W Poznaniu w dniach od 12 do 16 czerwca br., przebywał jeden z głównych animatorów współpracy kulturalnej Polski i Francji, pan Roger Grivel, prezydent Instytutu France - Pologne w Lyonie. Jego czerwcowa wizyta w Polsce związana była z 40 rocznicą powstania tego Instytutu tak wiele znaczącego w stosunkach kulturalnych obu naszych narodów – Francji i Polski. Na mapie polskiej wizyty dostojnego Gościa stolica Wielkopolski – Poznań ma znaczenie szczególne, ponieważ przed laty to właśnie Poznań został wybrany na głównego partnera dla Instytutu w Lyonie. Z Poznaniem też z inicjatywy pana Rogera Grivela podpisano pierwsze umowy o współpracy miast bliźniaczych między obydwoma krajami. Zapoczątkowały one – jak pokazały wszystkie następne lata – owocną wymianę naukową między wyższymi uczelniami Polski i Francji, wymianę kulturalną, organizowanie stypendiów dla polskich studentów, a nawet wymianę sportowców.

Korzystając z okazji pobytu pana Rogera Grivel w Poznaniu o rozmowę z nim poprosił red. Marek Zaradniak nawiązując do wyświetlanego właśnie francuskiego filmu Dany Boona. Oto zapis tej rozmowy:

Marek Zaradniak: Na ekrany polskich kin trafił właśnie film Dany Boona "Jeszcze dalej niż północ". To jeden z najbardziej ostatnio interesujących francuskich filmów. Opowiada on o człowieku, który z Prowansji przenosi się na północ Francji, zmieniając swoje otoczenie i zarazem konfrontując różnice pomiędzy społecznościami i kulturami poszczególnych regionów. Czy Pana zdaniem ukazywanie tych różnic ma jakieś znaczenie ważne dla Francuzów i czy przyczynia się do popularyzacji Waszego kraju poza jego granicami?

Roger Grivel: Jeżeli chodzi o różnice pomiędzy ludźmi to wszystko tak naprawdę zależy od charakteru człowieka. Francuzi bardzo lubią mieszkańców północy, wśród, których mieszka bardzo dużo Polaków, którzy są postrzegani jako ludzie sympatyczni. Mieszkańcy północy mają w oczach pragnienie słońca, którego szukają podczas wakacji na południu. Film, o którym mówimy odniósł wielki sukces nie tylko we Francji, ale także w Niemczech, Belgii i Holandii i myślę, że odniesie go także w Polsce. Myślę, że dobrze służy promocji Francji, bo pokazuje naturę człowieka. Belgowie gdy obejrzeli go mówili, że jest to film o nich. Mam nadzieję, że Polacy odniosą takie samo wrażenie, ponieważ twórca filmu poruszył sprawy uniwersalne.

Marek Zaradniak: Pragnę teraz zapytać Pana o założony przez Niego Instytut Francja Polska, który za siedzibę wybrał Lyon. Czy Instytut działa tylko w rejonie Lyonu, czy może wybiega ze swoją działalnością na cały kraj?

Roger Grivel: Mamy oddziały w całej Francji. Również w Polsce działamy nie tylko w Poznaniu, ale w wielu innych miastach. Dzięki waszemu wsparciu swoje spektakle we Francji pokazywały na przykład poznański Teatr Wielki i Polski Teatr Tańca.

Marek Zaradniak: Czy promujecie państwo tylko kulturę wysokich lotów, czy może też sięgacie i po zjawiska kultury popularnej?

Roger Grivel: Działamy już ponad 40 lat. Wśród naszych odbiorców są robotnicy, urzędnicy, menedżerowie. Popularyzujemy kulturę taką jaką zaproponuje nam strona polska. Naszą specjalnością jest muzyka operowa, ale także filharmoniczna. Do Polski przyjeżdżają zarówno francuscy artyści, ale i biznesmeni zainteresowani współpracą z waszym krajem. Podkreślam jednak, że na pierwszym miejscu jest u nas zawsze kultura. Instytut założyłem wtedy gdy przyjechałem tu w 1966 roku z kamerą i nakręciłem film o odbudowującej się Warszawie. Pokazałem go polskim władzom i o dziwo zaakceptowano go. Uznałem, że skoro tak, to pora na nawiązywanie kontaktów. Przez 40 lat nie zajmowaliśmy się polityką chociaż po 1989 roku zarzucano mi, że miałem kontakty z władzami PRL, ale ja po prostu pomagałem polskim artystom. Nie znałem ani słowa po polsku, nie znałem tu nikogo, nie byłem ani lewicowy, ani prawicowy. Być może dlatego, że nie zajmowałem się polityką, nawet w czasie pamiętnego stanu wojennego w Polsce, nie odmówiono wyjazdu do Francji, do nas, żadnemu artyście, którego zaprosiłem.

Marek Zaradniak: Kto tym razem przyjechał z Panem do Poznania?

Roger Grivel: Przyjechała ze mną grupa malarzy prezentujących m.in. obrazy o tematyce napoleońskiej, ale także znany francuski cukiernik Marcel Bonniaud, który przez wiele lat współpracował z cukiernikiem poznańskim, panem Wojciechem Kandulskim, przyjechał ceniony francuski stylista Pierre Ekelezjan. A wcześniej prezentowaliśmy w Polsce m.in. operę z Lyonu i tamtejszych tancerzy. Pragnę dodać, że wszystko odbywa się bez jakiegokolwiek wsparcia finansowego ze strony rządowych bądź regionalnych władz francuskich. Prowadzę firmę informatyczną i wszystkie te imprezy finansuję jest z moich własnych środków.

Marek Zaradniak: Jest takie określenie "Europa we francuskim sosie". Co trzeba zrobić, aby Polska jeszcze bardziej była widoczna we Francji, a Francja w Polsce?

Roger Grivel: Konieczna jest nie tylko dobra wola, ale przede wszystkim wsparcie ze strony mądrych sponsorów. Współcześnie – ale było tak zawsze - nawet w czasach cesarstwa rzymskiego - kultura rozwijała się dzięki mecenasom. Być może teraz sięgniemy po fundusze unjjne.

Marek Zaradniak: W jaki sposób planuje Pan kontynuować swoje dzieło, poszerzać pole oddziaływania Instytutu dla lepszego przenikania się naszych kultur, umacniania związków pomiędzy ludźmi z naszych krajów, teraz już bez granic, paszportów i wiz?

Roger Grivel: Chociaż mam jeszcze wiele sił i zapału, pamiętam też, że mam już 85 lat i pora odejść na emeryturę. W tej chwili szukam godnego dla siebie następcy. Musi on być takim samym pasjonatem jak ja.

Dziękuję za rozmowę

Złoty Medal „Labor Omnia Vincit” dla Rogera Grivel

Z okazji pobytu w Poznaniu Pana Rogera Grivel prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – pan dr Marian Król wyróżnił Dostojnego Gościa przyznając Mu w imieniu Towarzystwa Złoty Medal „Labor Omnia Vincit”. Jest to kolejne wyróżnienie przyznane przez Towarzystwo temu wielkiemu przyjacielowi Polski i Polaków, bowiem 16 września 2002 roku otrzymał On Statuetkę Honorowego Hipolita, przyznawaną osobistościom zagranicznym w uznaniu ich działalności na rzecz utrwalania przyjaźni ich krajów z Polską.

Poniżej migawki fotograficzne z pobytu pana Rogera Grivel w Poznaniu:

12 czerwca 2008 roku w redakcji opiniotwórczego tygodnika POLITYKA w Warszawie odbyła się kameralna uroczystość przekazania redakcji Statuetki Hipolita, wyróżnienia przyznanego zespołowi tego czasopisma przez Kapitułę powołana przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego oraz Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wyróżnienie POLITYKI Statuetką Hipolita to dowód uznania dla działalności dziennikarskiej i opiniotwórczej zespołu redakcyjnego, wpływu jaki POLITYKA wywiera na kształtowanie się polskiej kultury, kształtowanie postaw obywatelskich i utrwalanie zasad demokratycznych. Kapituła z uznaniem odniosła się też do inicjatyw podejmowanych przez POLITYKĘ, takich jak na przykład konkurs o Paszport Polityki i wiele innych. ( Na zdjęciu powyżej: redaktor Jerzy Baczyński ( z prawej ) w chwilę po przejęciu Statuetki Hipolita z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla ( z lewej ).

Przyznaną Statuetkę Hipolita z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, odebrał redaktor naczelny POLITYKI – dr Jerzy Baczyński, który w serdecznych słowach podziękował za przyznane wyróżnienie. Po wręczeniu Statuetki, dr Marian Król udekorował redaktora Baczyńskiego Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” przyznanym Mu przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego w uznaniu jego zasług w kierowaniu redakcją i w uznaniu jego działalności publicystycznej.(gg)

(Na zdjęciu obok: redaktor naczelny POLITYKI – Jerzy Baczyński prezentuje dyplomy nadania obu wyróżnień: Statuetką Hipolita dla redakcji POLITYKI i Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit” dla Niego, jako szefa zespołu redakcyjnego ).

W dniu 17 maja 2008 roku w Poznaniu odbyło się doroczne Walne Zebranie Członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Jak wynika ze sprawozdania z działalności Towarzystwa, rok 2007 był kolejnym rokiem realizowania ważnych społecznie projektów Towarzystwa, wśród nich projektu „Budowa Pomnika Hipolita Cegielskiego”. Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król z satysfakcją podkreślił, że inicjatywa wystawienia w Poznaniu pomnika Hipolitowi Cegielskiemu spotkała się z niezwykle pozytywnym rezonansem społecznym, czego dowodem jest, że wsparło ją materialnie ponad 650 osobistości prywatnych darczyńców na Fundusz Budowy oraz ponad 100 firm i instytucji – darczyńców korporacyjnych. Dr Marian Król omówił też realizację tradycyjnych Konsumenckich Konkursów Jakości Produktów i Usług o godło „Najlepsze w Polsce” zwracając uwagę na fakt, że coraz liczniejsza grupa konsumentów wykazuje zainteresowanie tymi konkursami, a wyróżniane przedsiębiorstwa coraz chętniej zabiegają o promujące je godło. ( Na zdjęciu prezydium Walnego Zebrania. Od lewej: dyrektor biura zarządu Towarzystwa – Edmund Dudziński, prawnuczka Hipolita Cegielskiego. członkini honorowa Towarzystwa – Zofia Cegielska –Doerffer, prowadzacy obrady - Andrzej Fromberg i Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król.)

Wśród ważnych projektów dr Marian Król zwrócił uwagę na realizowany przez Towarzystwo przy współpracy z Wyższą Szkołą Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu projekt pod nazwą „Praca organiczna – wizytówka Wielkopolski? Historia i teraźniejszość”, obejmujący cykl odbywających się - od marca 2008 roku - w szkołach wielkopolskich wykładów prowadzonych przez wybitnych naukowców. W maju projekt dobiegł końca. Podsumowanie realizacji projektu odbędzie się podczas specjalnej konferencji w Poznaniu pod koniec października 2008. ( Na zdjęciu: Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król ( z prawej ) nie krył zadowolenia z dotychczasowej działalności Towarzystwa i planów na przyszłość. Na pierwszym planie makieta Pomnika Hipolita, który już w roku 2009 ozdobi stolicę Wielkopolski – Poznań, przypominając postać wybitnego patrioty, humanisty i rzecznika pracy organicznej, prekursora nowoczesnego polskiego przemysłu. )

Na zaproszenie Jego Eminencji, Ks. Stanisława Kardynała Dziwisza - Metropolity Krakowskiego, Ojca Andrzeja Napiórkowskiego – Przeora Klasztoru Paulinow Na Skałce, w dniu 8 maja 2008 roku w ceremonii poświecenia Ołtarza Trzech Tysiącleci uczestniczyła delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla.

Ołtarz Trzech Tysiącleci z figurami najważniejszych postaci z historii chrześcijaństwa w Polsce wzniesiono na dziedzińcu klasztoru O.O. Paulinów na krakowskiej Skałce. Ołtarz wzniesiony na dziedzińcu klasztoru nawiązuje do prezbiterium świątyni. Składa się z 7-metrowego filaru z płaskorzeźbami, które przypominają o sakramentach: chrztu, eucharystii i bierzmowania oraz z ustawionych półkoliście siedmiu filarów z wapienia, przed którymi umieszczono wykonane z brązu rzeźby. Są to postacie św. Stanisława, Jana Pawła II, św. Wojciecha oraz świętych związanych z Krakowem i zakonem paulinów: św. Jadwigi, św. Faustyny, św. Jana Kantego i o. Augustyna Kordeckiego.

Ołtarz, zaprojektowany przez zespół architektów pod przewodnictwem prof. Wincentego Kućmy, zajmuje powierzchnię ok. 1 tys. mkw. Posadzka i dojścia do niego wykonane zostały z wapienia, a zadaszenie będzie z białej wodoodpornej tkaniny. Przed ołtarzem przewidziano miejsca siedzące dla 500 osób. Budowę sfinansowała prywatna firma z Krakowa. Jak poinformował sponsor, inwestycja kosztowała kilka milionów złotych.

Ołtarz Trzech Tysiącleci jest budowlą wielofunkcyjną. Ojcowie Paulini chcą, by był wykorzystywany podczas odbywających się na Skałce m.in. koncertów. Pierwszym z nich było 8 maja 2008 roku „Credo” pod dyrekcją Krzysztofa Pendereckiego.

Podczas drugiego dnia pobytu w Krakowie ( 9 maja 2008 ), Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, oraz Dyrektor Biura Prezydialnego Towarzystwa – Edmund Dudziński byli gośćmi Przeora Klasztoru O.O. Paulinów Na Skałce – Ojca Andrzeja Napiórkowskiego. W czasie spotkania z Ojcami Paulinami – o czym już informowaliśmy w naszym dziale AKTUALNOSCI – Prezydent Towarzystwa – dr Marian Król przekazał na ręce Ojca Przeora specjalną Statuetkę Hipolita „W uznaniu zasług w upowszechnianiu i umacnianiu wartości moralnych, patriotycznych, narodowych i etosu pracy organicznej w 700. rocznicę zatwierdzenia Zakonu Św. Pawła Pierwszego Pustelnika ( 1308 – 2008 )”.

Poniżej migawki fotograficzne z pobytu delegacji Towarzystwa Na Skałce:

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z głębokim żalem zawiadamia, że w poniedziałek, 21 kwietnia 2008 roku, w wieku 94 lat zmarł nestor wielkopolskich naukowców – profesor Wincenty Pezacki, Wybitna Osobistość Pracy Organicznej - Laureat Złotego Hipolita 2005. Nasze środowisko z bólem żegna tego wspaniałego Człowieka, wybitnego Wielkopolanina, nauczyciela wielu pokoleń polskich naukowców i twórcy doktryn naukowych, który do ostatnich dni swojego życia aktywnie interesował się nauką śledząc jej postępy w Polsce. Rodzinie Profesora Wincentego Pezackiego przekazujemy wyrazy serdecznego, szczerego współczucia. Będzie nam brakować naszego Profesora.

Prof. zw. dr Wincenty Pezacki urodził się 16 stycznia 1914 roku w Kcyni. Po ukończeniu szkoły podstawowej rozpoczął naukę w gimnazjum w Rydzynie. W 1938 roku ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim. W 1946 roku uzyskał doktorat z weterynarii. Habilitował się w 1954 roku, a w 1960 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Profesorem zwyczajnym został w 1968 roku. Był dziekanem Wydziału Przemysłu Rolnego w Wyższej Szkole Gospodarstwa Wiejskiego w Łodzi, później kierownikiem Katedry Technologii Mięsa, prodziekanem Wydziału Chemii Spożywczej Politechniki Łódzkiej. Po przejściu do Akademii Rolniczej w Poznaniu był m.in. kierownikiem Katedry Technologii Mięsa, dyrektorem Instytutu Technologii Żywności Pochodzenia Zwierzęcego, prodziekanem, a w latach 1961-69 prorektorem.

Prof. Wincenty Pezacki był twórcą polskiej szkoły technologii mięsa rzeźnego, był członkiem Polskiej Akademii Nauk, a od 1984 roku emerytowanym profesorem i dr h.c. Prof. Wincenty Pezacki w czasie swojej kariery naukowej opublikował ponad 350 prac z zakresu biofizyki, biochemii i mikrobiologii wędlin surowych oraz dotyczących innej problematyki badawczej, m.in. podręczniki akademickie był autorem wielu patentów. Profesor Wincenty Pezacki był inicjatorem powstania Muzeum Gospodarki Mięsnej w Sielinku i doprowadził do jego założenia i otwarcia.

Profesor dr hab. Wincenty Pezacki żywo interesował się zawsze miejscowością swojego pochodzenia - Kcynią i jej mieszkańcami. Był członkiem i założycielem Fundacji Pomocy Dzieciom Niepełnosprawnym.

Zmarły Profesor uhonorowany był licznymi odznaczeniami państwowymi i nagrodami, dwukrotnie wyróżniony był akademickimi tytułami Doktora Honoris Causa.

7 kwietnia 2008 r., na zaproszenie JM Rektora Akademii Ekonomicznej w Poznaniu uczelnię odwiedził wicepremier RP, minister gospodarki - Waldemar Pawlak. Program wizyty Premiera obejmował m.in. wygłoszenie wykładu otwartego pt. „Aktualne problemy gospodarki Polski” skierowanego do społeczności akademickiej uczelni. Dyskusja po wykładzie dotyczyła problematyki rozwoju polskiej gospodarki oraz związanych z nim wyzwań dla środowiska akademickiego. ( Na zdjęciu: moment wręczania premierowi Pawlakowi Medalu „Labor Omnia Vincit”. Od lewej: rektor Akademii Ekonomicznej – prof. dr hab. Witold Jurek, premier Waldemar Pawlak i prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr. Marian Król).

Podczas wizyty Premier spotkał się również z przedstawicielami znaczących firm z Wielkopolski zrzeszonych w Klubie Partnera AEP. Firmy te stanowią ważne ogniwo cyklu innowacyjnego pomiędzy nauką i praktyką gospodarczą. Współorganizatorem tego spotkania była Wielkopolską Lożą Business Centre Club. Szczególnie miłym akcentem pobytu premiera Pawlaka w Akademii Ekonomicznej było udekorowanie go Medalem „Labor Omnia Vincit” przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla.

Medal „Labor Omnia Vincit” jest przyznawany przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego osobistościom, które swoją pracą przyczyniają się do rozwoju gospodarki, nauki i kultury polskiej, są reprezentantami nieformalnego, obywatelskiego ruchu na rzecz pracy organicznej.

Kiedy w końcu ubiegłego roku odbywała się w Poznaniu uroczystość wręczania Wybitnym Osobistościom Pracy Organicznej statuetek Złotego Hipolita przyznanych przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego, wśród dostojnych Laureatów zabrakło Magdaleny Abakanowicz, która z powodu złego stanu zdrowia nie mogła przybyć do Poznania, aby odebrać przyznaną jej Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i przejąć z rąk Prezydenta Towarzystwa statuetkę Złotego Hipolita. Przedłużająca się niedyspozycja Pani Abakanowicz spowodowała, że akt przekazania jej nagrody Złotego Hipolita dokonało się dopiero w dniu 22 lutego bieżącego roku, w Warszawie, w rezydencji Pani Abakanowicz. Przekazania tej wybitnej, światowej sławy artystce przyznanych jej wyróżnień doskonal osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, w obecności dyrektora Gabinetu Prezydenta Towarzystwa – Edmunda Dudzińskiego. Wzruszona Laureatka serdecznie podziękowała za nagrodę Złotego Hipolita i z zainteresowaniem przyjęła informację o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, szczególnie tej dotyczącej wspierania polskiej kultury.

Magdalena Abakanowicz - urodzona w 1930 roku na wsi Falenty w rodzinie obywateli ziemskich. Po wojnie i rewolucji ukończyła w 1954 roku studia na na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, od 1979 profesor w PWSP w Poznaniu. Szukając własnej rzeczywistości maluje wielkowymiarowe gwasze na papierach i płótnach. Chce czuć się nimi otoczona, odgrodzona od nieprzyjaznej, trudnej codzienności braku własnego miejsca. W swojej twórczości zwróciła się ku technice tkactwa, która interpretowana i modyfikowana powinna dać jej materię organiczną, giętką z której mogłaby zeszywać kształty trójwymiarowe. W braku materiału zbierała stare liny, tworzyła własną technikę ich splatania.

Tworzyła powierzchnie o głębokich reliefach i strukturach, wypukłych otworach i pęknięciach. Kształtowała z nich monumentalne obiekty dostosowane do rozpięcia w przestrzeni. Zaletą tych niezwykłych rzeźb była ich miękkość i możliwość zwinięcia każdej formy w pakunek. Satysfakcję dawało jej tworzenie wyobrażonego obiektu od jego początku w każdym calu zależnego od woli i wyobraźni autorki. Za swoje dzieła Magdalena Abakanowicz otrzymała nagrodę Biennale Sztuki w Sao Paolo. Wystawiała w muzeach Europy, potem Ameryki, Australii, Japonii, Każda jej wystawa była tworzonym przez nią odrębnym dziełem, budowaniem nowej przestrzenie i nowych form z już istniejących.

W swych odczytach wygłaszanych na kongresach i uniwersytetach mówiła:.." Gromada ludzi czy ptaków, owadów czy liści to tajemniczy zbiór wariantów pewnego wzoru, zagadka natury nie znoszącej dokładnych powtórzeń czy nie mogącej ich dokonać, tak jak ręka człowieka nie potrafi powtórzyć własnego gestu. Zaklinam to niepokojące prawo wprowadzając moje nieruchome stada w ten rytm". Obserwując ludzi, widzi zachowania tłumu, który na komendę wielbi lub nienawidzi, jak bezgłowy organizm.

W 1980 roku na Biennale w Wenecji wystawą indywidualną w Polskim Pawilonie zwróciła na siebie uwagę światowej krytyki. Muzeum Sztuki Nowoczesnej miasta Paryża zorganizowało Magdalenie Abakanowicz| wystawę indywidualną. Potem nastąpiła retrospektywa w głównych muzeach Ameryki. Metropolitan Museum w Nowym Jorku zorganizowało pokaz Jej prac.

Artystka pragnie widzieć swoje dzieła w przestrzeni otwartej wobec światła i krajobrazu, szukając jedności, tworząc przestrzenie kontemplacji. Powstaje w 1985 "Katarsis" w Spazi d'Arte, Giuliano Gori, we Włoszech. Jest to pole zaludnione rzędami 33 figur z brązu, około 3 m wysokości. W 1987 realizuje na pustyni Negev rzeźbę dla Israel Museum w Jerozolimie z kamienia horyzontalnych kamieniołomów. Są to kręgi ważące około 12 ton ustawione w nieregularnym rzędzie na skarpie terenu Ogrodu Rzeźby. W 1988 roku dla Parku Olimpijskiego w Seulu stworzyła na miejscu 10 monumentalnych, metaforycznych głów zwierzęcych odlanych w brązie w koreańskich odlewniach. Nie mając w Polsce odlewni pracuje również w odlewniach we Włoszech, Ameryce, Japonii, Niemczech.

Do przestrzeni kontemplacji zaliczyć należy powstałą w 2000 roku "Przestrzeń Nieznanego Wzrostu", zbudowaną z betonu kładzionego ręcznie: 22 cztero - i pięciometrowej wysokości kształty podobne stogom siana czy głazom polodowcowym. Stoją w lesie niedaleko Wilna jakby od zawsze. Oraz "Przestrzeń Kamienia", 2002, dla Grounds for Sculpture w Hamilton koło New Jersey w Ameryce, 22 bloki granitowe o spękanych strukturach. Zmieniła swą rzeźbę z obiektu w przestrzeń. Niezależnie powstają duże grupy figuralne będące potrzebą zaklęcia istniejącego groźnego tłumu.

Magdalena Abakanowicz mieszka i żyje w Polsce, jednocześnie realizując swoje wizje w wielu krajach. Artystka otrzymała wiele nagród i wyróżnień. Honorowe Doktoraty wielu uczelni, Honorowe Członkostwa wielu Akademii artystycznych, posiada wiele odznaczeni państwowych.

21 stycznia 2008 roku zmarł w wieku lat 85 Zdzisław Beryt, dziennikarz i publicysta tematyki kulturalnej, nestor poznańskich dziennikarzy. Przez całe swoje pracowite życie związany był z prasą poznańską, z Gazetą Poznańską od 52 lat, niemal od samego początku jego kariery dziennikarskiej. Przeszedł wszystkie szczeble "wtajemniczenia" dziennikarskiego, był świadkiem wszystkich przemian zachodzących w polskiej prasie, również ostatniej rewolucji technologicznej, określanej w skrócie "od linotypu do komputera". Był swego rodzaju instytucją kulturalną. Żadne wydarzenie kulturalne nie odbyło się bez jego obecności. Pilnie obserwował i opisywał wydarzenia teatralne, muzyczne, interesował się sztukami plastycznymi. Jego felietony, recenzje i artykuły wpisały się trwale w opinii publicznej, kształtowały odbiór kultury. Był życzliwym i przyjaznym człowiekiem. Ufnym i dobrem. W ostatnich latach, już w Głosie Wielkopolskim – po połączeniu Gazety Poznańskiej i Głosu Wielkopolskiego - każdego dnia wspierając się na lasce, lekko pochylony, zjawiał się w redakcji i siadał przy swoim komputerze wzbudzając podziw młodszych koleżanek i kolegów oddaniem dziennikarskiej pasji. W czasie swojego pracowitego życia otrzymał wiele nagród dziennikarskich, dyplomów, orderów i medali. W roku 2003 w uznaniu jego pracy i twórczości Kapituła Honorowego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego uhonorowała redaktora Zdzisława Beryta godnością Lidera Pracy Organicznej i statuetką Honorowego Hipolita. Był naszym przyjacielem i teraz będzie nam Go bardzo brakować.

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego ze smutkiem zawiadamia, że - jak w specjalnym komunikacie poinformowało Stowarzyszenie Filmowców Polskich - w dniu 27 grudnia 2007 roku, w Warszawie, w wieku 85 lat zmarł Jerzy Kawalerowicz - wybitny reżyser i scenarzysta, doktor honoris causa, twórca 17 filmów fabularnych, Laureat nagrody Złotego Hipolita z roku 2001. Jerzy Kawalerowicz urodził się 19 stycznia 1922 roku w miejscowości Gwoździec na Ukrainie. W latach 1946 - 1949 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. W trakcie studiów, w roku 1946 odbył Kurs Przygotowania Filmowego. Od tego czasu rozpoczęła się wielka kariera tego artysty, który stał się współtwórcą słynnej "polskiej szkoły filmowej", legendą polskiego kina.

Kawalerowicz wyreżyserował 17 filmów fabularnych. Pierwsze filmowe kroki stawiał jako asystent reżysera, m.in. na planie "Zakazanych piosenek" (1947) Leonarda Buczkowskiego. Jako reżyser zadebiutował w roku 1951 filmem "Gromada" - dramatem o wielkiej wymowie społecznej. Kolejne filmy Kawalerowicza to m.in. "Celuloza" (1954) - ukazująca konflikty przedwrześniowej Polski poprzez losy chłopca, którego głód wypędza z rodzinnej wsi; oraz "Pociąg" (1959) - opowieść o tęsknocie uczuć, której głównymi bohaterami są Jerzy i Marta przypadkowo spotykający się w pociągu.

W 1960 roku Kawalerowicz wyreżyserował film "Matka Joanna od Aniołów", na motywach opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza, kultowy obraz polskiego i światowego kina.

W roku 1966 reżyser zekranizował "Faraona" Bolesława Prusa, uzyskując dla filmu nominację do Oscara. W następnych latach wyreżyserował m.in. filmy: "Śmierć prezydenta" (1977) i "Austeria" (1982). W roku 2001 Kawalerowicz dokonał ekranizacji "Quo vadis" według powieści Henryka Sienkiewicza, tworząc wielką panoramę wydarzeń antycznych. W jego filmach występowali wszyscy najwybitniejsi polscy aktorzy.

W uznaniu jego twórczości, Jerzy Kawalerowicz otrzymywał wiele nagród na światowych festiwalach filmowych, a w Alei Gwiazd na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi, w mieście wielkiej wytwórni filmowej i słynnej szkoły filmowej, w roku 1998 odsłonięto gwiazdę Kawalerowicza. Reżyser otrzymał też dwa prestiżowe doktoraty honoris causa - paryskiej Sorbony ( w roku 1998 ) oraz Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi ( w roku 2000 ). W 2005 roku otrzymał Jerzy Kawalerowicz Polską Nagrodę Filmową Orła za osiągnięcia życia.

Jerzy Kawalerowicz zapisał się złotymi zgłoskami w historii kultury polskiej, a z jego artystycznego dorobku czerpać będą wszystkie następne pokolenia filmowców. Odszedł artysta wielkiej wrażliwości, wielkiego talentu i wielkiego serca. Pozostawił po sobie wielkie dzieło.

Cześć Jego Pamięci!

Podczas ostatniego w tym roku posiedzenia Zarządu Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, które odbyło się w Poznaniu w dniu 18 grudnia 2007 roku pod przewodnictwem Prezydenta Towarzystwa – dr Mariana Króla, oceniono postęp prac nad realizacją projektu budowy w stolicy Wielkopolski pomnika Hipolita Cegielskiego. Stwierdzono, że wszelkie prace przygotowawcze posuwają się zgodnie z założeniami. Szczególnie pokreślono duże zaangażowanie społeczeństwa, które poparło ideę budowy pomnika i wzięło udział w zbiórce funduszy na ten cel. Według stanu na dzień posiedzenia Zarządu darowizny na fundusz budowy pomnika przekazało już ponad 90 instytucji, firm i organizacji, a poza tym fundusz zasiliło ponad 400 darczyńców indywidualnych. Zarząd Towarzystwa z zadowoleniem przyjął do wiadomości, że darczyńcami są nie tylko Wielkopolanie, ale osoby z innych regionów kraju, co świadczy o żywotności legendy Hipolita Cegielskiego i przywiązania do idei pracy organicznej, której rzecznikiem był Cegielski.(g)

Spółka PBG SA, zgodnie z tradycją, od początków jej istnienia co roku obchodzi swoje największe firmowe święto – Barbórkę. To święto, podczas którego, dziękując wszystkim za współpracę i odpowiedzialność podsumowujemy mijający rok. Naszej uroczystości towarzyszy też inna piękna tradycja, mianowicie wyróżnianie pracowników firmy za bardzo dobrą organizację pracy, ambicję, cenne pomysły, zaangażowanie czy inicjatywę. Podczas corocznej gali wyróżnieni otrzymują statuetki AS PBG SA i mamy niepowtarzalną okazję do wspólnej radości z sukcesów kolegów i koleżanek. W tym roku największą naszą radością było przyznanie tego tytułu prezesowi Jerzemu Wiśniewskiemu. Jesteśmy z niego dumni, bo to wielka i niepowtarzalna osobowość, a wszystkie sukcesy firma osiąga dzięki jego nowatorskim pomysłom i odwadze.

Inny zaszczytny tytuł - Godność Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę Honorowego Hipolita podczas naszej Barbórki wręczył Jerzemu Wiśniewskiemu prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu – dr Marian Król, wyrażając uznanie dla osiągnięć PBG SA i talentów menedżerskich prezesa firmy. „Środowisko poznańskie dostrzega i docenia w naszej sferze gospodarczej zarówno takie dobre firmy jak PBG SA, jak i takich wybitnych ludzi jak prezes Jerzy Wiśniewski” – powiedział dr Marian Król.

Spółka PBG jest liderem wśród największych polskich budowlano-inżynieryjnych Grup Kapitałowych. www.pbg-sa.pl

( Na zdjęciu: prezes PBG SA – Jerzy Wiśniewski odbiera Honorową Statuetkę Hipolita oraz Dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla ( z lewej )w obecności dyrektora biura prezydialnego Towarzystwa – Edmunda Dudzińskiego ( z prawej ). (Foto: Archiwum )

23 października 2007 roku podczas sesji Rady Gminy Duszniki ( woj. Wielkopolskie ) odbyła się uroczystość udekorowania Medalami „Labor Omnia Vincit” czterech osobistości zasłużonych w sposób szczególny dla Wielkopolski. Srebrne Medale „Labor Omnia Vincit” przyznane im przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego otrzymali: Adam Woropaj – wójt gminy Duszniki, Romuald Szulc – zasłużony nauczyciel i działacz społeczny, Romuald Sobkowiak – działacz społeczny, dziennikarz, Edmund Oses – zasłużony nauczyciel, poeta. Aktu dekoracji dokonał osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. Na zdjęciu w pierwszym rzędzie od lewej: Adam Woropaj, Romuald Szulc , dr Marian Król, Romuald Sobkowiak, Edmund Oses. ( Foto Archiwum )

Andrzej Fromberg ( ur. 1948 ) jest absolwentem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zamieszkały w Pile ( woj. Wielkopolskie ) obecnie jest właścicielem i prowadzi znane przedsiębiorstwo AFE Pentap zajmujące się dystrybucją artykułów i urządzeń biurowych. Poza działalnością zawodową Andrzej Fromberg działa aktywnie społecznie. Jest członkiem Rady Nadzorczej Stowarzyszenia im. E. Kwiatkowskiego w Poznaniu, jest członkiem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, a także członkiem władz Stowarzyszenia Miłośników Akademii Muzycznej w Poznaniu. Znany jest z tego, że aktywnie wspiera działalność społeczną, kulturalną i charytatywną. Działalność ta przyniosła Mu wiele wyróżnień. Andrzej Fromberg zdobył Złoty Laur 2003, uzyskał tytuł Wielkopolski Kupiec Roku ( 1997, 2000, 2001 ), tytuł Najlepszy Pośród Najlepszych 2002, Polski Kupiec Roku 2005, Lider Sukcesu 2006 i wiele innych.

W dniu 5 października 2007 roku Andrzej Fromberg otrzymał jeszcze jedno wyróżnienie. Kapituła Orderu „Labor Omnia Vincit” przyznała Mu bowiem Srebrny Medal „Labor Omnia Vincit” – prestiżowe odznaczenie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Aktu dekoracji Andrzeja Fromberga dokonal osobiście Prezydent Towarzystwa, dr Marian Król. Składając Laureatowi serdeczne gratulacje dr Marian Król podkreślił dokonania Laureata na polu gospodarczym i jego wielkie zaangażowanie społeczne.

Na zdjęciach powyżej: na zdjęciu od lewej Prezydent Towarzystwa dr Marian Król gratuluje Andrzejowi Frombergowi wyróżnienia, na zdjęciu drugim Andrzej Fromberg w chwilę po dekoracji dziękuje Kapitule za przyznany Medal.

Dr Mieczysława F. Rakowskiego - ( ur. 1.XII.1926 ) nie trzeba nikomu przedstawiać. Ten wybitny dziennikarz - publicysta, z wykształcenia historyk, wieloletni redaktor naczelny tygodnika Polityka, działacz polityczny, czołowy przedstawiciel reformatorskiego nurtu w PZPR i były premier rządu, obecnie redaktor naczelny i wydawca miesięcznika Dziś, czasopisma wpisującego się w wielki nurt spraw polskich, w roku 2006  ukończył 80. rok życia. Z tej okazji, w uznaniu całej dotychczasowej działalności publicystycznej i politycznej dr Mieczysława F. Rakowskiego Kapituła Orderu "Labor Omnia Vincit", najwyższego wyróżnienia przyznawanego przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego, przyznała Mu Złoty Medal "Labor Omnia Vincit".  Uroczystość wręczenia Dostojnemu Laureatowi wyróżnienia odbyła się dopiero 11 września 2007 roku w siedzibie redakcji miesięcznika Dziś w Warszawie. Dekoracji Laureata  Złotym Medalem "Labor Omnia Vincit" doskonal osobiście prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Marian Król ( na zdjęciu z prawej ).

W dniu 16 września w Kałkowie - Godowie i Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej odbyła się już 119 Inwestytura OSSt. Na inwestyturę przybyli przedstawiciele Orderu z Komandorii i Przeoratów: USA, Kanady, Niemiec, Węgier, Polski, Szwecji, Austrii, Ukrainy, Belgii. Inwestował w imieniu Wielkiego Mistrza J.N. Sokolnickiego Wielki Przeor na Polskę dr Marian Król w asyście Przeora USA - Don Hunsakera II, Przeora Szwecji - Waldemara Wilka i Przeora Śląska - Lecha Grzybowskiego. Wzorowa organizacja inwestytury przez Przeora Komandorii Świętokrzyskiej Stanisława Wodyńskiego dała uczestnikom w liczbie około 100 osób niezapomniane wspomnienia z tej wspaniałej i podniosłej uroczystości.

Na zdjęciu z lewej strony: moment rozpoczęcia 119 Inwestytury Orderu św. Stanisława. Od lewej stoją: dr Marian Król - Wielki Przeor Polski, Don Hunsaker II - Przeor USA i Lech Grzybowisk - Przeor Śląski.

Na zdjęciu z prawej strony: delegacje zagraniczne, które przybyły do Kałkowa-Godowa aby uczestniczyć w 119 Inwestyturze. ( Fot. Archiwum )

W przeddzień 15 września w Sanktuarim Matki Boskiej Bolesnej w Kałkowie - Godowie odbyła się uroczystość koronacji Obrazu Matki Boskiej koroną poświęconą przez Papieża Benedykta XVI. W uroczystości brali udział: między innymi wicepremier Przemysław Gosiewski, Kardynał Józef Glemp, delegat Papieski kardynał Angelini, biskupi, duchowieństwo, władze terenowe ziemi świętokrzyskiej, Damy i Kawalerowie Orderu św. Stanisława oraz 45.000 pielgrzymów z całej Polski.

Delegacja Kawalerów i Dam Orderu złożyła Dar Ołtarza. Darem tym był krzyż wykonany w fabryce porcelany w Ćmielowie. W uroczystości brali udział Kawalerowie i Damy z Przeoratów i Komdandorii z Polski, Kanady, USA, Niemiec, Węgier, Belgii, Szwecji, Ukrainy oraz Austrii.

Na zdjęciu: Wielki Przeor Polski dr Marian Król  - pierwszy z lewej - przekazuje dar Dam i Kawalerów Orderu św. Stanisława na ręce Prymasa Polski, Kardynała Józefa Glempa - pierwszy z prawej.
( Fot. Archiwum  )

Na zdjęciach: Fot.1 - w pierwszym rzędzie uczestników uroczystości w Kałkowie-Godowie zauważyliśmy m.in. wicepremiera Przemysława Gosiewskiego i przewodniczącego Komisji Krajowej NSZZ "Solidarność" - Janusza Śniadka. Fot.2 - Wielki Przeor Polski, dr Marian Król w rozmowie z Januszem Śniadkiem. (Foto: Archiwum )

W sali im. Hipolita Cegielskiego, w siedzibie Towarzystwa w Poznaniu, tradycyjnie odbywają się uroczystości dekorowania Medalem „Labor Omnia Vincit” osobistości zasłużonych dla krzewienia idei pracy organicznej własnym przykładem i własną pracą dla dobra społeczeństwa. W dniu 2 kwietnia 2007 roku w tej właśnie Sali prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król udekorował zasłużonego, znakomitego dziennikarza Józefa Mozio Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit”, najwyższym wyróżnieniem przyznawanym przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego. W kameralnej uroczystości udział wzięli przyjaciele Dostojnego Laureata wspominając Jego zasługi dla polskiego dziennikarstwa i kształtowania polskiej opinii publicznej. Poniżej publikujemy opis sylwetki redaktora Mozio.

Redaktor Józef Mozio...

...jest absolwentem filologii polskiej na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Pracę zawodową w dziennikarstwie rozpoczął już w ostatnich latach studiów, po pamiętnym „przełomie październikowym” w 1956 roku. Przeszedł wszystkie szczeble kariery zawodowej – od praktykanta po redaktora naczelnego.

Już w toku studiów związał się z ruchem ludowym i odradzającą się organizacją Związku Młodzieży Wiejskiej. Zarówno te społeczno-polityczne więzi jak i ujawnione wcześniej zainteresowania sprawiły, że najbliższe były mu sprawy wsi i jej mieszkańców, a także rolnictwa i gospodarki żywnościowej. Tym właśnie sprawom poświęcił ogromną większość swoich publikacji – najpierw na łamach „Gazety Chłopskiej”, wychodzącej w latach 1956-66 w Poznaniu, potem w ogólnopolskim „Dzienniku Ludowym”, wreszcie jako redaktor naczelny „Tygodnika Ludowego” w Poznaniu od 1983 roku aż do przejścia na emeryturę.

Ponad 36 lat pracy zawodowej w dziennikarstwie pozwoliło mu nie tylko gruntownie poznać arkana tego odpowiedzialnego zawodu, ale także polską wieś i jej mieszkańców. Przemierzył wzdłuż i wszerz Wielkopolskę, a także znaczną część Polski północno-zachodniej od Opolszczyzny po Warmię i Mazury. Życie codzienne rolniczych rodzin, przeobrażenia zachodzące w społeczności wiejskiej w sferze kultury, oświaty, sportu, zdrowia, przemiany w świadomości mieszkańców wsi, a także trud rolniczej pracy ukształtowały jego cechy osobowe: obowiązkowość, wyczulenie na ludzką krzywdę, poczucie odpowiedzialności za to, co się robi.

Wszystkie te cechy red. Józef Mozio wykorzystuje od dziesięciu lat jako redaktor naczelny wydawnictw P.W. „INTERFUND” Sp. z o.o., wychodzących pod auspicjami Wielkopolskiej Fundacji Żywnościowej oraz Korporacji Producentów Żywności – Klubu Promocji Jakości. Jest autorem wielu tekstów, ukazujących się w pismach „Z POSTĘPEM” i „POLAGRA” oraz „ŻYWNOŚĆ – PROMOCJA – JAKOŚĆ” i „Biuletyn KPŻ – KPJ”, a także licznych wywiadów i rozmów z szefami resortu rolnictwa, agencji działających na rzecz wsi i gospodarki żywnościowej, z przedstawicielami wielu zakładów przetwórczych przemysłu spożywczego.

Wieloletnie doświadczenie w pracy dziennikarskiej i redakcyjnej sprawia, że potrafi służyć radą i pomocą tym firmom, które chcą w najbardziej atrakcyjny sposób zaprezentować się na łamach wymienionych pism, zachęcić do skorzystania z promocyjnych możliwości, oferowanych przez wydawcę. Jest też redaktorem wielu innych publikacji książkowych i opracowań, ukazujących inicjatywy i działalność Korporacji Producentów Żywności – Klubu Promocji Jakości.

Red. Józef Mozio jest laureatem nagród publicystycznych – krajowych i regionalnych za publikacje na łamach prasy, jest wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (obecnie Stowarzyszenia Dziennikarzy RP) oraz Zespołu Starszych Dziennikarzy przy Oddziale Wielkopolskim SD RP.

Krystyna Feldman, aktorka, Wybitna Osobistość Pracy Organicznej, laureatka nagrody Złotego Hipolita 2004, charakterystyczna gwiazda polskiego teatru i filmu, wrażliwa i przyjazna ludziom, sędziwa dama kultury ceniona i lubiana przez wszystkich, którzy ją znali odeszła na zawsze ze sceny życia we środę, 24 stycznia 2007 roku. Nie ma w polskim teatrze, w polskim filmie nikogo, kto mógłby zastąpić tę drobną, kruchą, wielką osobowość sceny i ekranu. Jej ostatnia rola filmowa, w której wcieliła się w postać Nikifora, krynickiego malarza prymitywisty w całej pełni ukazała skalę jej talentu i rozsławiła ją w świecie.

Dzisiaj w wielkim smutku wspominamy Panią Krystynę, którą spotykaliśmy nie tylko w teatrze, ale także często w małej poznańskiej kawiarence przy ulicy Fredry, do której zachodziła na kawę. Bezpośrednia, miła, chętna do pogawędki, zadziwiała rozległą wiedzą o sztuce i życiu, zawsze optymistyczna, uśmiechnięta, skromna skromnością ludzi wielkich.

Będzie nam brakować Pani Krystyny.

Krystyna Feldman – aktorka, urodziła się we Lwowie. Podkreślała z dumą, że jest z "rocznika papieskiego", bo podobnie jak Jan Paweł II urodziła się w roku 1920 tylko, że 1 marca. Byłat aktorką po mieczu i kądzieli. Jej ojciec Ferdynand Feldman był luminarzem sceny polskiej przełomu XIX i XX wieku, aktorem wszechstronnym, który grał w komediach i dramatach. Natomiast jej matka - Katarzyna z Sawickich śpiewała w operze, a potem scenę operową zamieniła na dramatyczną.

Krystyna Feldman po ukończeniu studium dramatycznego debiutowała na scenie Teatru Miejskiego we Lwowie. Po wojennej przerwie, w 1944 roku powróciła na deski lwowskiego teatru męską rolą Staszka w "Weselu" w reżyserii Aleksandra Bardiniego. Następnie występowała w wielu teatrach, w wielu miastach, aby w końcu związać się na stałe z Teatrem Nowym w Poznaniu.

Zarówno w kinie, teatrze, jak i w telewizji Krystyna Feldman uchodziła za mistrzynię drugiego planu. Jej filmowym debiutem była drobna rola w "Celulozie" Jerzego Kawalerowicza z 1953 roku. W swoim dorobku ma jednak ponad 60 ról telewizyjnych i około 80 ról filmowych. Filmami, w których mogliśmy ją przed laty podziwiać były "Ubu król" Piotra Szulkina, Lalka i Wspólny pokój Wojciecha Jerzego Hassa, Głos z tamtego świata Stanisława Różewicza, Yesterdey i Pociąg do Hollywood Radosława Piwowarskiego, Abel - twój brat Janusza Nasfetera, To ja, złodziej Jacka Bromskiego.

W 1971 roku Krystyna Feldman otrzymała Nagrodę "Ekranu" za najlepszy epizod Nauczycielki Śpiewu w filmie Janusza Nasfetera Abel - twój brat. W 1997 roku z okazji 60-lecia pracy w teatrze otrzymała "Złoty Wawrzyn Adama Grzymały-Siedleckiego", przyznawany najwybitniejszym polskim aktorom za całokształt dorobku. W 2001 roku otrzymała Nagrodę Filmową "Orły" za drugoplanową rolę w filmie Jacka Bromskiego To ja, złodziej. W tym samym roku na Festiwalu Filmowym "Prowincjonalia" wręczono jej statuetkę "Jańcia Wodnika" za mistrzostwo aktorskie drugiego planu oraz nagrodę Telewizji Polskiej za całokształt twórczości.

Krystyna Feldman była laureatką XXVIII Kaliskich Spotkań Teatralnych (1988) za rolę Lali w Narzeczonym Beaty Adolfa Rudnickiego w reżyserii Izabeli Cywińskiej i I Festiwalu Sztuk Przyjemnych w Łodzi (1994) za role drugoplanowe Terpsychory i Wawrzonka w Pięknej Lucyndzie Mariana Hemara w reżyserii Eugeniusza Korina. Mistrzyni epizodów, doczekała się jednak wreszcie także roli pierwszoplanowej w filmie "Mój Nikifor" Krzysztofa Krauzego, w którym zabłysła całą potęgą swojego aktorskiego talentu wcielając się w postać słynnego krynickiego malarza promitywisty, Nikifora. Za tę rolę Krystyna Feldman dostała w Gdyni w roku 2004 główną nagrodę aktorską.

Z wielkim smutkiem Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego przyjęło wiadomość o śmierci Ryszarda Kapuścińskiego, Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i laureata nagrody Złotego Hipolita, znakomitego dziennikarza, pisarza i poety. W dniu 23 stycznia 2007 roku odszedł od nas Człowiek, który trwale zapisał się w polskiej kulturze całą swoją twórczością dziennikarza – reportera, pisarza artystycznie dokumentującego w swoich książkach niezwykłe wydarzenia na odległych obszarach cywilizacji światowej. Ryszard Kapuściński należał do grona najwybitniejszych intelektualistów dziennikarskiej profesji. Jego reportaże, jego książki stanowiły nie tylko pasjonujące relacje wydarzeń, ale były też głęboką refleksją nad kondycją otaczającego go świata, który go pasjonował i wciągał w gąszcz problemów. Pozostawił po sobie wielką spuściznę dla nowych pokoleń.

Ryszard Kapuściński był człowiekiem wielkiej kultury, był niezwykle skromny i delikatny. Jak mówią o Nim Jego przyjaciele, był kruchy fizycznie, ale tę kruchość fizyczną rekompensowała wielka moc twórcza, ciekawość świata, niezwykła potrzeba zrozumienia tego wszystkiego, co widział i opisywał. Podróżując po świecie, w najbardziej odległych także kulturowo i cywilizacyjnie krainach wszędzie zdobywał sobie przyjaciół, zdobywał ich zaufanie, ich życzliwość. Był bowiem tym, który zawsze upowszechniał prawdę.

Żegnamy Ryszarda Kapuścińskiego z wielkim żalem. Jeszcze niedawno, w listopadzie 2006 roku gościliśmy Go w naszym Towarzystwie, jeszcze niedawno mówił nam o swoich planach twórczych, jeszcze niedawno planowaliśmy kolejne z Nim spotkania. Los okazał się jednak nieubłagany, a choroba pisarza bezwzględna i nieuleczalna. Oddajemy hołd Jego pamięci.

Ryszard Kapuściński urodził się w 1932 w Pińsku, dziś na Białorusi – był najwybitniejszym pisarzem spośród polskich reporterów. Pióro kształcił najpierw na reportażach krajowych, potem zjeździł cały świat, uczestnicząc w kilkudziesięciu wojnach, przewrotach i rewolucjach w Ameryce, Azji, a zwłaszcza w Afryce, której wyzwoleniu z kolonialnego jarzma asystował i któremu poświęcił kilka świetnych książek - wraz z ostatnią: Hebanem.

Najpierw dociekliwy reporter, od lat siedemdziesiątych Kapuściński zadziwiał jako autor książek znakomitych literacko, w których technika narracji, rysunek psychologiczny postaci, bogata stylizacja, metaforyka i niezwykłe obrazowanie służyły do interpretacji oglądanego świata. Takim reportażem-powieścią o schyłku anachronicznego reżimu Haile Selassie w Etiopii była najsławniejsza książka Kapuścińskiego: tłumaczony na wiele języków „Cesarz”. Podobną sławę zdobył „Szachinszach” - książka o ostatnim szachu Iranu, a także książka poświęcona schyłkowi ZSRR zatytułowana „Imperium”.

Kapuścińskiego fascynowały nie tylko obce kraje i żyjący tam ludzie, ale w ogóle dzieje świata i ludzi: każdą swoją podróż poprzedzał wielomiesięczną lekturą o kraju do którego się wybierał, umiał słuchać napotkanych łudzi, potrafił "czytać" ukryty sens znaczących wydarzeń. Ta skłonność do przetwarzania reporterskich przygód w syntezę czyniła z Kapuścińskiego wybitnego myśliciela, a trzy tomy jego „Lapidariów” to pasjonujący zapis przekształcania reporterskich spostrzeżeń w filozoficzną refleksję o świecie i człowieku.

7 grudnia 2006 roku odbyła się w Poznaniu konferencja poświęcona rocznicy 150 lat istnienia i działalności Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Podczas konferencji w której udział wzięli przedstawiciele różnych towarzystw kulturalnych, historycznych i naukowych z całej Wielkopolski, wykład wprowadzający wygłosił prof. dr hab. Jacek Wiesiołowski omawiając działalność Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk oraz tradycje i współczesność towarzystw regionalnych w Wielkopolsce. 150 lat istnienia PTPN to cała epoka wielkiej aktywności obywatelskiej Wielkopolan w szerzeniu szeroko rozumianej kultury, to epoka działań na rzecz zachowania tradycji i utrwalania postaw lokalnego patriotyzmu. Konferencja Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk stała się okazją do wyróżnieniem przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego tej organizacji społecznej specjalną statuetką Hipolita. Przekazania przyznanej przez Towarzystwo statuetki doskonal na ręce profesora Wiesiołowskiego przybyły na konferencję prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król. Na zdjęciu od lewej: Stanisław Słopień – reprezentujący Wielkopolskie Towarzystwo Kulturalne, prof. Jacek Wiesiołowski – Poznańskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk oraz dr Marian Król – prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego.

W przeddzień Święta Niepodległości, w dniu 10 listopada 2006 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu grupę kombatantów Wojska Polskiego przyjął prezydent Towarzystwa, dr Marian Król, aby – w uznaniu ich zasług dla Polski - odznaczyć ich Medalem „Labor Omnia Vincit”.

Wyróżnieni kombatanci to: Sylwester Mager – żołnierz Września 1939 roku, były więzień obozów hitlerowskich Auschwitz i Dora ( drugi z lewej na zdjęciu ); Zbigniew Kołtuniak –uczestnik walk o poznańska cytadelę, członek zarządu Okręgu Związku Kombatantów RP i byłych więźniów politycznych w Poznaniu ( pierwszy z lewej ); Halina Kotula – uczestniczka - żołnierz Powstania Warszawskiego, była więźniarka obozów hitlerowskich Auschwitz – Birkenau ( na zdjęciu w środku ); major Jerzy Antoniewicz – nestor polskich żołnierzy ( ur. 1919 ), uczestnik bitwy o Monte Casino, wiceprezes Zarządu Okręgu Związku Kombatantów RP i byłych więźniów politycznych w Poznaniu, przewodniczący Rady Środowisk Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie ( drugi od prawej ); pułkownik Janusz Radłowski – wiceprezes Zarządu Głównego, prezes Zarządu Okręgu Związku Kombatantów RP i byłych więźniów politycznych w Poznaniu ( pierwszy z prawej ).

Kameralna, patriotyczna uroczystość dekoracji zasłużonych kombatantów Medalem „Labor Omnia Vincit” stała się okazją do wielu wspomnień i wyrażeniem radości ze spotkania po latach. Wszyscy wyróżnieni, mimo podeszłego wieku nadal aktywnie uczestniczą w życiu społecznym, są żywą legendą walk o niepodległość Polski. Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w swoim wystąpieniu szczególnie mocno podkreślił tę ich aktywność, życząc im zdrowia i sił. Uroczystość zakończyło przyjacielskie spotkanie przy kawie i tradycyjnych, poznańskich rogalach marcińskich.

Tak jak ojciec Marian Żelazek całe życie poświęciła trędowatym, tak Wanda Błeńska, świecka lekarka, prawie pół wieku leczyła chorych na trąd w Afryce. Właśnie ukończyła 95 lat. Z tej okazji Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król odznaczył dr Wandę Błeńską – laureatkę nagrody Złotego Hipolita - Złotym Medalem „Labor Omnia Vincit” ( Na zdjęciu Dostojna Jubilatka w towarzystwie dr Mariana Króla )

Mimo sędziwego wieku doktor Błeńska nie czuje się emerytką i nie przestaje żyć sprawami misji. Najbardziej interesuje ją los trędowatych, którymi przez 42 lata opiekowała się w Ugandzie. - Oddałam im całe swoje serce - powtarza. - Codziennie o nich myślę i tęsknię za nimi.

W połowie lutego 1950 roku czterdziestoletnia lekarka wsiadła w Anglii na statek odpływający do Afryki. Początkowo była przerażona tym, że ma leczyć chorych na trąd. Prawie nic o nich nie wiedziała. Zdawała sobie sprawę, że ma niewiele czasu, by przygotować się do nowego wyzwania. W czasie kilkutygodniowej podróży przeczytała wszystkie książki o trądzie, jakie wpadły jej w ręce. Kiedy w marcu dotarła do ugandyjskiego miasta Fort-Portal, gdzie miał powstać wielki szpital dla trędowatych, była już pełna entuzjazmu. Leprozorium jednak nie powstało. Wanda Błeńska udała się więc w początkach 1951 roku do Buluby, niewielkiego miasta nad Jeziorem Wiktoria. Pracujące tam siostry franciszkanki z Irlandii już od lat 30. prowadziły maleńki szpitalik dla chorych na trąd. Dr Błeńska od razu tam rozpoczęła pracę. Dziś przy wjeździe do Buluby stoi wielka tablica z napisem: "Centrum Szkoleniowe im. Wandy Błeńskiej". W nowoczesnym już ośrodku wybudowano szpital, warsztaty, szkołę, kościół oraz kilka domów dla niewidomych trędowatych.

Dr Błeńska pytana dziś, czy ma świadomość, jak wielkiego dzieła dokonała w Bulubie, mówi skromnie: - Może, gdyby zamiast mnie był tam kto inny, zrobiłby więcej.

Wanda Błeńska urodziła się 30 października 1911 roku w Poznaniu. Lata gimnazjalne spędziła w Toruniu. W 1928 roku młodziutka Wanda Błeńska zapisała się na Wydział Lekarski dopiero co powstałego Uniwersytetu Poznańskiego. Wtedy zaczęła się na dobre jej przygoda z misjami - zapisała się bowiem do Akademickiego Koła Misyjnego. Jeździła z referatami na sympozja misjologiczne i zbierała pieniądze na pomoc misjonarzom.

Podczas okupacji hitlerowskiej w czasie drugiej wojny światowej Wanda Błeńska wstąpiła do Armii Krajowej jako łączniczka. Po wojnie wyemigrowała z Polski na Zachód. Wtedy odżyły myśli o wyjeździe na misje. By przygotować się do pracy misyjnej, zrobiła w Liverpoolu kurs medycyny tropikalnej. To wtedy po raz pierwszy zetknęła się z trędowatymi. W roku 1950 spełniło się wreszcie jej życiowe marzenie - jako świecka lekarka pojechała do Afryki.

W czasach, gdy Wanda Błeńska rozpoczynała swoją pracę w Afryce, trąd budził takie samo przerażenie, jakie współcześnie wywołuje u ludzi lęk przed AIDS. Jedynym sposobem radzenia sobie z chorobą była przymusowa izolacja trędowatych w zamkniętych ośrodkach, nazywanych leprozoriami. Dzisiaj sytuacja jest już inna. Trąd jest uleczalny i znane są sposoby chronienia się przed tą chorobą.

21 sierpnia 2006 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu odbyła się niecodzienna uroczystość. Oto na zaproszenie Prezydenta Towarzystwa, pana dr Mariana Króla do siedziby Towarzystwa przybyła pani Zofia Cegielska-Doerfer, sędziwa prawnuczka Hipolita Cegielskiego, honorowa członkini Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, aby z rąk Prezydenta, dr Mariana Króla odebrać przyznany jej Złoty Medal „Labor Omnia Vincit”, najwyższe odznaczenie Towarzystwa. Medal ten został przyznany pani Zofii Cegielskiej-Doerfer z okazji jej 80 urodzin. Uroczystość zgromadziła licznie przybyłych przedstawicieli władz wojewódzkich i samorządowych, dziennikarzy radia i telewizji oraz członków Towarzystwa. Dekorując panią Zofię Cegielską-Doerfer Medalem Prezydent dr Marian Król w krótkim wystąpieniu gratulując wyróżnienia i składając życzenia z okazji urodzin Laureatki podkreślił jej zasługi w utrwalaniu legendy jej słynnego pradziadka. „Zawsze była Pani znakomitym ambasadorem idei pracy organicznej i wielkiej spuścizny Hipolita Cegielskiego – mówił dr Marian Król. Całym swoim pracowitym życiem dawała Pani przykład pracy organicznej.”

Dostojna Laureatka nie kryła wzruszenia słuchając tych słów, a następnie przyjmując gratulacje i życzenia od obecnych. Na zakończenie uroczystości Laureatka częstowała uczestników spotkania jubileuszowym tortem przygotowanym na jej cześć.

Pani Zofia Cegielska-Doerfer, rodowita Poznanianka, absolwenta wydziału prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, przez całe swoje życie związana jest z rodzinnym miastem. Zamiłowana turystka przez wiele lat była przewodniczką turystyczną, pilotką wycieczek krajowych i zagranicznych, była też tłumaczką, wiele czasu poświęcała na kontakty z młodzieżą upowszechniając wśród młodego pokolenia idee pozytywistyczne. Obecnie Pani Zofia jest emerytką, ale nadal w znakomitej kondycji fizycznej i psychicznej uczestniczy w działalności społecznej. Życzymy jej długich lat życia w zdrowiu!

Dzień 25 sierpnia 2006 roku zapisał się w historii Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w sposób szczególny. Oto tego dnia siedziba Towarzystwa gościła jednego z najwybitniejszych dowódców Wojska Polskiego, generała broni Henryka Tacika, który przybył, aby odebrać z rąk prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla dyplom godności Lidera Pracy Organicznej i statuetkę Honorowego Hipolita – wyróżnienia przyznane generałowi przez Kapitułę Honorowego Hipolita. Kameralna uroczystość w Sali im. Hipolita Cegielskiego zgromadziła grono przyjaciół generała, towarzyszące Mu osoby oraz przedstawicieli mediów. Przekazując Dostojnemu Laureatowi przyznane Mu wyróżnienie, prezydent Towarzystwa, dr Marian Król w krótkim wystąpieniu scharakteryzował postać generała, podkreślając jego znakomite walory dowódcze, piękną kartę kariery wojskowej i wysoki szacunek jakim generał Henryk Tacik cieszy się wśród polskich żołnierzy oraz środowiska dowództwa wojskowego NATO, którego Polska jest członkiem. Serdeczne słowa pod adresem Laureata skierował też przewodniczący Kapituły Honorowego Hipolita – prof. dr hab. Józef Orczyk, gratulując przyznanego wyróżnienia. Po uroczystości jej uczestnicy podejmowani byli przez prezydenta Towarzystwa filiżanką kawy.

Prezentujemy sylwetkę generała broni Henryka Tacika:

Generał broni Henryk Tacik, dowódca Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych RP urodził się 5 grudnia 1947 roku w Ostrowie Wielkopolskim. W 1965 roku został słuchaczem Oficerskiej Szkoły Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. Po jej ukończeniu w 1968 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie w roku 1971 na stanowisko dowódcy kompani 12 pułku pontonowego w Szczecinie.

W roku 1973 Henryk Tacik rozpoczął studia w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. Po jej ukończeniu w roku 1976 został skierowany na stanowisko Dowódcy 17 batalionu saperów 12 DZ w Szczecinie. W 1979 roku został dowódcą 7 pułku pontonowego w Dęblinie.

Od 1983 roku Henryk Tacik objął stanowisko Dowódcy 2 Brygady Saperów w Kazuniu. W tym czasie brygada ta została poddana inspekcji przeprowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej, w wyniku której otrzymała ocenę bardzo dobrą wraz z pozytywną opinią.

W latach 1986-1988 Henryk Tacik studiował w Akademii Sztabu Generalnego SZ ZSRR w Moskwie. Po jej ukończeniu powrócił do Polski, gdzie został desygnowany na stanowisko Zastępcy Szefa Wojsk Inżynieryjnych w Dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W latach 1989-1991 był Szefem Wojsk Inżynieryjnych, tegoż Okręgu. W latach 1991-1992 został nominowany jako Zastępca Szefa Wojsk Inżynieryjnych, SG WP, Warszawa, a w 1992 roku jako Szef Wojsk Inżynieryjnych, SG WP, Warszawa. W 1993 roku został awansowany na stopień generała brygady.

Od 1996 roku do roku 1997 generał Henryk Tacik studiował w Narodowym Uniwersytecie Obrony (NWC) w Waszyngtonie. Po powrocie do kraju w roku 1997 objął stanowisko szefa Zarządu Dowodzenia Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

W 1998 roku generał Henryk Tacik skierowany został na stanowisko Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitecie Wojskowym NATO w Brukseli. W latach 1999-2003 pełnił obowiązki stałego Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitecie Wojskowym NATO oraz początkowo polskiego przedstawiciela przy Unii Zachodnioeuropejskiej, a następnie Unii Europejskiej. W 2000 roku awansowany na stopień generała dywizji. Po zakończeniu służby w strukturach NATO w 2003 r. objął stanowisko Asystenta Szefa Sztabu Generalnego WP.

Od 2004 roku generał Henryk Tacik zajmuje stanowisko Dowódcy Dowództwa Operacyjnego w Warszawie. W 2005 roku został awansowany na stopień generała broni.

Generał Henryk Tacik włada biegle dwoma językami: angielskim i rosyjskim.
W wolnych chwilach zajmuje się historią wojskowości oraz uprawia myślistwo. Generał broni Henryk Tacik posiada liczne odznaczenia państwowe, m.in. Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

A oto migawki fotograficzne z uroczystości w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego:

W dniu 20 czerwca 2006 roku Jego Eminencja ks. Kardynał Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski przyjął w Pałacu Arcybiskupim w Krakowie delegację Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, aby odebrać z jego rąk przyznane Kardynałowi przez Kapitułę Złotego Hipolita dyplom Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz statuetkę Złotego Hipolita.

To środowiskowe wyróżnienie dla Jego Eminencji jest hołdem dla Kardynała Stanisława Dziwisza i podziękowaniem za Jego posługę Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II podczas trwania całego Pontyfikatu papieża – Polaka. W skromnej, kameralnej uroczystości przekazania Jego Eminencji wyróżnień udział wzięli towarzyszący Kardynałowi duchowni, wiceprezydent miasta królewskiego Krakowa, członkowie delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, a także przedstawiciele mediów. Ksiądz Kardynał Stanisław Dziwisz z wielkim zadowoleniem podziękował za wyróżnienie podkreślając swoje uznanie dla Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego i jego misji upowszechniania idei pracy organicznej dla wspólnego dobra. Uroczystość zakończyła krótka, miła i bezpośrednia rozmowa delegacji Towarzystwa z Dostojnym Laureatem.

A oto dwie migawki fotograficzne z uroczystości w Pałacu Arcybiskupim w Krakowie:

28 września 2005 roku, w Warszawie odbyła się kameralna uroczystość przekazania generałowi brygady, Michałowi Gutowskiemu dyplomu Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz statuetki Złotego Hipolita, wyróżnień przyznanych dostojnemu Laureatowi przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Uroczystośc ze względu na podeszły wiek Laureata odbyła się w jego prywatnym mieszkaniu w obecności prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, dyrektora biura Towarzystwa – Edmunda Dudzińskiego oraz towarzyszących generałowi Gutowskiemu Bohdana Tomaszewskiego z małżonką. Statuetkę Złotego Hipolita generałowi Gutowskiemu przekazał prezydent Towarzystwa, dr Marian Król, który w serdecznych słowach omówił dorobek życiowy Laureata i Jego zasługi dla Polski.

W siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w dniu 19 września 2005 roku odbyła się miła uroczystość odznaczenia Medalami Labor Omnia Vincit, przyznawanymi przez prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, dwóch wielkopolskich parlamentarzystów zakończonej kadencji Sejmu RP: Waldy Dzikowskiego - przewodniczącego Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej oraz Adama St. Szejnfelda – przewodniczącego Komisji Gospodarczej. Udekorowania wyróżnionych posłów dokonał osobiście prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. W uroczystości udział wzięli m.in. rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – Stanisław Lorenc, prezydent miasta Poznania – Ryszard Grobelny, wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk, oraz przedstawiciel Urzędu Marszałka Województwa Wielkopolskiego i liczni członkowie Towarzystwa.

Dr Marian Król w krótkim wystąpieniu podkreślił zasługi obu wyróżnionych parlamentarzystów dla regionu wielkopolskiego i z uznaniem omówił ich pracę w komisjach sejmowych. Wyróżnieni posłowie w serdecznych słowach podziękowali za otrzymane wyróżnienie i zapewnili, że nadal będą usilnie pracować na rzecz regionu i swoich wyborców. Obaj bowiem ponownie zabiegają o wybór do Sejmu RP na kolejną kadencję.

A oto kilka migawek fotograficznych z tej uroczystości:

12 września 2005 roku w siedzibie przewodniczącego Sejmiku Województwa Wielkopolskiego odbyła się uroczystość odznaczenia srebrnymi Medalami „Labor Omnia Vincit”, przyznawanymi przez prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dwóch zasłużonych dla Wielkopolski działaczy samorządowych: przewodniczącego Sejmiku Województwa Wielkopolskiego – Pawła Arndta oraz wiceprezydenta miasta Poznania – Jerzego Stępnia. W krótkim wystąpieniu prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego dr Marian Król omówił zasługi jakie obaj wyróżniani położyli oni dla rozwoju regionu wielkopolskiego i jego stolicy Poznania, podkreślił też ich wielkie zaangażowanie w sprawach społecznych i pogratulował otrzymanego wyróżnienia. Następnie dr Marian Król osobiście dokonał ceremonii dekoracji. W uroczystości udział wzięli przedstawiciele Marszałka Województwa Wielkopolskiego, Wojewody Wielkopolskiego oraz Prezydenta miasta Poznania, którzy przekazali wyróżnionym list gratulacyjne. Obecni byli także zaproszeni dziennikarze prasy, radia i telewizji. Miłą uroczystość zakończyło spotkanie przy filiżance kawy. Poniżej kilka migawek fotograficznych z tej uroczystości.

2 września 2005 roku delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego Cegielskiego prezydentem Towarzystwa, dr Marianem Królem wzięła udział w uroczystym otwarciu nowej szkoły przez Fundację BARKA, w której wiedzę zdobywać będą ludzie znajdujący się w sferze zainteresowania tej znakomitej organizacji pozarządowej oferującej pomoc wszystkim odrzuconym, bezrobotnym tym, którym w jakimś momencie ich życia „powinęła się noga”.

Uroczystość otwarcia szkoły była też okazją do przekazania przez prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Mariana Króla przewodniczącemu Stowarzyszenia BARKA, Tomaszowi Sadowskiemu przyznanego Mu wyróżnienia Godnością Lidera Pracy Organicznej. Godność tę oraz związaną z nią statuetkę Honorowego Hipolita Tomaszowi Sadowskiemu przyznała Kapituła Honorowego Hipolita Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego za całokształt Jego działalności dla dobra społeczeństwa.

Tomasz Sadowski serdecznie podziękował za wyróżnienie, a zebrani fakt wyróżnienia Sadowskiego powitali długotrwałymi oklaskami. Następnie Tomasz Sadowski w krótkim wystąpieniu omówił założenia uruchamianej szkoły i podziękował wszystkim, którzy w budowie szkoły pomagali Fundacji BARKA. A oto kilka migawek z tej uroczystości:

We wtorek, 16 sierpnia 2005 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego złożył wizytę przebywający w Polsce Ojciec Marian Żelazek, polski misjonarz w Puri, w Indiach, laureat Złotego Hipolita z 2002 roku. Dostojnego Gościa podejmował prezydent Towarzystwa, dr Marian Król. W trakcie wizyty, która miała charakter przyjaznego spotkania wspominano dawne kontakty z Ojcem Żelazkiem, wracano pamięcią do wielkiej akcji zbiórki pieniędzy na działalność misji Ojca Mariana, której rezultatem było na początku roku 2003 roku przekazanie Mu przez Towarzystwo czeku na jeden milion rupii. Pieniądze te w całości zostały przeznaczone na leczenie i opiekę nad trędowatymi, którymi Ojciec Żelazek zajmuje się w Indiach, w Puri już od dziesiątków lat. W czasie spotkania prezydent Towarzystwa, dr Marian Król wręczył Ojcu Żelazkowi okolicznościowe medale pamiątkowe z Jego wizerunkiem, które były wybite w 2002 roku z okazji zbiórki finansów na rzecz Jego misji. Medale takie otrzymały też od dr. Mariana Króla osoby towarzyszące w czasie wizyty sędziwemu misjonarzowi.

3 sierpnia 2005 roku w siedzibie Urzędu Miasta Poznania odbyła się kameralna uroczystość odznaczenia prezydenta miasta Poznania, Ryszarda Grobelnego srebrnym medalem „Labor Omnia Vincit” przyznawanym przez prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego osobom szczególnie zasłużonym w pracy na rzecz społeczeństwa. Medal Ryszardowi Grobelnemu wręczył prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w obecności Lidera Pracy Organicznej prof. dr. hab. Zbigniewa Kwiasa, prezesa zarządu Radia Merkury S.A. Piotra Frydryszka, oraz członków Towarzystwa. Obecni byli również dziennikarze prasy, radia i telewizji poznańskiej. W krótkim wystąpieniu prezydent Towarzystwa, dr Marian Król podkreślił zasługi Ryszarda Grobelnego dla rozwoju miasta Poznania, które staje się coraz bardziej nowoczesną, europejską metropolią oraz pogratulował Ryszardowi Grobelnemu jego osiągnięć w unowocześnianiu funkcjonowania Urzędu Miasta, który jest coraz bardziej przyjazny mieszkańcom stolicy Wielkopolski.

5 lipca 2005 roku, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego odbyło się uroczyste spotkanie z przybyłym z Australii znanym działaczem polonijnym, Ryszardem Strzeleckim, który odwiedził Poznań ze swym synem Leszkiem, aby złożyć kwiaty w krypcie kościoła św. Wojciecha na sarkofagu Pawła Edmunda Strzeleckiego, słynnego polskiego podróżnika. W czasie spotkania w siedzibie Towarzystwa sędziwy dzisiaj Ryszard Strzelecki, zasłużony w krzewieniu pracy organicznej na obczyźnie został odznaczony przez Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla srebrnym medalem „Labor Omnia Vincit”. Laureat odznaczenie przyjął z wielkim wzruszeniem dziękując za możliwość przyjazdu do Ojczyzny, do Poznania ze swym synem, który po raz pierwszy poznał miasto swoich przodków.

W czasie uroczystości obecny na niej wicemarszałek województwa wielkopolskiego Józefa Lewandowskiego udekorował Ryszarda Strzeleckiego odznaką za zasługi dla województwa wielkopolskiego.

Ryszard Strzelecki, żołnierz Września 1939 roku, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, od 1957 roku mieszka w Australii, gdzie prowadzi aktywną działalność w organizacjach polonijnych i pełni funkcję sędziego pokoju.

Sala Urzędu Wojewódzkiego Wojewódzkiego Poznaniu, była w poniedziałek, 20 czerwca 2005 roku miejscem niecodziennej uroczystości. Oto tego dnia prezes zarządu Polskiego Radia, Andrzej Siezieniewski odebrał z rąk prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla statuetkę Honorowego Hipolita - specjalną nagrodę wyróżnienia dla Polskiego Radia przyznaną tej polskiej instytucji informacyjnej w związku z 80 rocznicą uruchomienia rozgłośni Polskiego Radia w Poznaniu. W uroczystości udział wzięli wicewojewoda wielkopolski – Jerzy Błoszyk, prorektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. Bogdan Walczak, prezes zarządu regionalnej rozgłośni PR – Piotr Frydryszek oraz licznie zaproszeni goście, a wśród nich poseł Roman Jagieliński. Statuetka Honorowego Hipolita dla Polskiego Radia, jaką przejął prezes Siezieniewski jest wyjątkowo sygnowana równocześnie przez Rektora Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza oraz Wojewodę Wielkopolskiego dla podkreślenia, że najważniejsze instytucje wielkopolskie w swoim uznaniu dla dokonań Polskiego Radia są jednomyślne.

A oto foto-migawki z tej uroczystości:

14 czerwca 2005 roku, w siedzibie Instytutu Włókien Naturalnych w Poznaniu odbyła się miła, kameralna uroczystość uhonorowania dyrektora tego instytutu, prof. dr hab. Ryszarda Kozłowskiego godnością Lidera Pracy Organicznej i statuetką honorowego Hipolita, wyróżnieniami przyznanymi temu wybitnemu polskiemu naukowcowi przez Kapitułę Honorowego Hipolita w Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu.

Wyróżnienie to, przyznawane osobistościom szczególnie zasłużonym dla rozwoju i postępu w wielu dziedzinach naszego życia, osobistościom wpisującym się twórczo w realia XXI wieku jest od wielu już lat prestiżowym wyróżnikiem całej plejady znakomitości polskiej nauki, kultury, sztuki i życia społecznego. Profesor Ryszard Kozłowski, co podkreślił w krótkiej laudacji reprezentant Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego Edmund Dudziński, na godność Lidera Pracy Organicznej zasługuje w sposób szczególny, o czym świadczy cała historia tego znakomitego, znanego w całym świecie naukowca polskiego.

Kierując od lat Instytutem Włókien Naturalnych w Poznaniu, placówki legitymującej się 70- letnią tradycją, profesor Kozłowski uczynił z niej nowoczesny, na miarę XXI wieku ośrodek naukowy wyznaczający kierunki wykorzystywania włókien naturalnych oraz innych produktów, z produktami leczniczymi włącznie, z lnu i konopii.

Dyplom Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę honorowego Hipolita laureatowi wręczył prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w obecności wicewojewody wielkopolskiego - Jerzego Błoszyka, wiceprezydenta miasta Poznania – Tomasza Kaysera oraz przedstawicielki Marszałka Województwa Wielkopolskiego – Krystyny Czajki. Dr Marian Król w okolicznościowym wystąpieniu serdecznie pogratulował Laureatowi wyróżnienia godnością Lidera Pracy Organicznej oraz przypomniał wszystkie starania profesora Kozłowskiego o to, aby Instytut Włókien Naturalnych dźwignąć na dzisiejszy, światowy poziom, uczynić z Instytutu placówkę do której po wiedzę przybywają naukowcy ze wszystkich stron świata.

Uroczystość, która zgromadziła gremium kadry naukowej Instytutu, zaszczyciła swoją obecnością również małżonka dostojnego Laureata, której profesor Kozłowski w serdecznych słowach podziękował za współpracę i nieustające wsparcie w jego dziele naukowym. Słowom tym towarzyszyły oklaski zebranych.

Profesor Ryszard Kozłowski dziękując Kapitule Honorowego Hipolita i Towarzystwu im. Hipolita Cegielskiego za otrzymane wyróżnienie, przypomniał w skrócie historię Instytutu, omówił prowadzone w Instytucie prace badawcze, a także podzielił się swoimi uwagami na temat wykorzystywania w przyszłości produktów ekologicznych.

A oto migawki fotograficzne z tej uroczystości:

Jan Paweł II papież-Polak, odszedł do Ojca. 2 kwietnia 2005 roku, o godzinie 21.37 żegnany modlitwą i płaczem milionów ludzi na całym świecie zmarł Ojciec Święty. Zakończył się Pontyfikat największego w dziejach współczesnych namiestnika Chrystusa, dziedzica Stolicy Piotrowej, największego współczesnego autorytetu moralnego, papieża Jana Pawła II, Ojca Świętego wszystkich ludzi dobrej woli. W Jego Osobie pożegnaliśmy nie tylko wielkiego przywódcę duchowego chrześcijan, nie tylko Pasterza pełnego miłości do każdego człowieka, nie tylko niestrudzonego Pielgrzyma niosącego przez świat przesłanie miłosierdzia, pojednania i solidarności wyciągającego ręce do ludzi wszystkich wyznań, pożegnaliśmy także Wielkiego Polaka – kardynała Karola Wojtyłę. Syna Polskiej Ziemi, który swoim słowem, wiarą i w ostatnich latach swojego Pontyfikatu narastającym cierpieniem zmienił oblicze świata. Pożegnaliśmy Ojca Świętego, który pozostawił nam wszystkim - Katolikom, Muzułmanom, Żydom, ludziom niewierzącym testament wiary w Dobro, Sprawiedliwość, Miłosierdzie i Miłość człowieka do człowieka. Odszedł od nas Ten, który zmienił epokę. Świat Go nigdy nie zapomni, a ziarno Boże, które zasiał w ludzkich sercach będzie wydawać dobre owoce.

„Czekałem na was i przyszliście do mnie” – niech te ostatnie słowa umierającego Ojca Świętego skierowane do modlącej się na Placu świętego Piotra młodzieży, wpatrzonej z rozpaczą w rozświetlone okna Jego apartamentu papieskiego, na zawsze w nas pozostaną.

„Kiedy przed południem w sobotę, w dniu 2 kwietnia 2005 roku rozpoczynając obrady Walnego Zgromadzenia Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, nasze spotkanie zaczęliśmy od wspólnej modlitwy w intencji Ojca Świętego, wierzyliśmy głęboko, że dramatyczna walka o życie Jana Pawła II zakończy się sukcesem i że znowu będziemy mogli Go słuchać i widzieć. Jednak niezbadane są wyroki boskie. Jeszcze tego samego dnia dosięgła nas paraliżująca wiadomość z Watykanu.

W sobotę, w dniu 2 kwietnia 2005 roku, o godzinie 21.37 serce Ojca Świętego, papieża - Polaka, Jana Pawła II przestało pracować, a Chrystus otworzył Janowi Pawłowi II drzwi do wieczności. Odszedł od nas Namiestnik Chrystusa, dziedzic Stolicy Piotrowej, Dobry Pasterz, Ojciec narodów świata. Zakończył się Pontyfikat, który zmienił oblicze Ziemi. Tej Ziemi!

Dzisiaj w bólu i smutku żegnamy naszego Umiłowanego Ojca Świętego, który dla całego współczesnego świata był największym autorytetem moralnym, niestrudzonym Pielgrzymem niosącym Dobrą Nowinę Miłosierdzia, Solidarności i Pokoju. Żegnamy Wielkiego Polaka, kardynała Karola Wojtyłę, który dla swojej Ojczyzny uczynił tak wiele. To Jego zasługą jest, że dzisiaj żyjemy w Polsce wolnej, suwerennej, demokratycznej, że Polska znalazła godne miejsce w rodzinie narodów europejskich.

Dla naszego Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dla całego środowiska ludzi naszego regionu Jan Paweł II był symbolem wszystkich najlepszych wartości, a Jego nauki i wskazania były wytyczną naszych działań podejmowanych dla dobra społeczeństwa. Każdego dnia pamiętaliśmy o Jego błogosławieństwie, którym nas obdarzył w Rzymie, w roku 2001, kiedy przyjął w darze od naszego środowiska Statuetkę Złotego Hipolita – ikonę naszego Towarzystwa.

Miałem wielkie szczęście spotkać się z Ojcem Świętym, Janem Pawłem II w czasie Jego pielgrzymki do Polski w roku 1983. Jako wojewoda poznański witałem Go wtedy na poznańskiej ziemi. Miałem też wielkie szczęście ponownie spotkać się z Ojcem Świętym podczas audiencji generalnej w roku 2001 w Watykanie. Nigdy nie zapomnę tych spotkań. Nie zapomnę bezpośredniej serdeczności jaka od Niego promieniowała, Jego mądrej, niespotykanej dobroci wyrażającej się w każdym wypowiadanym słowie.

Jan Paweł II, nasz Umiłowany Ojciec Święty odszedł do życia wiecznego, ale Jego słowa, jego nauki, jego przesłania i Jego błogosławieństwo w nas wszystkich pozostanie na zawsze. Będziemy wierni Jego testamentowi duchowemu. „

Kapituła Złotego Hipolita oraz Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z wielkim żalem zawiadamiają, że w dniu 20 stycznia 2005 roku, w wieku lat 92. zmarł JAN NOWAK – JEZIORAŃSKI, legendarny kurier z Warszawy, LAUREAT ZŁOTEGO HIPOLITA 2004. W Jego Osobie Polska straciła wybitnego patriotę, Człowieka, który całe swoje życie poświęcił sprawie polskiej. Odszedł wspaniały, prawy i mądry rzecznik narodowego interesu Polski. Cześć Jego pamięci!

Jan Jeziorański urodził się 13.05.1913 roku w Warszawie, w rodzinie o wspaniałych tradycjach niepodległościowych. Do tej samej rodziny należał stracony z Trauguttem na stokach warszawskiej Cytadeli jego imiennik - Jan Jeziorański, jeden z przywódców Powstania Styczniowego.

Po maturze zdanej w gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie Jan Jeziorański studiował ekonomię na Uniwersytecie Poznańskim pod opieką naukową słynnego prof. Edwarda Taylora.

Jan Jeziorański uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, a następnie działał w Związku Walki Zbrojnej. Szybko został włączony do Akcji "N" prowadzącej dywersję na terenach polskich przyłączonych do Rzeszy i na obszarze samych Niemiec.

Od początku 1943 roku był kurierem Armii Krajowej do rządu polskiego w Londynie. Przewoził korespondencję specjalnego znaczenia i poufne raporty. Używane w okresie konspiracji fałszywe nazwisko Nowak stało się później równie znane, jak jego własne. W czasie okupacji hitlerowskiej został wysłany do Londynu w celu nawiązania kontaktu między krajowym komendantem głównym Armii Krajowej generałem Tadeuszem Borem - Komorowskim, a naczelnym wodzem na emigracji – generałem Kazimierzem Sosnkowskim. Złożył wtedy najwyższym władzom polskim w Londynie raport o sytuacji w okupowanym kraju. Spotkał się też wówczas z Winstonem Churchillem. Po powrocie do Polski brał udział w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania, w grudniu 1944 roku udało mu się przedostać do Londynu.

Tam początkowo pracował w brytyjskim radiu BBC, a od chwili powstania Radia Wolna Europa (w roku 1949) włączył się w pracę tej rozgłośni. Od roku 1952 do roku 1976 był dyrektorem Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Swoją publicystyką radiową walczył przeciw cenzurze i monopolowi informacyjnemu władz PRL. Dzięki niemu cały świat dowiadywał się o represjach wobec przeciwników systemu komunistycznego i represjach wobec kościoła katolickiego w Polsce. Jednocześnie Jan Nowak – Jeziorański zabiegał o uznanie przez Zachód polskiej granicy na Odrze i Nysie.

Po przejściu na emeryturę osiedlił się w USA, gdzie aktywnie włączył się w działalność Kongresu Polonii Amerykańskiej. Przez pewien czas był również w Departamencie Stanu USA doradcą do spraw Europy Wschodniej.

Od 1989 roku często przebywał w Polsce, aż wreszcie osiadł na stałe w rodzinnej Warszawie.

Jan Nowak – Jeziorański opublikował trzy książki wspomnieniowe: "Kurier z Warszawy", "Wojna w eterze" i "Polska z oddali". W 1995 roku ukazał się też wybór jego najciekawszych artykułów z prasy polskiej z lat 1993-1995 pt. "Rozmowy o Polsce", zaś w 1999 zbiór tekstów "Polska wczoraj, dziś, jutro".

Za zasługi wojenne został w 1944 roku odznaczony orderem Virtuti Militari. W 1996 roku został uhonorowany najwyższym cywilnym odznaczeniem amerykańskim - Medalem Wolności. W wolnej, demokratycznej Polsce otrzymał najwyższe odznaczenie polskie – Order Orła Białego. Był doktorem honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, oraz doktorem honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego.

W roku 2004 Kapituła Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego nadała Janowi Nowakowi – Jeziorańskiemu Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz przyznała statuetkę Złotego Hipolita.

Foto: T. Strzyżewski- wykorzystano materiały z Internetu

Hanna Suchocka, ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej w czasie uczestniczenia w uroczystości rozpoczęcia roku akademickiego w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu w dniu 4 października 2004 roku, została wyróżniona przez Kapitułę przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego godnością Lidera Pracy Organicznej oraz statuetką Hipolita.

Wręczenia pani ambasador Hannie Suchockiej stosownego dyplomu i statuetki Hipolita dokonał dr Marian Król, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w obecności rektora uczelni oraz wielu innych znakomitych osobistości.

Na zdjęciu: dr Marian Król wręcza Hannie Suchockiej statuetkę Hipolita.

Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król złożył w dniu 14 września 2004 roku w Pałacu Arcybiskupim w Poznaniu wizytę Metropolicie Poznańskiemu, arcybiskupowi ks. Stanisławowi Gądeckiemu. W czasie spotkania z arcybiskupem Gądeckim, dr Marian Król poinformował Metropolitę o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, o dotychczasowych dokonaniach Towarzystwa i zamierzeniach na przyszłość. Ksiądz arcybiskup szczerze interesował się przede wszystkim tymi przedsięwzięciami Towarzystwa, które dotyczą młodzieży, a obejmują m.in. Klub Młodych Pozytywistów, oraz tworzony Fundusz Stypendialny dla wspomagania studentów i uczniów pochodzących przede wszystkim z rodzin ubogich. Metropolita Poznański wyraził uznanie dla Towarzystwa i personalnie dla dr Mariana Króla, za działania zmierzające do integracji środowisk intelektualnego i gospodarczego na platformie uniwersalnych wartości moralnych i patriotycznych, za umacnianie postaw pozytywistycznych wśród młodej generacji. Na zakończenie spotkania arcybiskup Gądecki życzył Towarzystwu dalszego rozwoju i poszerzania jego działalności. (ggj – foto: archiwum THC )

Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król w dniu 5 sierpnia 2004 roku złożył wizytę w siedzibie Metropolity Gnieźnieńskiego, gdzie został przyjęty przez Arcybiskupa Metropolitę Gnieźnieńskiego, Jego Ekscelencję Henryka Józefa Muszyńskiego.

Dr Marian Król poinformował arcybiskupa Muszyńskiego o działalności Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, szczególnie zwracając uwagę na rozwój Towarzystwa i udział w nim przedstawicieli młodej generacji zgrupowanej w Klubie Młodych Pozytywistów THC, a także o pracach Kapituły Złotego Hipolita, która corocznie wyróżnia statuetkami Złotego Hipolita Wybitne Osobistości Pracy Organicznej stanowiące wzorzec postaw patriotycznych i pozytywistycznych.

Jego Ekscelencja arcybiskup Muszyński z zainteresowaniem przyjął do wiadomości te informacje i wyraził swoje poparcie dla działalności Towarzystwa i jego misji umacniania postaw patriotycznych, wzorców moralnych, szacunku dla pracy i dziedzictwa poprzednich pokoleń. Na zdjęciu: Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński J.E. Henryk Józef Muszyński oraz prezydent Towarzystwa im Hipolita Cegielskiego, dr Marian Król.

Tadeusz Zwiefka dziennikarz Telewizji Polskiej S.A., członek zarządu Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w czerwcowych wyborach 2004 do Parlamentu Europejskiego zyskał mandat wyborców i dzisiaj już pracuje w Parlamencie Europejskim razem z pozostałymi polskimi 53 eurodeputowanymi. Serdecznie gratulując Tadeuszowi Zwiefce uzyskania mandatu do Parlamentu Europejskiego jesteśmy przekonani, że w Strasburgu i Brukseli będzie godnie i skutecznie dbał o polskie sprawy na tym najważniejszym forum Unii Europejskiej. Wrażliwy i społecznie zaangażowany dziennikarz, publicysta, Europejczyk w każdym calu, wszechstronnie wykształcony, a przy tym o nienagannej prezencji, Tadeusz Zwiefka z racji swojej pracy w Telewizji Polskiej jest powszechnie znany w społeczeństwie polskim. Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego jest usatysfakcjonowane faktem, że właśnie on, Wielkopolanin i działacz naszego Towarzystwa zasiada w ławach europarlamentu. Życzymy Mu wielu sukcesów w tej trudnej i odpowiedzialnej misji. A oto kilka zdań o nim:

Tadeusz Zwiefka jest absolwentem Wydziału Prawa Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu. Pracę w zawodzie dziennikarza rozpoczął w roku1982 w Ośrodku TVP w Poznaniu w redakcji programów informacyjnych. Jako reporter przygotowywał informacje dla lokalnego programu „Teleskop” oraz dla ogólnopolskich programów informacyjnych. W 1983 r. został także prezenterem telewizyjnym prowadzącym ten popularny program informacyjny.

W lutym 1984 roku, po wygraniu konkursu rozpoczął współpracę z antenami ogólnopolskimi. Został prezenterem programu II TVP i przez dwa lata łączył pracę w ośrodku telewizyjnym w Poznaniu z prowadzeniem ogólnopolskiej „Dwójki”. W 1985 roku Tadeuszowi Zwiefce powierzono funkcję kierownika redakcji programu lokalnego, czyli szefostwo popularnego „Teleskopu”. Kierując tym programem realizował się równocześnie dziennikarsko jako redaktor wydania. Od tego też czasu do stycznia 1990 roku przygotowywał różne programy, realizował dziesiątki felietonów i reportaży telewizyjnych, prowadził nie tylko programy studyjne, ale również duże widowiska telewizyjne, a wśród nich m.in. trzy ostatnie edycje znakomitego „Turnieju miast”.

W styczniu 1990 roku, zaproponowano redaktorowi Tadeuszowi Zwiefce prowadzenie nowopowstałego programu informacyjnego „Wiadomości”. Jako prezenter tego programu pracował do połowy 1995 roku. W tym czasie był także komentatorem sejmowym i okazjonalnie prowadził wielkie transmisje telewizyjne z najważniejszych uroczystości i wydarzeń w Polsce, m.in. z pielgrzymki papieża Jana Pawła II, oraz wizyt prezydentów: G. Busha oraz B. Jelcyna.

W roku 1995 roku Tadeusz Zwiefka został dyrektorem Ośrodka Telewizyjnego w Szczecinie. Był to niezwykle interesujący okres w jego działalności zawodowej, który zaowocował stworzeniem nowego programu telewizyjnego realizowanego na żywo przez trzy ośrodki – Szczecin, Poznań i Wrocław. Był to pierwszy w historii TVP program o zasięgu ponadregionalnym realizowany nie przez warszawską centralę.

Jesienią 1996 roku Tadeusz Zwiefka został zaproszony przez kierownictwo TVP do objęcie kierownictwem nowego programu publicystycznego w programie I TVP – „W centrum uwagi”. Realizując ten program Tadeusz Zwiefka kierował dużym zespołem znakomitych polskich dziennikarzy, takich jak na przykład red. red. Jarosław Gugała czy Grzegorz Miecugow. Program „W centrum uwagi” osiągał znakomite wyniki oglądalności i wysoką ocenę znawców przedmiotu. Był też bardzo wysoko oceniany przez dziennikarzy zagranicznych akredytowanych w Polsce, którzy jako zapraszani goście brali udział w tym programie.

W 1998 roku z powodów osobistych redaktor Tadeusz Zwiefka zrezygnował z pracy w Telewizji Polskiej . Wrócił do niej dopiero z początkiem roku 2000. Wówczas kierownictwo poznańskiego ośrodka TVP „wywalczyło” dla Poznania nowy cykliczny program na antenie Programu III TVP pod nazwą „Telekurier - Ogólnopolski Magazyn Reporterów”, którego prowadzenie powierzono od razu Tadeuszowi Zwiefce, „Telekurier” bardzo szybko zdobył popularność, rozwinął się i przez widownię telewizyjną odbierany był potocznie jako „Telekurier Zwiefki”.

Za swoja pracę dziennikarską i kreatywność telewizyjną Tadeusz Zwiefka otrzymał wiele prestiżowych nagród i wyróżnień. Jak sam mówi, najbardziej sobie ceni wywalczony w roku 2002 tytuł Mistrza Mowy Polskiej Vox Populi, i...sympatyczne, regionalne wyróżnienie nagrodą Dziennikarskich Koziołków, którą przyznaje swoim wybitnym koleżankom i kolegom środowisko wielkopolskich dziennikarzy. W czerwcu 2004 wygrał wybory do Parlamentu Europejskiego.

13 lipca 2004 roku, w Warszawie, ze względy na sędziwy wiek Laureata w Jego prywatnym mieszkaniu, w kameralnych warunkach odbyła się uroczystość wręczenia Janowi Nowakowi-Jeziorańskiemu dyplomu godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz Statuetki Złotego Hipolita, wyróżnień przyznanych Mu przez Kapitułę Złotego Hipolita. Wręczenia wyróżnień dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w towarzystwie przedstawicieli Kapituły.

Oto dwie migawki fotograficzne z tego wydarzenia: