61-823 Poznań, ul. Piekary 17, piętro 8, tel. +48 (61) 858 24 40 http://www.thc.org.pl, e-mail: towarzystwo@thc.org.pl
Bank: 57 1090 1447 0000 0001 0702 1746 (BZ WBK S.A.) Bank: 14 1020 4027 0000 1402 0308 1866 (PKO BP S.A.)

Statuetka Złotego Hipolita specjalnym darem naszego Towarzystwa dla papieża Polaka Jana Pawła II.

Czytaj








Laureaci Złotego Hipolita

Powrót

Kapituła "Złotego Hipolita" na rok 2006

Przewodniczący:
prof. Stanisław Lorenc - rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.
Członkowie:
prof. dr hab. Jerzy Dembczyński - rektor Politechniki Poznańskiej,
Piotr Frydryszek - prezes zarządu Radia Merkury,
prof. dr hab. Witold Jurek - rektor Akademii Ekonomicznej w Poznaniu,
prof. Aldona Kamela-Sowinska - rektor Wyższej Szkoły Handlu i Rachunkowości w Poznaniu,
dr Marian Król - prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego,
Mirosław Kruszyński - zastępca prezydenta miasta Poznania,
prof. Waldemar Łazuga - rektor Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu,
Krzysztof Nowak - dyrektor Oddziału Telewizji Polskiej S.A. w Poznaniu,
Jarosław Piotrowski - redaktor naczelny dziennika „Głos Wielkopolski",
Wacław Piotrowski - prezes zarządu Zakładów Hipolita Cegielskiego S.A. w Poznaniu.

 




W roku 2006 laureatami Złotego Hipolita zostali:

Kapuściński Ryszard - pisarz, dziennikarz;
Łuczak Jacek - naukowiec, profesor Akademii Medycznej w Poznaniu;
Miedziarek Zdzisław - menadżer, dyrektor HCP w latach 1981 -1987;
Szebiotko Kazimierz - naukowiec, profesor, rektor Akademii Rolniczej w Poznaniu w latach 1984 - 1987;
Wojciechowicz Bolesław - naukowiec, profesor, rektor Politechniki Poznańskiej w latach 1972 – 1981;
Kowalczyk Józef - arcybiskup, Nuncjusz Apostolski w Rzeczypospolitej Polskiej;
Rabska Teresa - prawnik, profesor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza;

Pisarz, profesorowie-naukowcy i menadżer
laureatami nagrody Złotego Hipolita

W Poznaniu, w historycznej Białej Sali Urzędu miasta Poznania, w dniu 25 listopada 2006 roku odbyła się podniosła uroczystość wręczenia Wybitnym Osobistościom Pracy Organicznej roku 2006 przyznanych im przez Kapitułę Złotego Hipolita dyplomów i statuetek Złotego Hipolita. Uroczystości, która zgromadziła całą elitę Poznania, ludzi nauki, kultur, gospodarki i polityki, oraz gospodarzy miasta Poznania i województwa wielkopolskiego, przewodzili Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, oraz Przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita – rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza – prof. Stanisław Lorenc. W podniosłej atmosferze dokonali oni wręczenia Laureatom przyznanych im wyróżnień.

Poniżej prezentujemy sylwetki Laureatów odbierających wyróżnienia podczas poznańskiej uroczystości. Dwoje pozostałych laureatów nagrody Złotego Hipolita 2006 – pani prof. Teresa Rabska oraz arcybiskup Józef Kowalczyk – Nuncjusz Apostolski w RP przyznane im wyróżnienia odebrali wcześniej w innych terminach i innych okolicznościach niezależnych od Kapituły Złotego Hipolita.

A oto sylwetki Dostojnych Laureatów:

Ryszard Kapuściński


Ryszard Kapuściński urodził się w 1932 w Pińsku, dziś na Białorusi - najwybitniejszy pisarz spośród polskich reporterów. Pióro kształcił najpierw na reportażach krajowych, potem zjeździł cały świat, uczestnicząc w kilkudziesięciu wojnach, przewrotach i rewolucjach w Ameryce, Azji, a zwłaszcza w Afryce, której wyzwoleniu z kolonialnego jarzma asystował i któremu poświęcił kilka świetnych książek - wraz z ostatnią: Hebanem.

Zrazu tylko dociekliwy reporter, Kapuściński zadziwia od lat siedemdziesiątych jako autor książek coraz to literacko kunsztowniejszych, w których technika narracji, rysunek psychologiczny postaci, bogata stylizacja, metaforyka i niezwykłe obrazowanie służyły do interpretacji oglądanego świata. Takim reportażem-powieścią o schyłku anachronicznego reżimu Haile Selassie w Etiopii była najsławniejsza książka Kapuścińskiego: tłumaczony na wiele języków „Cesarz”. Podobną sławę zdobył „Szachinszach” - książka o ostatnim szachu Iranu, i poświęcone schyłkowi ZSRR „Imperium”.

Kapuścińskiego fascynują nie tylko obce światy i ludzie, ale też książki: w dalekie kraje wchodzi najpierw przez bramę literatury, każdą podróż poprzedza wielomiesięczną lekturą, umie słuchać napotkanych łudzi, ale też potrafi "czytać" ukryty sens znaczących scen: wyprowadzka Europejczyków z Angoli, dyskusja o alimentach w parlamencie Tanganiki, rekonstrukcja fresków w nowej Rosji - wszystko to zmienia się pod jego wzrokiem w metaforę historycznych przemian. Ta skłonność do przetwarzania prywatnych przygód w syntezę czyni z Kapuścińskiego wybitnego myśliciela, a trzy tomy jego „Lapidariów” to pasjonujący zapis przekształcania reporterskich spostrzeżeń w filozoficzną refleksję o świecie i człowieku.

„W czasie wędrówek po obszarach Imperium zwróciło moją uwagę między innymi to, że nawet w opuszczonych i zapadłych miasteczkach, nawet w pustych niemal księgarniach z reguły była do kupienia tylko wielka mapa tego kraju, na której reszta świata znajdowała się jakby na drugim planie, na marginesie, w cieniu. Mapa ta jest dla Rosjan rodzajem wizualnej rekompensaty, swoistą emocjonalną sublimacją. a także przedmiotem nie ukrywanej dumy. Służy ona także do tłumaczenia i usprawiedliwiania wszelkich niedostatków, błędów, biedy i marazmu. Za duży kraj. żeby dalo się go zreformować! - tłumaczą przeciwnicy reform, Za duży kraj żeby dało się go posprzątać! - rozkładają ręce dozorcy od Brześcia do Władywostoku. Za duży kraj, żeby wszędzie dostarczać towar! - burczą ekspedientki w pustych sklepach. ("Imperium")

Prof. dr hab. Jacek Łuczak


Jacek Łuczak, profesor dr. hab. med. FRCP (Fellow of Royal College of Physicians) urodził się 30 grudnia 1934 roku w Poznaniu. Jestem absolwentem Liceum im Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, które ukończył z wyróżnieniem w 1953 roku. Studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu odbył w latach 1953- 1958 roku, dyplom lekarza uzyskując w 1959 roku. W roku 1959 Jacek Łuczak podjął pracę w Stacji Pogotowia Ratunkowego a następnie był zatrudniony jako asystent oddziału chorób wewnętrznych w Szpitalu HCP oraz od 1963 roku jako ordynator oddziału chorób wewnętrznych Szpitala CW Wronki.

Pracę dydaktyczną i naukową Jacek Łuczak rozpoczął w 1965 roku w Akademii Medycznej w Poznaniu jako asystent I Kliniki Chorób Wewnętrznych po specjalizacji l stopnia w chorobach wewnętrznych. W tym czasie zainteresował się kardiologią - ukończył dwa kursy w ramach Centrum Szkolenia Lekarzy w Warszawie w 1 Klinice Kardiologii z zakresu elektrokardiografii i graficznych metod badania układu krążenia oraz nawiązał łączność z zespołem kardiologów IV Kliniki Kardiologii kierowanych przez profesora Zdzisława Askanasa - wdrażających nowe sposoby leczenia chorych z zawałem serca i zaburzeniami rytmu.

W 1966 roku rozpoczął wraz z zespołem lekarzy kierowanym przez profesora Kazimierza Jasińskiego, we współpracy z kardiochirurgiem doktorem Bogdanem Szelągowiczem oraz radiologiem docentem Janem Dobkicm, wprowadzanie nowatorskich sposobów intensywnego nadzoru, opieki i leczenia u chorych z chorobą niedokrwienną serca i zagrażającymi życiu zaburzeniami rytmu serca . Dalszy rozwój pracy zawodowej, dydaktycznej i badawczej Jacka Łuczaka po odejściu z Kliniki Kardiologii był ściśle związany z Instytutem Anestezjologii i Intensywnej Terapii, gdzie od 1973- 1980 był zatrudniony na stanowisku adiunkta. a od 1980 docenta w Zakładzie Anestezjologii.

Po uzyskaniu tytułu docenta przez okres kolejnych 6 lat Jacek Łuczak prowadził zespół anestezjologów współpracujących z Kliniką Chirurgii Gastroenterologiczncj kierowanej przez profesora Romana Górala. W 1981 roku wygrał konkurs na stanowisko kierownika Zakładu Anestezjologii w PAM, równocześnie został wybrany na stanowisko dziekana Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej.

Następny etap działalności prof. Jacka Łuczaka obejmuje lata 1985-1988, kiedy rozpoczął pracę jako kierownik Działu Anestezji przy Klinice Onkologii i objął stanowisko kierownika Zakładu Pomocy Doraźnej, które pełnił do roku 1990. Przez okres około dwu lat (od 1980-90) w okresie urlopowym prof. Jacek Łuczak pracował na zastępstwie jako ordynator oddziału anestezjologii w szpitalach szwedzkich oraz w Danii.

Jako anestezjolog spotykający się z chorymi onkologicznymi zaczął angażować się w działania mające na celu przyniesienie ulgi chorym z bólem nowotworowym, nawiązał współpracę z zespołem hospicjum Św. Jana Kantego i od 1987 rozpoczął tworzenie zespołu domowej opieki paliatywnej w oparciu o wolontariat, w skład którego wchodziły studentki wydziału pielęgniarstwa, pielęgniarki anestezjologiczne, kapelan i psycholodzy.

W 1986 roku odbył szkolenie w zakresie leczenia bólu nowotworowego w Finsen Instituten Riks Hospital w Kopenhadze a następnie w 1988 roku na stypendium WHO przez 3 tygodnie przebywał we wiodącym współpracującym z WHO ośrodku domowej opieki paliatywnej profesora Vittorio Ventafridda w Mediolanie. Zdobyte tam wiedza i umiejętności oraz nawiązane kontakty z światowym liderem opieki paliatywnej profesorem Robertem Twycross z Oksfordzkiego ośrodka Sir Michael Sobell House pomogły w zorganizowaniu pierwszego zjazdu opieki paliatywnej w Poznaniu w 1988 z jego udziałem. W 1988 prof. Jacek Łuczak przekształcił Poradnię Walki z Bólem (założoną w 1987 roku) na pierwszą w Polsce Poradnię Leczenia Bólu Nowotworowego z Zespołem Wyjazdowym w Szpitalu Klinicznym nr l zorganizowaną wg zasad zespołu prof. Ventafridda.

Dzięki nawiązaniu współpracy z czołowym ośrodkiem opieki paliatywnej - WHO - Sir Michael Sobell House w Oksfordzie od 1991 roku prowadzone są szkolenia asystentów Kliniki Opieki Paliatywnej w Oksfordzie i organizowane są corocznie kursy anglojęzyczne z zakresu opieki paliatywnej w Polsce, których prof. Jacek Łuczak jest organizatorem i współkierownikiem naukowym. W 1994 roku prof. Jacek Łuczak został powołany na stanowisko Krajowego Specjalisty w dziedzinie medycyny paliatywnej, a następnie Krajowego konsultanta w tej dziedzinie i funkcje te sprawował nieprzerwanie do 2001 roku.

Dzięki inicjatywie prof. Jacka Łuczaka została powołana pierwsza w Europie Klinika Opieki Paliatywnej, Anestezjologii i Intensywnej Terapii Onkologicznej jako jednostka przy Katedrze Onkologii AM. W 1991 roku prof. Jacek Łuczak otrzymał powołanie na stanowisko kierownika tej Kliniki oraz mianowanie na stanowisko profesora nadzwyczajnego. Okres pracy od objęcia kierownictwa Kliniki Opieki Paliatywnej łączy się z szeroką aktywnością w zakresie badań dotyczących przede wszystkim leczenia bólu nowotworowego i innych objawów, organizacji opieki paliatywnej w Polsce i krajach Europy środkowo-wschodniej, edukacji w tym zakresie ale dotyczy również problemów psycho-socjalnych i duchowych.

W roku 2002 Jacek Łuczak uzyskał stopień profesora nadzwyczajnego a w 2004 zwyczajnego . W lutym 2003 uzyskał nadspecjalizację w dziedzinie medycyny paliatywnej. Decyzją Senatu AM z dnia 2 grudnia 2002 Klinika Opieki Paliatywnej, Anestezjologii i Intensywnej Terapii Onkologicznej została wyłączona z Katedry Onkologii i przekształcona w Katedrę i Klinikę Medycyny Paliatywnej Akademii Medycznej im. Karola Marcinkowskicgo w Poznaniu pod dotychczasowym kierownictwem prof. Jacka Łuczaka. Katedra ta jest wiodącym ośrodkiem akademickim prowadzącym szkolenie przeddyplomowe (od 1991 roku) oraz podyplomowe między innymi szkolącym lekarzy w nowej specjalności medycznej — medycynie paliatywnej.

Prof. dr hab. Jacek Łuczak jest autorem lub współautorem ponad 450 publikacji naukowych. Byłem kierownikiem ponad 10 badań statutowych i własnych w ramach KBN. Brał czynny udział w kilkudziesięciu kongresach sympozjach i seminariach krajowych i międzynarodowych, gdzie wygłaszał wykłady w sesjach plenarnych, przewodniczył sesjom naukowym, był członkiem komitetu naukowego 5 międzynarodowego kongresu Europejskiego oddziału IASP. Jest członkiem komitetu redakcyjnego trzech czasopism zagranicznych i czterech krajowych. Wykładał też podczas indywidualnych wizyt jako zaproszony profesor między innymi w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych AP.

W 1998 roku za rozwijanie opieki naliatywnei-hospicyjnej w Polsce i krajach Europy środkowo wschodniej prof. Jacek Łuczak otrzymał członkostwo zwyczajne Royal College of Physicians w Londynie. Za swoją działalność został też wyróżniony licznymi nagrodami.

Obecnie prof. Jacek Łuczak sprawuje następujące funkcje: kierownik medyczny-ordynator Hospicjum Palium w Poznaniu; konsultant medyczny Hospicjum w Wągrowcu oraz Oddziału Opieki Paliatywnej w Krotoszynie; przewodniczący ECEPT (Stowarzyszenie Rozwijania Opieki Paliatywnej w krajach Europy środkówo-wschodniej; członek zarządu - dyrektoriatu IAHPC International Association For Hospice and Palliative Care (Nowy Jork); kierownik PC Resource & Education Center for Eastern & Central Europe; prezes Polskiego Towarzystwa Opieki Paliatywnej Oddział w Poznaniu; Założyciel (1989) i honorowy przewodniczący Polskiego Towarzystwa Opieki Paliatywnej.

Mgr inż. Zdzisław Miedziarek


Zdzisław Miedziarek, urodzony w Poznaniu w 1931 roku. Absolwent politechnik warszawskiej i poznańskiej, mgr inżynier mechanik. W 1953 roku rozpoczął pracę w oddziale poznańskim Biura Projektów Prozamet-Bepes zajmującego się przygotowywaniem kompleksowych projektów budowy, rozbudowy i modernizacji zakładów przemysłowych, pełniąc kolejno obowiązki projektanta, generalnego projektanta i od roku 1961 roku głównego inżyniera oddziału w Poznaniu. W latach 1957 – 1958 Zdzisław Miedziarek odbył 14 miesięczny staż przemysłowy w Poznańskiej Fabryce Maszyn Żniwnych. W roku 1967 Zdzisław Miedziarek powołany został na stanowisko dyrektora do spraw inwestycji w Zakładach Przemysłu Metalowego H. Cegielski w Poznaniu. W roku 1971 objął stanowisko dyrektora Biura Handlu Zagranicznego tych zakładów. W roku 1981 Zdzisław Miedziarek został naczelnym dyrektorem Zakładów H. Cegielski. W sumie w zakładach tych na różnych stanowiskach przepracował ponad 20 lat.

W listopadzie 1987 roku Zdzisław Miedziarek powołany został na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Przemysłu i pracował tam do roku 1991. W tym też roku przeszedł do pracy w Banku Handlowym SA na stanowisko doradcy prezesa zarządu zajmując się przede wszystkim zagadnieniami przekształcania banku w bank komercyjny. W roku 2001 Zdzisław Miedziarek zakończyl pracę w Banku Handlowym SA i przeszedł na emeryturę.

Zdzisław Miedziarek odznaczony jest m.in. Krzyżami Kawalerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Prof. dr hab. Kazimierz Szebiotko


Prof. dr hab. Kazimierz Szebiotko urodził się 14 listopada 1921 r. w Sokółce w woj. Białostockim w rodzinie chłopskiej. Po wyzwoleniu kraju w 1945 r. podjął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Studia rolnicze ze specjalizacją w zakresie technologii rolno-spożywczej ukończył w roku 1949. Pracę dyplomową na stopień magisterski pt. "Wpływ granulacji i zanieczyszczeń soli kuchennej na przebieg procesów solenia dorsza" wykonał pod kierunkiem prof. dr J. Janickiego.

W trakcie studiów w roku akademickim 1947/48 został zaangażowany do pracy naukowej przez prof. dr J. Janickiego najpierw w charakterze zastępcy asystenta, a z początkiem 1949 r. jako młodszy asystent w Zakładzie Technologii Rolnej. W czasie pracy na uczelni przechodził kolejno szczeble kariery pracownika naukowo-dydaktycznego.

W pierwszych latach pracy był mocno zaangażowany w utworzonym zespole kierowanym przez prof. dr J. Janickiego, pracującym nad problemem otrzymywania krystalicznej formy witaminy B12 z hodowli promieniowca z rodzaju Streptomyces. Badania te były bardzo wysoko oceniane i uznane za nowatorskie nie tylko w skali krajowej. Ich uwieńczeniem było opracowanie technologii produkcji tej witaminy w skali przemysłowej.

W 1957 r. Kazimierz Szebiotko uzyskał stopień naukowy kandydata nauk (doktora) za pracę na temat "Zachowanie beta-karotenu przy niektórych sposobach konserwowania pasz zielonych". W 1966 r. Kazimierz Szebiotko uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego, a w 1967 r. nominację na stanowisko docenta. W roku 1973 Kazimierz Szebiotko został profesorem nadzwyczajnym, a w 1982 r. profesorem zwyczajnym.

Profesor rozwinął podstawy teoretyczne i opracował szereg mikrobiologicznej biosyntezy białka. W procesach tych jako surowiec wyjściowy wykorzystywano substraty odpadowe, głównie skrobiowe i celulozowe. Za osiągnięcie Profesora należy uznać opracowanie i wdrożenie do praktyki przemysłowej produkcji wysokobialkowej paszy dla trzody chlewnej na bazie zacierów ziemniaczanych i zbożowych, opracowanie metod produkcji szczepionek bakteryjnych i drożdżowych dla przemysłu.

W latach 70-tych Kazimierz Szebiotko zaproponował zupełnie nowe podejście do problemu deficytu białkowego w naszej gospodarce żywnościowej. Jego uwaga zwróciła się na surowce roślinne pochodzenia krajowego, o wysokiej wartości biologicznej, lecz dotąd niewykorzystywanych dla celów spożywczych. Profesor opracował niezwykle atrakcyjną metodę produkcji potraw na bazie nasion roślin strączkowych poddanych uprzednio obróbce mikrobiologicznej.

W swej działalności naukowej Profesor poświęcił wiele miejsca problemowi wykorzystania odpadów przemysłu cukrowniczego dla celów paszowych.

Tematyka ta była realizowana przez Profesora we współpracy z ośrodkami amerykańskimi (Peoria, USA) i doczekała się bardzo wysokiego uznania w obu krajach. Wiele z podejmowanych inicjatyw naukowych Profesora miało charakter pionierski. Wokół Profesora zgromadziło się wielu naukowców zainteresowanych tą tematyką. Kontynuują oni nadal te badania pod Jego kierunkiem, rozwijając nowe techniki i metody. W ramach tej problematyki ukończono dwa przewody doktorskie i dwa habilitacyjne.

Profesor Kazimierz Szebiotko prowadził szeroką współpracę naukową z ośrodkami zagranicznymii. Współpraca ta miała różne formy. Składały się na nią zagraniczne staże naukowe a, wspólne badania z instytutami zachodnioeuropejskimi i amerykańskimi, wśród nich można wymienić kilkumiesięczny w Rostoku (NRD) u prof. dr K. Nehringa, 8-miesięczny staż naukowy w amerykańskich uniwersytetach Cornell (Ithaca), Kansas i California (Davis) jako stypendysty fundacji Eisenhowera oraz 3-miesięczny staż w Danii w Kolding i w Kopenhadze w ramach stypendium duńskiego Ministerstwa Edukacji.

W 1965 r.prof. Szebiotko został zaproszony przez The New Brunswick Research and Productivity Council na sympozjum do Kanady, gdzie wygłosił dwa referaty z zakresu wykorzystania ziemniaków i produkcji białka mikrobiologicznego z odpadów przemysłowych. W 1968 r. brał udział w pracach komisji RWPG dotyczących możliwości produkcji i poprawy jakości białka w żywieniu zwierząt. W 1971 r. został zaproszony do Holandii przez European Association for Potato Research, gdzie wygłosił referat na temat wykorzystania ziemniaków do produkcji alkoholu i drożdży.

Prof. dr hab. K. Szebiotko współpracował z Instytutem Biochemii Akademii Nauk w Moskwie, z prof. dr. Bukinem, w zakresie biosyntezy karotenu. Bliskie związki łączyły Proiesora z Instytutem Hodowli Zwierząt Bułgarskiej Akademii Nauk w Kostinbrodzie. Wsród jego doktorantów byli również naukowcy bułgarscy.

Prof. K. Szebiotko wielokrotnie przebywał we Francji, odwiedził także USA, Kanadę, ZSRR, Bułgarię, NRF, NRD, Szwecję, Finlandię, Francję, Anglię, Austrię, Węgry, Czechosłowację, a nawet Etiopię i Kubę, gdzie nawiązał współpracę w zakresie mikotoksyn oraz procesów fermentacyjnych. W ostatnich latach swojej kariery prof. K. Szebiotko zwrócił uwagę na perspektywy jakie stwarza biotechnologia. Bez wątpienia przyczyniły się do tego wizyty w wielu zachodnioeuropejskich laboratoriach, w tym wizyta w laboratoriach Centrum Biotechnologii w Braunschweig (Niemcy).

Prof. dr hab. K. Szebiotko był nauczycielem całej rzeszy absolwentów Wydziału Technologii Rolno-Spożywczej Wyższej Szkoły Rolniczej, a potem Wydziału Technologii Żywności Akademii Rolniczej w Poznaniu. Prof. dr hab. K. Szebiotko był promotorem 187 prac dyplomowych na stopień mgr inż., 14 uzyskało stopień doktora, a 5 stopień doktora habilitowanego. Wśród uczniów profesora są dzisiaj profesorowie, docenci, doktorzy, dyrektorzy dużych przedsiębiorstw przemysłowych, banków, a także prywatni menedżerowie.

Na podkreślenie zasługuje także działalność popularyzatorska Profesora. Obok działalności naukowej i dydaktycznej Profesor pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji organizacyjnych. W roku 1970 został powołany na stanowisko dyrektora największej jednostki naukowej Akademii Rolniczej w Poznaniu, tj. na stanowisko dyrektora Instytutu Technologii Żywności Pochodzenia Roślinnego, którym kierował do końca swojej pracy zawodowej.

W latach 1973-75 pełnił funkcję prodziekana d/s studiów zaocznych na Wydziale Technologii Żywności. Uwieńczeniem kariery zawodowej Profesora był jego na stanowisko rektora poznańskiej uczelni. Funkcję tę z piastował dużym powodzeniem przyczyniając się do rozwoju uczelni. Prof. dr hab. K. Szebiotko jest członkiem wielu krajowych i zagranicznych towarzystw naukowych i komitetów. Jest członkiem rad naukowych wielu instytutów przemysłowych. Współdziała także z międzynarodowymi organizacjami.

Kazimierz Szebiotko posiada liczne odznaczenia, m.in. Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalersko Orderu Odrodzenia Polski i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.

W roku 1992 profesor Kazimierz Szebiotko przeszedł na emeryturę. Nadal jednak intensywnie pracuje nad różnymi programami badawczymi.

Prof. dr hab. Bolesław Wojciechowicz


Prof. Bolesław Wojciechowicz, urodził się 2 stycznia 1927 roku w Postawach na Wileńszczyźnie. Ważne wydarzenia w jego biografii to przyjazd do Polski w ramach repatriacji oraz podjęcie studiów i zamieszkanie na stałe w Poznaniu. Ukończył Szkołę Inżynierską w Poznaniu (1950 r.) oraz Politechnikę Poznańską (l955 r.). Pracę naukową rozpoczął pod opieką prof. B. Orgelbranda, ówczesnego rektora Szkoły Inżynierskiej, którego prof. B. Wojciechowicz uważa za swojego pierwszego Mistrza. Drugim Mistrzem pod którego kierunkiem rozpoczął pracę naukową nad zagadnieniami tarcia, zużycia i smarowania (połączonymi później w dyscyplinę naukową nazwaną tribologią) był prof. dr hab. inż. Stefan Ziemba (dr h.c. Politechniki Poznańskiej, członek rzeczywisty PAN). Prof. S. Ziemba był promotorem rozprawy doktorskiej obronionej w 1962 r. i opiekunem naukowym rozprawy habilitacyjnej (rok 1968) późniejszego profesora B. Wojciechowicza. Pierwszy z istniejących ówcześnie tytułów profesorskich - profesora nadzwyczajnego — B. Wojciechowicz uzyskał w roku 1972, a tytuł profesora zwyczajnego w roku 1978.

Od roku 1950 prof. B. Wojciechowicz pracuje w Politechnice Poznańskiej, pełniąc funkcje kierownika katedry, prodziekana, dyrektora instytutu (1972 — 1980), prorektora ds. nauki (1968 - 1972) i przez trzy kadencje jest rektorem uczelni (1972 — 1981). Pod kierownictwem prof. Bolesława Wojciechowicza Politechnika Poznańska stała się jedną z wiodących uczelni w kraju, rozwinęła się znacząco jej kadra naukowo - dydaktyczna i baza laboratoryjna. Uruchomione zostały nowe kierunki badań naukowych oraz rozwinęła się istotnie współpraca z przemysłem. Wiele późniejszych osiągnięć jednostek organizacyjnych PP, a także indywidualnych jej pracowników wynika z podstaw zbudowanych w okresie kadencji rektorskich prof. B. Wojciechowicza.

Zainteresowania naukowe prof. B. Wojciechowicza dotyczyły zagadnień podstawowych tribologii, szczególnie mechanizmów zużywania ściernego elementów maszyn. Z tego obszaru tematycznego opracował on swe dysertacje naukowe oraz przeprowadził wiele przewodów doktorskich. Wyniki prac własnych i zespołowych o dużym ładunku poznawczym i aplikowane w praktyce sprawiły, że zaczęło się mówić o szkole naukowej prof. B. Wojciechowicza. Nowatorskie ze wszech miar było zastosowanie w badaniach podstawowych metod radioizotopowych. W latach późniejszych prof. B. Wojciechowicz prowadził prace z zakresu podstaw kształtowania niezawodności obiektów technicznych oraz rozwoju nauki o eksploatacji maszyn.

Jego oryginalny dorobek naukowy obejmuje ponad 100 publikacji, liczne opracowania dla przemysłu, ekspertyzy i opinie. Wypromował 18 doktorów nauk technicznych, sprawował opiekę nad kilkunastoma habilitantami.

Od 1972 r. jest członkiem Komitetu Budowy Maszyn PAN (w latach 1993 - 1999 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego), przewodniczącym Sekcji Podstaw Eksploatacji tego Komitetu. Bierze udział w pracach Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych (1993 -) oraz Rady Głównej Nauki i Szkolnictwa Wyższego (1982 - 1985 członek prezydium). Zasiada w radach naukowych wielu ośrodków, w kilku z nich pełni funkcje przewodniczącego. Jest przewodniczącym Rady Programowej kwartalnika Komitetu Budowy Maszyn PAN, członkiem wielu organizacji naukowych m. in. Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (1972 -) oraz Polskiego Towarzystwa Tribologiczncgo (l994).

Przewodniczy od ponad 20 lat sądowi Konkursowemu Złotego Medalu Międzynarodowych Targów Poznańskich. Uhonorowany został Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1989), Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1975) i innymi odznaczeniami. Otrzymał tytuł honorowy „Zasłużony Nauczyciel" (1977), jest doktorem honoris causa Dońskiego Państwowego Uniwersytetu Technicznego w Rostowie (1993).

Książe Kościoła, dyplomata – Nuncjusz Apostolski w RP


W Warszawie, w siedzibie Nuncjatury Apostolskiej, w dniu 15 listopada 2006 roku złożyła wizytę delegacja Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego pod przewodnictwem prezydenta Towarzystwa - dr Mariana Króla, aby przekazać Jego Ekscelencji, Nuncjuszowi Apostolskiemu w RP, ks. Arcybiskupowi Józefowi Kowalczykowi nagrodę „Złotego Hipolita”. Delegację stanowili: prezydent Towarzystwa – dr Marian Król, przewodniczący Kapituły „Złotego Hipolita” – rektor Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza prof. dr hab. Stanisław Lorenc, b. rektor Politechniki Poznańskiej - prof. dr hab. Jerzy Dembczyński, prezes fundacji „Semper Polonia” – Aleksander Lesz, polityk – Roman Jagieliński oraz dyrektor biura Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – Edmund Dudziński.

Nagrodę „Złotego Hipolita” Kapituła przyznała Jego Ekscelencji, Nuncjuszowi Apostolskiemu w RP, ks. Arcybiskupowi Józefowi Kowalczykowi za całokształt jego działalności dla dobra stosunków państwa polskiego ze Stolicą Apostolską oraz dla dobra kościoła w Polsce.

Oto sylwetka Jego Ekscelencji,
ks. Arcybiskupa Józefa Kowalczyka:

Nuncjusz apostolski w Polsce, arcybiskup tytularny Heraklei, przewodniczący Komisji ds. Publikacji pism i przekładów obcojęzycznych dzieł Karola Wojtyły, członek Rady Administracyjnej Watykańskiej Fundacji im. Jana Pawła II, dziekan Korpusu Dyplomatycznego akredytowanego w Polsce; ur. 28 sierpnia 1938, Jadowniki Mokre (woj. tarnowskie), w rodzinie rolniczej; doktor prawa kanonicznego, adwokat Roty Rzymskiej, archiwista Tajnego Archiwum Watykańskiego.

Nagrody, odznaczenia, tytuły: membro Onorevole della Pontificia Accademia Mariana Internazionale, membro dell'Ordine Equestre del Santo Sepolcro di Gerusalemme, honorowy obywatel miast: Kwidzynia, Chojnic, Sandomierza, członek honorowy Stowarzyszenia Kanonistów Polskich, Medal Uniwersytetu Opolskiego (1994), doktorat h.c. Akademii Rolniczej w Krakowie (1999), doktorat h.c. UKSW w Warszawie (2000), doktorat h.c. KUL (2001).

Studia: Warmińskie Seminarium Duchowne „Hosianum” w Olsztynie, prawo kanoniczne (Katolicki Uniwersytet Lubelski), 1968 – dyplom doktorski z prawa kanonicznego (Papieski Uniwersytet Gregoriański w Rzymie); trzyletni kurs Świętej Roty Rzymskiej, zakończony dyplomem adwokata totalnego – obrońca węzła małżeńskiego, dyplom archiwisty w Tajnym Archiwum Watykańskim.

Święcenia kapłańskie: 14.01.1962, Olsztyn (z rąk bp. Józefa Drzazgi).

Nominacja biskupia: 26.08.1989 (nuncjusz apostolski w Polsce, arcybiskup tytularny Heraklei).

Sakra biskupia: 20.10.1989, Watykan (z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II).

Dewiza biskupia: „Fiat voluntas Tua” („Bądź wola Twoja”).

Służba w Kościele: 1962 – wikariusz w parafii Przenajświętszej Trójcy w Kwidzyniu (diec. warmińska), 1967-1969 – współpracownik Generalnego Sekretariatu Synodu Biskupów, 1969-1978 – pracownik Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, obrońca węzła małżeńskiego, 1976-1978 – asystował abp. Luigiemu Poggiemu, nuncjuszowi apostolskiemu ds. specjalnych poruczeń w podróżach do Polski, od 1978 – przewodniczący Komisji ds. Publikacji pism i przekładów obcojęzycznych dzieł Karola Wojtyły, 1978-1989 – organizator i kierownik Sekcji Polskiej w Sekretariacie Stanu, uczestnik wielu zagranicznych podróży Ojca Świętego Jana Pawła II, od 26.08.1989 – nuncjusz apostolski w Polsce (kierowanie pracami przygotowawczymi do nowego podziału administracyjnego Kościoła w Polsce – 25.03.1992, negocjator i sygnatariusz Konkordatu pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Stolicą Apostolską – 28.07.1993, rozbudował siedzibę Nuncjatury Apostolskiej).

Publikacje: „De extraordinario confirmationis ministro. Comparatio disciplinae Ecclesiae Latinae et Ecclesiarum Orientalium” excerpta ex dissertatione ad doctoratum, 1968; redaktor naczelny czternastu pierwszych tomów nauczania Jana Pawła II, wydanych w języku polskim; „Dojrzewanie czasu. Wybór dokumentów, przemówień i homilii 1989-1998”, 1998; „Na drodze konsekrowanej. Homilie i przemówienia”, 1999; „Służyć słowu. Wybór przemówień i homilii (1989-1999)”, 2000.

Ulubione lektury: nauczanie Jana Pawła II, poezja Norwida, pisma W. Witosa.

Dewiza życiowa: „Co masz zrobić jutro, zrób natychmiast”.

Hobby/ulubione zajęcia: troska o ciągły wzrost Kościoła i entuzjazm ewangeliczny, jazda samochodem, sport (mecze piłkarskie), szybkie spacery.

Nestorka poznańskiej nauki Wybitną Osobistością Pracy Organicznej


W dniu 30 czerwca 2006 roku, w Poznaniu, czasie uroczystości jubileuszowych 85-lecia czasopisma naukowego „Ruch Prawniczy, ekonomiczny i socjologiczny”, które zgromadziły całą elitę naukową Poznania, nestorka polskiej nauki - prof. zw. dr hab. Teresa Rabska została uhonorowana Godnością Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej i statuetką Złotego Hipolita, przyznanymi Jej przez Kapitułę Złotego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego.

Prof. zw. dr hab. Teresa Rabska pracuje na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu od 1950 r. W tym uniwersytecie uzyskała wszystkie stopnie naukowe i tytuł profesora, przeszła wszystkie szczeble kariery zawodowej od stanowiska asystenta do stanowiska profesora zwyczajnego. W latach 1969-1997, tj. do momentu przejścia na emeryturę, była kierownikiem najpierw Zakładu Teorii Organizacji i Zarządzania w Instytucie Administracji i Zarządzania (1969-1981), następnie -od 1981 r. - Katedry Zarządzania Gospodarką Narodową, przekształconą potem w Katedrą Publicznego Prawa Gospodarczego. W latach 1967-1968 była zastępcą kierownika Zaocznego Studium Prawa, w latach 1975-1978 - prodziekanem Wydziału, w latach 1972-1975 - członkiem, a w latach 1978-1981 - zastępcą przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej dla nauczycieli akademickich, w latach 1984-1985 -prorektorem Uniwersytetu do spraw studenckich.

Prof. Teresa Rabska posiada znaczący, imponujący jakościowo i ilościowo dorobek naukowy, potwierdzony licznymi publikacjami książkowymi i artykułami, w kraju i za granicą, opiniami i ekspertyzami, udziałem w licznych konferencjach naukowych krajowych, zagranicznych i międzynarodowych. Swój dorobek naukowy prof. Rabska ciągle wzbogaca mimo, że od roku 1997 roku jest na emeryturze.

Prof. Teresa Rabska posiada znaczące osiągnięcia w kształceniu kadr naukowych, przejawiając bardzo bogatą aktywność w licznych przewodach habilitacyjnych i doktorskich, w charakterze promotora i recenzenta.

Obok pełnionych już poprzednio funkcji w Uniwersytecie, prof. zw. dr hab. Teresa Rabska pełniła zawsze wiele różnych funkcji także poza Uczelnią. Tak było i jest nadal również po przejściu prof. zw. dr hab. Teresy Rabskiej na emeryturę. Spośród tych funkcji, pełnionych zwłaszcza w ostatnich latach, należy wspomnieć przede wszystkim następujące: członek Rady Służby Cywilnej (w latach 1996-1999), członek Rady ds. Reform Ustrojowych Państwa (w latach 1998-1999), stały ekspert Komisji Nadzwyczajnej Sejmu RP ds. reprywatyzacji (w latach 1999-2001), wykładowca we Wszechnicy Mazurskiej w Olecku (w latach 1999-2002). Jest także opiniodawcą oraz ekspertem Sejmu i Senatu RP, Prezesa Rady Ministrów oraz różnych ministrów i organów centralnych.

Z tytułu swych zasług dla Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w dniu l października 2004 r., podczas uroczystej inauguracji roku akademickiego 2004/2005, Pani prof. dr. hab. Teresa Rabska została uhonorowana Medalem „Palmae Universitatis Studiorum Posnaniensis" - najwyższym odznaczeniem Uniwersytetu.

Obok innych form aktywności organizacyjnej, na szczególne podkreślenie zasługuje objęcie w 2003 r. przez prof. zw. dr hab. Teresą Rabską funkcji redaktora naczelnego czasopisma „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny", czasopisma Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Czasopismo to - ukazujące się od 1921 r. - jest aktualnie najstarszym polskim czasopismem prawniczym, czasopismem cieszącym się zasłużonym, bardzo wysokim uznaniem. Jest jednocześnie jedynym polskim czasopismem naukowym obejmującym trzy dziedziny: prawo, ekonomia i socjologia.


Witryna, na której się znalazłeś wykorzystuje pliki cookies, dalsze korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.

Tak, rozumiem