61-823 Poznań, ul. Piekary 17, piętro 8, tel. +48 (61) 858 24 40 http://www.thc.org.pl, e-mail: towarzystwo@thc.org.pl
Bank: 57 1090 1447 0000 0001 0702 1746 (BZ WBK S.A.) Bank: 14 1020 4027 0000 1402 0308 1866 (PKO BP S.A.)

Statuetka Złotego Hipolita specjalnym darem naszego Towarzystwa dla papieża Polaka Jana Pawła II.

Czytaj








Laureaci Złotego Hipolita

Powrót

Kapituła "Złotego Hipolita" na rok 2009

Przewodniczący:
Prof. dr hab. Adam Hamrol - rektor Politechniki Poznańskiej
Członkowie:
Piotr Frydryszek - prezes zarządu Radia Merkury;
Grzegorz Ganowicz - przewodniczący Rady Miasta Poznania;
Jerzy Gołębiewski - redaktor naczelny magazynu „Europartner;
Marian Gorynia - rektor Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu;
Danuta Kosińska - dyrektor Wydawnictwa Miejskiego w Poznaniu;
dr Marian Król - prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego;
prof. Halina Lorkowska - prorektor Akademii Muzycznej w Poznaniu;
prof. Grzegorz Skrzypczak - rektor Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu;
prof. Bogdan Walczak - prof. UAM, wieloletni prorektor UAM;
Leszek Wojtasiak - wicemarszałek Województwa Wielkopolskiego



W roku 2009 laureatami Złotego Hipolita zostali:

Ryszard Domański - prof. dr hab. Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu;
Andrzej Dubas - prof. Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu;
Stanisław Gądecki - ks. dr. Arcybiskup Metropolita Poznański;
Bogusław Kaczyński - publicysta i animator kultury muzycznej;
Tadeusz Konwicki - pisarz i reżyser filmowy;
Jan Stankowski ( zm.4.IX.2009 ) - prof. dr hab., Członek Rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk;
Gerard Straburzyński - prof. Uniwersytetu Medycznego i Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu;
Wanda Wiłkomirska - skrzypaczka, prof. Akademii Muzycznej w Warszawie;

Nagrody Złotego Hipolita 2009 rozdane

W sobotę, 21 listopada 2009 roku, w historycznej Sali Białej Urzędu Miasta Poznania odbyła się tradycyjna, doroczna uroczystość wręczenia nagród Złotego Hipolita i dyplomów Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej laureatom edycji 2009. Nagroda Złotego Hipolita przyznawana jest każdego roku w ostatnią sobotę listopada przez Kapitułę Złotego Hipolita działającą w ramach Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, osobistościom, które stanowią wzorzec pracy organicznej w służbie społeczeństwa, w różnych obszarach duchowości, nauki, kultury, sztuki, w kształtowaniu postaw patriotycznych. (Na zdjęciu tegoroczni Laureaci pozują do pamiątkowej fotografii. W pierwszym rzędzie od lewej: prof.Gerard Straburzyński, prof. Jadwiga Stankowska – odebrała nagrodę za swego zmarłego męża prof. Jana Stankowskiego, Gość Honorowy uroczystości, prawnuczka Hipolita Cegielskiego – Zofia Cegielski-Doerffer, prof. Andrzej Dubas i prof. Ryszard Domański. W drugim rzędzie członkowie Kapituły Złotego Hipolita – szósty od lewej, w środku, prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król.)

Na uroczystość wręczenia Złotych Hipolitów, która zgromadziła elitę poznańską, przedstawicieli władz państwowych i samorządowych Poznania, duchowieństwo oraz polityków i ludzi sfery gospodarczej przybyli Laureaci: Ryszard Domański, Andrzej Dubas iGerard Straburzyński, a zmarłego profesora Stankowskiego reprezentowała Jego małżonka – prof. Jadwiga Stankowska. Laureaci: Stanisław Gądecki, Bogusław Kaczyński i Wanda Wiłkomirska przejmą nagrody Złotego Hipolita w innych terminach, natomiast Tadeusz Konwicki odebrał swoją nagrodę wcześniej w Warszawie, dokąd udała się specjalna delegacja Kapituły. ( Na zdjęciu Laureaci Złotego Hipolita 2009 – od lewej: prof. Gerard Straburzyński, prof. Jadwiga Stankowska odbierająca nagrodę za zmarłego prof. Jana Stankowskiego, prof. Andrzej Dubas i prof. Ryszard Domański.)

Honorowym gościem uroczystości wręczenia nagród Złotego Hipolita 2009 była prawnuczka Hipolita Cegielskiego, pani Zofia Cegielski-Doerffer. Statuetki Złotego Hipolita oraz dyplomy Godności Wybitnej Osobistości Pracy Organicznej wręczali laureatom: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król oraz przewodniczący Kapituły Złotego Hipolita – rektor Politechniki Poznańskiej, prof. dr hab. Adam Hamrol.

Uroczystość zakończyło pamiątkowe, zbiorowe zdjęcie Laureatów, członków Kapituły Złotego Hipolita i uczestników ceremonii oraz interesujący mini-recital fortepianowy Jacka Kortusa - laureata wyróżnienia na XV Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Po uroczystości jej uczestnicy spotkali się przy filiżance kawy, wymieniając gratulacje i spostrzeżenia. (Tekst i foto :GMT)

A oto sylwetki Dostojnych Laureatów:

Ekonomista i geograf – badacz innowacyjności miast


ryszard domański

Ryszard Domański urodził się 17.01.1928 r., jest doktorem nauk ekonomicznych i doktorem habilitowanym nauk geograficznych, profesorem tytularnym. Pracę naukową prowadzi w zakresie geografii ekonomicznej, gospodarki przestrzennej i planowania przestrzennego, ekonomiki miast i regionów. Istotne wyniki osiągnął w badaniu nieliniowej dynamiki systemów przestrzenno-gospodarczych. Drugim kierunkiem pracy naukowej prof. Ryszarda Domańskiego było badanie innowacyjności miast. Autor zidentyfikował rekombinację czynników rozwoju miasta dającą wyższe efekty niż kombinacje wcześniejsze. Obecnie prof. Ryszard Domański prowadzi badania nad ewolucją systemów o wysokim stopniu złożoności (wielkich systemów) obejmujących elementy ekonomiczne, ekologiczne i przestrzenne. Wnika w sekwencje przekształceń strukturalnych tych systemów: ich niestabilność, fluktuacje, samoorganizację i przejścia fazowe.

Prof. Ryszard Domański opublikował ponad 450 prac naukowych, w tym 60 prac w językach obcych. Wykształcił ponad 300 magistrów ekonomii i wypromował 17 doktorów. Był wieloletnim, rektorem Akademii Ekonomicznej w Poznaniu i przewodniczącym Kolegium Rektorów uczelni wyższych m. Poznania. W czasie pełnienia przez Niego funkcji przewodniczącego powstała, przy współpracy z twórczymi architektami poznańskimi, koncepcja budowy miasteczka akademickiego na Morasku.wyższych m. Poznania. W czasie pełnienia przez Niego funkcji przewodniczącego powstała, przy współpracy z twórczymi architektami poznańskimi, koncepcja budowy miasteczka akademickiego na Morasku.

Wyniki prac badawczych stosował w praktyce społeczno-gospodarczej, m.in. w prognozowaniu rozwoju Poznania i w przygotowywaniu koncepcji przestrzennego zagospodarowania Polski. Prof. Ryszard Domański był członkiem Rady Strategii m. Poznania, przewodniczącym Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN i przewodniczącym Rady Polityki Regionalnej Państwa. Uczestniczył czynnie w międzynarodowym życiu naukowym. Był wizytującym wykładowcą i badaczem na uczelniach w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Austrii, RFN i Finlandii. Uczestniczył w radach redakcyjnych czasopism międzynarodowych.

W uznaniu osiągnięć naukowych został obdarzony wieloma godnościami naukowymi. Jest m.in. członkiem rzeczywistym PAN, honorowym przewodniczącym Komitetu Przestrzennego Zagospodarowania Kraju PAN, doctorem honoris causa Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, członkiem Akademia Europaea, członkiem World Academy of Art of Science. Pełnił funkcję przewodniczącego Międzynarodowego Stowarzyszenia Badań Regionalnych. Przez wiele lat był wiceprezesem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski z Gwiazdą.

Naukowiec, dydaktyk, praktyk


Andrzej Filip Dubas urodził się 29 listopada 1932 roku w Wągrowcu. W 1954 ukończył Wyższą Szkołę Rolniczą w Poznaniu z tytułem magistra, inżyniera rolnictwa. W 1962 roku otrzymał w Akademii Rolniczej w Poznaniu tytuł doktora nauk rolniczych, w 1974 roku tytuł doktora habilitowanego nauk rolniczych, w 1979 został profesorem nauk rolniczych, a od 1990 jest profesorem zwyczajnym Akademii Rolniczej. Pracę zawodową rozpoczął w 1954 roku od stanowiska asystenta naukowo-technicznego w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu, następnie został adiunktem i docentem w AR Poznań w Instytucie Uprawy Roli i Roślin. W latach 1975-1984 był prorektorem do spraw nauki Akademii Rolniczej w Poznaniu. W latach 2004-2007 profesorem Wyższej Szkoły Inżynieryjno-Ekonomicznej w Ropczycach, a od 2008 r. jest profesorem Górnośląskiej Wyższej Szkoły Handlowej im. Wojciecha Korfantego w Katowicach.

W swoim dorobku Prof. dr hab. Andrzej Filip Dubas ma ponad 50 lat pracy naukowej, w ciągu której wypromował 150 magistrów i 7 licencjatów, 6 doktorów (2 prace w toku) w tym 3 profesorów tytularnych i jednego doktora habilitowanego Obok podstawowego kierunku badawczego, którym jest doskonalenie metod agrotechnicznych uprawy roślin rolniczych, głównie kukurydzy, zainteresowania naukowe i dydaktyczne dotyczą również takich zagadnień jak - wpływ zabiegów agrotechnicznych na środowisko i jakość produktów, możliwości ekologizacji rolnictwa w zakresie produkcji roślinnej, promocji zasad rolnictwa integrowanego, racjonalnego rozwoju rolnictwa ekologicznego w powiązaniu z produkcją alternatywną, zwłaszcza z agroturystyką.

Jest autorem licznych prac naukowych, instrukcji wdrożeniowych, ekspertyz naukowych, opracowań popularno-naukowych oraz podręczników i skryptów akademickich. Jest rzeczoznawcą z zakresu rolniczej produkcji roślinnej, likwidacji szkód losowych w produkcji roślinnej, ochrony roślin przed chorobami i szkodnikami, prowadzenia gospodarstw ekologicznych, gospodarki zrównoważonej i integrowanej Jest członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, Centralnej Komisji Do Spraw Stopni i Tytułów, Komitetu Uprawy Roślin Polskiej Akademii Nauk, Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Rolnictwa, Polskiego Towarzystwa Agronomicznego oraz Polskiego Związku Producentów Kukurydzy.

Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżami: Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Zasłużony Pracownik Rolnictwa oraz Medalem Zasłużony Pracownik Handlu Zagranicznego, otrzymał liczne nagrody m.in. Prezesa Polskiej Akademii Nauk, Ministerstwa Edukacji Narodowej, Ministerstwa Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej.

Ponadto otrzymał godność doktora honoris causa Akademii Techniczno-Rolniczej w Bydgoszczy, Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, Akademii Rolniczej w Szczecinie, Uniwersytetu Szczecińskiego i Uniwersytetu Rolniczego w Krakowie.

Wybitny teolog, arcybiskup - Metropolita Poznański


Stanisław Gądecki urodził się 19 października 1949 r. w Strzelnie (dawne woj. poznańskie). W latach 1967-1973 studiował filozofię i teologię w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk księdza kardynała Stefana Wyszyńskiego w Bazylice Archikatedralnej w Gnieźnie, w Wigilię Zesłania Ducha Świętego, dnia 9.VI.1973 roku. Decyzją księdza Kardynała Prymasa został skierowany do Rzymu na studia specjalistyczne z zakresu biblistyki, gdzie w 1977 r. uzyskał licencjat. Następnie udał się do Jerozolimy na Studium Biblicum Franciscanum, celem pogłębienia studiów archeologicznych i judeochrześcijańskich. Po powrocie do Rzymu ukończył rok doktorancki i zdobył doktorat z teologii biblijnej 16 czerwca 1982 r. W okresie studiów - prócz starożytnych języków biblijnych - uczył się języków nowożytnych: włoskiego, francuskiego, angielskiego i niemieckiego. W tym okresie służył pomocą duszpasterską w ośrodkach duszpasterskich na terenie Włoch, Francji, Niemiec, W. Brytanii i USA. ( Foto: Agencja Gazeta )

W 1982 r. Stanisław Gądecki wrócił do kraju i podjął pracę dydaktyczną z zakresu nauk biblijnych w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym w Gnieźnie, prowadził również lektoraty języka angielskiego i niemieckiego. Ponadto wykładał egzegezę Starego Testamentu w Prymasowskim Instytucie Teologicznym dla świeckich w Gnieźnie i Prymasowskim Instytucie Kultury Chrześcijańskiej w Bydgoszczy oraz w Wyższym Seminarium Duchownym Misjonarzy św. Rodziny w Kazimierzu Biskupim. W latach 1986 - 1989 pełnił funkcję wicerektora Prymasowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie.

Dnia l lutego 1992 r. Stanisław Gądecki został mianowany biskupem pomocniczym Archidiecezji Gnieźnieńskiej i jej ordynariusza, otrzymał stolicę tytularną Rubiconu. Konsekracja biskupia miała miejsce w Prymasowskiej Archikatedrze w Gnieźnie dnia 25 marca 1992 r. Ordynariusz Archidiecezji Gnieźnieńskiej, abp Henryk Muszyński, powierzył mu - prócz zwykłej działalności duszpasterskiej - troskę o sprawy katechizacji i szkół katolickich, duszpasterstwo młodzieży, duszpasterstwo zakonów i permanentną formację prezbiterów Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Przewodniczył Radzie Wydawniczej Gaudentinum. Był sekretarzem Międzynarodowego Komitetu Organizacyjnego Obchodów Tysiąclecia Śmierci św. Wojciecha.

Dnia 28 marca 2002 r. został mianowany przez Jego Świątobliwość Jana Pawła II Arcybiskupem Metropolitą Poznańskim. Kanoniczne objęcie diecezji miało miejsce 2 kwietnia 2002 r. Uroczysty ingres do Archikatedry Poznańskiej odbył się 20 kwietnia 2002 r. natomiast 29 czerwca 2002 roku na Placu św. Piotra z rąk Ojca świętego otrzymał paliusz metropolitalny.

Od 14 marca 1992 r. Stanisław Gądecki wchodzi w skład Komisji ds. Katolickiej Agencji Informacyjnej i jest członkiem Rady Programowej tej Agencji. W latach 1994 - 1996 był członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Duchowieństwa. 20 czerwca 1992 r. został mianowany przez Konferencję Episkopatu Polski wiceprzewodniczącym, a od l0 marca 1994 roku - przewodniczącym Komisji Episkopatu Polski ds. Dialogu z Judaizmem. Po reformie struktur Episkopatu Polski od 1 maja 1996 r. został przewodniczącym Rady Episkopatu Polski ds. Dialogu Religijnego. Jest inicjatorem Dnia Judaizmu w Kościele katolickim w Polsce. W dniu 28 listopada 2002 r. został wybrany członkiem Rady Stałej Episkopatu Polski, a dnia 18 marca 2004 r. - Wiceprzewodniczącym Konferencji Episkopatu Polski. Od 24 czerwca 2006 r. pełni funkcję przewodniczącego Komisji Duszpasterstwa KEP.

Mianowany w 1995 r. przez Ojca Świętego konsultorem Papieskiej Komisji ds. Religijnych Relacji z Żydami bierze udział w konferencjach, spotkaniach, sesjach i sympozjach poświęconych tej tematyce w kraju oraz zagranicą. Jest autorem ponad 300 artykułów z zakresu biblistyki i dialogu z judaizmem, homilii, rozważań, kilku podręczników, m.in. tłumaczonych na język rosyjski.

Popularyzator muzyki, animator kultury


Bogusław Kaczyński urodził się 2 maja 1942 r. w Białej Podlaskiej. Studiował teorię muzyki w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. W latach 1993-1996 był prorektorem ds. artystycznych Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. W latach 1994-1998 pełnił funkcję Dyrektora Naczelnego i Artystycznego Teatru Muzycznego Roma w Warszawie. Jest wybitnym menedżerem, twórcą Europejskiego Festiwalu im. Jana Kiepury w Krynicy oraz znanego na świecie Festiwalu Muzyki w Łańcucie. Prowadził transmisje telewizyjne najważniejszych wydarzeń muzycznych w kraju i za granicą, m.in.: Konkurs Chopinowski, Konkurs im. Henryka Wieniawskiego, koncerty Pavarottiego, Placido Domingo, jubileusz Filharmonii Narodowej, festiwal w Sopocie, Koncerty Noworoczne z Wiednia, konkursy Eurowizji. Specjalne sukcesy i dowody uznania międzynarodowej krytyki przyniosły mu prezentacje monodramu o Janie Kiepurze i Marcie Eggerth (ponad 1000 przedstawień!), wykłady z dziedziny historii muzyki i sztuki operowej oraz galowe wieczory z cyklu Bogusław Kaczyński przedstawia.

Bogusław Kaczyński - ulubieniec publiczności, gwiazdor Telewizji Polskiej, zdobywca trzech Wiktorów i Super-Wiktora, trzech Złotych Ekranów, Nagrody Neapolitańskiej, "Złotego Ekranu 1982" za cykl "Zaczarowany świat operetki", „Lider Promocji Kultury Polskiej” (nagroda międzynarodowa), laureat nagrody Ministra Kultury i Sztuki, odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

W wyniku plebiscytu „Polityki” Koniec Wieku Bogusław Kaczyński zaliczony został do grona dziesięciu największych osobowości telewizyjnych XX stulecia. Jesienią 2002 roku podczas gali z okazji 50-lecia TVP otrzymał statuetkę i tytuł „Gwiazda Telewizji Polskiej”. W 2006 roku uhonorowany został prestiżową nagrodą „Piękniejsza Polska” oraz tytułem „Mistrz Mowy Polskiej”. Jest autorem licznych felietonów i recenzji w czasopismach takich jak Teatr, Ruch Muzyczny, Kultura. Jest zdobywcą tytułów Mężczyzna Roku i Pisarz Roku. Jego książki „Dzikie orchidee”, „Kretowisko” i „Wielka sława to żart” były bestsellerami wydawniczymi i uhonorowane zostały nagrodami literackimi. Jest autorem serii płytowej "Bogusław Kaczyński – Złota Kolekcja". Jest również autorem audycji radiowych i telewizyjnych, m.in. Operowe qui pro quo, Zaczarowany świat operetki, Rewelacja miesiąca. Udzielał również wielu konsultacji muzycznych do filmów i spektakli.

Bogusław Kaczyński jest założycielem Fundacji ORFEO, której celem jest wspieranie kultury narodowej, propagowanie sztuki wśród dzieci i młodzieży oraz promowanie ambitnych inicjatyw artystycznych. Dziennikarz, publicysta i krytyk muzyczny, popularyzator opery, operetki i muzyki poważnej, twórca telewizyjny, animator kultury, prezenter i autor wielu programów w TVP.

Pisarz i reżyser


Tadeusz Konwicki urodził się 22.06.1926 r. w Nowej Wilejce (obecnie dzielnica Wilna). Na przełomie 1944 i 45 roku walczył w antybolszewickiej partyzantce AK w lasach podwileńskich. W 1945 r. przedostał się przez nowe granice Polski i przeżył bunt ideowy. Został gorliwym działaczem socjalistycznym i jednym z głównych autorów formacji „pryszczatych”. Po kolejnym gorzkim rozczarowaniu zajął pozycję outsidera - mimo coraz dobitniej zaznaczanej w wystąpieniach publicznych i działaniach artystycznych postawy opozycyjnej, nie związał się już z żadną grupą. Pisał odtąd dzieła niemal zawsze balansujące w państwie komunistycznym na granicy niecenzuralności, od połowy lat siedemdziesiątych nowe utwory Tadeusza Konwickiego były publikowane w podziemiu wydawniczym. Cała dojrzała twórczość zakorzeniona jest bardzo silnie w jego biografii, rozpięta jest między rodzinną Wileńszczyzną i Warszawą, w której pisarz-reżyser mieszka od 1947 roku.

Wkład Tadeusza Konwickiego w rozwój polskiej kinematografii jest równie istotny, jak istotne są jego zasługi dla literatury. To jeden z ojców tzw. „Szkoły Polskiej”, która zaistniała, gdy był kierownikiem literackim Zespołu Filmowego „Kadr” (to on przekazał do realizacji Wajdzie scenariusz „Kanału” Stawińskiego). Współtworzył „Szkołę Polską” również jako reżyser filmów autorskich: obsypanego na świecie nagrodami „Ostatniego dnia lata”, „Zaduszek” oraz „Salta”. Jak wykazał monografista Konwickiego, Tadeusz Lubelski, filmy pisarza-reżysera stanowią wraz z utworami literackimi i para-literackimi ogniwa jednego, rozwijanego przez lata komunikatu autorskiego. Elementy tych dzieł korespondują ze sobą, te same motywy podejmowane są na nowo.

Tadeusz Konwicki zapisał się w historii filmu polskiego (i światowego) także jako współautor wielu wybitnych filmów - przez lata współpracował z Jerzym Kawalerowiczem (razem napisali scenariusze i scenopisy „Matki Joanny od Aniołów”, ,,Faraona”, ,,Austerii”), rozpisał na scenariusz -,,Disneyland” St. Dygata, a także własną „Kronikę wypadków miłosnych” w reżyserii. A. Wajdy; w której Konwicki wystąpił w roli Nieznajomego. Będąc kierownikiem literackim „Kadru”, „Kraju”, „Pryzmatu" i „Perspektywy”, zainicjował wiele projektów filmowych.

Tadeusz Konwicki jest jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury powojennej, wybitny pisarz, a zarazem wybitny reżyser filmowy, wielki przyjaciel Gustawa Holoubka.

Wielka postać polskiej współczesnej fizyki molekularnej


†Jan Stankowski urodził się 1 stycznia 1934 roku w Poznaniu. Szkołę podstawową oraz szkołę średnią ukończył we Wschowie – w Liceum był laureatem I Olimpiady Fizycznej. w 1956 roku ukończył Uniwersytet Poznański - Wydział Matematyczno, Fizyczno, Chemiczny. W 1960 roku uzyskał tytuł doktora Nauk Matematyczno-Fizycznych, w 1968 roku został doktorem habilitowanym, w 1974 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1979 profesora zwyczajnego. Był On pierwszym fizykiem poznańskim, który został członkiem Polskiej Akademii Nauk (od 1979 roku był członkiem korespondentem PAN, a od 1998 roku członkiem rzeczywistym PAN).

Pracę zawodową rozpoczął w 1956 roku jako asystent na UAM w Instytucie Fizyki PAN, w latach 1966-75 kierował Zakładem Radiospektroskopii IF PAN, w latach 1966-68 był wicedyrektorem Instytutu Fizyki PAN, w latach 1975-85 był dyrektorem Instytutu Fizyki Molekularnej PAN w Poznaniu, którego był głównym organizatorem. W oparciu o wydobycie gazu w Odolanowie stworzył placówkę naukową - Pracownię Fizyki Niskich Temperatur w Zakładach Krio w Odolanowie, gdzie uczeni mogli eksperymentować, mając pod dostatkiem skroplonego helu. Organizował tam corocznie od 30 lat „Lato z helem” dla najzdolniejszych uczniów i studentów. W latach 1996-1999 był kierownikiem Zespołu Nadprzewodnictwa i Przemian Fazowych IFM PAN.

Jan Stankowski specjalizował się w fizyce molekularnej, interesował się najnowszymi trendami w fizyce światowej: fullerenami czy nadprzewodnictwem. Utrzymywał kontakty z fizykami całego świata, wielu sprowadzając do Poznania Opublikował ponad 300 publikacji i książek poświęconych tej tematyce.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką m. Poznania, Złotą Odznaką woj. Poznańskiego, Złotą Odznaką woj. Kaliskiego, otrzymał nagrody: Wydziału III PAN, Naukową m. Poznania, Nagrodę I. Pietrzaka, kilka Nagród Sekretarza PAN. Należał do licznych Rad Naukowych. Członek szeregu komitetów redakcyjnych czasopism ukazujących się w Polsce, USA, Rosji i w Niemczech, organizator wielu konferencji i kongresów naukowych. Zawsze cierpliwy w objaśnianiu najtrudniejszych zagadnień, sam siebie nazywał „szczęśliwym fizykiem”, zmarł 4.09.2009 roku w Poznaniu.

Lekarz, naukowiec, nauczyciel akademicki


Gerard Straburzyński należy do ludzi, którzy mimo podeszłego wieku i nabytych praw emerytalnych nadal są bardzo aktywni i pracują zawodowo. Veniam legendi uzyskał w Akademii Medycznej w Poznaniu, z której po 24 latach pracy, w tym na stanowisku zastępcy dyrektora Instytutu Nauk Fizjologicznych, przeszedł na stanowisko dyrektora do resortowego naukowo-badawczego Instytutu Medycyny Uzdrowiskowej, a później do poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego na kierownika Katedry Fizykoterapii i Rehabilitacji Uzdrowiskowej. Od 8 lat pracuje na stanowisku dyrektora Instytutu Fizjoterapii i Ratownictwa Medycznego Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej im. Prezydenta Stanisława Wojciechowskiego w Kaliszu, która w ostatnich 4 latach w rozmaitych rankingach uzyskała pierwsze miejsce wśród kilkudziesięciu podobnych polskich Uczelni.

Właśnie teraz w listopadzie mija 60.1at Jego pracy, której plonem w nauce jest ponad 500 prac naukowych, komunikatów kongresowych i prac poglądowych, kilkanaście rozdziałów do podręczników oraz kilka akademickich podręczników i skryptów, z których ostatni 1000 stronicowy podręcznik „Fizjoterapia z elementami klinicznymi", wydany w ubiegłym roku przez renomowane wydawnictwo lekarskie PZWL, jest wspólnym dziełem z Jego równie aktywnymi na polu naukowym i klinicznym córkami.

Jego działalność naukowa dotyczyła różnych zagadnień fizjologii eksperymentalnej i klinicznej, w tym, fizjologii żywienia, fizjologii pracy i ergonomii a zwłaszcza medycyny fizykalnej i rehabilitacji. Swoje prace przedstawiał na ponad 80 krajowych, międzynarodowych i zagranicznych kongresach naukowych, w części, których należał do komitetów organizacyjnych. Przez szereg lat był redaktorem periodyku naukowego Balneologia Polska i Herba Polonica oraz członkiem Komitetu Naukowego redakcji Zeitschrift fur Physiotherapie i Medipress. Wyrazem dużego uznania dla Jego działalności naukowej było nadanie mu przez kilka zagranicznych Towarzystw Naukowych godności członka korespondenta i członka honorowego, w tym przez Niemieckie Towarzystwo Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji, Czechosłowacje Towarzystwo Lekarskie im. Purkiniego oraz Międzynarodowe Towarzystwo Medycyny Uzdrowiskowej z siedzibą w Niemczech.

Prof. dr hab. G. Straburzyński posiada też znaczny dorobek dydaktyczny, był bowiem promotorem kilku doktoratów z zakresu nauk medycznych oraz kilkuset licencjatów i magistrów fizjoterapii, a ponadto był kierownikiem prawie 50 specjalizacji lekarzy w zakresie medycyny fizykalnej i balneoklimatologii. Dodać należy, że oprócz pracy naukowo-dydaktycznej prof. Straburzyński zawsze zajmował się kliniczną medycyną uzyskując kolejno specjalizacje z chorób wewnętrznych, medycyny fizykalnej i balneoklimatologii oraz fizjologii klinicznej. Przez 17 lat pełnił funkcję przewodniczącego Krajowego Zespołu Specjalistów w dziedzinie medycyny fizykalnej i balneoklimatologii, będąc faktycznie specjalistą krajowym w zakresie lecznictwa uzdrowiskowego, a przez 4 lata, już na emeryturze, funkcję konsultanta wojewódzkiego w zakresie balneologii i medycyny fizykalnej.

Dużą wagę przywiązuje prof. Straburzyński również do działalności oświatowej, szczególnie w zakresie popularyzacji osiągnięć medycyny, którą prowadzi od lat 50. ubiegłego wieku w Towarzystwie Wiedzy Powszechnej, jak i do bezpośredniej pomocy miejscowemu społeczeństwu w ramach działalności miejscowego Klubu Rotary, który przed 10 laty powstał z jego inicjatywy w naszym mieście. Był jego pierwszym prezydentem, a obecnie jest jego członkiem honorowym. W uznaniu działalności w zakresie współpracy z zagranicznymi klubami Rotary został też uhonorowany członkostwem honorowym Klubu St. Mauritz w Münster.

Legenda polskiej muzyki skrzypcowej


Wanda Alfreda Joanna Wiłkomirska ur. 11 stycznia 1929 w Warszawie) – polska skrzypaczka i pedagog; córka Alfreda Wiłkomirskiego, pierwsza żona premiera Mieczysława Rakowskiego, z którym ma dwóch synów. Pochodzi ze znanej warszawskiej rodziny muzycznej. Naukę gry na skrzypcach rozpoczęła w wieku 5 lat u swojego dziadka Alfreda. Po dwóch latach nauki wystąpiła po raz pierwszy publicznie. W 1947 r. ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi w klasie Ireny Dubiskiej, od 1949 roku była uczennicą Ede'a Zathureczkyego w Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta w Budapeszcie, jej pedagogami byli także Eugenia Umińska i Tadeusz Wroński w Warszawie oraz Henryk Szeryng w Paryżu. Jest laureatką czterech międzynarodowych konkursów: w Genewie (1946), w Budapeszcie (1949), Konkursu Bachowskiego w Lipsku (1950) i Konkursu im. Wieniawskiego w Poznaniu (1952). Od czasu triumfalnego debiutu w Ameryce (1961) z orkiestrą Filharmonii Narodowej rozpoczęła się jej wielka, barwna muzyczna kariera międzynarodowa. ( Foto: Agencja Gazeta )

W 1983 roku została profesorem w Hochschule für Musik Mannheim w Heidelbergu. Po 13 grudnia 1981 roku, w stanie wojennym, wyjechała z kraju. Wróciła dopiero po upadku komunizmu, w 1990 roku. Przez 22 lata była solistką Filharmonii Narodowej w Warszawie, towarzysząc orkiestrze w jej podróżach, bywała też zapraszana na tournées przez inne orkiestry polskie i zagraniczne. Jako solistka brała udział w inauguracji odbudowanej po wojennych zniszczeniach Filharmonii Narodowej w Warszawie, w otwarciu Barbican Hall w Londynie, zainaugurowała oraz wystąpiła na pierwszym powojennym koncercie orkiestry Sydney Symphony w Operze w Sydney. Obecnie prowadzi klasę w Sydney Conservatory of Music, łącząc pracę pedagogiczną z koncertami. Koncertowała na pięciu kontynentach, dając recitale i grając z czołowymi orkiestrami. Uczestniczyła w projektach kameralnych, grając również z rodzeństwem („Trio Wiłkomirskich”). Coroczne koncerty w USA, liczne koncerty w prawie wszystkich państwach europejskich, w Japonii, Nowej Zelandii i Ameryce Południowej oraz wspaniałe recenzje powodują, że Wanda Wiłkomirska uważana jest za jedną z czołowych skrzypaczek XX wieku.

Oprócz działalności koncertowej, prowadzi kursy muzyczne w wielu krajach, wielokrotnie uczestniczyła w pracach jury międzynarodowych konkursów skrzypcowych: Karla Flescha w Londynie, Jacques'a Thibaud w Paryżu, Piotra Czajkowskiego w Moskwie, ARD w Monachium, Henryka Wieniawskiego w Poznaniu, Hanowerze, oraz Tokio. Wanda Wiłkomirska była pierwszą wykonawczynią licznych utworów kompozytorów polskich, niemieckich i australijskich; niektóre z nich były jej dedykowane. Nagrywała dla EMI, Deutsche Grammophon, Polskich Nagrań, Philipsa, Hungarotonu i innych wytwórni. Za swoją muzyczną działalność otrzymała wiele medali, nagród i wyróżnień, z których najbliższa jej sercu jest nagroda za propagowanie muzyki Karola Szymanowskiego w świecie.

Wanda Alfreda Joanna Wiłkomirska gra na instrumencie od Petrusa Guarneriusa, Wenecja 1734.


Witryna, na której się znalazłeś wykorzystuje pliki cookies, dalsze korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.

Tak, rozumiem