61-823 Poznań, ul. Piekary 17, piętro 8, tel. +48 (61) 858 24 40 http://www.thc.org.pl, e-mail: towarzystwo@thc.org.pl
Bank: 57 1090 1447 0000 0001 0702 1746 (BZ WBK S.A.) Bank: 14 1020 4027 0000 1402 0308 1866 (PKO BP S.A.)

Statuetka Złotego Hipolita specjalnym darem naszego Towarzystwa dla papieża Polaka Jana Pawła II.

Czytaj








Liderzy Pracy Organicznej

Powrót

Inżynier, budowniczy, menadżer, przedsiębiorca
Liderem Pracy Organicznej

W dniu 6 stycznia 2006 roku Dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej i statuetka Hipolita Cegielskiego, wyróżnienie przyznane przez Kapitułę Honorowego Hipolita nominowanemu jeszcze w roku 2005, wręczone zostało podczas kameralnej uroczystości w siedzibie firmy Transmeble International jednemu z najwybitniejszych menadżerów poznańskiej elity gospodarczej, Andrzejowi Leonardowi Bobińskiemu.

Andrzej Leonard Bobiński, urodził się 11 kwietnia 1939 roku w Popowie w powiat Pułtuskim. Jego ojciec Leonard Bobiński, który był adwokatem warszawskim, właścicielem dóbr Popowo - Janki nad rzeką Bug, zamordowany zostal w dniu 28 lutego 1945 roku w więzieniu Urzędu Bezpieczeństwa w Ciechanowie. Stryjeczny brat Andrzeja Leonarda Bobińskiego, Władysław Bobiński był rotmistrzem 15-go pułku ułanów poznańskich w okresie II-giej wojny światowej i zastępcą dowódcy brygady Karpackiej. Walczył pod Tobrukiem, Monte Cassino i Anconą i zakończył wojnę w stopniu generała.

Andrzej Leonard Bobiński ukończył studia jako magister inżynier mechanik na Politechnice Poznańskiej. Po studiach pracował jako asystent w katedrze profesora Bolesława Wojciechowicza, następnie był kolejno kierownikiem Wydziału Komunikacji w Poznaniu i dyrektorem Oddziału Osobowego PKS. W tym czasie wybodowal Dworzec Autobusowy obsługujący autobusy i pasażerów w Poznaniu do dnia dzisiejszego. Od 1965 roku Andrzej Bobiński był dyrektorem Przedsiębiorstwa Transportu i Sprzętu Budowlanego "Transbud" . W czasie swej pracy budował bazy transportowe w Poznaniu, Lesznie, Koninie, Kaliszu i Pile. Firma ta obsługiwała wszystkie przedsiębiorstwa budowlane na terenie województwa poznańskiego. Potem były budowy w Katowicach, budowy w Niemczech , Czechach i Libii.

Od 1972 roku tworzył Fabrykę Samochodów Rolniczych "Polmo" w Poznaniu z oddziałami w Kaliszu i Złotowie koło Piły. Fabryka ta na kolejne wizyty Ojca Świętego Jana Pawła II produkowała specjalnie wyposażone samochody "Tarpan" dla potrzeb ekip ochrony, prasy i telewizji. Przez trzy lata Andrzej Leonard Bobiński negocjował kontrakt z koncernem Fiat na modernizację samochodu Tarpan zakończony podpisaniem umowy w 1979 roku w Starym Ratuszu Poznańskim przez ówczesnego prezesa koncernu Fiata Giovanni Agnelli. Kontrakt został niestety zerwany w okresie stanu wojennego przez stronę polską.

Jednak wyszkolona kadra pracowników fabryki, jej nowocześnie zaprojektowana infrastruktura techniczna spowodowała, że dziś w Poznaniu pracuje jedna z bardziej nowoczesnych fabryk koncernu Volkswagena. Andrzej Bobiński w 1988 roku prowadził negocjacje ze szwedzkim koncernem spedycyjne - transportowym Bilspedition z Goeteborga w wyniku których w 1989 roku powstała spółka Transmeble International z kapitałem polsko - szwedzkim i oddziałami w Elblągu, Bytomiu, Słupsku i Zamościu. W 1994 roku Spółka przekształciła się w firmę Transmeble Scansped a spółka "córka" "Transmeble International" obsługuje spedycyjnie wystawców na Targach Poznańskich.

Transmeble Scansped to dziś wielka firma spedycyjna Schenker Polska. W połowie 1996 roku Andrzej Bobiński odkupił od większościowego szwedzkiego właściciela Transmeble Scansped - spółkę "Transmeble International" działającą jako operator spedycyjny na targach poznańskich.

Dziś Przedsiębiorstwo Międzynarodowej Spedycji Targowej Transmeble International Spółka z o.o. jest oficjalnym spedytorem Międzynarodowych Targów Poznańskich, Targów Gdańskich, Targów w Bydgoszczy i Bielsku - Białej. Przez utworzoną spółkę "córkę” w Warszawie — Exposped Sp. z o.o. obsługuje wszystkie imprezy targowe w Warszawie. P.M.S.T. Transmeble International zajmuje się ponadto przewozami lotniczymi Cargo i przeprowadzkami wielkich obiektów przemysłowych.

Przedsiębiorstwo Międzynarodowej Spedycji Targowej Transmeble International w dniu 21 grudnia 2005 roku uzyskało certyflkat ISO 9001:2000. Partnerami zagranicznymi P.M.S.T. Transmeble International są wszystkie największe spedycje targowe w Europie.


Powrót na początek strony





 

Dyplomata, erudyta, znawca stosunków międzynarodowych
Liderem Pracy Organicznej

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Brukseli była w dniu 27 stycznia 2006 roku miejscem kameralnej, niecodziennej uroczystości przekazania Ambasadorowi RP w Królestwie Belgii i Wielkim Księstwie Luksemburga – panu dr Ivo Byczewskiemu dyplomu Godności Lidera Pracy Organicznej i statuetki Honorowego Hipolita, wyróżnień przyznanych polskiemu dyplomacie przez Kapitułę Honorowego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego. Wręczenia tego wyróżnienia Ambasadorowi dokonał członek Kapituły Honorowego Hipolita, członek Zarządu Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, deputowany do Parlamentu Europejskiego, Tadeusz Zwiefka. Przekazując Ambasadorowi przyznane Mu wyróżnienie Tadeusz Zwiefka podkreślił wielkie zasługi jakie dr Ivo Byczewski położył dla rozwoju przyjaznych stosunków Polski z Królestwem Belgii, dla wzajemnego poznawania kultur naszych krajów i życia społeczeństw. A oto sylwetka Lidera Pracy Organicznej, dr Ivo Byczewskiego:

Ambasador Iwo Byczewski, urodził się w dniu 29 lutego 1948 roku w Poznaniu. Jest doktorem nauk prawnych, absolwentem Wydziału Prawa i Administracji poznańskiego Uniwersytetu im. A. Mickiewicza. W latach 1966-1967 studiował na Wydziale Prawa w Szkole Nauk Politycznych w Paryżu, w latach 1971-1972 odbył studia podyplomowe w College d'Europe w Brugii; w 1988 uzyskał doktorat z prawa międzynarodowego w Instytucie Państwa i Prawa.

Kariera zawodowa dr Ivo Byczewskiego zapisana jest jego działalnością w latach: 1977-1982 Urzędnik w Ministerstwie Sprawiedliwości; 1982-1989 Adiunkt w Instytucie Nauk Ekonomicznych PAN; 1989-1990 Główny Specjalista, Sekretarz komisji w Kancelarii Senatu; doradcy ministra, wicedyrektor biura w Urzędzie Rady Ministrów; 1990-1991 Dyrektor Departamentu Personalnego MSZ; 1991 -1995 Podsekretarz Stanu w MSZ; 1995-2001 Prezes Rady Nadzorczej Alcatel Polska S.A.; 1996-2001 Doradca amerykańskiej firmy prawniczej Hogan & Hartson; 1997-2001 Prezes Fundacji ds. Stosunków Międzynarodowych; 2001-2002 Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny przy Unii Europejskiej w Brukseli, a od roku 2002- Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny w Królestwie Belgii i Wielkim Księstwie Luksemburga.


Powrót na początek strony





 

Socjolog, nauczyciel, społecznik
- Liderem Pracy Organicznej

W dniu 12 kwietnia 2006 roku godnością Lidera Pracy Organicznej i statuetką Honorowego Hipolita wyróżniony został Mariusz Mikołajczak. Laureat, urodzony w dniu 18 grudnia 1955 roku, prezes zarządu Zakładu Doskonalenia Zawodowego w Poznaniu jest absolwentem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, który ukończył w roku 1981 z tytułem magistra socjologii, oraz absolwentem Wyższej Szkoły Humanistycznej, którą, jako kierunek dodatkowy ukończył w roku 2004. Jego kariera zawodowa nierozerwalnie jest związana z kierunkiem uzyskanego wykształcenia. Rozpoczął ją w roku1981 w Oleśnicy w Dolnośląskich Zakładach Przemysłu Skórzanego „Odra”, gdzie pełnił obowiązki zakładowego socjologa. W latach 1982 – 1991 był nauczycielem w szkołach podstawowych i zawodowych. W roku 1991 rozpoczął pracę w poznańskim Zakładzie Doskonalenia Zawodowego jako kierownik zespołu kształcenia. W roku 1993 powołany został na stanowisko wiceprezesa zarządu tego Zakładu i dyrektora Centrum Kształcenia, a w roku 1996 Mariusz Mikołajczak objął stanowisko prezesa zarządu, które piastuje do chwili obecnej.

Kontynuując pracę zawodową Mariusz Mikołajczak nie zaniechał kontaktów z nauką. Między innymi był wykładowcą w Katedrze Podstaw Pedagogiki w Wyższej Szkole Humanistycznej w Lesznie i pełnomocnikiem rektora do spraw rozwoju tej uczelni. Sam także nieustannie podnosił swoje kwalifikacje odbywając wiele szkoleń w kraju i zagranicą, związanych z problematyką pracy, oraz kształcenia i doskonalenia zawodowego.

Mariusz Mikołajczak udziela się też społecznie w różnych organizacjach zawodowych takich jak: - Wielkopolska Izba Przemysłowo-Gospodarcza; Wielkopolski Klub Techniki i Racjonalizacji; Związek Rzemiosła Polskiego; Wielkopolska Izba Rzemieślnicza; Wielkopolska Konfederacja Pracowników Prywatnych i Związek Pracodawców ZZDZ. Jest powszechnie cenionym społecznikiem.


Powrót na początek strony





 

Naukowiec, nauczyciel akademicki, publicysta
– Liderem Pracy Organicznej

24 kwietnia 2006 roku Liderem Pracy Organicznej został prof. dr hab. Waldemar Łazuga, rektor Wyższej Szkoły Humainstycznej i Dziennikarstwa w Poznaniu. Urodzony w roku 1952 w Świdwinie na Pomorzu ukończył studia historyczne na Wydziale Historyczno - Filozoficznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu - od II roku studiów w trybie indywidualnym pod kierunkiem prof. dr hab. Janusza Pajewskiego ( rozszerzone o dyscypliny prawnicze, historię sztuki i socjologię pod kierunkiem prof. dr hab. Andrzeja Kwileckiego). W 1975 r. na rok przed terminem otrzymał dyplom ukończenia studiów z wyróżnieniem. Następnie był asystentem i starszym asystentem w Instytucie Historii UAM. W 1979 roku Waldemar Łazuga obronił doktorat z wyróżnieniem na podstawie pracy: Michał Dobrzyński. Myśl historyczna a działalność polityczna ( opublikowana po raz pierwszy w 1982 r PWN Warszawa, drugie wydanie Poznań b.d.w., trzecie Toruń 2005). W 1989 roku Waldemar Łazuga uzyskał habilitację z wyróżnieniem na podstawie pracy: „Rządy polskie" w Austrii. Gabinet Kazimierza hr Badeniego 1895 - 1897".

A oto dalsze losy kariery naukowej profesora Łazugi: Od 1990 r. - profesor nadzwyczajny UAM, od 1999 r. - profesor tytularny. Autor 13 książek i podręczników szkolnych (do szkoły podstawowej, gimnazjum, liceum ). Napisał między innymi: Zrozumieć dzieje. Wiek XIX, Gabriel Narutowicz. Pierwszy prezydent II Rzeczpospolitej (wespół z prof. Januszem Pajewskim), „Przeszłość z bliska", „Rzeczy mniejsze i większe", „Jarogniew Drwęski. Pierwszy prezydent Poznania" oraz kilkadziesiąt artykułów naukowych w pracach zbiorowych poświęconych zwłaszcza myśli politycznej XIX i XX w. Laureat nagród ministerialnych i rektora UAM wygłaszał wykłady we wszystkich większych ośrodkach akademickich w kraju, a także w Wiedniu, Berlinie, Rzymie, Pradze, Brnie, Kijowie, Lwowie i Mińsku.

Od 1996 r. przez dwie kadencje dyrektor Centrum Studiów Otwartych na UAM, od 2003 r kierownik Pracowni Kultury i Myśli Politycznej na UAM, , w latach 1999 - 2002 członek Komitetu Nauk Historycznych PAN, inicjator i pomysłodawca wielu spotkań i konferencji. Prorektor, a następnie, od 2002 rektor Wyższej Szkoły Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. Wiceprzewodniczący Konferencji Rektorów Uczelni Niepaństwowych, a następnie od 2005 r wiceprzewodniczący Konferencji Rektorów Zawodowych Szkół Polskich. Wiceprzewodniczący Rady Naukowej Instytutu Zachodniego. Inicjator nagrody Amicus hominis et veritatis przyznawanej przez WSNHiD. (laureaci to: Jacek Kuroń, ks. Jan Twardowski, prof. Jacek Łuczak, Agnieszka Holland, Maria Janion).

Zaangażowany w życie miasta i regionu. Piątą kadencję przewodniczy Radzie Programowej OTVP. Stale współpracuje z prasą, radiem i telewizją. Autor felietonów w „Głosie Wielkopolskim". Publikuje nadto w Gazecie Poznańskiej, Rzeczpospolitej, Gazecie Wyborczej, Polityce i Przeglądzie Politycznym. Od 2003 r - wiceprezes Towarzystwa Opieki Paliatywnej i współpracownik prof. Jacka Łuczaka, któremu pomaga zbierać fundusze. Członek, a od stycznia 2005 r. przewodniczący kapituły „Złotego Hipolita" przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego. Autor lub współautor kilkudziesięciu audycji radiowych i telewizyjnych. Ekspert Centralnej Komisji Egzaminacyjnej i Komisji do spraw nowej matury. Recenzent wielu programów edukacyjnych. Doradca do spraw edukacji i spraw mediów Andrzeja Olechowskiego. Członek grupy eksperckiej Donalda Tuska. Współzałożyciel Kongresu Liberalno - Demokratycznego w Poznaniu. Następnie w Unii Wolności. Założyciel - wraz z senatorem Wojciechem Krukiem - Platformy Obywatelskiej w Wielkopolsce i pierwszy przewodniczący PO w Poznaniu.

W 2003 roku profesor Waldemar Łazuga otrzymał Medal Komisji Edukacji Narodowej. W 2004 r odznaczony został Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za "wybitne zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej oraz za działalność społeczną." W maju 2005 roku otrzymał medal Labor Omnia Vincit, przyznawany przez prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w lipcu 2005 roku został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu św. Stanisława, a w październiku 2005 r odznaką honorową „Za zasługi dla Województwa Wielkopolskiego.


Powrót na początek strony





 

Były wojewoda wielkopolski i były senator RP
Liderem Pracy Organicznej

W dniu 28 kwietnia 2006 roku godność Lidera Pracy Organicznej i statuetke Honorowego Hipolita otrzymał Włodzimierz Łęcki, były wojewoda wielkopolski. Włodzimerz Łęcki urodził się 23 września 1937 r. w Poznaniu. W 1961 r. ukończył Wydział Budownictwa Lądowego Politechniki Poznańskiej i podjął pracę w Katedrze Budownictwa Politechniki Poznańskiej na stanowisku asystenta. W 1965 r. przeszedł do pracy w nowoutworzonej Katedrze Mechaniki Budowli i Budownictwa Rolniczego na Oddziale Melioracji Wodnych obecnej Akademii Rolniczej w Poznaniu. W 1969 r. ukończył dwuletnie studia podyplomowe w Politechnice Wrocławskiej z zakresu trwałości budowli, a w 1970 r. obronił w Politechnice Poznańskiej pracę doktorską z zakresu korozji betonu.

W toku pracy na uczelni - na stanowisku starszego asystenta i od 1970 r. adiunkta -opublikował ponad 50 artykułów w prasie naukowej i naukowo-technicznej oraz wydał 6 skryptów i książek. Publikacje te dotyczyły zagadnień korozji betonów, trwałości budowli, materiałów budowlanych i budownictwa rolniczego.

W marcu 1990 r. powołany został na stanowisko wicewojewody poznańskiego, a w październiku tego roku wojewody poznańskiego. Funkcję tą piastował do listopada 1997 r., współpracując kolejno z 7-ma premierami. W czasie tym przeprowadził restrukturyzację Urzędu Wojewódzkiego dostosowując go do nowych wymagań społecznych i gospodarczych. Województwo poznańskie przodowało w przekształceniach własnościowych przedsiębiorstw państwowych, tworzeniu współpracy administracji rządowej z samorządami, ochronie dóbr kultury i przyrody.

Od lutego 1998 r. do września 2001 r. Włodzimierz Łęcki pracował w Poznańskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego „JEDYNKA POZNAŃ" S.A. na stanowisku dyrektora ds. marketingu. We wrześniu 2001 r. wybrany został do Senatu RP V kadencji. Był członkiem senackich komisji ochrony środowiska oraz skarbu państwa i infrastruktury.

Od czasów szkoły średniej związany jest z turystyką i krajoznawstwem. Do PTTK wstąpił w 1952 r., od 1956 r. był członkiem Oddziału Międzyuczelnianego. W latach 1962-1968 był prezesem tegoż oddziału. W 1958 r. napisał pierwszy przewodnik, wspólnie ze Światosławem Żukiem pt. „Chodzież i okolice" wydany w formie powielaczowej. W 1963 r. ukazała się pierwsza książka autorstwa Włodzimierza Łęckiego - przewodnik „Pojezierze Miedzychodzko-Sierakowskie" mająca do 2003 r. sześć wydań. Od tego czasu napisał, głównie samodzielnie, ale i ze współautorami, 61 książek, m. in. obszerny przewodnik po Wielkopolsce, monografię województwa pilskiego, Wielkopolska. Słownik krajoznawczy, Poznań od A do Z, Kanon Krajoznawczy Polski, 3. tomową monografię „Wielkopolska. Nasza kraina". Czterokrotnie książki jego otrzymały pierwszą nagrodę na Ogólnopolskich Przeglądach Książki Krajoznawczo-Turystycznej.

W latach 1968-1976 Włodzimierz Łęcki był członkiem Zarządu Głównego. Od 1972 roku jest członkiem Komisji Krajoznawczej ZG PTTK, w latach 1989-2002 był jej przewodniczącym.

Włodzimierz Łęcki posiada szereg uprawnień turystycznych, jest przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej Przewodników po województwie wielkopolskim przy Wojewodzie Wielkopolskim (od 2001 r.), przewodniczącym Rady Naukowo-Społecznej Leśnego Kompleksu Promocyjnego Puszcza Notecka (od 2005 r.). Od 2002 r. jest przewodniczącym społecznego Komitetu Odbudowy Zamku Królewskiego w Poznaniu. Jest członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Posiada wiele odznaczeń i wyróżnień: m. in. Złotą Odznakę PTTK (1965), Złotą Odznakę Zasłużony Działacz Turystyki (1972), Odznakę Zasłużony Działacz Kultury (1985), Krzyż Oficerski OOP (1997), Krzyż Komandorski OOP (2001), odznakę „Za Zasługi dla Województwa Wielkopolskiego" (2002), medal „Ad perpetuam rei memoriam" (2003), Złotą Honorową Odznakę NOT (2005).


Powrót na początek strony





 

Statuetka Honorowego Hipolita
i godność Lidera Pracy Organicznej
dla wybitnego oficera pożarnictwa

Godność Lidera Pracy Organicznej i statuetkę Honorowego Hipolita w dniu 10 maja 2006 roku otrzymał nadbrygadier pożarnictwa ( d. generał ) Ryszard Kamiński. Laureat tego prestiżowego wyróżnienia urodził się w dniu 2 kwietnia 1950 roku w Obornikach Wlkp, gdzie też ukończył szkolę średnią, a następnie podjął naukę w Szkole Oficerów Pożarnictwa w Warszawie, którą ukończył w 1972 roku. Całe swoje życie zawodowe związał z Wielkopolską. Pierwsze kroki w służbie pożarniczej, jako oficer, stawiał w swojej rodzinnej miejscowości w Komendzie Powiatowej Straży Pożarnej w Obornikach Wlkp. Systematycznie uzupełniał i doskonalił swoje kwalifikacje zawodowe awansując na wyższe stanowiska służbowe, m.in. pełnił służbę na stanowisku Komendanta Powiatowego w Nowym Tomyślu, Komendanta Rejonowego w Szamotułach i rodzinnych Obornikach. Jest absolwentem Szkoły Głównej Służby Pożarniczej w Warszawie.

Jako Komendant Powiatowy wyróżniał się umiejętnością współpracy z Ochotniczymi Strażami Pożarnymi dbając p poziom ich wysoki poziom wyszkolenia i skuteczność działania. Kładł również duży nacisk na rozbudowę bazy lokalowej i wyposażenie w sprzęt, zlokalizowanych w rejonie działania OSP.

Ryszard Kamiński ściśle współpracował z lokalnymi władzami administracyjnymi oraz innymi służbami ratunkowymi tworząc spójny system operacyjnego zabezpieczenia powiatu obornickiego. Aktywnie działał społecznie, łącząc pracę zawodową z funkcją radnego Rady Miasta i Gminy w Obornikach.

Wysokie kwalifikacje i nabyte doświadczenie zawodowe zaowocowały powołaniem Go w 1993 r. na stanowisko Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego w Poznaniu, a od 1995 r. na stanowisko Komendanta Wojewódzkiego. Po reformie administracji publicznej w 1999 r. został powołany na stanowisko Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Poznaniu.

Nadbrygadierowi Ryszardowi Kamińskiemu przypadło w udziale przewodzenie wielkopolskim strażakom w trudnych chwilach reformy administracyjnej kraju, która spowodowała konieczność scalenia aż pięciu, dotychczas niezależnie funkcjonujących, systemów ratowniczych z województw poznańskiego, kaliskiego, konińskiego, leszczyńskiego i pilskiego, w jeden sprawnie funkcjonujący mechanizm, którego obecnie głównymi elementami są 44 Jednostki Ratowniczo-Gaśnicze i prawie 2000 jednostek OSP (z czego 304 jest włączonych do KSRG).

Kierując ochroną przeciwpożarową w jednym z największych województw, na którego terenie działa 31 komend Państwowej Straży Pożarnej wielokrotnie inspirował podejmowanie rozwiązań organizacyjno-innowacyjnych skutkujących zwiększeniem stanu bezpieczeństwa województwa wielkopolskiego. Osobiście dowodził najpoważniejszymi akcjami ratowniczymi, m.in. w sierpniu 200r. podczas zderzenia pociągu pasażerskiego z cysterną przewożącą olej napędowy, czy w styczniu 2004r. podczas katastrofy kolejowej w Miałach.

Ryszard Kamiński szczególną wagę przywiązywał również do rozbudowy i modernizacji bazy lokalowej strażnic. W okresie tym w województwie wielkopolskim oddano do użytku nowe strażnice w Pile, Jarocinie, Grodzisku oraz w dzielnicach Poznań-Rataje i Poznań-Antoninek, rozbudowano i zmodernizowano obiekty Komend Powiatowych w Chodzieży , Kole, Gostyniu, Trzciance oraz zakończono zadania budowlane w Pleszewie , Ostrowie Wlkp. - w znacznej części za środków pozabudżetowych. Obecnie realizowane są zadania związane z rozbudową strażnic w Gnieźnie, Koninie i Kaliszu.

Szczególną zasługą nadbrygadiera Ryszarda Kamińskiego jest budowa nowej strażnicy Komendy Miejskiej w Poznaniu i renowacja zabytkowej strażnicy zlokalizowanej w najstarszej części Poznania, a stanowiącej siedzibę Komendy Wojewódzkiej w Poznaniu. Sprawując bezpośredni nadzór nad ochroną przeciwpożarową województwa osobiście angażował się w pozyskiwanie środków finansowych na wyposażenie jednostek w nowoczesny sprzęt ratowniczy. W latach 1999-2005 zakupionych zostało, w znacznej części ze środków pozabudżetowych, 195 samochodów ratowniczo - gaśniczych i specjalnych.

Ryszard Kamiński jest doskonałym organizatorem, oddziałującym integrujące na całe środowisko pożarnicze. Jest członkiem Zarządu Wielkopolskiego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP oraz członkiem Zarządu Głównego ZOSP RP.

Za wybitne osiągnięcia w służbie Ryszard Kamiński został uhonorowany m.in. Złotym, Srebrnym i Brązowym Krzyżami Zasługi, Złotą Odznaką Zasłużony dla Ochrony Przeciwpożarowej, Złotym Znakiem Związku, Złotym Medalem Za Zasługi dla Pożarnictwa, Złotym Medalem Za Zasługi dla Obronności Kraju, Złotym Medalem Za Zasługi dla Policji, Odznaką Honorową Za Zasługi dla Województwa Wielkopolskiego a w 2004 roku w uznaniu zasług dla województwa wielkopolskiego wyróżniony został tytułem „ Wielkopolanina Roku".


Powrót na początek strony





 

Znakomity inżynier i menedżer
w gronie Liderów Pracy Organicznej

11 maja 2006 roku godnością Lidera Pracy Organicznej uhonorowany został Wacław Wojciech Piotrowski, prezes zarządu i dyrektor generalny „H. Cegielski" Poznań S.A. Laureat urodził się w dniu 24 września 1948 roku w Sierakowie Wlkp. Jest absolwentem Wydziału Budowy Maszyn i Okrętów Politechniki Szczecińskiej. Studia ukończył w 1972 roku uzyskując tytuł inżyniera mechanika ze specjalnością: „budowa silników okrętowych”. Od 1972 roku, kiedy uzyskał dyplom inzyniera nieprzerwanie związany jest z firmą „H. Cegielski”, w której zajmował wiele stanowisk; był między innymi kierownikiem wydziału, kierownikiem fabryki Silników Agregatowych i Trakcyjnych, następnie dyrektorem technicznym przedsiębiorstwa. Na jego dorobek składają się m.in. sprawne wprowadzenie firmy „HCP - Przedsiębiorstwo Państwowe, na drogę prywatyzacji i przekształcenie tej firmy w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, przeprowadzenie restrukturyzacji dzięki innowacyjnemu podejście do biznesu.

Wacław Wojciech Piotrowski poza mechaniką, które pozostaje wierny stale unowocześniając swoje kwalifikacje, interesuje się też muzyką i sportem, Wolny czas spędza na działce lub w lesie. Za swój życiowy sukces uważa przede wszystkim umiejętność skutecznego kierowania od wielu lat dużym zespołem pracowników zakładów „H.Ciegielski” Poznań S.A.


Powrót na początek strony





 

Wybitni dołączyli do wybitnych
- nowi Liderzy Pracy Organicznej

Stało się już tradycją, że w czasie każdego Walnego Zebrania członków Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego odbywa się uroczystość wyróżniania godnością Lidera Pracy Organicznej i statuetką Honorowego Hipolita osobistości wskazanych przez Kapitułę Honorowego Hipolita. Tak było też podczas kolejnego Walnego Zebrania członków Towarzystwa, które odbyło się w dniu 20 maja 2006 roku w Poznaniu. Poniżej prezentujemy sylwetki Laureatów – Liderów Pracy Organicznej.

Jerzy Błoszyk, urodził się w dniu 27.07.1943 roku w Wolsztynie, jest dziennikarzem i publicystą. Karierę zawodową rozpoczął jako absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w którym ukończył wydział prawa. Magisterium z zakresu prawa międzynarodowego publicznego Jerzy Błoszyk obronił u prof. prof. J. Sandorskiego i A. Klatkowskiego w roku 1974. Następnie jego karierę znaczyły następujące daty: nauczyciel w szkole wiejskiej (1967), dyrektor Powiatowego Domu Kultury Wolsztyn (l 962 - 1965), dyrektor Ogólnokrajowej Spółdzielni Turystycznej „Gromada" ( lata siedemdziesiąte ), dyrektor przedsiębiorstw polonijno-zagranicznych, wiceprezes Towarzystwa Łączności z Polonią Zagraniczną „Polonia" Oddział Wojewódzki w Poznaniu, prezes Oddziału Instytutu France - Pologne, przedstawiciel handlowy firm francuskich w Polsce ( lata osiemdziesiąte), redaktor naczelny gazet: News - Nowości Państwa Prawa, News - Nowości Oświaty (wydawane przez Polski Dom Wydawniczy „Ławica").

W latach 1992 – 1998 Jerzy Błoszyk był dyrektorem w Wielkopolskiej Fundacji Żywnościowej i prowadził Konkursy „Dobre bo polskie", w latach 2001 – 2002 był radnym Sejmiku Wielkopolskiego, redaktorem miesięcznika „Nasza Wielkopolska", a także przewodniczącym Rady Wojewódzkiej Partii Ludowo Demokratycznej w Wielkopolsce (od 2001). W latach 2003 - 2005 Jerzy Błoszyk był wicewojewodą wielkopolskim.

W swojej karierze zawodowej Jerzy Błoszyk był też współpracownik wielu gazet polonijnych (Francja, Belgia, Holandia, Niemcy), zajmował się publicystyką prawniczą, oświatową, publikował też artykuły interwencyjne. Jerzy Błoszyk jest Zasłużonym Działaczem Kultury, posiada Medal za Współpracę z Polonią Zagraniczną. Ponadto odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi - za działalność w Wielkopolskim Towarzystwie Kulturalnym.




Jan Ciesielski urodzony w 1935 roku w Poznaniu jest absolwentem Akademii Rolniczej w Poznaniu. Po ukończeniu studiów w 1960 roku rozpoczął pracę jako technolog, a następnie na stanowisku kierowniczym w Zakładach Piekarniczych w Warszawie i Poznaniu.

Pracę w branży ogrodniczej rozpoczął w 1965 roku, prowadząc własne gospodarstwo rolno-ogrodnicze. Od tego momentu też był zaangażowany w prace Zarządu Wielkopolskiego Związku Ogrodniczego. Tu właśnie zrodziła się idea budowy rynku hurtowego dla producentów artykułów rolnych i ogrodniczych. Jan Ciesielski był największym propagatorem i inicjatorem budowy takiego rynku w Poznaniu. Brał czynny udział w tworzeniu projektu budowlanego, technologicznego i organizacyjnego pierwszego w Polsce rynku hurtowego w Poznaniu, który został wybudowany na wzór rynków hurtowych w Europie Zachodniej, przy wsparciu organizacyjnym i finansowym Konfederacji Republiki Szwajcarii.

W styczniu 1989 został wybrany Prezesem powstającej Spółki - Wielkopolskiej Giełdy Rolno-Ogrodniczej w Poznaniu. Jako Prezes Zarządu kierował pracami związanymi z rozwojem Rynku, realizując etapami konkretne programy i założenia. Brał aktywny udział w realizacji rządowego programu budowy rynków hurtowych w innych miastach Polski, dzieląc się swoja wiedzą i doświadczeniem. Współuczestniczył również w powstawaniu rynków hurtowych w niektórych miastach Europy Wschodniej, takich jak: Mińsk na Białorusi, Charków na Ukrainie oraz w miastach Rosji.

Jan Ciesielski pełnił funkcję Prezesa Polskiej Izby Producentów i Handlowców Kwiatów - organizacji reprezentującej rynek kwiatów w Polsce, był również członkiem międzynarodowej organizacji Unifluer. Był przewodniczącym Rady Nadzorczej Stowarzyszenia Rynków Hurtowych Europy Środkowo-Wschodniej, która została powołana z inicjatywy WGRO S.A. Poznań. Działa w Zarządzie Agrobiznes Klubu w Warszawie, a od 2002 roku został Prezydentem Klubu i pełni tę funkcję w dalszym ciągu.

W roku 1987 został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, w roku 1999 był odznaczony Kawalerskim Krzyżem Odrodzenia Polski, a w roku 1997 został Honorowym Agrobiznesmenem Roku.

W październiku 2002 roku Organizacja Nasza Wielkopolska przyznała Janowi Ciesielskiemu tytuł „Wybitny Wielkopolanin" za zrealizowanie programu budowy pierwszego rynku hurtowego w Polsce. Funkcję prezesa WGRO S.A. pełnił do roku 2003.

Obecnie Jan Ciesielski jest członkiem Rady Gospodarki Żywnościowej przy Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi z ramienia Agro-Biznes-Klubu w Warszawie.




Alojzy Bryl urodził się 4 czerwca 1946 roku w Gostyniu, natomiast zamieszkiwał w rodzinnych Strzelcach Wielkich w gminie Piaski. Po zdaniu matury w Liceum Ogólnokształcącym w Gostyniu w 1964 roku, rozpoczął studia geograficzne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, które ukończył w 1969 roku. Pracę zawodową rozpoczął w Instytucie Geografii UAM jako stażysta, asystent i starszy asystent. W późniejszych latach dokształcał się wielokierunkowo między innymi uzyskując uprawnienia pedagogiczne. Alojzy Bryl ukończył też podyplomowe Studium Bankowości Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, zdobywając kwalifikacje niezbędne do zasiadania w radach nadzorczych spółek Skarbu Państwa.

Pełnił kierownicze funkcje w SD w Poznaniu i Lesznie. Był wicewojewodą poznańskim, współtworzył Przedsiębiorstwo Produkcji Różnej, Handlu i Usług „Dempol" w Poznaniu. Był przewodniczącym Rady Nadzorczej, a następnie prezesem Zarządu w tym przedsiębiorstwie.

Alojzy Bryl współorganizował jeden z pierwszych banków prywatnych w Polsce - Bank Rozwoju Rzemiosła, Handlu i Przemysłu „Market" w Poznaniu, którego został wiceprezesem. Po przejęciu banku przez Bank Zachodni S.A.- w ramach procesu konsolidacji banków - został zastępcą dyrektora Oddziału Banku Zachodniego w Poznaniu. Później współtworzył od podstaw przedsiębiorstwo obsługi naziemnej na Lotnisku Ławica w Poznaniu. Został prezesem Zarządu POZ-LOT Usługi Lotniskowe Sp. z o.o., które później zmieniło nazwę na POZ Airport Services.

Alojzy Bryl był również posłem na Sejm RP VIII i IX kadencji, wnosząc znaczący wkład w rozwój rzemiosła, drobnej wytwórczości i usług. Był współinicjatorem i przewodniczącym Rady Programowej Międzynarodowych Targów Drobnej Wytwórczości „Kooperacja", organizowanych przez szereg lat przez MTP w Poznaniu.

Uczestniczył w tworzeniu prawnych podstaw reformy systemu bankowego w Polsce. Po podjęciu pracy na Lotnisku Ławica w Poznaniu zaangażował się w tworzenie nowoczesnej infrastruktury obsługowej samolotów, a także zapewnił pracownikom zdobywanie kwalifikacji pozwalających na świadczenie usług handlingowych krajowym i zagranicznym przewoźnikom lotniczym. Już na początku działalności spółka, którą kierował, uzyskała certyfikat jakości ISO. Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego przyznało Spółce certyfikat „Dobre Bo Polskie" za świadczenie usług lotniskowych na europejskim poziomie. „Głos Wielkopolski", w swoim rankingu firm, dwukrotnie zaliczył spółkę lotniskową do grona stu najlepszych przedsiębiorstw Wielkopolski.

Wiedzą z dziedziny lotnictwa, zdobytą w trakcie pracy zawodowej i poszerzoną na licznych międzynarodowych konferencjach, Alojzy Bryl dzieli się ze studentami kierunku Turystyka i Rekreacja UAM, prowadząc wykłady na temat transportu lotniczego w turystyce. Jest członkiem Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego oraz Towarzystwa im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu. Odznaczony został m.in.- Krzyżem Oficerskim OOP, odznaką XX-lecia ZSP, Medalem Jana Kilińskiego.




Zbigniew Górny, muzyk - kompozytor piosenek, muzyki instrumentalnej, aranżer i dyrygent. Urodził się w Poznaniu 6 marca 1948 roku. Odziedziczone po ojcu zamiłowania i uzdolnienia, które dostrzeżono u niego już w przedszkolu, zaważyły na jego życiorysie. Ukończył Liceum Muzyczne uwieńczone studiami i dyplomem w Poznańskiej Szkole Muzycznej. Dodatkowo przez dwa lata studiował dyrygenturę.

Od 1970 brał udział w programach legendarnego kabaretu TEY. Zbigniew Górny był też kierownikiem muzycznym Estrady Poznańskiej i Teatru Nowego. Do roku 1991 pełnił obowiązki dyrektora i dyrygenta Orkiestry PRiTV w Poznaniu. Po tym okresie Zbigniew Górny założył własną firmą muzyczną (Górny Production) i własną orkiestrą (Górny Orchestra), które z sukcesem prowadzi do dzisiaj.

Laureat jest autorem muzyki do 13 filmów fabularnych i wielu sztuk teatralnych, 200 piosenek i kilkudziesięciu utworów instrumentalnych. Wraz z orkiestrą brał udział w największych festiwalach piosenki. W uznaniu Jego zasług dla kultury Zbigniew Górny otrzymał Złoty Krzyż Zasługi, Odznakę Honorową Miasta Poznania. Zdobył też liczne nagrody za działalność artystyczną.




Krzysztof Pietraszkiewicz - absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego na Wydziale Nauk Przyrodniczych oraz Studiów Podyplomowych Szkoły Głównej Handlowej na kierunku Finanse i Bankowość, od 2003 roku pełni stanowisko Prezesa Związku Banków Polskich. W latach 1991 - 2003 był Dyrektorem Biura, a następnie Dyrektorem Generalnym Związku Banków Polskich. Od 1998 roku jest Przedstawicielem ZBP w Komisji Nadzoru Bankowego. Również od roku 2003 jest Członkiem Rady Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, którym był wcześniej w latach 1998 -2000. Piastuje także stanowisko Przewodniczącego Rady Nadzorczej Biura Informacji Kredytowej S.A., na które został powołany w kwietniu 1997. W latach 2002 -2003 był Przewodniczącym Rady Nadzorczej PKO Banku Polskiego S.A.

W okresie od 1985 roku do 1991 r. zajmował następujące stanowiska w Urzędzie Rady Ministrów: Dyrektora Gabinetu Ministra Szefa Urzędu Rady Ministrów, Dyrektora Gabinetu Ministra Członka Rady Ministrów -Przewodniczącego Komitetu Społeczno - Politycznego Rady Ministrów oraz Doradcy ds. Ochrony Zdrowia i Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto był Sekretarzem Stolika Związkowego „Okrągłego Stołu".

W latach 1980 - 1985 działał w SZSP i ZSP jako Członek Komitetu Wykonawczego ds. RN Ekonomicznych, natomiast między rokiem 1979 a 1980 pracował etatowo w organizacji studenckiej na Uniwersytecie Wrocławskim.

Od 1991 r. jest również członkiem Rady Fundatorów Fundacji „Promyk Słońca" a od 1999 r. członkiem Rady Wojewódzkiego Szpitala w Warszawie.

Spośród wielu osiągnięć życiowych Krzysztofa Pietraszkiewicza należy wymienić otrzymanie Medalu Primus Inter Pares im. Mikołaja Kopernika, Krzyża Kawalerskiego, Medalu im. Stefczyka za zasługi dla bankowości spółdzielczej, Złotej Odznaki PCK, Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotej Odznaki „Zasłużony dla miasta Wrocławia i woj. Wrocławskiego”. Krzysztof Pietraszkiewicz został także laureatem w plebiscycie na 10 najbardziej zasłużonych bankowców 10-lecia w 2000 roku.

Laureat uczestniczył w restrukturyzacji BGŻ S.A. i Banków Spółdzielczych. Jest współtwórcą oraz członkiem władz nadzorczych lub programowych, zakładanych przez lub przy udziale Związku Banków Polskich, takich instytucji jak: Krajowa Izba Rozliczeniowa; Bankowe Przedsiębiorstwo Telekomunikacyjne „Telbank" S.A.; Warszawski Instytut Bankowości; Centrum Analiz Ekonomicznych i Ratingu; BTUiR „Heros" S.A.; Agencji Wydawniczej i Marketingowej „Mediabank"; Centrum Prawa Bankowego; Klubu Bankowca; Biura Informacji Kredytowej S.A.; Standardów Kwalifikacyjnych w Bankowości; Klubu Polska 2015+; Systemu wymiany informacji bankowej.

Modernizacja i rozwój sektora oraz budowa systemu bezpiecznego obrotu bankowego to działania codzienne ZBP, organizowane w całym okresie istnienia Związku przez Krzysztofa Pietraszkiewicza. Krzysztof Pietraszkiewicz jest gorącym zwolennikiem rozwoju gospodarki elektronicznej w Polsce. Dostrzega w tym poważną szansę na większą efektywność i konkurencyjność polskiej gospodarki.


Powrót na początek strony





 

Działacz polityczny, wyrazisty parlamentarzysta,
deputowany w Parlamencie Europejskim
- Liderem Pracy Organicznej

W dniu 30 czerwca 2006 roku w czasie Gali zamykającej V Edycję Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług organizowanego przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego tradycyjnie dokonano wyróżnienia godnością Lidera Pracy Organicznej jedną z najbardziej zasłużonych osobistości nominowanych przez Kapitułę Honorowego Hipolita. W dniu 30 czerwca 2006 roku osobistością tą okazał się polityk z Wielkopolski, wieloletni poseł na Sejm RP, obecnie poseł w Parlamencie Europejskim – Marcin Libicki.

A oto sylwetka eurodeputowanego - Marcina Libickiego:

Marcin Libicki – poseł do Parlamentu Europejskiego urodził się w dniu 2 lutego 1939 roku w Poznaniu. Ukończył studia na Wydziale Historii Sztuki na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Był współzałożycielem Solidarności Rolników Indywidualnych w latach 1980/1981 w województwie poznańskim. W roku 1987 był współzałożycielem Klubu Politycznego Ład i Wolność. W roku 1989 był współzałożycielem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego w 1989 (przez wiele lat członek władz centralnych). Był posłem na Sejm RP I (1991-1993) oraz III (1997-2001) kadencji. Był Wiceprzewodniczącym Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy (1999-2001). W latach 1998-2001 był Przewodniczącym Polskiej Delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Był posłem na Sejm RP IV kadencji (od 2001) z listy Prawo i Sprawiedliwość, członkiem Komisji Regulaminowej i Spraw Poselskich w Sejmie RP; członkiem-obserwatorem Parlamentu Europejskiego (EPP/ED). W latach 1991-1993 był wysoce aktywnym wiceprzewodniczącym Polskiej Delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy oraz jej członkiem zarządu od 1998 roku. W Zgromadzeniu Parlamentarnym Rady Europy Marcin Libicki był członkiem Komisji Kultury, Nauki i Edukacji (Podkomisja Dziedzictwa Kulturalnego oraz Podkomisja Mediów) oraz Komisji Środowiska, Rolnictwa oraz Spraw Lokalnych i Regionalnych (Podkomisja Zrównoważonego Rozwoju, Podkomisja Żywności oraz Ochrony Konsumenta). Był przewodniczącym Delegacji Polsko-Tajwańskiej w Sejmie RP oraz członkiem Zarządu Głównego Partii Prawo i Sprawiedliwość. Obecnie Marcin Libicki jest posłem do Parlamentu Europejskiego, gdzie jest odbierany jako jeden z najbardziej aktywnych polskich przedstawicieli.


Powrót na początek strony





 

Godność Lidera Pracy Organicznej
Dla Liderki Biznesu

20 czerwca 2006 roku Kapituła Honorowego Hipolita przyznała pani Teresie Mokrysz – twórczyni firmy MOKATE dyplom godności Lidera Pracy Organicznej wraz za statuetką Honorowego Hipolita w uznaniu jej działalności gospodarczej. Podczas sesji wyjazdowej przedstawicieli Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego do województwa katowickiego, prezydent Towarzystwa – dr Marian Król przekazał pani Teresie Mokrysz przyznane jej wyróżnienie.

Teresa Mokrysz od urodzenia związana jest z Śląskiem Cieszyńskim; tu rozpoczynała edukację, tu również założyła rodzinę. Studia wyższe ukończyła na Akademii Ekonomicznej w Katowicach uzyskując dyplom magistra ekonomii. W międzyczasie wyszła za mąż za Kazimierza Mokrysza. Pierwszą praktykę zawodową zapewniła jej praca w Wydziale Gospodarki Terenowej Urzędu Miejskiego w Ustroniu. Mąż w tym czasie prowadził własny zakład materiałów budowlanych, produkował też słone paluszki, galaretki. Była to kontynuacja rzemieślniczej tradycji rodziny Mokryszów, utrwalonej pracą aż 3 pokoleń.

W 1989 roku Teresa Mokrysz zmieniła zajęcie. Rezygnując z dobrze zapowiadającej się urzędniczej kariery przejęła od męża firmę. Zarejestrowała ją pod nazwą MOKATE; wierna rodzinnej tradycji zachowała w nazwie nazwisko i imiona - swoje i małżonka: MOkrysz - KAzimierz - TEresa. Zmieniła tylko branżę. Zaczęła wytwarzać najpierw śmietanki do kawy, potem przyszedł czas na wielką przygodę z cappuccino. Nieznane w Polsce produkty wkrótce podbiły rynek. MOKATE inwestowało, w 1995 roku nowoczesny zakład w Ustroniu miał 3.500 m2 powierzchni, w 1999 roku - ponad 15.000 m2. Dziś cała grupa 6 przedsiębiorstw MOKATE szczyci się już dwukrotnie większą powierzchnią hal i magazynów. Firma eksportuje, produkty MOKATE są obecne na rynkach wszystkich kontynentów.

Teresa Mokrysz zdobyła dla firmy wszelkie możliwe nagrody i wyróżnienia; za jakość produkcji, za rozmach. Z rąk Prezydenta RP otrzymała Złoty Krzyż Zasługi a w 2004 roku - Nagrodę Gospodarczą Prezydenta. Międzynarodowe Stowarzyszenie Liderek Biznesu przyznało jej insygnia i tytuł „Najbardziej Przedsiębiorczej Kobiety Świata". Od kilku lat Teresa Mokrysz udziela się również w sferze bankowości i finansów, służąc swym biznesowym doświadczeniem jako członek Rady Nadzorczej BRE BANKU.

W rzadkich, wolnych chwilach uprawia narciarstwo, w pewnym okresie - nawet wyczynowo. Teraz częściej decyduje się na jazdę konną, bierze czynny udział w treningu MOKATE TEAM składającego się z kilku doborowych jeźdźców i koni sportowych dobrej klasy. Lubi książki, zwłaszcza pamiętniki, opracowania z dziedziny historii sztuki i ekonomii. Sporo podróżuje po świecie, głównie w sprawach zawodowych. Państwo Mokryszowie mają dwójkę dorosłych dzieci. Zarówno córka jak i syn już pomagają w firmie.


Powrót na początek strony





 

Duchowny, ks. biskup Zdzisław Fortuniak
Liderem Pracy Organicznej

W rezydencji Kurii Poznańskiej, w dniu 6 lipca 2006 roku dokonała się uroczystość przekazania Jego Ekscelencji ks. Biskupowi Zdzisławowi Fortuniakowi dyplomu godności Lidera Pracy Organicznej oraz statuetki Honorowego Hipolita, wyróżnień przyznanych Jego Ekscelencji przez Kapitułę Honorowego Hipolita. W uroczystości udział wzięli obok Dostojnego Laureata prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, przewodniczący Kapituły Honorowego Hipolita – prof. Józef Orczyk, oraz przedstawiciele Towarzystwa i duchowni z otoczenia Jego Ekscelencji ks. biskupa Fortuniaka.

Zasługi ks. biskupa Zdzisława Fortuniaka dla Kościoła i społeczeństwa podkreślił w swoim wystąpieniu Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. Dostojny Laureat natomiast serdecznie podziękował za przyznane wyróżnienie i bardzo ciepło ocenił działalność Towarzystwa w zakresie upowszechniania idei pracy organicznej, postaw patriotycznych i uniwersalnych wartości, dziedzictwa naszych przodków.

A oto sylwetka Jego Ekscelencji, ks. biskupa Zdzisława Fortuniaka:

Urodzony w dniu 21 lutego 1939 roku w Wieszczyczynie koło Śremu, ks. biskup Fortuniak jest doktorem teologii, członkiem Rady Episkopatu Polski ds. Rodziny. Ks. biskup Fortuniak studiował w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Poznaniu oraz na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął w Poznaniu w dniu 26 maja 1963 roku z rąk arcybiskupa Antoniego Baraniaka. W dniu 10 kwietnia 1982 roku Ojciec Święty Jan Paweł II mianował ks. Zdzisława Fortuniaka biskupem pomocniczym archidiecezji poznańskiej. Sakrę biskupią ks. Zdzisław Fortuniak otrzymał w Katedrze Poznańskiej w dniu 9 maja 1982 roku z rąk arcybiskupa Jerzego Stroby.


Powrót na początek strony





 

Polityk, menedżer, wybitny specjalista górniczy
Liderem Pracy Organicznej

W dniu 6 lipca 2006 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu, w reprezentacyjnej sali im. Hipolita Cegielskiego odbyła się uroczystość przekazania Januszowi Steinhoffowi przyznanego Mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita wyróżnienia: dyplomu Godności Lidera Pracy Organicznej i statuetki Honorowego Hipolita. Aktu wręczenia insygniów przyznanych wyróżnień dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w obecności przedstawicieli Kapituły oraz członków Towarzystwa. Po uroczystości laureat – Janusz Steinhoff odbył prywatne spotkanie z obecnymi, dzieląc się swoimi uwagami i spostrzeżeniami na tematy gospodarcze.

A oto sylwetka polityka gospodarczego - Janusza Steinhoffa:

Janusz Steinhoff - urodzony w dniu 24 września 1946 roku w Gliwicach śląskich, polski polityk prawicowy. Jest absolwentem Wydziału Górniczego Politechniki Śląskiej (1974), na tej uczelni obronił w roku 1985 również doktorat. Jest specjalistą z zakresu przeróbki kopalin stałych, górnictwa, ochrony środowiska, procesów restrukturyzacji górnictwa.
W latach 1981-1989 prowadził działalność podziemną i opozycyjną. Był ekspertem Okrągłego Stołu z ramienia Solidarności w zakresie górnictwa i ochotny środowiska. W latach 1976-1989 oraz 1994-1997 był pracownikiem naukowo-dydaktycznym Politechniki Śląskiej. Sprawował funkcję posła od 1989 do 2001 roku (I kadencja z listy Komitetu Obywatelskiego Solidarność, II kadencja z listy Partii Chrześcijańskich Demokratów, III z listy Akcji Wyborczej Solidarność). W latach 1990-1994 był prezesem Wyższego Urzędu Górniczego, natomiast w latach 1996-1997 wiceprezesem Regionalnej Izby Gospodarczej w Katowicach. Od 31 października 1997 do 19 października 2001 pełnił funkcję ministra gospodarki w rządzie Jerzego Buzka; od czerwca 2000 był również wicepremierem, a od lipca 2001 tymczasowym kierownikiem Ministerstwa.

W 1980 został współzałożycielem NSZZ Solidarność na Politechnice Śląskiej. W latach 90. współzałożycielem Partii Chrześcijańskich Demokratów, której współprzewodniczył od sierpnia 2000 do listopada 2001. Od 1997 był członkiem Akcji Wyborczej Solidarność. Od 27 listopada 2004 jest przewodniczącym Partii Centrum. Obecnie Janusz Steinhoff pracuje i udziela się w strukturach biznesowych.


Powrót na początek strony





 

Generał Wojska Polskiego
Liderem Pracy Organicznej

W dniu 25 sierpnia 2006 roku w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu, dyplom Godności Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę Honorowego Hipolita otrzymał z rąk Prezydenta Towarzystwa - dr Mariana Króla, generał broni Henryk Tacik.

Generał broni Henryk Tacik, dowódca Dowództwa Operacyjnego Sił Zbrojnych RP urodził się 5 grudnia 1947 roku w Ostrowie Wielkopolskim. W 1965 roku został słuchaczem Oficerskiej Szkoły Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu. Po jej ukończeniu w 1968 roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu, a następnie w roku 1971 na stanowisko dowódcy kompani 12 pułku pontonowego w Szczecinie.

W roku 1973 Henryk Tacik rozpoczął studia w Akademii Sztabu Generalnego w Warszawie. Po jej ukończeniu w roku 1976 został skierowany na stanowisko Dowódcy 17 batalionu saperów 12 DZ w Szczecinie. W 1979 roku został dowódcą 7 pułku pontonowego w Dęblinie.

Od 1983 roku Henryk Tacik objął stanowisko Dowódcy 2 Brygady Saperów w Kazuniu. W tym czasie brygada ta została poddana inspekcji przeprowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej, w wyniku której otrzymała ocenę bardzo dobrą wraz z pozytywną opinią.

W latach 1986-1988 Henryk Tacik studiował w Akademii Sztabu Generalnego SZ ZSRR w Moskwie. Po jej ukończeniu powrócił do Polski, gdzie został desygnowany na stanowisko Zastępcy Szefa Wojsk Inżynieryjnych w Dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu. W latach 1989-1991 był Szefem Wojsk Inżynieryjnych, tegoż Okręgu. W latach 1991-1992 został nominowany jako Zastępca Szefa Wojsk Inżynieryjnych, SG WP, Warszawa, a w 1992 roku jako Szef Wojsk Inżynieryjnych, SG WP, Warszawa. W 1993 roku został awansowany na stopień generała brygady.

Od 1996 roku do roku 1997 generał Henryk Tacik studiował w Narodowym Uniwersytecie Obrony (NWC) w Waszyngtonie. Po powrocie do kraju w roku 1997 objął stanowisko szefa Zarządu Dowodzenia Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

W 1998 roku generał Henryk Tacik skierowany został na stanowisko Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitecie Wojskowym NATO w Brukseli. W latach 1999-2003 pełnił obowiązki stałego Polskiego Przedstawiciela Wojskowego przy Komitecie Wojskowym NATO oraz początkowo polskiego przedstawiciela przy Unii Zachodnioeuropejskiej, a następnie Unii Europejskiej. W 2000 roku awansowany na stopień generała dywizji. Po zakończeniu służby w strukturach NATO w 2003 r. objął stanowisko Asystenta Szefa Sztabu Generalnego WP.

Od 2004 roku generał Henryk Tacik zajmuje stanowisko Dowódcy Dowództwa Operacyjnego w Warszawie. W 2005 roku został awansowany na stopień generała broni.

Generał Henryk Tacik włada biegle dwoma językami: angielskim i rosyjskim.
W wolnych chwilach zajmuje się historią wojskowości oraz uprawia myślistwo. Generał broni Henryk Tacik posiada liczne odznaczenia państwowe, m.in. Srebrny Krzyż Zasługi, Złoty Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.


Powrót na początek strony





 

Godność Lidera Pracy Organicznej
dla Damy nauki polskiej

W dniu 3 października 2006 roku wyróżnienie Godnością Lidera Pracy Organicznej oraz statuetkę Honorowego Hipolita otrzymała Dama nauki polskiej, pani prof. dr hab. Aldona Kamela Sowińska, rektor Wyższej Szkoły Handlu i Rachunkowości w Poznaniu.

Prof. Aldona Kamela Sowińska od początku swojej kariery naukowej związana jest z Akademią Ekonomiczną w Poznaniu, którą ukończyła w 1973 r. W roku 1993 habilitowała się, a w roku 1997 uzyskała nominacje profesorską. Jako profesor ekonomii kształci kolejne roczniki studentów tej uczelni. Prof. Aldona Kamela Sowińska wypromowała ponad 400 magistrów i 8 doktorów.

W 1976 r. prof. Aldona Kamela Sowińska ukończyła dodatkowo studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Była stypendystką oraz wykładowcą uczelni zagranicznych. Pracowała na Ahmadu Bello Uniwersity (Zaria, Nigeria) . Będąc specjalistką z zakresu rachunkowości i wyceny majątku, wydała szereg publikacji naukowych w tym zakresie. Za swoje dokonania badawcze otrzymała wiele nagród i wyróżnień. Była współzałożycielem fundacji Własności Prywatnej "Sami Sobie" z Poznaniu.

W latach 1998 - 2001 prof. Aldona Kamela Sowińska pracowała w Ministerstwie Skarbu Państwa. Jako podsekretarz stanu była odpowiedzialna ze ewidencję majątku narodowego, który został oszacowany po raz pierwszy po 70 latach. Pełniła też funkcję sekretarza stanu, by następnie objąć tekę Ministra Skarbu Państwa.

Prof. Aldona Kamela Sowińska była Wiceprezesem Stowarzyszenia Księgowych w Polsce, oraz członkiem Komitetu ds. Standardów Rachunkowości przy Ministrze Finansów. Wprowadzała spółki na Giełdę Papierów Wartościowych, nadzorowała ponad 1500 spółek z udziałem Skarbu Państwa, w tym Mennicę Państwową.

Po wyborach samorządowych na Prezydenta miasta Poznania i po uzyskaniu dobrego wyniku wyborczego (poparło ją 20 tysięcy mieszkańców Poznania , postanowiła rozpocząć działalność publiczną. Założyła i została liderem partii pod nazwą Inicjatywa dla Polski, organizacji grupującej ludzi chcących przygotować program etycznej i gospodarczej naprawy państwa.

W dniu 14 czerwca 2003 r. na Kongresie Założycielskim Inicjatywy dla Polski została wybrana przewodniczącą partii.

Rok później Inicjatywa dla Polski brała czynny udział w pierwszych wyborach do Europarlamentu. Prof. Aldona Kamela Sowińska nie kandydowała na eurodeputowanego, ale jako lider IdP poprowadziła partię do wyborów. Na listach IdP znalazło się wiele znanych nazwisk z życia kulturalnego, społecznego i samorządowego. W styczniu 2006 r. mając na względzie jednoczenie się pozaparlamentarnych środowisk prawicowych Kongres Krajowy Inicjatywy dla Polski podjął decyzję o rozwiązaniu partii i przystąpieniu do Platformy Obywatelskiej.

Prof. Aldona Kamela Sowińska pozostaje aktywna na kanwie naukowej i ustawodawczej. W październiku 2005 r. została wybrana Rektorem Wyższej Szkoły Handlu i Rachunkowości. Uczelnia ta, założona w 1997 r., wykształciła już ponad 900 absolwentów, a obecnie w murach uczelni studiuje 1.500 studentów. W grudniu 2005 r. prof. Aldona Kamela Sowińska została wybrana wiceprzewodniczącą Konferencji Rektorów Zawodowych Szkół Polskich.


Powrót na początek strony





 

Naukowiec ekonomista, profesor,
rektor Akademii Ekonomicznej w Poznaniu
- Liderem Pracy Organicznej

13 października 2006 roku podczas gali zakończenia VI Edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Produktów „Najlepsze w Polsce” – „The best in Poland”, jaka odbyła się w zabytkowej Sali Czerwonej Pałacu Działyńskich w Poznaniu, tradycyjnie jedną z osobistości nominowanych wcześniej przez Kapitułę Honorowego Hipolita uhonorowano nadaniem godności Lidera Pracy Organicznej i przyznaniem jej Statuetki Honorowego Hipolita. Tą osobistością w dniu 13 października 2006 roku okazał się rektor Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, wybitny polski ekonomista, prof. dr hab. Witold Jurek. Aktu wręczenia przyznanego profesorowi Jurkowi wyróżnienia dokonał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król razem z przedstawicielem Kapituły.

Oto sylwetka znakomitego Laureata:

Witold Jurek urodził się 8 kwietnia 1949 r. w Gorzowie Wlkp. Tam też uczęszczał do szkoły podstawowej i średniej (Technikum Ekonomiczne). Egzamin maturalny zdał w 1968 r. W tym samym roku rozpoczął studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu na Wydziale Ekonomiki Produkcji, które ukończył w 1973 r. uzyskując dyplom (z wyróżnieniem) magistra ekonomii w zakresie ekonometrii oraz medal "Summa cum laude". W 1981 roku Witold Jurek obronił doktorat, w 1991 roku habilitował się, a już w roku 2002 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nauk ekonomicznych. W 2005 roku profesor Witold Jurek objął stanowisko profesora zwyczajnego Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, później został prodziekanem Wydziału Ekonomii, kolejno prorektorem, a obecnie jest rektorem tej znakomitej wyższej uczelni.

Profesor Witold Jurek specjalizuje się w ekonometrii. Jako specjalista z tej dziedziny w latach 1979-1980 r. przebywał na stażu na Wydziale Ekonomicznym University of Florida (Gainesville, Florida, USA). W 1992 r. uczestniczył w programie z zakresu General Management w Harvard University (Graduate School of Business Administration, Boston USA), a w 1993 r. w programie z zakresu Finance and Accounting (Wharton School University of Pennsylvania, Filadelfia USA). Brał udział w licznych konferencjach naukowych zarówno krajowych, jak i międzynarodowych jako referent.

Profesor Witold Jurek był delegatem Rządu Rzeczypospolitej Polskiej do Komitetu Programowego 3 Programu Horyzontalnego, Improving Human Potential, Piątego Programu Ramowego Unii Europejskiej oraz członkiem Sekcji Interdyscyplinarnej ds. PBZ-KBN: „Metody matematyczne w analizie rynków i instrumentów finansowych w Polsce” zespołu nauk matematycznych, fizycznych i astronomii Komitetu Badań Naukowych.

Od 1982 roku, przez 12 lat, Witold Jurek był sekretarzem redakcji kwartalnika „Przegląd Statystyczny”, czasopisma Komitetu Statystyki i Ekonometrii Polskiej Akademii Nauk. Od 1985 roku jest członkiem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego a od 2000 członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk (od 2000 roku). Swoją wiedzą i doświadczeniem służył również praktyce gospodarczej współpracując ściśle z Gospodarczym Bankiem Wielkopolski oraz stojąc na czele rad nadzorczych Stoczni Remontowej NAUTA S.A. w Gdyni oraz Zakładów Hipolita Cegielskiego S.A. w Poznaniu.

Profesor Witold Jurek jest autorem lub współautorem 6 książek, opublikował ponad 70 artykułów w Polsce i zagranicą. Wypromował około 300 magistrów i 2 doktorów.

Profesor Witold Jurek został wyróżniony licznymi nagrodami naukowymi i wyróżnieniami: m.in. Ministra (Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki oraz Edukacji Narodowej) i Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego oraz odznaczeniami państwowymi: Srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.


Powrót na początek strony





 

Reżyser, aktor, pisarz
Liderem Pracy Organicznej

W dniu 17 listopada 2006 roku, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego w Poznaniu odbyła się uroczystość uhonorowania Filipa Bajona godnością Lidera Pracy Organicznej i wręczenia Mu statuetki Honorowego Hipolita. Na uroczystość przybyli przedstawiciele Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, przyjaciele Filipa Bajona, przedstawiciele mediów. Z Brukseli przyjechał eurodeputowany Tadeusz Zwiefka, natomiast Laureat pojawił się ze swoją sędziwą Matką, którą obecni powitali serdecznymi oklaskami, gratulując sławnego syna. Przyznane przez Kapitułę wyróżnienie Laureatowi przekazał prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król. Filip Bajon dziękując za wyróżnienie podzielił się z obecnymi swoimi refleksjami na temat sytuacji w literaturze i sztuce.

Filip Bajon, reżyser, scenarzysta filmowy, prozaik. Urodził się w 1947 w Poznaniu. Tam też ukończył studia prawnicze (1970). Studiował prawo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza. W 1974 r. ukończył Wydział Reżyserii PWSFTviT w Łodzi. W czasie studiów nakręcił kilka etiud, m.in. "Przyczynek do teorii językoznawstwa" (1972), następnie zaczął realizować filmy telewizyjne. "Powrót", historia trzydziestoletniego boksera, który chce wrócić na ring, został uznany przez tygodnik "Film" za najlepszy debiut w1977 roku. ( Na zdjęciu: od lewej – Tadeusz Zwiefka – eurodeputowany, czlonek Kapituły Honorowego Hipolita, przyjaciel Laureata, Filip Bajon – nowomianowany Lider Pracy Organicznej, uradowany ze statuetką Honorowego Hipolita w ręku i Matka Laureata, pani Bajon uradowana sukcesem syna ).

Bardzo dobrym przyjęciem cieszył się pierwszy film przeznaczony do dystrybucji kinowej. "Aria dla atlety" (1979) opowiada o dziewiętnastowiecznym zapaśniku (Krzysztof Majchrzak), który zdobywa wielką sławę występując w cyrkach w całej Europie. Bajon otrzymał Brązowe Lwy Gdańskie oraz nagrodę za debiut reżyserski na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Remo. "Wizja lokalna 1901" (1980) to rekonstrukcja zdarzeń prowadzących do strajku szkolnego we Wrześni. Obraz otrzymał Nagrodę Główną Jury Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Kradzież limuzyny należącej do konsula generalnego Rzeszy Niemieckiej rozpoczyna film pt. "Limuzyna Daimler-Benz" (1982). Janusz Gajos wcielił się w rolę popadającego w szaleństwo Michała Szmańda, w zrealizowanym w 1984 roku "Wahadełku". Obraz, uhonorowany Srebrnymi Lwami Gdańskimi na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych, został uznany za studium psychicznej dewiacji wynikłej z nadmiaru politycznego szaleństwa. Kolejne filmy "Engagment" (1984) i "Biała wizytówka"(1986), cieszyły się mniejszym powodzeniem. W "Magnacie" (1986), opowieści o życiu magnackiej rodziny von Teuss, wystąpili Jan Nowicki, Grażyna Szapołowska, Jerzy Bińczycki i Bogusław Linda, który za rolę Bolko otrzymał Brązowe Lwy Gdańskie. W "Balu na dworcu w Koluszkach" (1989) .i "Saunie" (1992) Bajon ukazał Polaków żyjących w schyłkowej fazie PRL-u. Swój kolejny film, "Lepiej być piękną i bogatą" (1993) uważa za niezbyt udany. "Poznań 56" jest pierwszym filmem opowiadającym o walkach robotników Zakładów Cegielskiego z wojskiem w czerwcu 1956 r., w czasie których zginęło ponacl 70 osób. Obraz został zauważony na festiwalu w Gdyni i w Moskwie. W 2001 r. Bajon nakręcił adaptację powieści Stefana Żerornskiego pt. "Przedwiośnie".

Filip Bajon jest również cenionym reżyserem teatralnym. Wyreżyserował m.in. "Z życia glist" Enquista w Poznaniu, "Płatonowa" Czechowa w Krakowie w Teatrze Starym i "Szaleństwo Jerzego III" Benneta w Teatrze Dramatycznym w Warszawie. Ma na swoim koncie kilka filmów dokumentalnych. W 1998 r. zrealizował dokument o cenionym polskim felietoniście i pisarzu pt. "Poszukiwany Ryszard Kapuściński", a dwa lata później "Portret męski we wnętrzu", opowiadający o wyprawie grupy mężczyzn jachtem przez Atlantyk. Bajon staje czasem także przed kamerą. W 1980 r. zagrał w serialu "Kto za?" Stefana Szlachtycza, wcielając się w rolę elektryka. Wystąpił także u boku Agnieszki Wagner w austriackim filmie "Szanghaj 1937" (1996) Petera Patzaka.

W 1971 r. wydał pierwszą powieść "Białe niedźwiedzie nie lubią słonecznej pogody", która przyniosła mu nagrodę im. Wilhelma Macha za najlepszy debiut (1972) . Opublikował także zbiór opowiadań "Proszę za mną w górę" (1972), powieści "Serial pod tytułem" (1974) i "Podsłuch" (1994) oraz kilka scenariuszy filmowych. Jest szefem Studia Filmowego "Dom".


Powrót na początek strony





 

Zdobywca hollywoodzkiego Oscara
uznany Liderem Pracy Organicznej

W dniu 8 grudnia 2006 roku, w Poznaniu, w siedzibie Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego, w Sali Hipolita Cegielskiego odbyła się kameralna uroczystość wręczenia Janowi A. P. Kaczmarkowi dyplomu Lidera Pracy Organicznej i Statuetki Honorowego Hipolita, wyróżnień przyznanych Mu w uznaniu Jego działalności twórczej przez Kapitułę Honorowego Hipolita. Laureatowi, który przybył do siedziby Towarzystwa w towarzystwie małżonki i syna, przyznane wyróżnienia wręczył prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król w obecności przewodniczącego Kapituły – prof. dr hab. Józefa Orczyka. W uroczystości udział wzięli przedstawiciele władz miejskich Poznania, władz samorządowych województwa wielkopolskiego, reprezentanci środowisk twórczych oraz mediów. Na zdjęciu: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król ( z prawej ) przekazuje Janowi A. P. Kaczmarkowi Statuetkę Honorowego Hipolita. Foto:GMT.

Jan A.P. Kaczmarek mieszka i pracuje w Los Angeles, ale jego artystyczną drogę trudno porównać z karierami innych hollywoodzkich kompozytorów. W młodości marzył o karierze dyplomaty i wybrał studia prawnicze. Kończył je ze świadomością pomyłki, wiedząc już, że współczesna mu dyplomacja nie miała wiele wspólnego z romantycznymi wzorami z młodzieńczych lektur. W poszukiwaniu własnej drogi życiowej ogromną rolę odegrały dla niego staże w awangardowym Teatrze Laboratorium Jerzego Grotowskiego. Dla przyszłego kompozytora był to przełom w myśleniu o sztuce.

Swoją karierę rozpoczął od pisania muzyki do spektakli awangardowego, zaangażowanego politycznie Teatru Ósmego Dnia, a później dla stworzonej przez siebie Orkiestry Ósmego Dnia. Koncertował z powodzeniem w całej Europie. W 1982 roku wyjechał na tournee do Stanów Zjednoczonych, gdzie nagrał, dla niezależnej wytwórni Flying Fish Records, swój debiutancki album Music For The End. Po latach sukcesów Orkiestry w kraju i w Europie oraz po nagraniu kolejnych płyt dla Savitor Records w 1989 roku Kaczmarek pozostał na stałe w USA.

Pracował dla czołowych teatrów amerykańskich, co zaowocowało prestiżową nagrodą Drama Desk przyznaną przez nowojorskich krytyków za najlepszą muzykę teatralną roku do spektaklu Joanne Akalaitis This’s Pity She’s a Whore w Public Theatre / New York Shakespeare Festival 1992.

Jednak prawdziwe uznanie przyniosła kompozytorowi muzyka filmowa. Wśród wielu dzieł wyróżnić trzeba ścieżki do „Całkowitego zaćmienia”, „Placu Waszyngtona”, „Trzeciego cudu” Agnieszki Holland, Aimee i Jaguar Maxa Farberbocka, „Straconych dusz” Janusza Kamińskiego, „Qvo vadis” Jerzego Kawalerowicza i „Niewiernej” Adriana Lyne’a. Największą sławę przyniósł artyście jego ostatni film „Marzyciel” Marca Forstera, za którego otrzymał Oscara oraz nagrodę National Board of Review dla najlepszego kompozytora, a także nominowany był do Golden Globes i Brytyjskiej Nagrody Filmowej (BAFTA).

Ważnym dziełem Jana Kaczmarka jest Kantata o Wolności – utwór symfoniczny na orkiestrę, chór i solistów, którego prawykonanie zwieńczyło uroczyste obchody 25-lecia Solidarności w sierpniu 2005 roku w Gdańsku.

Artysta skomponował także Oratorium 1956 – utwór zamówiony przez Prezydenta Miasta Poznania z okazji 50 rocznicy wydarzeń Czerwca’ 56.

Kompozytor ma także w dorobku reżyserię trzech produkcji multimedialnych: Waiting for Halley’s Comet, One Man Symphony i Tower of Babel. W 2002 roku jego suita symfoniczna Journey to Light została wykonana podczas otwarcia katedry katolickiej w Los Angeles.

Szczególnym projektem laureata Oscara jest powołanie Instytutu Rozbitek, który wzorem i we współpracy z Sundance Institute Roberta Redforda prowadzić będzie projekty edukacyjne dla utalentowanych scenarzystów, reżyserów, kompozytorów, a także stworzy przestrzeń do produkcji filmowych, teatralnych i muzycznych. Zabytkowy kompleks pałacowo-parkowy w Rozbitku, gdzie działania te znajdą w przyszłości swoje miejsce, jest obecnie w stanie renowacji.


Powrót na początek strony





 

Współzałożyciel firmy budowlanej ATANER
Liderem Pracy Organicznej

W dniu 14 grudnia 2006 roku podczas gali zakończenia VI Edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Usług „Najlepsze w Polsce” – „The best in Poland” jaka odbyła się w poznańskim hotelu „Trawiński” dyplomem Lidera Pracy Organicznej oraz statuetką Honorowego Hipolita odznaczony został wybitny menedżer, zasłużony dla rozwoju nowoczesnego budownictwa w Poznaniu, prezes zarządu firmy budowlanej ATANER – Ryszard Szulc. Wyróżnienie przyznane przez Kapitułę Honorowego Hipolita wręczył laureatowi prezydent Towarzystwa – dr Marian Król.

Ryszard Szulc urodzony 29.03.1960 r. w Bydgoszczy. Absolwent Politechniki Poznańskiej; mgr inż. technolog materiałów. Po ukończeniu studiów pracował w spółdzielniach budowlanych, m.in. na stanowisku wiceprezesa ds. technicznych. Od 1991 r. Ryszard Szulc jest współzałożycielem i prezesem zarządu Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Budowlanego ATANER Sp. z o.o. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Budowlane ATANER Sp. z o.o. jest zarówno inwestorem jak i generalnym wykonawcą wszystkich realizowanych przez siebie inwestycji budowlanych. Firma założona w 1991 roku przez ponad 16 lat funkcjonowania na wielkopolskim rynku nieruchomości wybudowała 5500 mieszkań o łącznej powierzchni użytkowej ok. 310 tys. m2, 4000 miejsc parkingowych w podziemnych halach garażowych, a także ok. 45 tys. m2 powierzchni biurowej i handlowej.

Jako inwestor i jednocześnie wykonawca ATANER daje swoim klientom gwarancję terminowości, wysokiej jakości wykonania, a zwłaszcza elastyczności w realizowaniu ich indywidualnych życzeń. Oferowane przez ATANER mieszkania są nowoczesne, przestronne i wygodne.

Budynki posiadają bezpieczne podziemne parkingi. Firma dba o ciekawą architekturę budowanych zespołów mieszkaniowych, a także o odpowiednią infrastrukturę. Osiedla ATANERA stanowią bezpieczne, monitorowane i zielone enklawy. Wiele z nich posiada własne centra rekreacyjno-sportowe i place zabaw. Prócz budownictwa mieszkaniowego, firma realizuje także kompleksowo obiekty użyteczności publicznej, handlowe, bankowe i biurowe, w tym tzw. budynki inteligentne, jak np. Delta – biurowiec wyposażony w systemy zabezpieczeń, doskonałą łączność i automatykę budynkową, które zapewniają komfort pracy i bezpieczeństwo przebywającym w nim ludziom.

Solidność i jakość wykonania zostały docenione przez nadanie certyfikatów „Dobre bo polskie”, „Wielkopolska jakość”, nagrodę Złotego Hipolita, wiele prestiżowych w branży budowlanej nagród, takich jak: Złoty Pion, Złoty Trzos, czy Kamień Węgielny. Firma otrzymała kilkakrotnie tytuł Złotej Firmy Wielkopolski oraz znalazła się w Złotej Dziesiątce Dziesięciolecia wielkopolskich firm, uzyskała również wielokrotnie tytuły Gazeli Biznesu i Poznańskiego Lidera Przedsiębiorczości, a także była dwukrotnie nominowana i wyróżniona w konkursie o Nagrodę Gospodarczą Województwa Wielkopolskiego.


Powrót na początek strony





 

Artysta malarstwa i rzeźby
Liderem Pracy Organicznej

W dniu 25 listopada 2006 roku w Poznaniu godnością Lidera Pracy Organicznej oraz statuetką Honorowego Hipolita wyróżniony został wybitny artysta malarz i rzeźbiarz – Henryk Czesław Gutowski. Przyznanie Gutowskiemu wyróżnienia Kapituła Honorowego Hipolita uzasadniła jako wyraz najwyższego uznania dotychczasowej działalności kulturalnej, artystycznej i społecznej tego artysty. Przyznane wyróżnienia laureatowi wręczył prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król.

Henryk Czesław Gutowski, urodzony w 1929 roku w Izbicy Kujawskiej, studiował w pracowni rzeźby prof. Jacka Pugeta w Poznaniu w latach 1952-1956. Jest absolwentem Uniwersytetu Kultury w Poznaniu i dyplom uzyskał w 1963 roku. W latach 1954-1964 pracował w pracowni plastycznej Teatru "Marcinek" i Teatru Satyry w Poznaniu. W tym czasie współpracował z prof. Janem Berdyszakiem i z prof. Ireną Pikiel. Jest autorem zrealizowanego znaku: Strefa ciszy. Za prace plastyczne i organizowanie wystaw otrzymał wiele nagród i wyróżnień. Realizator pierwszych w Europie organizowanych wystaw malarstwa o tematyce ekologicznej -1971, 1974, 1975 i 1976. Założyciel pierwszego na kontynencie Stowarzyszenia Artystów Ochrony Środowiska - 1976. Honorowy Prezes Ekologicznego Stowarzyszenia Środowisk Twórczych - 1988. Udział w ponad stu wystawach, oraz czterdzieści indywidualnych. Jest prekursorem nurtu „EKOART".

Henryk Gutowski miał wystawy m.in. w: Warszawie (Art and Defense of the Environment - 1989), Poznaniu (POLEKO '91 - Environment MTP 1991, EKOART - wystawa w Muzeum Narodowym w Poznaniu - Ratusz 1991, POLEKO'92 - EKOART '93 - MTP Poznań, POLEKO '94 - MTP, "Widzenie własne" - BWA Arsenał 1994,"Przenikanie i przemijanie materii" - Centrum Kultury Zamek 1995, POLEKO '96 - EKOART - MTP 1996), Krakowie 1968, Muzeum Archeologiczne Poznań 1968, Wrocławiu 1967, Galeria ZPAP w Zielonej Górze 1989, Budapeszcie 1975, Greisswald 1975, Heringsdorf 1975, Weimar 1978, Galeria Sztuki Współczesnej Desa Poznań 1978, Debrecen 1984, Kaliszu (Kalisz - International Triennale of Drawings of prof. T. Kulisiewicz - 1986), BWA i Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie 1987, Aspremont 1987, Gdańsku 1988, Malmó 1988, Leipzig (OIKP -artys'ci z Poznania EKOART - 1990), Bremen 1990, Olliovles - Francja 1987, Norymberga 1994, Internationale Mail-Art-Biennale 1995 - Kunstverein Salzdetfurthe, Waste Forum 97 - Polska Akademia Nauk, H. Gutowski dla powodzian - Pobiedziska 1997. Międzynarodowe Biennale Rzeźby BWA Arsenał - Poznań 2000. EKOART MTP 2002. Jego Niebo i Ziemia w 530-lecie urodzin M. Kopernika, Toruń. Muzeum Pierwszych Piastów Gniezno 2003. Dwór Artusa Toruń 2003, XIV Międzynarodowe Biennale Rzeźby CK Zamek w Poznaniu.


Powrót na początek strony





Witryna, na której się znalazłeś wykorzystuje pliki cookies, dalsze korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.

Tak, rozumiem