61-823 Poznań, ul. Piekary 17, piętro 8, tel. +48 (61) 858 24 40 http://www.thc.org.pl, e-mail: towarzystwo@thc.org.pl
Bank: 57 1090 1447 0000 0001 0702 1746 (BZ WBK S.A.) Bank: 14 1020 4027 0000 1402 0308 1866 (PKO BP S.A.)

Statuetka Złotego Hipolita specjalnym darem naszego Towarzystwa dla papieża Polaka Jana Pawła II.

Czytaj








Laureaci Złotego Hipolita

Powrót

 

Kapituła "Złotego Hipolita" na rok 2005

Przewodniczący:
prof. dr. Waldemar Łazuga - rektor Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu.
Członkowie:
prof. dr hab. Jerzy Dembczyński - rektor Politechniki Poznańskiej,
Piotr Frydryszek - prezes zarządu Radia Merkury,
dr Marian Król - Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu,
prof. dr Ryszard Michał Kozłowski - Dyrektor Instytutu Włókien Naturalnych w Poznaniu,
Stefan Mikołajczak - Marszałek Województwa Wielkopolskiego,
Krzysztof Nowak - Dyrektor Oddziału Telewizji Polskiej S.A. w Poznaniu,
Marian Marek Przybylski - Prezes Oficyny Wydawniczej Wielkopolski w Poznaniu,
Jerzy Stępień - zastępca Prezydenta miasta Poznania,
Apolonia Krystyna Wojciechowska - Dyrektor Generalny Poznańskiej Palarni Kawy "Astra" w Poznaniu,
prof. dr - Marek Ziółkowski - socjolog, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

 




W roku 2005 laureatami Złotego Hipolita zostali:

Gutowski Michał - generał;
Holoubek Gustaw - aktor;
Łuczak Alojzy Andrzej - pisarz;
Pruszewicz Antoni - lekarz;
Tomaszewski Bohdan - dziennikarz;
Trzeciakowski Lech - naukowiec-historyk;
Pezacki Wincenty - naukowiec-rolnik;
Dziwisz Stanisław - Kardynał;
Macharski Franciszek - Kardynał;

W Poznaniu
w dniu 26 listopada 2005 roku

Wybitne Osobistości Pracy Organicznej
odebrały nagrody Złotego Hipolita 2005

Na zdjęciu siedzą od lewej: Lech Trzeciakowski, Bohdan Tomaszewski, Zofia Doerfer, Antoni Pruszewicz, Gustaw Holoubek i Alojzy Andrzej Łuczak. Z tyłu stoją przedstawiciele Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, z dr Marianem Królem - prezydentem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, oraz reprezentanci władz wojewódzkich Wielkopolski i władz miasta Poznania.( Fot.GMT)

Dzień 26 listopada 2005 roku zapisał się w historii nagród Złotego Hipolita kolejnymi nazwiskami wybitnych, znanych w Polsce i świecie osobistości. Tego właśnie dnia, w Czerwonej Sali pałacu Działyńskich w Poznaniu odbyła się podniosła uroczystość wręczenia nagród Złotego Hipolita kolejnym Laureatom: znakomitemu aktorowi, nestorowi sztuki teatralnej - Gustawowi Holoubkowi; pisarzowi i animatorowi kultury – Alojzemu Andrzejowi Łuczakowi; znanemu lekarzowi, profesorowi medycyny - Antoniemu Pruszewiczowi; wybitnemu historykowi, profesorowi – Lechowi Trzeciakowskiemu; legendarnemu dziennikarzowi sportowemu, redaktorowi – Bohdanowi Tomaszewskiemu oraz znakomitemu przedstawicielowi nauk rolniczych, profesorowi – Wincentemu Pezackiemu.

Uroczystość wręczenia nagród Złotego Hipolita 2005 zgromadziła licznie przybyłych przedstawicieli władz państwowych i samorządowych województw wielkopolskiego, władz miasta Poznania, naukowców, reprezentantów kultury, parlamentarzystów, a także mediów. Wśród obecnych była także honorowa członkini Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, prawnuczka Hipolita Cegielskiego – Zofia Doerfer. Nie zabrakło również młodzieży związanej ze środowiska Klubu Młodych Pozytywistów działających przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego.

Po wygłoszeni laudacji pod adresem każdego z Laureatów, dyplomy Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i statuetki Złotego Hipolita wyróżnionym wręczał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w towarzystwie profesora Waldemara Łazugi - przewodniczącego Kapituły Złotego Hipolita 2005.

Nagroda Złotego Hipolita, ustanowiona przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego dla osobistości szczególnie zasłużonych dla różnych dziedzin życia naszego kraju i dla umacniania wizerunku Polski w świecie, w okresie ostatnich lat trafiła już do rąk kilkudziesięciu znakomitości wskazując je całemu społeczeństwo jako wzorce godne najwyższego szacunku, uznania i naśladowania.

A oto sylwetki Dostojnych Laureatów:

Nestor Wojska Polskiego, bohater wojenny, Olimpijczyk


28 września 2005 roku, w Warszawie odbyła się kameralna uroczystość przekazania generałowi brygady, Michałowi Gutowskiemu dyplomu Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz statuetki Złotego Hipolita, wyróżnień przyznanych dostojnemu Laureatowi przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Uroczystośc ze względu na podeszły wiek Laureata odbyła się w jego prywatnym mieszkaniu w obecności prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Mariana Króla, dyrektora biura Towarzystwa – Edmunda Dudzińskiego oraz towarzyszących generałowi Gutowskiemu Bohdana Tomaszewskiego z małżonką. Statuetkę Złotego Hipolita generałowi Gutowskiemu przekazał prezydent Towarzystwa, dr Marian Król, który w serdecznych słowach omówil dorobek życiowy Laureata i Jego zasługi dla Polski.

Generał brygady Michał Gutowski - herbu Ciołek, syn Bronisława i Marii z Jazdzewskich, urodził się w dniu 14 września 1910 roku w Maciszewicach, w powiecie kaliskim. Wychowywał się w patriotycznej atmosferze rodzinnego domu. Nauki rozpoczął w gimnazjum im. K. Marcinkowskiego w Poznaniu. W latach 1923-1928 zaliczył Korpus Kadetów Nr.1 we Lwowie, gdzie zdał maturę, a następnie w latach 1928-1930 ukończył Szkołę Podchorążych w Grudziądzu, otrzymując nominację na podporucznika oraz przydział do 17-go Pułku Ułanów im. Bolesława Chrobrego w Lesznie Wlkp.

W Grudziądzu, w Centrum Wyszkolenia Kawalerii, przebywał dłuższy czas, ponieważ należał do reprezentacji jeździeckiej Polski na X Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 roku i brał udział w wielu innych zawodach hipicznych.

Kariera sportowa Michała Gutowskiego w latach od 1933 do 1939 roku była bardzo bogata, zarówno na narodowych jak i międzynarodowych Pucharach zdobył wiele nagród. Na X Igrzyskach Olimpijskich w Berlinie w 1936 r. polska reprezentacja, do której należał zajęła drugie miejsce wywalczając srebrny medal.

Przed wybuchem II wojny światowej Michał Gutowski awansował dwukrotnie: 01.01.1932 roku otrzymał awans na porucznika, a w dniu 01.01.1939 roku - na rotmistrza. Wybuch wojny przerwał karierę sportową rotmistrza Michała Gutowskiego. Po wielu walkach z niemieckim okupantem, głównie w kutnowskiej bitwie nad Bzurą i w bitwie w Puszczy Kampinoskiej, gdzie był poważnie ranny, pozostając nadał w czynnej akcji, został dwukrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych.

19 października 1939 roku kawalerzyści zmuszeni byli zdjąć mundury i Michał Gutowski powrócił do Wielkopolski, gdzie w obwodzie Jarocin działał w podziemnej organizacji gen. Karasza-Tokarzewskiego. W grudniu 1939 roku został aresztowany przez Niemców i skazany na śmierć przez rozstrzelanie. Szczęściem Michała Gutowskiego było to, że dowódca niemiecki, który też był kawalerzystą uwolnił go.

W 1940 roku jako kurier dotarł do Francji i tam dostał przydział do 10 Pułku Strzelców Konnych zmotoryzowanych. Następnie został ewakuowany do Anglii, gdzie w Szkocji przeszedł szkolenie w Dywizji Pancernej gen. Maczka. W lipcu 1944 roku jako dowódca szwadronu pancernego brał udział w lądowaniu wojsk alianckich w Normandii.

Brał udział w słynnej bitwie pod Falaise, za co został odznaczony Orderem Virtuti Militari V Klasy oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych. Następnie został zastępcą dowódcy Pułku Strzelców Konnych. W 1944 roku otrzymał awans na majora, a w kwietniu 1945 roku został dowódcą 2-go Pułku Pancernego, W dniu l stycznia 1946 roku został mianowany na podpułkownika. Brał czynny udział w wyzwoleniu Francji, Belgii, Holandii i Niemiec.

Po zakończeniu działań wojennych dowodził na terenie Niemiec rejonem okupacyjnym. Do Polski po zakończeniu wojny nie mógł powrócić z powodów politycznych. W 1947 roku wyjechał z Niemiec do Anglii, a potem z żoną i dwoma synami (nielegalnie sprowadzonymi z Polski) do Kanady.

W Kanadzie pracował przez szereg lat jako trener jeździecki kadry jeździeckiej oficerów armii kanadyjskiej, a także prowadził własny ośrodek treningowy. Praca Michała Gutowskiego jako oficjalnego trenera jeźdźców ekipy skoczków i WKKW przyniosła sportowi kanadyjskiemu bogate wyniki. Kadra jeźdźców kanadyjskich pod trenerską opieką Michała Gutowskiego zdobyła na Igrzyskach Olimpijskich w Meksyku w 1968 roku złoty medal. W roku 1990 Michał Gutowskii został awansowany przez ustępującego prezydenta na emigracji - Kaczorowskiego, do stopnia pułkownika, a w 1999 roku z rąk prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego awansowany został na generała brygady. Generał brygady Michał Gutowski pomimo podeszłego wieku, jeszcze dzisiaj cieszy się z jazdy konnej siedząc pewnie w siodle, służąc radą i pomocą młodym miłośnikom tego wspaniałego sportu. Jest członkiem Kapituły Orderu Virtuti Militari.

Za zasługi bojowe gen. brygady Michał Gutowski otrzymał następujące odznaczenia: Srebrny Order Virtuti Militari V Klasy; Krzyż Walecznych (pięciokrotnie); Krzyż Komandorski z Gwiazdą Restituta; amerykańskie odznaczenie Legion of Merita; największe francuskie odznaczenie - Legion d'Honneur i francuskie odznaczenie - Croix de Guerre z Palmą.


Gustaw Holoubek jest jednym z najwybitnijszych polskich aktorow teatralnych i filmowych. Jest również reżyserem. Urodził się 21 kwietnia 1923 w Krakowie. W 1945 roku zdał egzaminy do krakowskiego Studia Dramatycznego przy Teatrze im. J. Słowackiego założonego przez Karola Frycza, które ukończył w 1947 roku. W pierwszych latach kariery scenicznej Gustaw Holoubek grał w teatrach krakowskich. W 1949 roku został zaangażowany do Teatru Śląskiego im. St. Wyspiańskiego w Katowicach, gdzie w latach 1954-1956 pełnił także funkcje kierownika artystycznego. W 1957 roku przeniósł się do Warszawy i od 1958 roku związał się na stale z teatrami warszawskimi. Grał w Teatrze Polskim (1958-1959), Teatrze Dramatycznym (1959-1963), Teatrze Narodowym (1964-1968). Współpraca z Kazimierzem Dejmkiem - dyrektorem Teatru Narodowego - zaowocowała doskonałymi rolami na tej scenie. W 1968 roku powrócił do Teatru Dramatycznego, którym kierował jako dyrektor w latach 1971-1982.

Od 1989 roku Gustaw Holoubek jest związany z Teatrem Ateneum. W 1997 roku został kierownikiem artystycznym tej sceny. Był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej, obecnie od 1989 roku jest profesorem tej uczelni. Gustaw Holoubek zagrał też w wielu polskich filmach.

Gustaw Holoubek w ankiecie “Polityki” na najważniejszych aktorów polskich XX w. zajął 2 miejsce. Znakomity aktor jest laureatem wieli nagród państwowych i teatralnych, posiada też wysokie odznaczenia państwowe.


Alojzy Andrzej Łuczak - urodzony 12 czerwca 1930 w Poznaniu; pisarz, eseista, dziennikarz, organizator, twórca Młodzieżowego Ruchu Miłośników Muzyki „Pro Sinfonika" (1968) - do dziś jego spiritus movens. Studia: Wydział Finansów (1954), uzyskał dyplom licencjata na podstawie pracy dyplomowej pt. „Metoda saldowa ewidencji"; dyplom magistra na Wydziale Handlu Akademii Ekonomicznej (d. WSE) w Poznaniu (1956). Były dyrektor Estrady Poznańskiej (1962-67), dyrektor Filharmonii Poznańskiej (1967-73); dyrektor Zakładów Graficznych w Poznaniu (1973-81), równocześnie kier. Studium Kultury Współczesnej Akademii Ekonomicznej w Poznaniu (1975-80); redaktor naczelny wydawnictwa „Pro Sinfonika" (1969-2000), redaktor miesięcznika "Nurt" (1965-83).

Współtwórca Wielkopolskiego Towarzystwa Kulturalnego. Organizator międzynarodowych konferencji i seminariów, m. in. europejskiego seminarium ,,Młodzież a rozbrojenie" (1959), światowego seminarium ISME - Pro Sinfonika ,,Muzyka środkiem uspołecznienia młodych" (1978), które odbyły się w Poznaniu. Organizator konferencji metodycznych Pro Sinfoniki w Tunisie (Tunezja), Perth (Australia), Montreux (Szwajcaria), London (Stan Ontario, Kanada). Członek wielu towarzystw krajowych, i "granicznych.
W dorobku ma por vi 300 publikacji ogłoszonych w prasie krajowej i zagranicznej oraz ponad 40 książek, m. in. „Głodny" (5 wydań-pierwsze-1974), „Jeszcze będziesz mi orłem" (3 wydania - pierwsze - 1976), „Muzyką pod wiatr" (1988), „Unieść się z muzyką" (1982, 1996), „Muzyczne itinerarium" (1976).

Wśród licznych wyróżnień na uwagę zasługują: Order Uśmiechu (1976), Nagroda ZKP (1974); Medale: ZKP (1971), Międzynarodowego Związku Studentów (1955). „Ad perpetuam rei memoriam" (1993); jest odznaczony m.in. Orderem Sztandaru Pracy l kl. (1980) oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2000).
Alojzy Andrzej Łuczak jest laureatem Nagrody Literackiej im. Władysława Reymonta (1988). Jego ostatni szlagier literacki: „Confiteor Deo Ominipotenti", wydany został przez Wydawnictwo Ars Nova.


Antoni Pruszewicz, dr hab., dr h.c., urodzony 20 maja 1931 roku w Inowrocławiu. Emerytowany kierownik Katedry i Kliniki Foniatrii i Audiologii Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Liceum ukończył z wyróżnieniem w Gimnazjum i Liceum im. Jana Kasprowicza w Inowrocławiu w roku 1950. Dyplom ukończenia Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w Poznaniu uzyskał w roku 1955. W latach 1963-1970 profesor Pruszewicz zdobył II specjalizację z otolaryngologii, foniatrii i audiologii. W roku 1965 obronił pracę doktorską., a w roku 1970 habilitował się. W roku 1980 został profesorem nadzwyczajnym, a w roku 1986 profesorem zwyczajnym. W roku 1991 w Turynie na uniwersytecie otrzymał doktorat honorowy wraz z medalem Universita di Torino za zasługi w rozwoju otolaryngologii i foniatrii w Europie.

Profesor Pruszewicz jest członkiem wielu krajowych i zagranicznych towarzystw lekarskich, w których pełni odpowiedzialne funkcje. Profesor Pruszewicz odbywał też wiele zagranicznych staży w zagranicznych uczelniach medycznych, gdzie także prowadził wykłady. W Polsce zajmował wiele odpowiedzialnych stanowisk w różnych komisjach naukowych, radach naukowych i sądach konkursowych. W dorobku naukowym profesora Pruszewicza jest ponad 400 pozycji piśmienniczych, w tym także wydawnictwa książkowe.

Profesor Pruszewicz wypromował 17 doktorów, prowadził przewody habilitacyjne , był recenzentem prac naukowych polskich i zagranicznych autorów. Wielce zasłużył się polskiej i światowej medycynie.


Bohdan Tomaszewski urodził się 10 sierpnia 1921 roku, w Warszawie. Przed rozpoczęciem wojny był już wyczynowym tenisistą Legii Warszawa (1937 - 39). W czasie okupacji niemieckiej był żołnierzem Armi Krajowej (pseudonim "Mały"). W 1941 roku, w czasie okupacji, zdał tajną maturę.

W latach 1942 - 44 uczęszczał na zajęcia Tajnej Głównej Szkoły Handlowej im. Edwarda Lipińskiego. Po Powstaniu Warszawskim trafił do obozu w Ożarowie. Po wojnie, w 1946 r rozpoczął pracę dziennikarską w "Kurierze Szczecińskim". W tym czasie kontynuował karierę sportową w SKT Szczecin (1945 - 48). Od 1948 r. rozpoczął pracę jako dziennikarz sportowy w "Expressie Wieczornym". W 1955 r. został sprawozdawcą radiowym, a później telewizyjnym. W latach 1956 - 1980 komentował m.in. 12 olimpiad letnich i zimowych. W czasie stanu wojennego Bohdan Tomaszewski "zamilkł". Jego głos znów usłyszeliśmy w radiu i telewizji w 1989 r. Był sprawozdawcą niezwykłym. W swoich relacjach przekazywał nie tylko przebieg walki, ale także jej klimat.

Bohdan Tomaszewski jest także autorem scenariuszy filmowych i książek o tematyce sportowej, między innymi "Romantyczne mecze" (1968), "Listy oldboya, czyli Olimpijskie Somosierry" (1974), "Przeżyjmy to jeszcze raz" (1992).

Zorganizował turniej tenisowy dla uzdolnionej młodzieży o puchar jego imienia, który rozgrywany jest już 33 lata. W 1994 roku został laureatem Super Wiktora, a w 1996 r. za pracę sprawozdawczą otrzymał Diamentowy Mikrofon. W 2001 r. został laureatem plebiscytu "Mistrz Mowy Polskiej".

Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego z ubolewaniem informuje, że Laureat Złotego Hipolita - Bohdan Tomaszewski zmarł w dniu  27 lutego 2015 roku, w wieku 93 lat. Cześć Jego Pamięci!

 

 


Lech Trzeciakowski, historyk, profesor zwyczajny na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz w Wyższej Szkole Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. Kierownik Katedry Historii.
Urodził się 24 grudnia 1931 roku w Poznaniu. Przed wojną rozpoczął naukę w prywatnej szkole powszechnej Brunona Czajkowskiego przy ulicy Mylnej (dziś Strzałkowskiego). W czasie okupacji uczęszczał na tajne komplety, kończąc szkołę powszechną . Nie uświadamiając sobie tego brał udział w ruchu oporu. Śpieszył bowiem z pomocą jeńcom francuskim, dostarczając im pożywienie, prowadził teatrzyk kukiełek, gdzie obok bajek, wystawiał legendy , między innymi „O Wandzie co nie chciała Niemca". Koleżankom i kolegom z sąsiedztwa, którzy w większości pozbawieni byli przez okupanta możliwości nauki szkolnej, słabo bądź wcale nie posiadali umiejętności czytania i pisania, czytał „Trylogię".

Po wojnie kończył Liceum im Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Studiował historię na Uniwersytecie Poznańskim. W 1959 r. roku uzyskał doktorat, a w 1964 roku habilitował się. W 1973 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1981 r. profesora zwyczajnego.

Profesor Trzeciakowski Specjalizuje się w historii nowożytnej i najnowszej. Zajmuje się dziejami Polski i Niemiec w XIX i XX wieku, stosunkami polsko-niemieckimi oraz Wielkopolski. Kierował Zakładem Historii Polski XIX i XX wieku w Instytucie Historii UAM, był dyrektorem Instytutu Zachodniego i kierownikiem Zakładu Badań nad Polonia Zagraniczną PAN. Wykładał jako visiting professor na kilku uniwersytetach zagranicą: California State University at Hayward (1970), Universily of Florida Gainesville (1977), University of Western Ontario-London( 1990), Universitat Bielefeld(1994), Meiji University Tokio (1998). Brał udział w licznych konferencjach krajowych i międzynarodowych jako referent. Był uczestnikiem Międzynarodowych Kongresów Nauk Historycznych w Bukareszcie, Stuttgarcie, Madrycie, Montrealu, Oslo i Sydney Miał wykłady na wielu uniwersytetach, jak: Yale, Columbia, Kansas, Sorbona, Heildelberg, Tybinga, Bonn, Berlin, Kilonia, Wiedeń, Mediolan, Perugia, Londyn, Moskwa., Jerozolima, Monachium, Waszyngton, Rochester.

Jest autorem 12 książek, opublikował ponad 350 artykułów w Polsce i zagranicą.
Wypromował około 400 magistrów i 25 doktorów. Od 1973 roku jest członkiem Komisji UNESCO Polsko-Niemieckiej ds. Podręczników Szkolnych , od 1985 jest członkiem Cominission Internationale des Etudes Historiques Slaves pełniąc kolejno funkcje sekretarza generalnego, wiceprezydenta, prezydenta, a obecnie prezydenta honorowego. Należy do Komitetu Narodowego ds. Kontaktów z Międzynarodowym Komitetem Nauk Historycznych. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, był wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk Historycznych PAN.

Profesor Trzeciakowski wyróżniony został licznymi naukowymi nagrodami, w tym Nagrodą Państwową I Stopnia (zbiorową), Nagrodą Herdera (Herder Preis), Nagrodą Naukową Miasta Poznania oraz odznaczeniami państwowymi Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Polonia Restituta. Wyróżniony statuetką Dobosza Powstania Wielkopolskiego za badania i popularyzacje czynu zbrojnego Wielkopolan.


Wincenty Pezacki, emerytowany profesor poznańskiej Akademii Rolniczej. Nestor polskich specjalistów w zakresie technologii przemysłu mięsnego, profesor Pezacki w czasie swojej kariery naukowej, którą rozpoczynał w roku 1938, kiedy ukończył studia, wypromował około tysiąca magistrów, 19 doktorów i dziewięciu docentów. Mimo szeroko prowadzonych prac naukowych, profesor Pezacki zawsze blisko związany był z przemysłem mięsnym, z praktycznym przetwórstwem mięsa, produkcją wyrobów mięsnych, udostępniając swoją wiedzę praktykom. Profesor Wincenty Pezacki, doktor honoris causa dwóch Akademii Rolniczych – w Poznaniu i Wrocławiu, zasłużył się polskiej nauce także jako twórca jedynego w Polsce i trzeciego w świecie muzeum Gospodarki Mięsnej, które ma swoją siedzibę w Sielinku pod Poznaniem. Dzisiaj mimo podeszłego wieku, profesor Pezacki stale interesuje się wszystkim co dotyczy gospodarki mięsnej tak ważnej z punktu widzenia racjonalnego żywienia ludzi.


Jego Eminencja ks. Kardynał Stanisław Dziwisz
Wybitną Osobistością Pracy Organicznej
i Laureatem Złotego Hipolita

W dniu 20 czerwca 2006 roku Jego Eminencja ks. Kardynał Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski przyjął w Pałacu Arcybiskupim w Krakowie delegację Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem prezydenta Towarzystwa, dr Mariana Króla, aby odebrać z jego rąk przyznane Kardynałowi przez Kapitułę Złotego Hipolita dyplom Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej oraz statuetkę Złotego Hipolita.

To środowiskowe wyróżnienie dla Jego Eminencji jest hołdem dla Kardynała Stanisława Dziwisza i podziękowaniem za Jego posługę Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II podczas trwania całego Pontyfikatu papieża – Polaka. W skromnej, kameralnej uroczystości przekazania Jego Eminencji wyróżnień udział wzięli towarzyszący Kardynałowi duchowni, wiceprezydent miasta królewskiego Krakowa, członkowie delegacji Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, a także przedstawiciele mediów. Ksiądz Kardynał Stanisław Dziwisz z wielkim zadowoleniem podziękował za wyróżnienie podkreślając swoje uznanie dla Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego i jego misji upowszechniania idei pracy organicznej dla wspólnego dobra. Uroczystość zakończyła krótka, miła i bezpośrednia rozmowa delegacji Towarzystwa z Dostojnym Laureatem.

Poniżej prezentujemy sylwetkę
Jego Eminencji, ks. Kardynała Dziwisza.

Jego Eminencja, Kardynał Stanisław Dziwisz, Metropolita Krakowski urodził się 27 kwietnia 1939 roku w Rabie Wyżnej, w Archidiecezji Krakowskiej, jako syn Stanisława i Zofii z domu Bielarczyk. Po zdaniu matury w Liceum Ogólnokształcącym w Nowym Targu, w 1957 roku, wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. Po sześcioletnim przygotowaniu seminaryjnym przyjął święcenia kapłańskie, których w dniu 23 czerwca 1963 roku w Katedrze Wawelskiej udzielił mu wikariusz kapitulny biskup Karol Wojtyła.

Przez dwa lata (1963-1965) ks. Stanisław Dziwisz pracował jako wikariusz w Makowie Podhalańskim, a następnie został skierowany na studia liturgiczne na Wydziale Teologicznym w Krakowie, uzyskując stopień licencjata (1967 r.). W 1981 r. na podstawie rozprawy Kult św. Stanisława Biskupa w Krakowie do Soboru Trydenckiego, przygotowanej pod kierunkiem ks. prof. Wacława Schenka, otrzymał tytuł doktora teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie.

W latach 1966-1978 ks. Stanisław Dziwisz był kapelanem ks. Kardynała Karola Wojtyły. Jednocześnie był wykładowcą liturgiki w Wyższym Instytucie Katechetycznym w Krakowie, redaktorem pisma urzędowego Kurii Biskupiej Notificationes e Curia Metropolitana Cracoviensi, członkiem i sekretarzem Archidiecezjalnej Komisji Liturgicznej, członkiem Rady Kapłańskiej. Brał udział w pracach Komitetu Roku Świętego (1974-1975). Uczestniczył czynnie w pracach Duszpasterskiego Synodu Archidiecezji Krakowskiej (1972-1979): w Komisji Głównej i w Komisji ds. Kultu Bożego, a także w zespole redakcyjnym, przygotowującym Podręcznik Służby Bożej Archidiecezji Krakowskiej.

Funkcję sekretarza osobistego Ojca Świętego Jana Pawła II ks. Stanisław Dziwisz pełnił od chwili wyboru do ostatnich dni Jego Pontyfikatu (1978-2005). W 1995 roku został Kanonikiem Kapituły Metropolitalnej we Lwowie, w 1996 roku protonotariuszem apostolskim (protonotarius apostolicus de numero) a w 1997 roku Kanonikiem Kapituły Metropolitalnej w Krakowie. W 1998 roku został mianowany biskupem tytularnym San Leone i drugim prefektem Domu Papieskiego (prefetto aggiunto).

Sakrę biskupią ks. Stanisław Dziwisz przyjął z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II w dniu 19 marca 1998 roku. W 2003 roku został podniesiony do godności arcybiskupiej.

Jego Eminencja Kardynał Stanisław Dziwisz jest autorem książki Kult św. Stanisława biskupa w Krakowie do Soboru Trydenckiego (Kraków 1981, Rzym 1984), wspomnień o zamachu na Ojca Świętego Jana Pawła II Dotknąłem tej tajemnicy (Lublin 2001) oraz współredaktorem kolejnych tomów tekstów papieskich wydawanych w języku polskim przez Libreria Editrice Yaticana. Jest wiceprzewodniczącym Rady Fundacji Jana Pawła II (od 1987). Odznaczony jest między innymi medalem Bene merenti Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie, dyplomem doktora Honoris Causa Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.

W dniu 3 czerwca 2005 roku Ojciec Święty Benedykt XVI mianował księdza Arcybiskupa Stanisława Dziwisza Arcybiskupem Metropolitą Krakowskim. W dniu 24 marca 2006 roku ks. Arcybiskup Stanisław Dziwisz z rąk papieża Benedykta XVI otrzymał godność Kardynała.

Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej dla księdza Kardynała Franciszka Macharskiego


Ks. Kardynał Franciszek Macharski, były Metropolita Krakowski urodził się 20 maja 1927 w Krakowie w rodzinie kupieckiej. W roku 1945 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia teologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W dniu 2 kwietnia 1950 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk Kardynała Adama Stefana Sapiehy. W latach 1950-1956 – wówczas ks. Macharski, był wikariuszem w parafii pod wezwaniem Św. Tadeusza Judy w Kozach. W latach 1956-1961 – odbył studia specjalistyczne we Fryburgu (Szwajcaria), zakończone tamże doktoratem z teologii pastoralnej.

W latach 1961-1962 - ks. Franciszek Macharski był ojcem duchownym w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, a w latach 1962-1978 - profesorem w Wyższym Seminarium Duchownym w Krakowie, oraz zastępcą profesora teologii pastoralnej w Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie i profesorem teologii pastoralnej w Częstochowskim Seminarium Duchownym w Krakowie.

Dalszy przebieg kościelnej i naukowej kariery ks. Kardynała Macharskiego dokumentuje zapis najważniejszych dat: 1964 - członek Komisji d/s Prasy i Publikacji Katolickiej Archidiecezji Krakowskiej; 1965-1970 - adiunkt teologii pastoralnej w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie; 1965-1974 - członek Archidiecezjalnej. Komisji Liturgicznej; 1966-1978 - sekretarz Komisji Episkopatu d/s Apostolstwa Świeckich; 1970-1978 - rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie; 1970-1978 - członek Komisji d/s Seminariów Duchownych; 1971 - audytor na Synod Biskupów w Rzymie; 1971 - 1973 członek Rady Kapłańskiej; 1972-1979 - przew. Komisji Synodu Archidiecezji Krakowskiej d/s Pastoralno-Socjologicznych; 1974 - członek Komitetu Roku Świętego; 1975 - 2000 członek Komisji Episkopatu d/s Duszpasterstwa Ogólnego; 1976-1978 - członek Komisji Episkopatu Justitia et Pax; 1977-1978 - kanonik Kapituły Metropolitalnej; 29 grudnia 1978 - mianowany arcybiskupem Krakowskim; 6 stycznia 1979 - konsekracja biskupia w Rzymie; 28 stycznia 1979 - ingres do Katedry Wawelskiej; 29 czerwca 1979 - kreowany kardynałem; 8 lipca 1979 - ingres do Katedry Wawelskiej.

Ks. Kardynał Franciszek Macharski w latach 1979 – 1991 zajmował wiele ważnych stanowisk w Kościele. W roku 1988 został członkiem Rady Kardynałów i Biskupów, a następnie przewodniczącym Komisji d/s Episkopatu. Ks. Kardynał uczestniczył w następujących Synodach Biskupów: 30.09. - 6.11.1971 - poświęcony posłudze kapłańskiej i sprawiedliwości w świecie. Ks. Franciszek Macharski, ówczesny rektor Seminarium Duchownego, uczestniczył w Synodzie jako przedstawiciel duchowieństwa polskiego, jeden spośród 26 kapłanów świata. 26.09. - 25.10.1980 - o zadaniach rodziny chrześcijańskiej we współczesnym świecie. 29.09. - 29.10.1983 - temat Synodu: „Pojednanie i pokuta w misji Kościoła". 1.10. - 30.10.1987 - Synod poświęcony powołaniu i misji ludzi świeckich w Kościele i w świecie w 20 lat po Soborze; 28.11.- 14.12.1991 - poświęcony Europie: „Abyśmy byli świadkami Chrystusa, który nas wyzwolił".

Ks. Kardynał Franciszek Macharski posiada wiele wyróżnień naukowych. Oto niektóre: doktoraty Honoris Causa: Fu Jen Cathołic University, Taipei, Taiwan. Honorary Degree of Doctor od Law, nadany 12.04.1989 r.; Adamson University, Manila, Philippines. Doctor of Philosophy in Humane Letters, nadany 14.04.1989 r.; Doktorat Honoris Causa nadany przez Wydział Teologiczny Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie - 13.10.1992 r.; Doktorat Honoris Causa nadany przez Papieską Akademie Teologiczną w Krakowie -14.04.2000 r.; Doktorat Honoris Causa nadany przez Uniwersytet Jagielloński w Krakowie -14.04.2000 r.; Doktorat Honoris Causa nadany przez Katolicki Uniwersytet im. Petro Pazmany w Budapeszcie na Węgrzech - 22.09.2002 r. Wśród innych wyróżnień ks. Kardynała należy wymienić: Balif Wielkiego Krzyża Honoru i Dewocji Zakonu Kawalerów Maltańskich 1993 r.; Kawaler Orderu Uśmiechu 1998 r.; Wielki Krzyż Zasługi z Gwiazdą, najwyższe odznaczenie niemieckie dla obcokrajowców przyznane przez Prezydenta RFN Johannes'a Rau'a za zasługi na rzecz pojednania między narodami polskim i niemieckim - 6.10.2000 r.

Ks. Kardynał posiada też honorowe obywatelstwo wielu polskich miast. Ks. Kardynał jest Honorowym członkiem Związku Podhalan Ameryki Północnej. W roku 2005 Kapituła Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego w uznaniu wielkich zasług ks. Kardynała Franciszka Macharskiego dla Polski i Kościoła nadała Mu Godność Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i uhonorowała Statuetką Złotego Hipolita.


Witryna, na której się znalazłeś wykorzystuje pliki cookies, dalsze korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.

Tak, rozumiem