej pomoc wszystkim odrzuconym, bezrobotnym tym, którym w jakimś momencie ich życia „powinęła się noga”.

Uroczystość otwarcia szkoły była też okazją do przekazania przez prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla przewodniczącemu Stowarzyszenia BARKA, Tomaszowi Sadowskiemu przyznanego Mu wyróżnienia Godnością Lidera Pracy Organicznej. Godność tę oraz związaną z nią statuetkę Honorowego Hipolita Tomaszowi Sadowskiemu przyznała Kapituła Honorowego Hipolita Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego za całokształt Jego działalności dla dobra społeczeństwa.

Tomasz Sadowski serdecznie podziękował za wyróżnienie, a zebrani fakt wyróżnienia Sadowskiego powitali długotrwałymi oklaskami. Następnie Tomasz Sadowski w krótkim wystąpieniu omówił założenia uruchamianej szkoły i podziękował wszystkim, którzy w budowie szkoły pomagali Fundacji BARKA. A oto kilka migawek z tej uroczystości:

Na zdjęciu pierwszym prezydent Towarzystwa, dr Marian Król ( w środku ) wręcza Tomaszowi Sadowskiemu (z prawej ) statuetkę Honorowego Hipolita, z lewej strony stoi członek Kapituły Honorowego Hipolita – prof. Józef Orczyk, który wręczył Laureatowi dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej. Na zdjęciu drugim Tomasz Sadowski z zadowoleniem i dumą prezentuje otrzymane wyróżnienia.

Na zakończenie uroczystości wspólne pamiątkowe zdjęcie. Od lewej stoją: członek Kapituły Honorowego Hipolita - profesor Józef Orczyk, córka Tomasza Sadowskiego- dziennikarka Ewa Sadowska, Lider Pracy Organicznej – szef BARKI Tomasz Sadowski, jego małżonka – współtwórczymi BARKI - Barbara Sadowska, oraz prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr. Marian Król.

Zdjęcia : GMT


 

 

 

 



Ojciec Marian Żelazek
z wizytą w Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego

We wtorek, 16 sierpnia 2005 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego złożył wizytę przebywający w Polsce Ojciec Marian Żelazek, polski misjonarz w Puri, w Indiach, laureat Złotego Hipolita z 2002 roku. Dostojnego Gościa podejmował prezydent Towarzystwa, dr Marian Król. W trakcie wizyty, która miała charakter przyjaznego spotkania wspominano dawne kontakty z Ojcem Żelazkiem, wracano pamięcią do wielkiej akcji zbiórki pieniędzy na działalność misji Ojca Mariana, której rezultatem było na początku roku 2003 roku przekazanie Mu przez Towarzystwo czeku na jeden milion rupii. Pieniądze te w całości zostały przeznaczone na leczenie i opiekę nad trędowatymi, którymi Ojciec Żelazek zajmuje się w Indiach, w Puri już od dziesiątków lat. W czasie spotkania prezydent Towarzystwa, dr Marian Król wręczył Ojcu Żelazkowi okolicznościowe medale pamiątkowe z Jego wizerunkiem, które były wybite w 2002 roku z okazji zbiórki finansów na rzecz Jego misji. Medale takie otrzymały też od dr. Mariana Króla osoby towarzyszące w czasie wizyty sędziwemu misjonarzowi.

Na zdjęciu górnym Ojciec Marian Żelazek w rozmowie z prezydentem Towarzystwa, dr Marianem Królem. Na zdjęciu obok: spotkanie w gabinecie prezydenta. Od lewej: Maria Frąckowiak – przedstawicielka mediów, ks. Jan Kozłowski - zakonnik z Chludowa, Andrzej Grzybowski – radny m. Poznania, Ojciec Marian Żelazek, dr Marian Król – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego oraz Sławomir Ast – siostrzeniec Ojca Mariana Żelazka. (Foto: GMT)


 


Prezydent Poznania
odznaczony medalem „Labor Omnia Vincit”

3 sierpnia 2005 roku w siedzibie Urzędu Miasta Poznania odbyła się kameralna uroczystość odznaczenia prezydenta miasta Poznania, Ryszarda Grobelnego srebrnym medalem „Labor Omnia Vincit” przyznawanym przez prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego osobom szczególnie zasłużonym w pracy na rzecz społeczeństwa. Medal Ryszardowi Grobelnemu wręczył prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w obecności Lidera Pracy Organicznej prof. dr. hab. Zbigniewa Kwiasa, prezesa zarządu Radia Merkury S.A. Piotra Frydryszka, oraz członków Towarzystwa. Obecni byli również dziennikarze prasy, radia i telewizji poznańskiej. W krótkim wystąpieniu prezydent Towarzystwa, dr Marian Król podkreślił zasługi Ryszarda Grobelnego dla rozwoju miasta Poznania, które staje się coraz bardziej nowoczesną, europejską metropolią oraz pogratulował Ryszardowi Grobelnemu jego osiągnięć w unowocześnianiu funkcjonowania Urzędu Miasta, który jest coraz bardziej przyjazny mieszkańcom stolicy Wielkopolski.

Na zdjęciu pierwszym dr Marian Król ( z lewej ) dekoruje orderem „Labor Omnia Vincit” Ryszarda Grobelnego, na zdjęciu drugim pamiątkowa fotografia po dekoracji. Od lewej stoją: prezes Radia Merkury - Piotr Frydryszek, Lider Pracy Organicznej - profesor dr hab. Zbigniew Kwias, prezydent Poznania - Ryszard Grobelny i prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. (Foto.GMT)




Srebrny medal „Labor Omnia Vincit”
dla zasłużonego działacza polonijnego z Australii

5 lipca 2005 roku, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego odbyło się uroczyste spotkanie z przybyłym z Australii znanym działaczem polonijnym, Ryszardem Strzeleckim, który odwiedził Poznań ze swym synem Leszkiem, aby złożyć kwiaty w krypcie kościoła św. Wojciecha na sarkofagu Pawła Edmunda Strzeleckiego, słynnego polskiego podróżnika. W czasie spotkania w siedzibie Towarzystwa sędziwy dzisiaj Ryszard Strzelecki, zasłużony w krzewieniu pracy organicznej na obczyźnie został odznaczony przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla srebrnym medalem „Labor Omnia Vincit”. Laureat odznaczenie przyjął z wielkim wzruszeniem dziękując za możliwość przyjazdu do Ojczyzny, do Poznania ze swym synem, który po raz pierwszy poznał miasto swoich przodków.

W czasie uroczystości obecny na niej wicemarszałek województwa wielkopolskiego Józefa Lewandowskiego udekorował Ryszarda Strzeleckiego odznaką za zasługi dla województwa wielkopolskiego.

Ryszard Strzelecki, żołnierz Września 1939 roku, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, od 1957 roku mieszka w Australii, gdzie prowadzi aktywną działalność w organizacjach polonijnych i pełni funkcję sędziego pokoju.

Na zdjęciu od lewej: Ryszard Strzelecki ( lewej ) odbiera z rąk Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr. Mariana Króla ( z prawej ) medal „Labor Omnia Vincit”, z tyłu widoczny jest Józef Lewandowski, wicemarszałek województwa wielkopolskiego. Na zdjęciu z prawej pamiątkowe ujęcie po akcie dekoracji: od lewej stoją – Leszek Strzelecki ( syn laureata ), laureat Ryszard Strzelecki, prezydent THC - dr Marian Król oraz wicemarszałek województwa wielkopolskiego - Józef Lewandowski.( Foto: GMT )




Statuetka Honorowego Hipolita
dla Polskiego Radia

Sala Urzędu Wojewódzkiego Wojewódzkiego Poznaniu, była w poniedziałek, 20 czerwca 2005 roku miejscem niecodziennej uroczystości. Oto tego dnia prezes zarządu Polskiego Radia, Andrzej Siezieniewski odebrał z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla statuetkę Honorowego Hipolita - specjalną nagrodę wyróżnienia dla Polskiego Radia przyznaną tej polskiej instytucji informacyjnej w związku z 80 rocznicą uruchomienia rozgłośni Polskiego Radia w Poznaniu. W uroczystości udział wzięli wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk, prorektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. Bogdan Walczak, prezes zarządu regionalnej rozgłośni PR – Piotr Frydryszek oraz licznie zaproszeni goście, a wśród nich poseł Roman Jagieliński. Statuetka Honorowego Hipolita dla Polskiego Radia, jaką przejął prezes Siezieniewski jest wyjątkowo sygnowana równocześnie przez Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza oraz Wojewodę Wielkopolskiego dla podkreślenia, że najważniejsze instytucje wielkopolskie w swoim uznaniu dla dokonań Polskiego Radia są jednomyślne.

A oto foto-migawki z tej uroczystości:

Na zdjęciu po lewej: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król omówił rolę i zasługi Polskiego Radia oraz uzasadnił przyznanie Polskiemu Radiu wyróżnienia statuetką Honorowego Hipolita. Na zdjęciu siedzą od lewej: prezes PR Andrzej Siezieniewski, wicewojewoda Jerzy Błoszyk, a za przemawiającym dr Marianem Królem, prorektor Bogdan Walczak. Na zdjęciu po prawej: dr Marian Król wręcza statuetkę Andrzejowi Siezieniewskiemu.

Na zdjęciu z prawej: prezes Andrzej Siezieniewski dziękuje za przyznane wyróżnienie, obok siedzą od lewej: poseł Roman Jagieliński, wicewojewoda Jerzy Błoszyk oraz prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Marian Król. Na zdjęciu z prawej: zbiorowa fotografia pamiątkowa: od lewej stoją – prorektor prof. Bogdan Walczak, prezydent THC - dr Marian Król, Laureat - Andrzej Siezieniewski, prezes rozgłośni poznańskiej – Piotr Frydryszek, oraz wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk.

Wszystkie zdjęcia: EuroPartner




Prof. dr hab. Ryszard Kozłowski
Liderem Pracy Organicznej

14 czerwca 2005 roku, w siedzibie Instytutu Włókien Naturalnych w Poznaniu odbyła się miła, kameralna uroczystość uhonorowania dyrektora tego instytutu, prof. dr hab. Ryszarda Kozłowskiego godnością Lidera Pracy Organicznej i statuetką honorowego Hipolita, wyróżnieniami przyznanymi temu wybitnemu polskiemu naukowcowi przez Kapitułę Honorowego Hipolita w Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu.

Wyróżnienie to, przyznawane osobistościom szczególnie zasłużonym dla rozwoju i postępu w wielu dziedzinach naszego życia, osobistościom wpisującym się twórczo w realia XXI wieku jest od wielu już lat prestiżowym wyróżnikiem całej plejady znakomitości polskiej nauki, kultury, sztuki i życia społecznego. Profesor Ryszard Kozłowski, co podkreślił w krótkiej laudacji reprezentant Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego Edmund Dudziński, na godność Lidera Pracy Organicznej zasługuje w sposób szczególny, o czym świadczy cała historia tego znakomitego, znanego w całym świecie naukowca polskiego.

Kierując od lat Instytutem Włókien Naturalnych w Poznaniu, placówki legitymującej się 70- letnią tradycją, profesor Kozłowski uczynił z niej nowoczesny, na miarę XXI wieku ośrodek naukowy wyznaczający kierunki wykorzystywania włókien naturalnych oraz innych produktów, z produktami leczniczymi włącznie, z lnu i konopii.

Dyplom Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę honorowego Hipolita laureatowi wręczył prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w obecności wicewojewody wielkopolskiego - Jerzego Błoszyka, wiceprezydenta miasta Poznania – Tomasza Kaysera oraz przedstawicielki Marszałka Województwa Wielkopolskiego – Krystyny Czajki. Dr Marian Król w okolicznościowym wystąpieniu serdecznie pogratulował Laureatowi wyróżnienia godnością Lidera Pracy Organicznej oraz przypomniał wszystkie starania profesora Kozłowskiego o to, aby Instytut Włókien Naturalnych dźwignąć na dzisiejszy, światowy poziom, uczynić z Instytutu placówkę do której po wiedzę przybywają naukowcy ze wszystkich stron świata.

Uroczystość, która zgromadziła gremium kadry naukowej Instytutu, zaszczyciła swoją obecnością również małżonka dostojnego Laureata, której profesor Kozłowski w serdecznych słowach podziękował za współpracę i nieustające wsparcie w jego dziele naukowym. Słowom tym towarzyszyły oklaski zebranych.

Profesor Ryszard Kozłowski dziękując Kapitule Honorowego Hipolita i Towarzystwu im. Hipolita Cegielskiego za otrzymane wyróżnienie, przypomniał w skrócie historię Instytutu, omówił prowadzone w Instytucie prace badawcze, a także podzielił się swoimi uwagami na temat wykorzystywania w przyszłości produktów ekologicznych.

A oto migawki fotograficzne z tej uroczystości:

Na zdjęciu z lewej: prof. Ryszard Kozłowski serdecznie powitał przybyłą delegację Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego z prezydentem Towarzystwa dr Marianem Króle oraz zaproszonych gości. Od lewej na zdjęciu – prezydent THC – dr Marian Król, wiceprezydent miasta Poznania – Tomasz Kayser, Laureat - prof. Ryszard Kozłowski, wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk oraz przedstawicielka Marszałka Województwa Wielkopolskiego – Krystyna Czajka. Na zdjęciu z prawej: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król gratuluje prof. Kozłowskiemu otrzymania godności Lidera Pracy Organicznej.

Na zdjęciu z lewej: członek delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dyr. Edmund Dudziński wygłosił laudację na cześć Laureata. Na zdjęciu z prawej: prezydent Towarzystwa – dr Marian Król wręcza prof. Ryszardowi Kozłowskiemu przyznaną Mu statuetkę Honorowego Hipolita w towarzystwie wiceprezydenta Poznania – Tomasza Kaysera i reprezentantki Marszałka Województwa Wielkopolskiego - Krystyny Czajki.

Na zdjęciu z lewej: pamiątkowe zdjęcie uczestników ceremonii wręczenia prof. Kozłowskiemu dyplomu Lidera Pracy Organicznej oraz statuetki Honorowego Hipolita. Od lewej stoją: wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk, wiceprezydent Poznania – Tomasz Kayser, Laureat – prof. Ryszard Kozłowski, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król oraz reprezentantka Marszałka Województwa Wielkopolskiego – Krystyna Czajka. Na zdjęciu z prawej: wiceprezydent Kayser wręcza bukiet kwiatów Małżonce profesora Kozłowskiego, pani Jadwidze Kozłowskiej.

Wszystkie zdjęcia: EuroPartner




Jan Paweł II papież-Polak odszedł do Ojca...

Jan Paweł II papież-Polak, odszedł do Ojca. 2 kwietnia 2005 roku, o godzinie 21.37 żegnany modlitwą i płaczem milionów ludzi na całym świecie zmarł Ojciec Święty. Zakończył się Pontyfikat największego w dziejach współczesnych namiestnika Chrystusa, dziedzica Stolicy Piotrowej, największego współczesnego autorytetu moralnego, papieża Jana Pawła II, Ojca Świętego wszystkich ludzi dobrej woli. W Jego Osobie pożegnaliśmy nie tylko wielkiego przywódcę duchowego chrześcijan, nie tylko Pasterza pełnego miłości do każdego człowieka, nie tylko niestrudzonego Pielgrzyma niosącego przez świat przesłanie miłosierdzia, pojednania i solidarności wyciągającego ręce do ludzi wszystkich wyznań, pożegnaliśmy także Wielkiego Polaka – kardynała Karola Wojtyłę. Syna Polskiej Ziemi, który swoim słowem, wiarą i w ostatnich latach swojego Pontyfikatu narastającym cierpieniem zmienił oblicze świata. Pożegnaliśmy Ojca Świętego, który pozostawił nam wszystkim - Katolikom, Muzułmanom, Żydom, ludziom niewierzącym testament wiary w Dobro, Sprawiedliwość, Miłosierdzie i Miłość człowieka do człowieka. Odszedł od nas Ten, który zmienił epokę. Świat Go nigdy nie zapomni, a ziarno Boże, które zasiał w ludzkich sercach będzie wydawać dobre owoce.

„Czekałem na was i przyszliście do mnie” – niech te ostatnie słowa umierającego Ojca Świętego skierowane do modlącej się na Placu świętego Piotra młodzieży, wpatrzonej z rozpaczą w rozświetlone okna Jego apartamentu papieskiego, na zawsze w nas pozostaną.




 

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego
żegna Ojca Świętego, Jana Pawła II

Wystąpienie Prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla

„Kiedy przed południem w sobotę, w dniu 2 kwietnia 2005 roku rozpoczynając obrady Walnego Zgromadzenia Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, nasze spotkanie zaczęliśmy od wspólnej modlitwy w intencji Ojca Świętego, wierzyliśmy głęboko, że dramatyczna walka o życie Jana Pawła II zakończy się sukcesem i że znowu będziemy mogli Go słuchać i widzieć. Jednak niezbadane są wyroki boskie. Jeszcze tego samego dnia dosięgła nas paraliżująca wiadomość z Watykanu.

W sobotę, w dniu 2 kwietnia 2005 roku, o godzinie 21.37 serce Ojca Świętego, papieża - Polaka, Jana Pawła II przestało pracować, a Chrystus otworzył Janowi Pawłowi II drzwi do wieczności. Odszedł od nas Namiestnik Chrystusa, dziedzic Stolicy Piotrowej, Dobry Pasterz, Ojciec narodów świata. Zakończył się Pontyfikat, który zmienił oblicze Ziemi. Tej Ziemi!

Dzisiaj w bólu i smutku żegnamy naszego Umiłowanego Ojca Świętego, który dla całego współczesnego świata był największym autorytetem moralnym, niestrudzonym Pielgrzymem niosącym Dobrą Nowinę Miłosierdzia, Solidarności i Pokoju. Żegnamy Wielkiego Polaka, kardynała Karola Wojtyłę, który dla swojej Ojczyzny uczynił tak wiele. To Jego zasługą jest, że dzisiaj żyjemy w Polsce wolnej, suwerennej, demokratycznej, że Polska znalazła godne miejsce w rodzinie narodów europejskich.

Dla naszego Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dla całego środowiska ludzi naszego regionu Jan Paweł II był symbolem wszystkich najlepszych wartości, a Jego nauki i wskazania były wytyczną naszych działań podejmowanych dla dobra społeczeństwa. Każdego dnia pamiętaliśmy o Jego błogosławieństwie, którym nas obdarzył w Rzymie, w roku 2001, kiedy przyjął w darze od naszego środowiska Statuetkę Złotego Hipolita – ikonę naszego Towarzystwa.

Miałem wielkie szczęście spotkać się z Ojcem Świętym, Janem Pawłem II w czasie Jego pielgrzymki do Polski w roku 1983. Jako wojewoda poznański witałem Go wtedy na poznańskiej ziemi. Miałem też wielkie szczęście ponownie spotkać się z Ojcem Świętym podczas audiencji generalnej w roku 2001 w Watykanie. Nigdy nie zapomnę tych spotkań. Nie zapomnę bezpośredniej serdeczności jaka od Niego promieniowała, Jego mądrej, niespotykanej dobroci wyrażającej się w każdym wypowiadanym słowie.

Jan Paweł II, nasz Umiłowany Ojciec Święty odszedł do życia wiecznego, ale Jego słowa, jego nauki, jego przesłania i Jego błogosławieństwo w nas wszystkich pozostanie na zawsze. Będziemy wierni Jego testamentowi duchowemu. „

Powrót na początek strony




 

 

 

Kapituła Złotego Hipolita oraz Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z wielkim żalem zawiadamiają, że w dniu 20 stycznia 2005 roku, w wieku lat 92.

zmarł JAN NOWAK – JEZIORAŃSKI, legendarny kurier z Warszawy, LAUREAT ZŁOTEGO HIPOLITA 2004.

W Jego Osobie Polska straciła wybitnego patriotę, Człowieka, który całe swoje życie poświęcił sprawie polskiej. Odszedł wspaniały, prawy i mądry rzecznik narodowego interesu Polski.

Cześć Jego pamięci!

Jan Jeziorański urodził się 13.05.1913 roku w Warszawie, w rodzinie o wspaniałych tradycjach niepodległościowych. Do tej samej rodziny należał stracony z Trauguttem na stokach warszawskiej Cytadeli jego imiennik - Jan Jeziorański, jeden z przywódców Powstania Styczniowego.

Po maturze zdanej w gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie Jan Jeziorański studiował ekonomię na Uniwersytecie Poznańskim pod opieką naukową słynnego prof. Edwarda Taylora.

Jan Jeziorański uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, a następnie działał w Związku Walki Zbrojnej. Szybko został włączony do Akcji "N" prowadzącej dywersję na terenach polskich przyłączonych do Rzeszy i na obszarze samych Niemiec.

Od początku 1943 roku był kurierem Armii Krajowej do rządu polskiego w Londynie. Przewoził korespondencję specjalnego znaczenia i poufne raporty. Używane w okresie konspiracji fałszywe nazwisko Nowak stało się później równie znane, jak jego własne. W czasie okupacji hitlerowskiej został wysłany do Londynu w celu nawiązania kontaktu między krajowym komendantem głównym Armii Krajowej generałem Tadeuszem Borem - Komorowskim, a naczelnym wodzem na emigracji – generałem Kazimierzem Sosnkowskim. Złożył wtedy najwyższym władzom polskim w Londynie raport o sytuacji w okupowanym kraju. Spotkał się też wówczas z Winstonem Churchillem. Po powrocie do Polski brał udział w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania, w grudniu 1944 roku udało mu się przedostać do Londynu.

Tam początkowo pracował w brytyjskim radiu BBC, a od chwili powstania Radia Wolna Europa (w roku 1949) włączył się w pracę tej rozgłośni. Od roku 1952 do roku 1976 był dyrektorem Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Swoją publicystyką radiową walczył przeciw cenzurze i monopolowi informacyjnemu władz PRL. Dzięki niemu cały świat dowiadywał się o represjach wobec przeciwników systemu komunistycznego i represjach wobec kościoła katolickiego w Polsce. Jednocześnie Jan Nowak – Jeziorański zabiegał o uznanie przez Zachód polskiej granicy na Odrze i Nysie.

Po przejściu na emeryturę osiedlił się w USA, gdzie aktywnie włączył się w działalność Kongresu Polonii Amerykańskiej. Przez pewien czas był również w Departamencie Stanu USA doradcą do spraw Europy Wschodniej.

Od 1989 roku często przebywał w Polsce, aż wreszcie osiadł na stałe w rodzinnej Warszawie.

Jan Nowak – Jeziorański opublikował trzy książki wspomnieniowe: "Kurier z Warszawy", "Wojna w eterze" i "Polska z oddali". W 1995 roku ukazał się też wybór jego najciekawszych artykułów z prasy polskiej z lat 1993-1995 pt. "Rozmowy o Polsce", zaś w 1999 zbiór tekstów "Polska wczoraj, dziś, jutro".

Za zasługi wojenne został w 1944 roku odznaczony orderem Virtuti Militari. W 1996 roku został uhonorowany najwyższym cywilnym odznaczeniem amerykańskim - Medalem Wolności. W wolnej, demokratycznej Polsce otrzymał najwyższe odznaczenie polskie – Order Orła Białego. Był doktorem honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, oraz doktorem honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.

W roku 2004 Kapituła Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego nadała Janowi Nowakowi – Jeziorańskiemu Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz przyznała statuetkę Złotego Hipolita.

Foto: T. Strzyżewski- wykorzystano materiały z Internetu

Powrót na początek strony




 

Hanna Suchocka,
ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej
wyróżniona godnością Lidera Pracy Organicznej

Hanna Suchocka, ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej w czasie uczestniczenia w uroczystości rozpoczęcia roku akademickiego w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu w dniu 4 października 2004 roku, została wyróżniona przez Kapitułę przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego godnością Lidera Pracy Organicznej oraz statuetką Hipolita.

Wręczenia pani ambasador Hannie Suchockiej stosownego dyplomu i statuetki Hipolita dokonał dr Marian Król, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w obecności rektora uczelni oraz wielu innych znakomitych osobistości.

Na zdjęciu: dr Marian Król wręcza Hannie Suchockiej statuetkę Hipolita.

(Foto: THC)

Powrót na początek strony




 

Prezydent Towarzystwa
im. Hipolita Cegielskiego
złożył wizytę Metropolicie Poznańskiemu

Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król złożył w dniu 14 września 2004 roku w Pałacu Arcybiskupim w Poznaniu wizytę Metropolicie Poznańskiemu, arcybiskupowi ks. Stanisławowi Gądeckiemu. W czasie spotkania z arcybiskupem Gądeckim, dr Marian Król poinformował Metropolitę o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, o dotychczasowych dokonaniach Towarzystwa i zamierzeniach na przyszłość. Ksiądz arcybiskup szczerze interesował się przede wszystkim tymi przedsięwzięciami Towarzystwa, które dotyczą młodzieży, a obejmują m.in. Klub Młodych Pozytywistów, oraz tworzony Fundusz Stypendialny dla wspomagania studentów i uczniów pochodzących przede wszystkim z rodzin ubogich. Metropolita Poznański wyraził uznanie dla Towarzystwa i personalnie dla dr Mariana Króla, za działania zmierzające do integracji środowisk intelektualnego i gospodarczego na platformie uniwersalnych wartości moralnych i patriotycznych, za umacnianie postaw pozytywistycznych wśród młodej generacji. Na zakończenie spotkania arcybiskup Gądecki życzył Towarzystwu dalszego rozwoju i poszerzania jego działalności. (ggj – foto: archiwum THC )

 

Powrót na początek strony




 

Prezydent Towarzystwa
im. Hipolita Cegielskiego
złożył wizytę w siedzibie Metropolity Gnieźnieńskiego

Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w dniu 5 sierpnia 2004 roku złożył wizytę w siedzibie Metropolity Gnieźnieńskiego, gdzie został przyjęty przez Arcybiskupa Metropolitę Gnieźnieńskiego, Jego Ekscelencję Henryka Józefa Muszyńskiego.

Dr Marian Król poinformował arcybiskupa Muszyńskiego o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, szczególnie zwracając uwagę na rozwój Towarzystwa i udział w nim przedstawicieli młodej generacji zgrupowanej w Klubie Młodych Pozytywistów THC, a także o pracach Kapituły Złotego Hipolita, która corocznie wyróżnia statuetkami Złotego Hipolita Wybitne Osobistości Pracy Organicznej stanowiące wzorzec postaw patriotycznych i pozytywistycznych.

Jego Ekscelencja arcybiskup Muszyński z zainteresowaniem przyjął do wiadomości te informacje i wyraził swoje poparcie dla działalności Towarzystwa i jego misji umacniania postaw patriotycznych, wzorców moralnych, szacunku dla pracy i dziedzictwa poprzednich pokoleń. Na zdjęciu: Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński J.E. Henryk Józef Muszyński oraz prezydent Towarzystwa im Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król.

 

Powrót na początek strony




 

Nasz człowiek w Strasburgu

Tadeusz Zwiefka dziennikarz Telewizji Polskiej S.A., członek zarządu Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w czerwcowych wyborach 2004 do Parlamentu Europejskiego zyskał mandat wyborców i dzisiaj już pracuje w Parlamencie Europejskim razem z pozostałymi polskimi 53 eurodeputowanymi. Serdecznie gratulując Tadeuszowi Zwiefce uzyskania mandatu do Parlamentu Europejskiego jesteśmy przekonani, że w Strasburgu i Brukseli będzie godnie i skutecznie dbał o polskie sprawy na tym najważniejszym forum Unii Europejskiej. Wrażliwy i społecznie zaangażowany dziennikarz, publicysta, Europejczyk w każdym calu, wszechstronnie wykształcony, a przy tym o nienagannej prezencji, Tadeusz Zwiefka z racji swojej pracy w Telewizji Polskiej jest powszechnie znany w społeczeństwie polskim. Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego jest usatysfakcjonowane faktem, że właśnie on, Wielkopolanin i działacz naszego Towarzystwa zasiada w ławach europarlamentu. Życzymy Mu wielu sukcesów w tej trudnej i odpowiedzialnej misji. A oto kilka zdań o nim:

Tadeusz Zwiefka jest absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Pracę w zawodzie dziennikarza rozpoczął w roku1982 w Ośrodku TVP w Poznaniu w redakcji programów informacyjnych. Jako reporter przygotowywał informacje dla lokalnego programu „Teleskop” oraz dla ogólnopolskich programów informacyjnych. W 1983 r. został także prezenterem telewizyjnym prowadzącym ten popularny program informacyjny.

W lutym 1984 roku, po wygraniu konkursu rozpoczął współpracę z antenami ogólnopolskimi. Został prezenterem programu II TVP i przez dwa lata łączył pracę w ośrodku telewizyjnym w Poznaniu z prowadzeniem ogólnopolskiej „Dwójki”. W 1985 roku Tadeuszowi Zwiefce powierzono funkcję kierownika redakcji programu lokalnego, czyli szefostwo popularnego „Teleskopu”. Kierując tym programem realizował się równocześnie dziennikarsko jako redaktor wydania. Od tego też czasu do stycznia 1990 roku przygotowywał różne programy, realizował dziesiątki felietonów i reportaży telewizyjnych, prowadził nie tylko programy studyjne, ale również duże widowiska telewizyjne, a wśród nich m.in. trzy ostatnie edycje znakomitego „Turnieju miast”.

W styczniu 1990 roku, zaproponowano redaktorowi Tadeuszowi Zwiefce prowadzenie nowopowstałego programu informacyjnego „Wiadomości”. Jako prezenter tego programu pracował do połowy 1995 roku. W tym czasie był także komentatorem sejmowym i okazjonalnie prowadził wielkie transmisje telewizyjne z najważniejszych uroczystości i wydarzeń w Polsce, m.in. z pielgrzymki papieża Jana Pawła II, oraz wizyt prezydentów: G. Busha oraz B. Jelcyna.

W roku 1995 roku Tadeusz Zwiefka został dyrektorem Ośrodka Telewizyjnego w Szczecinie. Był to niezwykle interesujący okres w jego działalności zawodowej, który zaowocował stworzeniem nowego programu telewizyjnego realizowanego na żywo przez trzy ośrodki – Szczecin, Poznań i Wrocław. Był to pierwszy w historii TVP program o zasięgu ponadregionalnym realizowany nie przez warszawską centralę.

Jesienią 1996 roku Tadeusz Zwiefka został zaproszony przez kierownictwo TVP do objęcie kierownictwem nowego programu publicystycznego w programie I TVP – „W centrum uwagi”. Realizując ten program Tadeusz Zwiefka kierował dużym zespołem znakomitych polskich dziennikarzy, takich jak na przykład red. red. Jarosław Gugała czy Grzegorz Miecugow. Program „W centrum uwagi” osiągał znakomite wyniki oglądalności i wysoką ocenę znawców przedmiotu. Był też bardzo wysoko oceniany przez dziennikarzy zagranicznych akredytowanych w Polsce, którzy jako zapraszani goście brali udział w tym programie.

W 1998 roku z powodów osobistych redaktor Tadeusz Zwiefka zrezygnował z pracy w Telewizji Polskiej . Wrócił do niej dopiero z początkiem roku 2000. Wówczas kierownictwo poznańskiego ośrodka TVP „wywalczyło” dla Poznania nowy cykliczny program na antenie Programu III TVP pod nazwą „Telekurier - Ogólnopolski Magazyn Reporterów”, którego prowadzenie powierzono od razu Tadeuszowi Zwiefce, „Telekurier” bardzo szybko zdobył popularność, rozwinął się i przez widownię telewizyjną odbierany był potocznie jako „Telekurier Zwiefki”.

Za swoja pracę dziennikarską i kreatywność telewizyjną Tadeusz Zwiefka otrzymał wiele prestiżowych nagród i wyróżnień. Jak sam mówi, najbardziej sobie ceni wywalczony w roku 2002 tytuł Mistrza Mowy Polskiej Vox Populi, i...sympatyczne, regionalne wyróżnienie nagrodą Dziennikarskich Koziołków, którą przyznaje swoim wybitnym koleżankom i kolegom środowisko wielkopolskich dziennikarzy. W czerwcu 2004 wygrał wybory do Parlamentu Europejskiego.

 

Powrót na początek strony




 

Legendarny Kurier z Warszawy
Laureatem Złotego Hipolita

13 lipca 2004 roku, w Warszawie, ze względy na sędziwy wiek Laureata w Jego prywatnym mieszkaniu, w kameralnych warunkach odbyła się uroczystość wręczenia Janowi Nowakowi-Jeziorańskiemu dyplomu godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz Statuetki Złotego Hipolita, wyróżnień przyznanych Mu przez Kapitułę Złotego Hipolita. Wręczenia wyróżnień dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w towarzystwie przedstawicieli Kapituły.

Oto dwie migawki fotograficzne z tego wydarzenia:

Na zdjęcia pierwszym: – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król ( z lewej ) wręcza Janowi Nowakowi – Jeziorańskiemu dyplom Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz Statuetkę Złotego Hipolita. Na zdjęciu drugim Jan Nowak – Jeziorański przy Statuetce Złotego Hipolita wypowiada się do mikrofonu reporterki radiowej.

Foto: archiwum THC

Powrót na początek strony




VI Walne Zebranie Członków
Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego

Nowe ważne zadania...

W sobotę, 27 marca 2004 roku odbyło się w Poznaniu VI Walne Zebranie Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, organizacji pożytku publicznego, które podsumowało działalność Towarzystwa w minionym roku, wybrało nowe władze Towarzystwa i nakreśliło zadania na rok 2004.

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, które istnieje już 5 lat, w ubiegłym roku odnotowało dalszy rozwój, który zaowocował wieloma interesującymi i społecznie ważnymi dokonaniami.

Wśród nich należy wymienić między innymi znaczny wzrost szeregów Młodych Pozytywistów, zgrupowanych w Klubie Młodego Pozytywisty przy Towarzystwie, klubie zrzeszającym wyróżniających się młodych naukowców, przedsiębiorców, dziennikarzy i ludzi kultury; zaangażowanie się środowiska Towarzystwa w upowszechnianie idei integracji europejskiej; promocję polskiej przedsiębiorczości poprzez organizowanie Konsumenckiego Konkursu Usług "Dobre bo polskie", oraz upowszechnianie wzorców osobowych przez wyróżnianie zasłużonych społecznie osobistości godnością Lidera Pracy Organicznej, oraz godnością Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej.

Wyróżnienia te symbolizowane statuetką Honorowego Hipolita oraz statuetką Złotego Hipolita w ubiegłym roku objęły znaczne grono powszechnie znanych i szanowanych osób.

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w roku 2003 poszerzyło też swoją działalność informacyjno - edukacyjną i opiniotwórczą uruchamiając Europejski Magazyn Internetowy EuroPartner (http://www.europartner.com.pl). Towarzystwo Im. Hipolita Cegielskiego wspierało wiele społecznych przedsięwzięć popularyzujących region wielkopolski, polską kulturę i naukę.

W programie na rok 2004 Towarzystwo postawiło przed sobą nowe, poszerzone ambitne zadania, które określone zostały w przyjętej uchwale. Dotyczą one między innymi: dalszego rozwijania działań edukacyjnych związanych z wejściem Polski do Unii Europejskiej; upowszechnianiem wiedzy o życiu i dokonaniach Hipolita Cegielskiego - patrona Towarzystwa, prekursora idei pracy organicznej; wspomaganie indywidualnych inicjatyw ludzi, liderów różnego rodzaju działań w środowiskach lokalnych, w działalności naukowej, badawczej i szkoleniowej.

Wśród innych planowanych zadań Towarzystwa należy wymienić też kontynuowanie programu promocji wzorców osobowych przez wyróżniania osób szczególnie zasłużonych społecznie godnością Lidera Pracy Organicznej i godnością Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej; dalszy rozwój Klubu Młodych Pozytywistów; organizowanie nowych edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług, teraz już o godło "Najlepsze w Polsce" ( "The best in Poland"); współpracę z krajowymi i zagranicznymi organizacjami popierającymi cele Towarzystwa; współpracę ze Stowarzyszeniem "Studenci dla Przedsiębiorczości ( SIFE - Polska), a także tradycyjne już wspomaganie akcji charytatywnych, etc.

Zaprezentowany w uchwale program Towarzystwa zyskał pełne poparcie wszystkich członków Walnego Zebrania.

Walne Zebranie powołało też nowy, poszerzony do 9 osób zarząd Towarzystwa. Prezydentem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego jednogłośnie wybrano ponownie pana dr Mariana Króla, wybitnego, zasłużonego dla Polski i Wielkopolski polityka, organizatora i społecznika.

W czasie Walnego Zebrania odbyło się uroczyste przekazanie statuetki Honorowego Hipolita honorowej członkini Towarzystwa, prawnuczce Hipolita Cegielskiego, pani Zofii Doerferowej. Następnie 4 osobom spośród członków Towarzystwa nadano godność Liderów Pracy Organicznej. Laureatami, którym wręczono stosowne dyplomy i statuetki Honorowego Hipolita zostali panowie: Jerzy Gołębiewski - dziennikarz, Paweł Murawa - lekarz, prof. med., Henryk Nowakowski - konserwator zabytków, oraz Jerzy Szyło - wydawca, prezes wydawnictwa Interfund.


Na zakończenie obrad Walnego Zebrania Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego jego uczestnicy zrobili sobie pamiątkowa fotografię.

W pierwszym rzędzie siedzą członkowie Zarządu THC z nowo wybranym prezydentem Towarzystwa, dr. Marianem Królem ( czwarty od lewej strony ) oraz honorową członkinią THC, prawnuczką Hipolita Cegielskiego, Zofią Doerfer ( trzecia od lewej strony ).   Foto: THC Archiwum

Powrót na początek strony


 



 

Prof. dr hab. Wiesława Ziółkowska
powiększyła grono Liderów Pracy Organicznej

We wtorek, 2 marca 2004 r. w auli Wyższej Szkoły Bankowej w Poznaniu odbyła się uroczystość wręczenia prof. dr hab. Wiesławie Ziółkowskiej dyplomu nadania Jej Godności Lidera Pracy Organicznej oraz statuetki Hipolita przyznanych Pani profesor przez Kapitułę Honorowego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego. W uroczystości liczny udział wzięli przedstawiciele kadry naukowej uczelni z rektorem na czele, studenci i zaproszeni goście, a wśród nich przedstawiciele władz regionu wielkopolskiego i miasta Poznania.

Wręczenia przyznanego Pani profesor wyróżnienia dokonał prezydent Towarzystwa. Dr Marian Król, który też w ciepłych słowach uzasadnił decyzję Kapituły i szeroko omówił dokonania Dostojnej Laureatki jako naukowca, działaczki społecznej, polityka, byłej posłanki do Sejmu RP i ostatnio członkini Rady Polityki Pieniężnej.

Prof. Wiesława Ziółkowska nie kryjąc wzruszenia podziękowała na przyznane wyróżnienie i zaprosiła obecnych do wysłuchania wykładu pt. Strategia BCI a proces dezinflacji w Polsce. Ten Jej znakomity wykład w szczególny sposób uwypuklił wielki potencjał intelektualny Laureatki i dał dodatkowe świadectwo wielkiej pracy twórczej na polu nauki o finansach.

Po uroczystości zakończonej gratulacjami rektor uczelni podjął jej uczestników lampka wina.

Oto migawki fotograficzne w tego ważnego wydarzenia:



     Na zdjęciu: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król wręcza prof. Wiesławie Ziółkowskiej statuetkę Hipolita składając jednocześnie Laureatce serdeczne gratulacje.



Pani prof. Wiesława Ziółkowska z satysfakcją zaprezentowała otrzymaną statuetkę Hipolita sławnemu nestorowi polskich ekonomistów prof. Wacławowi Wilczyńskiemu, posiadaczowi Złotego Hipolita, który przybył na uroczystość, aby gratulowac swojej znakomitej Koleżance przyznanego Jej wyróżnienia.





     A po gratulacjach i rozmowach z uczestnikami uroczystości Laureatka z naręczem kwiatów otrzymanych od przyjaciół i kolegów naukowców nie ukrywała wielkiego zadowolenia i wzruszenia.


Foto: archiwum THC


Powrót na początek strony




 

Wybitny muzyk,
nestor kompozytorów polskiej
Wojciech Kilar laureatem Złotego Hipolita

19 lutego 2004 r. w siedzibie Wojewody Śląskiego odbyło się uroczyste przekazanie Wojciechowi Kilarowi, wybitnemu muzykowi, nestorowi kompozytorów polskich nagrody Złotego Hipolita oraz dyplomu Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej, wyróżnień przyznanych Mu przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego, za całokształt Jego pracy twórczej. Wręczenia dyplomu i statuetki Złotego Hipolita dokonał prezydent Towarzystwa, dr Marian Król w obecności Wojewody Śląskiego - Lesława Jarzębskiego, senatora RP - Tadeusza Wnuka oraz dyrektora biura THC - Edmunda Dudzińskiego.

Na zdjęciach: powyżej prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Marian Król ( z prawej ) wręcza statuetkę Złotego Hipolita Dostojnemu Laureatowi.

Obok: pamiątkowe zdjęcie na koniec Uroczystości, Od prawej: senator RP - Tadeusz Wnuk, prezydent Towarzystwa - dr Marian Król, Laureat - Wojciech Kilar, Wojewoda Śląski - Lesław Jarzębski i dyr. THC - Edmund Dudziński.

Foto: Archiwum THC


Powrót na początek strony




 

Statuetki Złotego Hipolita
dla
Wybitnych Osobistości Pracy Organicznej

Jak już informowaliśmy, w sobotę, 29 listopada 2003 roku w reprezentacyjnej Sali Białej Urzędu miasta Poznania odbyła się podniosła uroczystość uhonorowania wyłonionych przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego kolejnych Wybitnych Osobistości Pracy Organicznej, polskich lekarzy i naukowców.

Dostojni Laureaci otrzymali dyplomy nadania im godności Wybitnych Osobistości Pracy Organicznej oraz statuetki Złotego Hipolita, patrona tego prestiżowego wyróżnienia. W uroczystości, która zgromadziła szerokie grono parlamentarzystów, przedstawicieli władz województwa wielkopolskiego i miasta Poznania, naukowców, ludzi kultury i dziennikarzy prasy, radia i telewizji, uczestniczył prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król oraz członkowie Kapituły Złotego Hipolita.

Wśród Dostojnych Laureatów znaleźli się: profesor Władysław Bartoszewski, dr Wanda Błeńska, profesor Andrzej Kwilecki oraz profesor Wacław Wilczyński. Kolejny Laureat Złotego Hipolita, profesor Stefan H. Mackiewicz - obecny na uroczystości - przyznane Mu wyróżnienie odebrał z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla i przedstawiciela Kapituły Złotego Hipolita we wcześniejszym terminie, w dniu 27 listopada 2003 roku, podczas odbywającej się wówczas w Poznaniu Międzynarodowej Konferencji Reumatologów.

Po uroczystości otrzymania prestiżowych wyróżnień statuetkami Złotego Hipolita Dostojni Laureaci pozowali do pamiątkowej fotografi.
Od lewej: prof. Wacław Wilczyński, prof. Andrzej Kwilecki, dr Wanda Błeńska i prof. Władysław Bartoszewski. Za Laureatami stoją członkowie Kapituły Złotego Hipolita, a wśród nich Laureat Złotego Hipolita - prof. Stefan Mackiewicz (na fotografi piąty od lewej), prezydent Towarzystwa im. HipolitaCegielskiego - dr Marian Król (szósty od lewej) i marszałek województwa wielkopolskiego - Stefan Mikołajczak (na zdjęciu czwarty od prawej).

Po uroczystości był też czas na udzielanie wywiadów i wypowiedzi dla prasy. Na zdjęciu obok profesor Wacław Wilczyński udziela wywiady przedstawicielom mediów regionalnych.
Wszystkie zdjęcia: Zbigniew Kowal


Powrót na początek strony




 

Medal Młodego Pozytywisty
dla Adama Koniuka

 

Dzień 3 października 2003 roku był dla Adama Koniuka, dyrektora Biura Marketingu i Public Relations TUiR Warta S.A., jak sam stwierdził, dniem wielkiej satysfakcji. W tym bowiem dniu z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla otrzymał przyznany mu przez Towarzystwo Medal Młodego Pozytywisty. Adam Koniuk otrzymał to wyróżnienie w dowód uznania dla jego działalności w bardzo trudnej dziedzinie kreowania wizerunku wielkiej firmy ubezpieczeniowej. Mimo młodego wieku Adam Koniuk dzięki swojej pracowitości i kwalifikacjom szybko zyskał uznanie jako jeden z wybitnych specjalistów. Wyróżnienie go Medalem Młodego Pozytywisty stanowiło potwierdzenie tego uznania. Na zdjęciu: Adam Koniuk z otrzymanym Medalem Młodego Pozytywisty i dyplomem w chwilę po otrzymaniu wyróżnienia. (Fot. Archiwum THC)

 

Powrót na początek strony




 

 

Medal Młodego Pozytywisty
dla Michała Tobera

 

29 września 2003 roku, w Warszawie, w siedzibie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król złożył wizytę sekretarzowi stanu tego ministerstwa, Michałowi Toberowi, aby przekazać mu Medal Młodego Pozytywisty. To prestiżowe wyróżnienie przyznawane przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego młodym ludziom, którzy dali się poznać jako osoby dynamiczne, twórcze, mające już jakieś pozytywne osiągnięcia zawodowe lub naukowe w przypadku laureata - Michała Tobera jest wyrazem uznania dla jego pracy i działalności, która w krótkim czasie pozwoliła mu zając ważną pozycję w administracji rządowej, najpierw na stanowisku rzecznika rządu, a obecnie sekretarza stanu w resorcie kultury.

 

Michał Tober z wielką satysfakcją przyjął przyznane wyróżnienie i wyraził zadowolenie z faktu, że dzięki temu stał się jednym z członków dynamicznie rozwijającego się Klubu Młodych Pozytywistów przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego, członkiem środowiska polskiej generacji XXI wieku. Na zdjęciu moment wręczenia przez dr Mariana Króla Medalu Młodego Pozytywisty laureatowi. (Fot. Archiwum THC)

 

Powrót na początek strony




Z wizytą u wojewody

 

Pozytywna ocena działalności Towarzystwa

 

13 sierpnia br prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Marian Król oraz przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita 2002 - prof. dr Andrzej Kwilecki złożyli wizytę wojewodzie wielkopolskiemu, Andrzejowi Nowakowskiemu, aby przedstawić mu działalność Towarzystwa w pierwszym półroczu 2003 roku. Głownie mówiono o inicjatywach Towarzystwa związanych z referendum unijnym i w ogóle tematyką pro europejską. Dr Marian Król poinformował wojewodę o powołaniu przy THC Klubu Młodych Pozytywistów grupującego przedstawicieli nowego pokolenia Wielkopolan związanych z ideą pracy organicznej i legitymujących się już interesującymi osiągnięciami naukowymi i zawodowymi.

 

Wojewoda wielkopolski wysoko ocenił działalność Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, wyraził podziękowanie za pro europejską aktywność Towarzystwa i za inicjatywę zaangażowania się Towarzystwa w pracę z młodzieżą, upowszechnianie wśród niej pozytywistycznych wartości.(j)

 

Na zdjęciu od lewej: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Marian Krol, wojewoda wielkopolski - Andrzej Nowakowski oraz przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita 2002 - prof. Andrzej Kwilecki.

 

Powrót na początek strony




Akcja "Milion rupii dla Ojca Mariana Żelazka", polskiego misjonarza w Indiach,
kandydata do Pokojowej Nagrody Nobla, laureata nagrody Złotego Hipolita zakończona

 

Serdeczny czek na milion rupii

 

Doceniając ogromny wkład wielkopolskiego misjonarza - werbisty Ojca Mariana Żelazka w niesieniu humanitarnej pomocy najbardziej potrzebującym mieszkańcom indyjskiego stanu Orisa Towarzystwo im. H. Cegielskiego w Poznaniu wraz ze Starostwem Powiatowym w Poznaniu, w dniu 26 lipca 2002 roku zainicjowały akcję promującą postać wybitnego Poznańczyka i Wielkopolanina, połączoną ze zbiórką pieniędzy na rzecz ośrodka w Puri i jego mieszkańców.

 

30 stycznia 2003 roku, w rocznicę 85 urodzin sędziwego duchownego, który całe życie poświęcił pomaganiu najbiedniejszym z biednych i najbardziej chorym - trędowatym, z satysfakcją mogliśmy poinformować, że akcja "Milion rupii dla Ojca Mariana Żelazka" zakończona została z sukcesem. Czek na tę kwotę zostanie przekazany Ojcu Marianowi za pośrednictwem banku, na wskazane przez Ojca Mariana konto.

 

Komitet Honorowy i Komitet Organizacyjny serdecznie dziękują wszystkim, którzy swoimi datkami wsparli akcję zbierania funduszy. Lista z ich nazwiskami zgodnie z życzeniem Ojca Mariana zostanie wysłana do niego, do Puri. Im wszystkim za naszym pośrednictwem Ojciec Marian telefonicznie, głęboko wzruszony zebranym darem przekazał "Bóg zapłać!"

 

Na zdjęciu: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król prezentuje czek na 1 milion rupii zgromadzonych w akcji "Milion rupii dla Ojca Mariana Żelazka"

Foto: THC Archiwum

 

Powrót na początek strony




Serdeczne spotkanie

 

Z wizytą u Ojca Mariana Żelazka SVD
polskiego misjonarza w Indiach...

 

18 lipca 2003 r. prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w otoczeniu członków Towarzystwa oraz dziennikarzy odwiedził przebywającego w Polsce na krótkim wypoczynku, sędziwego polskiego misjonarza w Indiach, Ojca Mariana Żelazka, kandydata do tegorocznej Pokojowej Nagrody Nobla.

 

W trakcie niezwykle serdecznej rozmowy Ojciec Marian Żelazek zapoznał dr Mariana Króla z działalnością misji w Indiach, przedstawił obecną sytuację ludzi, którymi się w Indiach opiekuje, szeroko omówił problematykę ratowania trędowatych i przywracania ich społeczeństwu poprzez edukację i tworzenie im możliwości utrzymywania się z pracy.

 

Prezydent THC, dr Marian Król poinformował Ojca Mariana, że Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w uznaniu Jego zasług i znaczenia jego pracy misyjnej trwającej już kilkadziesiąt lat, postanowiło uhonorować Go specjalnym, prestiżowym wyróżnieniem, statuetką Złotego Hipolita oraz nadaniem godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej. Jednocześnie dr Marian Król poinformował o zainicjowaniu pod hasłem "Milion rupii dla Ojca Mariana" akcji zbiórki funduszy na wsparcie misji Ojca Mariana. Wiadomość ta sprawiła sędziwemu misjonarzowi wielką radość, tym większą, że jak powiedział, stale od dziesiątków lat boryka się z problemami finansowymi, a przecież każdego dnia ujawniają się nowe potrzeby: rozbudowa szkół dla dzieci trędowatych, zakupy niezwykle drogich, nowoczesnych leków dla trędowatych i specjalnych opatrunków, często też wpieranie drobnymi kwotami podopiecznych, którzy żyją w niewyobrażalnym ubóstwie i taka pomoc dla nich jest niezbędna.

 

Dzieło Ojca Mariana, którego w świecie porównuje się dzisiaj do Matki Teresy z Kalkuty, w jego ojczyźnie, Polsce, nie jest powszechnie znane i dlatego Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego jako jedno ze swoich zadań postanowiło zwrócić uwagę przede wszystkim Wielkopolan na Tego wspaniałego, skromnego księdza, który posługę chorym i najbiedniejszym uczynił swoim życiowym credo.

 

Wizyta u Ojca Żelazka stała się ważnym wydarzeniem, a jej owocami będą m.in. w niedalekiej przyszłości wystawa fotografii oraz film dokumentalny o misji Ojca Mariana, jaki w Indiach przygotują wielkopolscy realizatorzy.(g)

 

W bezpośredniej, serdecznej atmosferze, Ojciec Marian Żelazek i prezydent THC, dr Marian Król, przy filiżance kawy długo rozmawiali o misji sędziwego misjonarza w Puri, w Indiach, o problemach społecznych środowiska trędowatych, którymi Ojciec Marian się opiekuje, o radościach z dokonań i kłopotach codziennych. Na zdjęcie od lewej: Ojciec Marian Żelazek i dr Marian Król. (18.07.2002)
 
Po rozmowach czas na wspólne zdjęcie w ogrodzie przy domu Jego brata, w którym Ojciec Marian wypoczywa przebywając w Polsce. Na zdjęciu: Ojciec Żelazek i dr Marian Król. (18.07.2002)

 

 

 

Powrót na początek strony




Kartka z kalendarza

 

Mieczysław F. Rakowski
uhonorowany statuetką
Honorowego Hipolita

 

Wśród wielu osobistości wyróżnionych statuetką Honorowego Hipolita znalazł się również były premier rządy PRL, inicjator reform gospodarczych w latach 80-tych zapoczątkowujących przemiany wolnorynkowe w Polsce, Mieczysław F. Rakowski.

 

Teraz, kiedy stoimy u progu nowej wielkiej reformy o znaczeniu porównywalnym z reformą Rakowskiego przypominamy dzień 24 października 2001 roku, kiedy w Pałacu Działyńskich z okazji spotkania z Mieczysławem Rakowskim poświęconemu najnowszej historii Polski, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król przekazał skutecznemu politykowi, wybitnemu dziennikarzowi-publicyście, twórcy tygodnika Polityka, autorowi dokumentalnych pamiętników politycznych statuetkę Honorowego Hipolita w dowód uznania za całokształt jego działalności. Na zdjęciu: Mieczysław F. Rakowski podpisuje podczas spotkania jeden z kolejnych tomów jego pamiętników. (Fot.gj)


Powrót na początek strony




Czy Międzynarodowy Port Lotniczy w Poznaniu
nosić będzie imię Hipolita Cegielskiego?

 

 

 

Tak wyglądał port lotniczy w Poznaniu zaledwie kilka lat temu. Lotnisko w mieście Targów Międzynarodowych przypominało powiatowy aeroklub. Nie przynosiło to sławy miastu - metropolii europejskiej, którą co roku odwiedzały setki tysięcy turystów i handlowców z całego świata....

 

Tak wyglądał port lotniczy w Poznaniu zaledwie kilka lat temu. Lotnisko w mieście Targów Międzynarodowych przypominało powiatowy aeroklub. Nie przynosiło to sławy miastu - metropolii europejskiej, którą co roku odwiedzały setki tysięcy turystów i handlowców z całego świata....


...a tak Port Lotniczy Poznań - Ławica będzie wyglądać jesienią bieżącego roku. Nowoczesny terminal do obsługi 1,5 mln pasażerów rocznie zaprojektowali wielkopolscy architekci, a buduje poznańska firma budowlana. W tym kontekście imię Hipolita Cegielskiego dla Portu Lotniczego nie ma alternatywy.

 

...a tak Port Lotniczy Poznań - Ławica będzie wyglądać jesienią bieżącego roku. Nowoczesny terminal do obsługi 1,5 mln pasażerów rocznie zaprojektowali wielkopolscy architekci, a buduje poznańska firma budowlana. W tym kontekście imię Hipolita Cegielskiego dla Portu Lotniczego nie ma alternatywy.

Zdjęcia: archiwum

 

Poznańskie lotnisko na Ławicy jeszcze nie tak dawno prezentujące się jak lądowisko w jakimś mieście powiatowym, co znakomicie ilustruje archiwalna fotografia, w okresie ostatnich lat systematycznie przeobrażało się w znaczący międzynarodowy port lotniczy.

 

Wymogi europejskiej metropolii jaką bez wątpienia jest dzisiaj Poznań, miasto Międzynarodowych Targów Poznańskich, ważne centrum nauki, kultury i biznesu, oraz stały wzrost połączeń lotniczych ze światem wymuszają dalszą rozbudowę i modernizację portu lotniczego. Już dzisiaj Międzynarodowy Port Lotniczy Poznań Ławica w niczym nie przypomina tego, co utrwalił na kliszy fotoreporter przed zaledwie 5 laty.

 

Obecnie lądujący w Poznaniu turyści przyjmowani są już w nowoczesnym terminalu oferującym wszystkie usługi charakterystyczne dla tego typu portów, ale życie wymusza dalsze zmiany i dalsza rozbudowę całej infrastruktury lotniska. Już jesienią bieżącego roku oddany więc zostanie na Ławicy nowy Terminal Pasażerski o powierzchni 14 tys. mkw. zdolny obsłużyć w ciągu roku bez mała 1,5 miliona pasażerów.

 

Nowy Terminal to odpowiedź na wyzwania XXI wieku. Ciekawa architektura i nowoczesna technika obsługi ruchu lotniczego i pasażerów uczynią z poznańskiego portu lotniczego, do którego swoje samoloty kieruje coraz więcej towarzystw lotniczych z Europy i świata, jedno z najnowocześniejszych lądowisk Europy, miejsce prestiżowe.

 

Taki port lotniczy nie może być anonimowy. Dlatego też Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, poza rządowa organizacja Wielkopolan stawiająca za jedno ze swoich zadań umacnianie wizerunku Wielkopolski jako regionu ważnego gospodarczo nie tylko dla naszego kraju, ale i dla Europy, zgłosiła wniosek o nadanie Międzynarodowemu Portowi Lotniczemu w Poznaniu imienia Hipolita Cegielskiego.

 

Ten wybitny Polak, Wielkopolanin, XIX wieczny twórca polskiego przemysłu, orędownik postępu i rozwoju gospodarczego właśnie tu, w Poznaniu stał się nie tylko legendą pozytywizmu, ale znakiem rozpoznawczym dla gospodarki światowej. To z poznańskich zakładów przemysłowych H.Ciegielski już w latach międzywojennych eksportowano w świat rewelacyjne lokomotywy, a później znakomite gigantyczne silniki okrętowe. Nazwa H.Cegielski utrwaliła się jako marka firmowa, znak najwyższej jakości.

 

Dzisiaj, nadanie Międzynarodowemu Portowi Lotniczemu w Poznaniu imienia Hipolita Cegielskiego, to we współczesnym rozumieniu znakomity pomysł marketingowy, to promocja miasta Poznania i polskich możliwości gospodarczych.

 

Zarząd Portu Lotniczego Poznań Ławica Sp. z o.o., jak wynika z odpowiedzi dla Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, pozytywnie odniósł się do sprawy. Decyzja będzie zależeć jednak od właścicieli spółki, przede wszystkim od samorządów województwa wielkopolskiego i miasta Poznań. Pozostaje nadzieja, że podejmując tę decyzję gremia samorządowe nie będą mieć żadnych wątpliwości i nadając Portowi Lotniczemu w Poznaniu imię Hipolita Cegielskiego, podkreślą swoje przywiązanie do legendy Wielkopolski i polskiego pozytywizmu.

 

Andrzej Saski

 


 

Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w imieniu Zarządu THC złożył Zarządowi Portu Lotniczego Ławica w Poznaniu oficjalną propozycję nadania temu lotnisku nazwy Międzynarodowy Port Lotniczy im. Hipolita Cegielskiego. W podobnych pismach Zarząd THC zwrócił się o poparcie swojej inicjatywy do Marszałka Województwa Wielkopolskiego - Stefana Mikołajczaka, Wojewody Wielkopolskiego - Stanisława Tamma, Prezydenta miasta Poznania - Ryszarda Grobelnego oraz Senatora RP - Wojciecha Kruka.

Więcej...

W imieniu Zarządu Portu Lotniczego Poznań - Ławica, Towarzystwu im. Hipolita Cegielskiego odpowiedział Prezes Krzysztof Pawłowski wyrażając zadowolenie z inicjatywy THC, nadania poznańskiemu lotnisku imienia Hipolita Cegielskiego. Krzysztof Pawłowski zgodził się z argumentacją THC, że nadanie lotnisku imienia wybitnej postaci historycznej Wielkopolski miałoby wielkie znaczenie prestiżowe.

Więcej...

 

Powrót na początek strony

 

 


Witryna, na której się znalazłeś wykorzystuje pliki cookies, dalsze korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.

Tak, rozumiem