61-823 Poznań, ul. Piekary 17, piętro 8, tel. +48 (61) 858 24 40 http://www.thc.org.pl, e-mail: towarzystwo@thc.org.pl
Bank: 57 1090 1447 0000 0001 0702 1746 (BZ WBK S.A.) Bank: 14 1020 4027 0000 1402 0308 1866 (PKO BP S.A.)

Statuetka Złotego Hipolita specjalnym darem naszego Towarzystwa dla papieża Polaka Jana Pawła II.

Czytaj








Liderzy Pracy Organicznej

Powrót

 

 

 

 

Mecenat  nad projektem sprawuje
Kulczyk Holding S.A.

Rok 2012, podobnie jak lata poprzednie, rozpoczął się nominowaniem przez Kapitułę Honorowego Hipolita, kolejnych kandydatów do wyróżnienia Godnością Lidera Pracy Organicznej i Statuetką Honorowego Hipolita. W dniu 16 lutego 2012 roku odbyła się pierwsza uroczystość wręczenia wyróżnień. Poniżej prezentujemy sylwetki tegorocznych Liderów Pracy Organicznej.

Oto oni:


Twórca poznańskiej szkoły ekonomii matematycznej

 

Prof. Emil Panek (ur. 1948) pracuje na Uniwersytecie Ekonomicznym (dawniej Akademii Ekonomicznej) w Poznaniu od ponad 35 lat. Specjalizuje się w ekonomii matematycznej i cybernetyce ekonomicznej, dziedzinach unikatowych w środowisku polskich ekonomistów. Jest twórcą poznańskiej szkoły ekonomii matematycznej, kierownikiem Katedry Ekonomii Matematycznej na Wydziale Informatyki i Gospodarki Elektronicznej UE w Poznaniu, autorem ponad dwustu prac naukowych, w tym 10 monografii i podręczników akademickich. Za osiągnięcia naukowe i dydaktyczne był siedmiokrotnie wyróżniony Nagrodą Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jego monumentalne dzieło „Ekonomia matematyczna” (904 str., I wyd. 2000 r., II wyd. popr. i poszerz. – 2003 r.) zdobyło I miejsce na Krajowych Targach Książki Akademickiej oraz Nagrodę PTE im. E. Lipińskiego za najlepszą książkę w dziedzinie ekonomii.

W latach 1987 – 1990 prof. Emil panek był prodziekanem Wydziału Ekonomii. Przez dwie kadencje (1990-1996) był prorektorem AE do spraw dydaktycznych odpowiedzialnym m.in. za przygotowanie i wdrożenie reformy studiów ekonomicznych w Uczelni. W znacznej mierze dzięki niemu ukształtowany został nowy system studiów ekonomicznych wzorowany na modelu edukacji w uczelniach Europy Zachodniej i USA.

Wymownym dowodem uznania środowiska akademickiego dla jego zaangażowania na rzecz Uczelni, a także dla wyników jego działalności naukowej i dydaktycznej było powierzenie mu funkcji rektora Uczelni na kadencję 1996-1999 i ponowny wybór na to stanowisko na kadencję 1999-2002. Jako rektor Akademii Ekonomicznej w Poznaniu przyczynił się do dynamicznego rozwoju Uczelni we wszystkich obszarach jej działalności. Aktualnie Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu w rankingach uczelni ekonomicznych plasuje się na czołowym miejscu w kraju.

Dzięki ogromnemu wysiłkowi prof. E. Panka w 2006 r. w Uczelni stworzony został nowy, jedyny tego rodzaju w kraju, Wydział Informatyki i Gospodarki Elektronicznej, którym kieruje do chwili obecnej.

W trakcie całej dotychczasowej pracy zawodowej prof. Emil Panek dał się poznać jako wyróżniający nauczyciel akademicki a zarazem społecznik i działacz szeregu towarzystw i organizacji naukowych, m.in. Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego, Komitetu Statystyki i Ekonometrii PAN, Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN (któremu przewodniczy od 2007 r.) Naukowej Rady Statystycznej przy Prezesie GUS, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Komisji Akredytacyjnej Fundacji  Promocji i Akredytacji Kierunków Ekonomicznych (przewodniczący w latach 2003-2006), Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów. Jest m.in. członkiem Rady Programowej czasopisma „Ekonomista” i „Studia Ekonomiczne” oraz stałym recenzentem naukowym „Zentralblatt MATH” (od 1987 r.)
 

 

Ekonomista, dydaktyk, praktyk gospodarczy

 

Dr hab. Jan Sobiech, prof. nadzw. Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu, urodził się 24 czerwca w 1946 roku w miejscowości Skrwilno. Jest absolwentem Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Ekonomiczny w Poznaniu). Od 1995: Kierownik Katedry Finansów Przedsiębiorstw UE w Poznaniu, 1993-1999: Dziekan Wydziału Zarządzania AE w Poznaniu, 1999-2002: Prorektor ds. Nauki i Doskonalenia Kadr AE w Poznaniu. 1990-1995: Wiceprezes „CGS-Audytor" sp. z o.o. Poznań, 1992-1993: Doradca w Urzędzie Rady Ministrów, 2001-2007: Członek Państwowej Komisji Egzaminacyjnej ds. Doradztwa Podatkowego przy Ministrze Finansów, 2006 - 2010: Członek Rady Narodowego Funduszu Zdrowia i przewodniczący Zespołu Problemowego Rady ds. badania spra­wozdania finansowego NFZ.

Promotorem jego rozprawy doktorskiej był w 1975 roku prof. Janusz Wierzbicki, natomiast recenzentami prof. Stefan Ochociński oraz prof. Zbigniew Pirożyński. Z kolei w procesie uzyskania stopnia doktora habilitowanego jako recenzenci wydawniczy uczestniczyli: prof. Lucyna Frąckiewicz oraz prof. Lesław Swatler, natomiast w przewodzie habilitacyjnym: prof. Janusz Chechliński, prof. Lesław Swatler oraz prof. Janusz Wierzbicki. Niezależnie od pracy naukowej i dydaktycznej zajmuje się organizacją badań naukowych. W latach 1976-1980 był sekretarzem naukowym koordynowanego przez prof. J. Wierzbickiego problemu międzyresortowego MR III. 16.

Po przełomie ustrojowym włączył się w przebudowę sektora finansów publicznych w Polsce, czego zewnętrznym przejawem jest m. in. opracowanie: Polityka i gospodarka budżetowa (W. Wilczyński (red.), Drogi wyjścia z polskiego kryzysu gospodarczego, PWN, Warszawa 1992) oraz wykład inauguracyjny roku akademickiego 1992/1993 w AE w Poznaniu pt. „O nowy kształt finansów publicznych". W tym samym czasie przygotował (wspólnie z Jerzym Małeckim) autorski projekt ustawy o finansach komunalnych dla Senatu RP (listopad 1991) oraz (z Wandą Majewską i Zbigniewem Woźniakiem) pierwszy w Polsce projekt ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym - tzw. projekt ekspertów Komitetu Społecznego Rady Ministrów (grudzień 1992).

Po 1993 roku poza własną pracą naukowo-dydaktyczną koncentrował się na pracy organiza­cyjnej na Uczelni jako dziekan, prorektor i kierownik Katedry. Od 1995 roku wraz z zespołem Katedry Finansów Przedsiębiorstw prowadzi badania z zakresu kapitałowej strategii przedsiębiorstw, z uwzględnieniem opodatkowania w tej strategii. Od początku lat 70. XX wieku aktywnie uczestniczy w badaniach z zakresu ekonomiki zdrowia i finansowania opieki zdrowotnej oraz we wdrażaniu mechanizmów ekonomicznych do praktyki ochrony zdrowia w Polsce.  Dr hab. Jan Sobiech jest autorem około 130 pozycji.

 Powrót na początek strony

  


 

Biskup pomocniczy poznański, Wikariusz Generalny

 

Biskup Grzegorz Balcerek, biskup pomocniczy poznański, Wikariusz Generalny, urodził się 13 lutego 1954 roku w Grodzisku Wlkp. W roku 1969 ukończył szkołę podstawową nr 60 w Poznaniu-Naramowicach, szkołę średnią - Liceum Ogólnokształcące nr 9 w Poznaniu w roku 1973. Studia filozoficzno-teologiczne  Grzegorz Balcerek odbył w latach 1973-1978 w Arcybiskupim Seminarium Duchownym i na Papieskim Wydziale Teologicznym. Święcenia kapłańskie otrzymał w dniu 24 maja 1979 z rąk ks. arcybiskupa Jerzego Stroby.

Po święceniach kapłańskich przez cztery lata pracował jako wikariusz w nowo utworzonej parafii p.w. Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Swarzędzu (1979-1983). W roku 1982 uzyskał stopień licencjata teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu, i tam też, w latach 1982-1983, odbył studia doktoranckie.

W latach 1983-1986 był wikariuszem w nowo utworzonej parafii p.w. Miłosierdzia Bożego w Poznaniu na os. Jana III Sobieskiego. W roku 1986 został skierowany na budowę kościoła z poleceniem zorganizowania parafii na os. Bolesława Chrobrego w Poznaniu. Rektorem nowo utworzonego ośrodka duszpasterskiego p.w. Matki Odkupiciela został mianowany 11 listopada 1987 roku.

Dnia 1 sierpnia 1989 roku objął parafię p.w. św. Stanisława Kostki w Poznaniu. Kanonikiem Gremialnym Kapituły Metropolitalnej Poznańskiej został mianowany 15 czerwca 1992 roku. 25 października 1993 roku obronił rozprawę doktorską i rozpoczął wykłady z socjologii religii oraz katolickiej nauki społecznej na Papieskim Wydziale Teologicznym w Poznaniu. 24 sierpnia 1998 ks. arcybiskup Juliusz Paetz mianował ks. Grzegorza Balcerka wikariuszem biskupim ds. chorych i służby zdrowia i ustanowił członkiem Rady Biskupiej.

Dnia 24 kwietnia 1999 Ojciec Święty Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym Archidiecezji Poznańskiej (biskup tytularny Selendety).
 

Powrót na początek strony




 

Naukowiec, społecznik, polityk, senator

 

Prof. Jadwiga Rotnicka, jest Senatorem RP, jako naukowiec profesorem Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.  na Wydziale Nauk Geograficznych i Geologicznych. Od roku 1990 do 2007 nieprzerwanie Jadwiga Rotnicka była radną Rady Miasta Poznania, od 2007 do 2011 r. senatorem VII kadencji,  od 2011 senator VIII kadencji. W wyborach parlamentarnych w 2007 z listy PO została wybrana senatorem VII kadencji w okręgu poznańskim. Uzyskała 261 378 głosów. W Senacie jest członkiem następujących Komisji: Komisji Środowiska (do stycznia 2009: Rolnictwa i Ochrony Środowiska) oraz Komisji Samorządu Terytorialnego i Administracji Państwowej. Ponadto, jako zastępca członka. Prof. Jadwiga Rotnicka wchodzi też w skład delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Jest też członkiem senackiego Zespołu Wodnego, w którym pełni funkcję wiceprzewodniczącej i sekretarza.

Oprócz pracy zawodowej działa w stowarzyszeniach charytatywnych, na rzecz dzieci niepełnosprawnych i w klubie Rotary Poznań "Starówka". Jest członkiem Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania im. Cyryla Ratajskiego oraz honorowym członkiem Klubu BPW (Business and Professional Women Club).

Czas wolny spędza w otoczeniu przyrody, jej pasją są podróże, poznawanie świata, ludzi i ich zwyczajów. Cechuje ją optymizm i tolerancja.


Powrót na początek strony


 

Wojewoda Wielkopolski

 

Piotr Florek swoją praktykę zawodową zdobywał w wielu firmach. Pełnił funkcję dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w Koninie. Przez wiele lat pracował w Okręgowym Przedsiębiorstwie Geodezyjno-Kartograficznym w Poznaniu. Był także prezesem zarządu Geomap Sp. z.o.o. Ma długoletnie doświadczenie z zakresu obsługi procesu inwestycyjnego, wycen nieruchomości i majątku przedsiębiorstw, a także wykupu gruntów pod inwestycje. Z wykształcenia magister inżynier geodezji i budownictwa, absolwent Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i Politechniki Poznańskiej. Ukończył także studia podyplomowe z zakresu zarządzania. Posiada uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego oraz pośrednika w obrocie nieruchomościami. Ponadto legitymuje się zdanym egzaminem dla kandydatów na Członków Rad Nadzorczych w Spółkach Skarbu Państwa.

W latach 2006-2007 zasiadał w Radzie Miasta Konina. Był radnym Sejmiku Województwa Wielkopolskiego w kadencji 1998-2002. Jest członkiem Rady Krajowej Platformy Obywatelskiej. Z dniem 28 listopada 2007 roku prezes Rady Ministrów Donald Tusk powołał Piotra Florka na stanowisko Wojewody Wielkopolskiego

17 grudnia 2008 roku, podczas finałowej gali VII Edycji programu "Najwyższa Jakość 2008" Wojewoda Piotr Florek odebrał wyróżnienie indywidualne w kategorii administracji publicznej - "Menadżera Najwyższej Jakości 2008" za "zorganizowane sprawnej pracy Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu i najwyższą jakość załatwiania spraw obywatelskich".

 
Powrót na początek strony
 

 


 

Wybitny muzyk klarnecista, uznany padagog

Prof. Zdzisław Nowak, muzyk, wybitny pedagog i artysta, edukację muzyczną odbył  w Poznaniu, od szkoły 1 stop­nia poprzez Liceum Muzyczne po studia w Państwowej Wyż­szej Szkole Muzycznej, które ukończył w 1966 roku z wyróżnie­niem w klasie klarnetu prof. Wilhelma Michalaka. Prof. Zdzisław Nowak jest laureatem II nagrody na Ogólnopolskim Konkursie klarnetowym w Warszawie w 1962 roku. W latach 1964-1978 pracował w Orkiestrze Te­atru Wielkiego w Poznaniu na stano­wisku I klarnecisty - solisty. W latach 1978 - 1980 pracował w Orkiestrze PRiTV w Poznaniu.Pracę pedagogiczną rozpoczął w 1968 roku w Akademii Muzycznej w Po­znaniu, przez wszystkie szczeble kariery naukowej przechodząc do otrzymania w 1992 roku nominacji na profesora sztuk muzycznych.

Od roku 1998 do roku 2011 prof. Zdzisław Nowak prowadził także klasę klarnetu w Akademii Muzycznej im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy. Do chwili obecnej studia muzyczne ukończyło pod jego kierunkiem kilkudziesięciu klarnecistów, którzy są cenionymi mu­zykami i pedagogami w kraju i poza jego granicami. W latach 1996 - 2002 prof. Zdzisław Nowak był kierownikiem Katedry Instru­mentów Dętych Drewnianych. Jest promotorem i recenzentem wielu po­stępowań w przewodach doktorskich, habilitacyjnych oraz o nadanie tytułu profesora sztuk muzycznych.

Prof. Zdzisław Nowak prowadzi kursy mistrzowskie w kra­ju i za granicą oraz konsultacje dla na­uczycieli i uczniów szkół muzycznych. Od roku 2000 jest Kierownikiem Arty­stycznym i Przewodniczącym Jury na Ogólnopolskich Akademickich Kon­kursach Klarnetowych we Włoszako­wicach. Tam właśnie w dniu 19 maja 2012 roku odbyła się kameralna uroczystość nadania prof. Zdzisławowi Nowakowi Godności Lidera Pracy Organicznej oraz wręczenia Mu Statuetki Honorowego Hipolita, wyróżnień  przyznanych Mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita działającą w strukturze Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Ceremonii wręczenia Dostojnemu Laureatowi wyróżnień dokonał osobiście Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król.

Powrót na początek strony

 

 



Pianista, nauczyciel akademicki

 

 Prof. zw. Bogumił Nowicki u kończył studia pianistyczne z wyróżnieniem w poznańskiej Akademii Muzycznej w klasie prof. Hanny Rudnickiej-Kruszewskiej w roku 1979 oraz w Hochschule für Musik w Wiedniu, w klasie prof. Hansa Grafa w 1985 roku. W latach 1979-1983 był asystentem prof. Haliny Czerny-Stefańskiej. Podczas studiów uczestniczył w kursach pianistycznych, prowadzonych przez prof. F. Raucha, prof. J. Stompla i prof. L. Stefańskiego. Bogumił Nowicki zdobył w 1976 roku III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. B. Smetany w Hradec Kralove (Czechy). W tym samym roku został laureatem I nagrody na Ogólnopolskim Konkursie Muzyki Kameralnej we Włocławku w kategorii tria fortepianowego.  W latach 1978-79 dwukrotnie zdobył stypendium artystyczne w Ogólnopolskim Konkursie Pianistycznym Towarzystwa im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W roku 1985 wspólnie z Bartoszem Bryłą i Pawłem Frejdlichem założył Chopin Trio, z którym rok później zdobył nagrodę specjalną na XIX Międzynarodowym Konkursie Kameralnym w Colmar (Francja) za najlepsze wykonanie Tria Mozarta. Jako solista i kameralista Bogumił Nowicki wystąpił w 24 krajach Europy, Ameryki i Azji. Brał udział w wielu znaczących festiwalach muzycznych w Polsce i za granicą: w Łańcucie, Dusznikach Zdroju, Poznaniu, Bergen (Norwegia), Cervantino (Meksyk), Santorini (Grecja), Tivoli (Dania), Gaming i Klagenfurt (Austria), Montreal (Kanada), Schleswig-Holstein (Niemcy), New York (USA), Hamamatsu (Japonia).

Prof. Bogumił Nowicki nagrał szereg płyt z repertuarem solowym i kameralnym dla wytwórni polskich, niemieckich i japońskich, m.in. komplet wszystkich triów fortepianowych Mozarta. Prowadził kursy pianistyczne dla studentów Uniwersytetu w Guanajuato (Meksyk), Uniwersytetu w Pekinie (Chiny), Hunter College of The City University of New York (USA), LaSalle – SIA College of the Arts (Singapur), w Bejrucie (Republika Libańska), Damaszku (Arabska Republiki Syrii). Profesor Bogumił Nowicki wielokrotnie był zapraszany jako juror  konkursów muzycznych, m.in. Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Arama Chaczaturiana w Erewaniu (2007), Międzynarodowego Konkursu Zespołów Kameralnych im. Mikołaja Rubinsteina w Moskwie (2008), zorganizowanego przez Moskiewskie Konserwatorium im. Piotra Czajkowskiego.

W styczniu 2002 roku Bogumił Nowicki uzyskał tytuł naukowy profesora sztuki muzycznej.  Od roku 1999 pełnił funkcję Prorektora ds. artystycznych i naukowych w poznańskiej Uczelni,  był także Prezesem Fundacji Akademii Muzycznej im. Ignacego J. Paderewskiego w Poznaniu. 18 marca 2005 roku prof. Bogumił Nowicki został wybrany Rektorem Akademii Muzycznej im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu na kadencję 2005-2008. W dniu 2 kwietnia 2008 roku prof. Bogumił Nowicki ponownie został wybrany Rektorem AM w Poznaniu, na lata 2008-2012.

 
Powrót na początek strony



 

Znakomity lekarz, naukowiec, profesor

 

Prof. dr hab. Jacek Wysocki, rektor Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, jest rodowitym Poznaniakiem, urodzonym w stolicy Wielkopolski w dniu 5 lipca 1954 r. W latach 1973-1979 studiował medycynę na wydziale lekarskim Akademii Medycznej w Poznaniu, którą też ukończył z pełnym sukcesem. Dzisiaj profesor doktor habilitowany nauk medycznych, Jacek Wysocki, wybitny lekarz pediatra i specjalista chorób zakaźnych, od chwili uzyskana dyplomu ukończenia Akademii Medycznej, od razu swoją uwagę skierował na karierę naukową. Karierę lekarską i naukową prof. dr hab. Jacka Wysockiego wyznaczają następujące okresy: 1982 r. - I stopień z pediatrii, 1987 r. – II stopień z pediatrii, 1993 r. – II stopień z chorób zakaźnych, 1986 r. – stopień doktora nauk medycznych, 1998 r. – stopień doktora habilitowanego, 2003 r. – stanowisko profesora nadzwyczajnego AM/UM, 2007 r. – tytuł profesora, 2010 r. – stanowisko profesora zwyczajnego, wreszcie rektor macierzystej uczelni z którą jest związany od 32 lat. Kierując Uniwersytetem Medycznym, rektor Jacek Wysocki udziela się między innymi prowadząc Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej nad Matką i Dzieckiem w Poznaniu, placówkę niezwykle ważną dla całego regionu wielkopolskiego.

Na dorobek naukowy rektora, prof. dr hab. Jacka Wysockiego składa się 207 oryginalnych i poglądowych prac, w tym 12 podręczników i monografii,  50 rozdziałów w podręcznikach medycznych. Profesor  odnotował ponad 310 cytowań swoich prac. Jest promotorem 13 ukończonych przewodów doktorskich, recenzentem 2 postępowań o nadanie tytułu naukowego, 11 rozpraw habilitacyjnych i 20 rozpraw doktorskich.

Prof. dr hab. Jacek Wysocki odbył wiele staży i praktyk w zagranicznych placówkach medycznych i instytutach naukowych. Wśród tych placówek wymienić można między innymi roczny staż w Instytucie Badań nad Grasicą w Bad Harzburgu (Niemcy), 20-miesięczny staż w Katedrze Pediatrii i Immunologii Klinicznej Uniwersytetu Dalhousie w Halifax (Nowa Szkocja, Kanada), staż w Katedrze Biochemii Klinicznej Freie Universität w Berlinie.

Prof. dr hab. Jacek Wysocki wielokrotnie udzielał się społecznie jako konsultant, działał w zespołach doradczych krajowych i zagranicznych, był koordynatorem międzynarodowych projektów badawczych. Jest członkiem Komitetu Doradczego ds. Szczepień Ochronnych dla Europy Środkowej (CEVAG), a także członkiem Rady Sanitarno-Epidemiologicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym i członkiem Pediatrycznego Zespołu Ekspertów ds. Programu Szczepień Ochronnych przy Ministrze Zdrowia. Działa w licznych organizacjach i towarzystwach naukowych i radach naukowych. Brał udział w licznych krajowych i międzynarodowych zjazdach specjalistów medycyny.

Prof. dr hab., Jacek Wysocki, rektor Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu posiada liczne nagrody i wyróżnienia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, tytuł Amicus Studentorum i godność Honorowego Członka STN.

 

W dniu 27 czerwca 2012 roku podczas posiedzenia Senatu Uniwersytetu Medycznego, Jego Magnificencja, rektor UM, prof. dr hab. Jacek Wysocki otrzymał Godność Lidera Pracy Organicznej wraz ze Statuetką Honorowego Hipolita, przyznaną Mu przez Kapitułę Honorowego Hipolita działająca w ramach Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego. Desygnaty wyróżnienia Liderowi Pracy Organicznej wręczył prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król.

 
Powrót na początek strony



 

Finansista, menadżer, działacz społeczny

Paweł Pawłowski, prezes zarządu SGB-Banku S.A. w Poznaniu. Absolwent Akademii Ekonomicznej (obecnie Uniwersytetu Ekonomicznego) w Poznaniu. Ukończył również studium podyplomowe Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Doktor nauk ekonomicznych. Były prodziekan Wydziału Planowania i Zarządzania Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. Ze spółdzielczością związany od 1987 roku. W bankowości pracuje od początku lat dziewięćdziesiątych. Kierował spółką Audytor w Poznaniu, badającą sprawozdania finansowe. Współpracował z Regionalnym Związkiem Rewizyjnym BS w Poznaniu.  Od 1999 roku w zarządzie Gospodarczego Banku Wielkopolski  S.A. w Poznaniu (obecnie SGB-Banku S.A.). Od 2006 roku pełni w tym banku funkcję Prezesa Zarządu. W roku 2011 jako Prezes Zarządu GBW S.A. doprowadził do  połączenia Gospodarczego Banku Wielkopolski S.A. w Poznaniu z Mazowieckim Bankiem Regionalnym S.A. w Warszawie i dalszej działalności połączonego banku pod nazwą SGB-Bank S.A. w Poznaniu. Doprowadziło to również do powiększenia Spółdzielczej Grupy Bankowej, którą tworzą banki spółdzielcze i SGB-Bank S.A. jako bank zrzeszający). W czerwcu bieżącego roku ponownie wybrany na Prezesa Zarządu SGB-Banku S.A. na kadencję 2012-2016.

Paweł Pawłowski odbył liczne szkolenia  zarówno krajowe, jak i zagranicznych. Uczestnik wielu konferencji i seminariów dotyczących bankowości i finansów. Wyróżniony odznakami bankowymi i spółdzielczymi, m.in. odznaką Narodowego Banku Polskiego „Za zasługi dla bankowości Rzeczpospolitej Polskiej” oraz  odznaką z okazji XX-lecia Związku Banków Polskich. W dniu 28 czerwca 2012 roku został uhonorowany okolicznościowym medalem Krajowej Rady Spółdzielczej z okazji   proklamowanego przez Organizację Narodów Zjednoczonych Międzynarodowego Roku Spółdzielczości 2012.

W dniu 5 lipca 2012 roku podczas Gali zakończenia XVII edycji Konsumenckiego Konkursu Usług o certyfikat godła „Najlepsze w Polsce” – „The Best in Poland”, prezes Paweł Pawłowski uhonorowany został Godnością Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetką Honorowego Hipolita. Wyróżnienie wręczył Laureatowi Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król.

Powrót na początek strony

 

 


 

Naukowiec, dydaktyk, autor prac naukowych

 

Krzysztof Kasprzak prof. dr hab. urodził się w Poznaniu 10 sierpnia 1947 r. W 1965 r. ukończył I Liceum  Ogólnokształcące im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. W tym samym roku rozpoczął studia na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, które ukończył w 1970 r. z wyróżnieniem, uzyskując tytuł magistra biologii w zakresie zoologii. W tym samym roku rozpoczął pracę naukową w jednostkach Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu i Warszawie. W 1974 r. uzyskał na Wydziale Biologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza stopień naukowy dr nauk przyrodniczych w zakresie zoologii, a w 1992 r. stopień dr hab. nauk biologicznych w zakresie zoologii. W 1983 r. rozpoczął pracę w administracji państwowej w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu w wydziale ochrony środowiska i gospodarki wodnej. Równoległe był pracownikiem naukowym w Instytucie Turystyki Oddział w Poznaniu i przez szereg lat wykładowcą na Wydziale nauk Geograficznych i Geologicznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza.  

W latach prof. dr hab. Krzysztof Kasprzak  był 1991-1992 był wojewódzkim konserwatorem przyrody w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu. Od 1993 r. jest profesorem nadzwyczajnym w Akademii Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu na Wydziale Turystyki i Rekreacji, gdzie kieruje Katedrą Geografii Turyzmu. W latach 1996-1999 był dziekanem wydziału; od 2008 r. funkcję tę pełni także obecnie. Od 2008 r. jest także profesorem Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu na Wydziale Hodowli i Biologii Zwierząt, gdzie kieruje Zakładem Agroturystyki.

W latach prof. dr hab. Krzysztof Kasprzak 1986-1995 był członkiem Komisji Urbanistyki i Planowania Przestrzennego Oddziału Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu. Od 1983 r. jest członkiem wielkopolskiego oddziału Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych (PZITS) działającego w ramach Federacji Stowarzyszeń Naukowo-Technicznych NOT; obecnie jest członkiem zarządu Zrzeszenia (pełniąc z wyboru funkcję skarbnika) wyróżnionym godnością Członka Honorowego. Uzyskał uprawnienia rzeczoznawcy PZITS; jest także ekspertem Polskiej Izby Ekologii, biegłym wojewody wielkopolskiego oraz rzeczoznawcą ministra środowiska.

Prof. dr hab. Krzysztof Kasprzak jest autorem licznych publikacji naukowych i popularnonaukowych, w tym kilkunastu książek (współautorstwo i autorstwo samodzielne), głównie z zakresu ekologii, zoologii, ochrony wód i powierzchni ziemi, gospodarki komunalnej oraz zagospodarowania terenów chronionych. Jest autorem lub współautorem ponad 300 opracowań (opinie, ekspertyzy, projekty, raporty, prognozy, konsultacje, oceny oddziaływania na środowisko) wdrożonych w praktyki administracyjnej i wykonawstwa w jednostkach gospodarczych.

W 1980 r. prof. dr hab. Krzysztof Kasprzak był członkiem zespołu autorskiego przygotowującego ekspertyzę Polskiej Akademii Nauk Oddział w Poznaniu pt. „Społeczne, przyrodnicze i gospodarcze skutki ewentualnej eksploatacji poznańskich złóż węgla brunatnego". Brał udział w przygotowaniu „Programu ochrony środowiska człowieka (przyrodniczego i kulturowego) województwa poznańskiego na lata 1989-2010" oraz w tworzeniu Sierakowskiego Parku Krajobrazowego i Parku Krajobrazowego im. gen. Dezyderego Chłapowskiego. Był współautorem „Strategii Rozwoju Turystyki w Województwie Gorzowskim" (1996 r.) oraz „Strategii Rozwoju Rynku Turystycznego w Poznaniu" (1999 r.) oraz autorem raportu oddziaływania na środowisko dla „Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013". Brał także udział jako konsultant w pracach nad „Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Wielkopolskiego", a w 2005 r. był członkiem Rady Programowej „Strategii Rozwoju Województwa Wielkopolskiego".

Od 1980 r. prowadzi ścisłą współpracę z Wojewódzką Biblioteką Publiczną i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu w ramach redakcji „Kroniki Wielkopolski", będąc obecnie (od 1991 r.) członkiem zespołu redakcyjnego i autorem kilkudziesięciu publikacji dotyczących Wielkopolski. Za swoją działalność zawodową i społeczną został wyróżniony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyż Zasługi i Srebrnym Krzyżem Zasług, a także, wieloma odznaczeniami resortowymi.

W 2006 r. prof. dr hab. Krzysztof Kasprzak został wyróżniony przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego Srebrnym Medalem „Labor Omnia Vincit”, a w dniu 3 września 2012 roku otrzymał Godność Lidera Pracy Organicznej oraz Statuetkę Honorowego Hipolita, przyznane Mu przez Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego i Kapitułę Honorowego Hipolita. Wyróżnienia przyznane  prof. dr hab. Krzysztofowi Kasprzakowi wręczał Laureatowi Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król.

 

 Powrót na początek strony

 


 

Franciszkanin, polski misjonarz w Kongo

Polski zakonnik, Ojciec Eleuteriusz Stanisław Klimczak, misjonarz w Kongo, nazywany przez swoich podopiecznych Wa Balanda – co oznacza „kochający biednych” -  z pochodzenia jest Wielkopolaninem. Urodził się w dniu  9 października1936 roku, w miejscowości Pobiedziska. Po uzyskaniu matury – jednocześnie studiował filozofię – wstąpił do zakonu Franciszkanów, gdzie po odbyciu nowicjatu (22.09.1952), złożeniu ślubów czasowych  (23.09.1953)  i wieczystych (16.04.1959), w dniu 6 września 1962 roku przyjął święcenia kapłańskie. Po święceniach kapłańskich pracował jako duchowny w Poznaniu, Pakości i Chorzowie Klimczowcu. W roku 1971  na polecenie swoich zwierzchników wyjechał na misję do Demokratycznej Republiki Kongo w Afryce, gdzie zastąpił misjonarzy Franciszkanów z Belgii.  W czasie pobytu w tym kraju, przejął po swoich belgijskich poprzednikach  nie tylko dużą społeczność tubylców, rozrzuconych na wielkim obszarze i egzystujących w tragicznych warunkach, ale w tej liczbie znaczną część parafian w parafii pozostawionej przez braci belgijskich.

Ojciec Eleuteriusz Stanisław Klimczak z wielką odpowiedzialnością podjął wyzwanie prowadzenia ewangelizacji i niesienia pomocy potrzebującym. Poznał kulturę i język, narzecze tubylców. Pozyskał przyjaźń i miłość, a co najważniejsze zaufanie tych, do których przybył, czego dowodem jest nadanie Mu nazwiska Wa Balanda, co oznacza w miejscowym narzeczu „kochający biednych”. W czasie pełnienia swojej misji – prowadzi ją do chwili obecnej -  w kraju pobytu ochrzcił kilkanaście tysięcy Kongijczyków, udzielił ponad 1000 ślubów, wyspowiadał dziesiątki tysięcy wiernych, wybudował 2 kościoły, 20 kaplic, 1 szkołę średnią, 1 centrum katechetyczne, 2 przychodnie lekarskie.

Ojciec Eleuteriusz Stanisław Klimczak pracował też jako wikariusz parafialny i proboszcz — przez pierwszych 15 lat w miejscowości Kinkondia, a następnie 13 w Kabondo Dianda. Obok pracy misyjnej przez wiele lat był dyrektorem Diecezjalnego Centrum Katechetycznego w Kabondo-Dianda i przewod¬niczącym Diecezjalnej Komisji Liturgicznej.  Ordynariusz diecezji Kamina, biskup Kalała Kaseba Jean-Anatolle, tak scharakteryzował Ojca Eleuteriusza: "...gorliwy w pracy apostolskiej, kocha młodzież oraz ubogich i dlatego jest nazywany Wa Balanda, tzn. „kochający biednych".

Ojciec Eleuteriusz Stanisław Klimczak za każdym razem, gdy przyjeżdża do rodzinnego kraju na wypoczynek, przywozi  ze sobą cenne eksponaty misyjne, które przekazuje do Muzeum Prowincji św. Franciszka. W sumie przywiózł ponad 300 takich eksponatów.

W dniu 6 września 2012 roku, w kościele przy klasztorze Franciszkanów w Poznaniu, w czasie uroczystej Mszy Świętej, w otoczeniu braci zakonnych oraz licznych zaproszonych gości i wiernych, Ojciec Eleuteriusz Stanisław Klimczak, dokładnie w rocznicę przyjętych w roku 1962 święceń,  celebrował Jubileusz 50 lat swojego kapłaństwa. W czasie trwania uroczystości Dostojny Jubilat  jak i obecni w świątyni dowiedzieli się, że Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego oraz Kapituła Honorowego Hipolita przyznały Ojcu Eleuteriuszowi Stanisławowi Klimczakowi Godność Lidera Pracy Organicznej wraz ze Statuetką Honorowego Hipolita, w uznaniu Jego pracy misyjnej, dzieła Jego kapłańskiego życia i tego co przez całe lata swojej pracy misyjnej dawał na odległym kontynencie afrykańskim, biednym, kierując się chrześcijańskim miłosierdziem, opuszczonym, ubogim ludziom. Na stopniach ołtarza świątyni desygnaty wyróżnienia Laureatowi przekazali: prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, Jego Ekscelencja ks. prałat Jan Stanisławski, oraz dyrektor Biura THC – Edmund Dudziński.

Dostojnemu Jubilatowi, Liderowi Pracy Organicznej, polskiemu misjonarzowi w dalekim Kongo życzymy Bożej opieki, zdrowia i sił w pełnieniu Jego posługi. Niech przypadające w tym roku rocznice: 50 lat Jego kapłaństwa, 60 lat zakonnego życia i 41 lat pracy misyjnej w Kongo będą początkiem nowego, pięknego okresu Jego życia.

Powrót na początek strony

 


 

Wybitny praktyk, realizator budownictwa lądowego

Dr inż. Andrzej Patalas, ur. 20.02.1940 w Krotoszynie jest absolwentem  Politechniki Poznańskiej, w której ukończył w roku  1965 wydział  budownictwa lądowego  z tytułem magistra inżyniera, następnie w roku 1969 odbył studia podyplomowe z zakresu inżynierii ruchu drogowego w Politechnice Warszawskiej, a w macierzystej  Politechnice  Poznańskiej na wydziale budownictwa lądowego w roku 1998 mgr Andrzej Patalas obronił  pracę doktorska uzyskując tytuł doktora w swojej specjalności. Dr inż. Andrzej Patalas doskonaląc swoje kwalifikacje zawodowe odbył staże zagraniczne w USA i RFN. Następne etapy jego kariery zawodowej to praca  w Wojewódzkim Zarządzie  Dróg Publicznych (1965-1975), funkcja zastępcy dyrektora naczelnego w Okręgu Dróg Publicznych (1975-1980), i wreszcie dyrektora naczelnego w Okręgu Dróg Publicznych (1980-1991). Następnie dr inż. Andrzej Patalas pełnił funkcje prezesa spółki  IMEX BiS oraz INTERASPHALT (1992), był prezesem Zarządu Spółki Autostrada Wielkopolska S.A. (1993), prezesem Agencji Budowy i Eksploatacji Autostrad (1994), prowadził także Międzynarodowe Studium Podyplomowe Planowania Przestrzennego na Wydziale Architektury Politechniki Poznańskiej,  aby następnie objąć funkcję prezesa Zarządu Spółki Autostrada Wielkopolska S.A. (2002 – 2012).

Dr inż. Andrzej Patalas ma w swoim dorobku kilkadziesiąt publikacji specjalistycznych,  w tym zeszyty naukowe PAN, Wydawnictwa Politechniki  i stowarzyszeń naukowych, technicznych oraz inne.  Dr inż. Andrzej Patalas udzielał się też społecznie pełniąc ważne funkcje na przykład w  Rotary Club Poznań (2002-2003), SITKom (Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Komunikacji), Stowarzyszenie im. Eugeniusza Kwiatkowskiego.

Za swoje osiągnięcia zawodowe, naukowe i działalność społeczną dr inż. Andrzej Patalas otrzymał wiele wyróżnień i odznaczeń państwowych, a w tym miedzy innymi: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1997), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1985), Złoty i Srebrny Krzyż Zasługi (1979, 1974), Złotą i Srebrną Odznakę Honorową NOT (1982, 1979).

W dniu 10 października 2012 roku, podczas kameralnej uroczystości jaka odbyła się w  Concordia Design – nowo otwartym centrum designu i kreatywności dla biznesu w Poznaniu, dr inż. Andrzej Patalas, na podstawie decyzji Kapituły Honorowego Hipolita działającej w strukturze Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego został wyróżniony Godnością Lidera Pracy Organicznej i otrzymał Honorowa Statuetkę Hipolita. Wręczenia Laureatowi wyróżnienia dokonał osobiście prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, razem w Liderem Pracy Organicznej z roku 2002  i nosicielem Srebrnego Medalu „Labor Omnia Vincit”, dr Januszem Kulczykiem – polskim powszechnie znanym i szanowanym, czołowym biznesmanem.(g)

Powrót na początek strony

 


 

Naukowiec, bibliotekarz, kustosz dziedzictwa Raczyńskich

W dniu 19 października 2012 roku, podczas Gali zakończenia XVIII Edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Produktów o certyfikat „Najlepsze w Polsce – The Best in Poland”, jaka odbyła się tradycyjnie w historycznej Czerwonej Sali Pałacu Działyńskich w Poznaniu, jednym z punktów towarzyszącego programu, było uhonorowanie kolejnej osobistości godnością Lidera Pracy Organicznej i wręczenia jej Statuetki Honorowego Hipolita. Tym razem Laureatem tego prestiżowego wyróżnienia okazał się pan Wojciech Spaleniak, dyrektor Biblioteki Raczyńskich, placówki o wielkim znaczeniu dla nauki i kultury polskiej. Wśród akceptujących, gromkich oklasków publiczności obecnej na Gali, dyplom wyróżnienia  Godnością Lidera Pracy Organicznej i Statuetkę Honorowego Hipolita Laureatowi wręczył Prezydent Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego – dr Marian Król, w towarzystwie honorowego patrona XVII Edycji Konsumenckiego Konkursu Jakości Produktów o certyfikat „Najlepsze w Polsce – The Best in Poland” – Stefana Mikołajczaka, byłego Marszałka Województwa Wielkopolskiego, obecnie Prezesa Zarządu OWZ OSP RP województwa wielkopolskiego. (Na zdjęciu Wojciech Spaleniak - z lewej, odbiera Statuetkę Honorowego Hipolita z rąk Prezydenta Towarzystwa im. Hipolita Cegielskiego - dr Mariana Króla. Foto.R.Galowski)

Wojciech Spaleniak urodził się w dniu 2 listopada 1943 r. w Gołuchowie. Maturę uzyskał           w Liceum Ogólnokształcącym w Pleszewie. W 1967 r. ukończył studia historyczne na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Był uczestnikiem seminarium magisterskiego u profesora Janusza Pajewskiego. W latach 1967-1968 był zatrudniony jako bibliotekarz w Bibliotece Uniwersyteckiej. W okresie styczeń 1969 - lipiec 1975 pracował na  etacie naukowo-dydaktycznym (starszego asystenta) w Instytucie Bibliotekoznawstwa     i Informacji Naukowej UAM. Od 1.IX. 1975 do 30.VI.1982 r. pełnił funkcję zastępcy dyrektora Biblioteki Uniwersyteckiej w Poznaniu. W styczniu 1981 r. zdał egzamin dla bibliotekarzy dyplomowanych przed Komisją Egzaminacyjną przy Ministrze Nauki i Szkolnictwa Wyższego i Techniki. W czasie pracy w Bibliotece Uniwersyteckiej oraz w Instytucie Bibliotekoznawstwa UAM prowadził zajęcia dydaktyczne z przedmiotów: bibliografia, informacja naukowa, organizacja  i zarządzanie bibliotekami.

Od 1.VII. 1982 r. przeszedł do Biblioteki Raczyńskich na stanowisko zastępcy dyrektora. Odtąd związał się z tą Biblioteką na trwałe. Z dniem 29.VII 1997 r., uchwałą Zarządu Miasta Poznania, powołany został na stanowisko dyrektora tej zasłużonej dla kultury polskiej instytucji, którą kieruje do dzisiaj. Biblioteka Raczyńskich odnosi niemałe sukcesy, zarówno      w upowszechnianiu czytelnictwa, jak i w działalności kulturalnej ukierunkowanej głównie na promocję dobrej książki. Cieszy się wysokim prestiżem zarówno w Poznaniu, jak też w całej Polsce.

Oprócz praktycznych problemów związanych z organizacją i zarządzaniem instytucją kultury, zainteresowania naukowe dyr. W. Spaleniaka koncentrują się na funkcjonowaniu bibliotek we współczesnym społeczeństwie oraz na dziejach prasy poznańskiej. W swoim dorobku ma ponad dwadzieścia publikacji w postaci artykułów w czasopismach i pracach zbiorowych.

Prawdziwym wyzwaniem, które obecnie przed nim stoi, jest doprowadzenie do rozbudowy głównego gmachu Biblioteki Raczyńskich. Jest to bowiem warunek dalszego jej rozwoju   i efektywnego zaspokajania potrzeb czytelniczych i informacyjnych użytkowników Biblioteki.

Powrót na początek strony

 

 



 

Inżynier, menadżer, specjalista w branży gazowej...

Andrzej Mikołajczak urodził się 15 września 1947 roku w Poznaniu. Całe jego życie zawodowe związane jest z branżą gazowniczą i Zakładem Gazowniczym w Poznaniu. Już jako absolwent szkoły średniej rozpoczął pracę w Wielkopolskim Okręgowym Zakładzie Gazownictwa. W 1980 roku ukończył Politechnikę Poznańską uzyskując stopień magistra inżyniera mechanika. Szczeble na drodze kariery zawodowej zdobywał stopniowo, zaczynając od stażysty, przez kierownika rejonu gazowniczego, by w wieku 44 lat zostać mianowanym zastępcą dyrektora ds. eksploatacji, a w roku 2008 stanąć na czele Zakładu Gazowniczego w Poznaniu obejmując stanowisko dyrektora naczelnego oddziału. Andrzej Mikołajczak uczestniczył w wielu przemianach dokonujących się w macierzystej firmie gazowniczej . Jako kierownik Rejonu Gazowniczego Poznań brał udział w znacznym rozszerzeniu i budowie sieci gazowej do nowych miejscowości. W 2001 roku był także współtwórcą opracowań związanych z uzyskaniem certyfikatu ISO 9001-200 przez Zakład Gazowniczy w Poznaniu. W latach 2002-2004 oraz 2008 -2009 brał udział  w przygotowaniu i również  nadzorował przeprowadzenie, zakrojonej na dużą skalę, operacji zmiany rodzaju gazu w całej  sieci (z zaazotowanego na wysokometanowy) u 350 tys. odbiorców w Poznaniu i Wielkopolsce. W 1996 roku  jako członek zespołu odbiorającego części liniowej gazociągu Jamał - Europa Zachodnia na terytorium Polski sprawował nadzór nad czynnościami odbiorczymi  przez operatora systemu PGNiG. W roku 1999 był przewodniczącym Komisji PGNiG do sprawy zagospodarowania gazu zaazotowanego.

Andrzej Mikołajczak z racji obecnie pełnionej funkcji nadzoruje m.in. bezpieczną i niezawodną dostawą gazu do ponad 400 tys. odbiorców, właściwą obsługę i eksploatację podległych obiektów gazowniczych, zajmuje się prognozowaniem oraz bilansowaniem dostaw gazu w skali zarządzanego obszaru. Jako dyrektor szczególną uwagę przywiązuje do nowych technologii oraz nowoczesnych rozwiązań technicznych. Nie zapomina jednak o dziedzictwie historycznym, którego wyrazem jest stworzona przez niego wystawa zabytkowych urządzeń gazowniczych w podziemiach budynku Zakładu Gazowniczego w Poznaniu - Szatni Łaźni.

Andrzej Mikołajczak pracę zawodową łączył z nieustannym kontynuowaniem nauki. Był on bowiem słuchaczem wielu studiów, szkoleń i kursów. W latach 1987- 1988 był uczestnikiem podyplomowych studiów w Politechnice Poznańskiej, z zakresu przesyłu i magazynowania paliw gazowych. Rok później zdobył uprawnienia budowlane (1989 r.), a w kolejnym roku uprawnienia energetyczne (1990 r.). W 1994 roku zdał egzamin uprawniający go do kandydowania na członka rad nadzorczych spółek skarbu państwa. Z kolei w 1998 roku. Andrzej Mikołajczak ukończył studia podyplomowe z marketingu na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, a 3 lata później (2001) został absolwentem Podyplomowego Studium Menedżerskiego w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie.

Poza licznymi obowiązkami zawodowymi Andrzej Mikołajczak prowadzi aktywną i twórczą działalność społeczną. Jako rzetelny i kompetentny członek Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego i Gazowniczego już w 1982 roku został wpisany na listę Rzeczoznawców SITPNiG. Od 1992 roku pełni on funkcję Przewodniczącego Grupy Terenowej SITPNiG w Poznaniu. W tym samym roku objął stanowisko V-ce Prezesa Zarządu Głównego SITPNiG w Krakowie.W 2000 roku powierzono mu funkcję Prezesa Zarządu Oddziału SITPNiG w Poznaniu. Dwa lata później został członkiem Komitetu Założycielskiego Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa oraz działaczem Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.

W 2010 roku został wybrany na Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Od tego samego roku (2010) jest członkiem Rady
Okręgowej Wielkopolskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Praca i ogromny wkład w działalność zawodową, społeczno- kulturalną oraz charytatywną zostały docenione i uhonorowane wieloma odznaczeniami i wyróżnieniami. Andrzej Mikołajczak już w 1982 roku został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.
W tym samym roku Prezydent miasta Poznania przyznał mu Odznakę Honorową miasta Poznania. W 1985 roku Pan Andrzej Mikołajczak otrzymał odznakę Zasłużony dla Górnictwa Naftowego i Gazownictwa. Dwa lata później odebrał Złoty Krzyż Zasługi oraz Odznakę Honorową „Za zasługi dla miasta Gniezna". „Za zasługi dla pożarnictwa" w 1997 został odznaczony srebrnym medalem. W 1999 roku odebrał Złotą Odznakę „Zasłużony dla górnictwa RP". Trzy lata później został uhonorowany „Diamentową odznaką honorową SITPNiG", a w uznaniu „Zasług dla województwa wielkopolskiego" w 2004 roku otrzymał odznakę z rąk Marszałka Wielkopolskiego.

W 2010 roku jako wyraz najwyższego uznania za Krzewienie Idei Pracy Organicznej Towarzystwo im. Hipolita Cegielskiego przyznało Andrzejowi  Mikołajczakowi Srebrny Medal Towarzystwa „Labor Omnia Vincit". W dniu 7 grudnia 2012 roku Andrzej Mikołajczak został wyróżniony Godnością Lidera Pracy Organicznej i otrzymał Statuetkę „Honorowego Hipolita” od Kapituły Honorowego Hipolita przy Towarzystwie im. Hipolita Cegielskiego.

Powrót na początek strony

 


 

Biznesmen, filantrop, manadżer...

 

Krzysztof Grządziel urodził się 18.02.1954r. w wielodzietnej rodzinie, w małej wsi Zrąbiec, w  gminie Kobiele Wielkie, w powiecie radomszczańskim. Ubogie dzieciństwo zahartowało go i nauczyło, że aby w życiu coś osiągnąć, trzeba zacisnąć zęby i dążyć do celu. Dążąc do tego celu zdobył maturę, a później w latach 90. ukończył krakowską Akademię Górniczo-Hutniczą i zarządzanie na toruńskim uniwersytecie. W latach 90 jego firma  DGS jako pierwsza w kraju zaczęła produkować wysokiej jakości zakrętki do butelek. Dzięki ogromnemu uporowi i genialnemu wyczuciu rynku, stał się trzecim wytwórcą zakrętek aluminiowych na świecie. W 2005 roku sprzedał większość udziałów w DGS. Kolejne zmiany nastąpiły w 2011 roku, kiedy to ponownie został prezesem zarządu założonej przez siebie Firmy – dziś noszącej nazwę Guala Closures DGS Poland S.A.
Krzysztof Grządziel realizuje też swoje nowe inwestycje, jak miedzy innymi: rozbudowa  uzdrowiska Wieniec Zdrój,  nowa linia produkcyjna i modernizacja rozlewni wody mineralnej, a także budowa mieszkań i apartamentów we Włocławku. Jego bezpośredniość i otwartość zjednują ludzi, co w biznesie jest sprawą bardzo ważną. Krzysztof Grządziel to biznesmen, polityk ale przede wszystkim filantrop. Choć dziś  nie udziela się już politycznie, nie ukrywa swoich lewicowych sympatii.  Z biedą  walczy osobiście przeznaczając corocznie na cele dobroczynne po kilkaset tysięcy złotych. Dofinansowuje wiele szkół we Włocławku, opłaca obiady dzieciom przez cały rok, a dziesięciorgu wychowankom domu dziecka kupił mieszkania.

Krzysztof Grządziel jest Fundatorem Fundacji „Samotna Mama” we Włocławku, która wspiera ponad  1,5 tys. rodzin niepełnych i wielodzietnych. Wspomaga rodziców samotnie wychowujących dzieci, funduje mieszkania wychowankom domów dziecka i wypłaca stypendia socjalne studentom studiów inżynierskich.
Krzysztof Grządziel ma poczucie, że skoro jemu udało się zarobić niemałe pieniądze, powinien pomóc ludziom wokół siebie, bo nie zgadza się na coraz bardziej widoczną pauperyzację społeczeństwa. Najważniejsze, jego zdaniem, jest wyciągnięcie samotnych mam z domu, przerwanie marazmu i beznadziei,  w jakich nieraz się pogrążają. Kiedy nie ma się pracy i nie widzi perspektyw, łatwo się poddać. Czasem pomocna dłoń to bardzo dużo. A w jego pomocnej dłoni mieści się wiele: od opieki lekarskiej poprzez wsparcie psychologa i prawnika po wakacje i pikniki.

Dla Krzysztofa Grządziela, co często podkreśla,  działanie te są formą realizacji lewicowych ideałów. Fundacja ma dawać ubogim wędkę, a nie rybę. Dlatego najważniejszy jej cel to nie datki w gotówce - choć i takie są przyznawane - ale niemal pozytywistyczna praca u podstaw. Co miesiąc podopieczni, zarówno dzieci, jak i ich mamy, mają wykupione wizyty u dentysty i u okulisty. Pomoc obejmuje też leki i dofinansowanie okularów. W planach są kolejne badania i leczenie, m.in. zapewnienie kobietom mammografii.

Sposobem na wyrwanie się z biedy jest przede wszystkim edukacja, zarówno rodziców, jak i dzieci. Dlatego fundacja od kilku lat zaprasza jednych i drugich na bezpłatną naukę angielskiego. Zapisało się już ponad 70 osób, wszystkim zapewniono nie tylko lekcje, lecz także materiały dydaktyczne. Fundacja pomaga też studentom. Jej założyciel z całym przekonaniem twierdzi bowiem, że w naszym kraju brakuje osób z rzetelnym wykształceniem technicznym. Trudno powiedzieć, co cieszy dzieciaki bardziej: przedświąteczna zabawa przy choince czy zapewniane przez fundację wyjazdy wakacyjne.  Dla większości z nich organizowane przez fundację kolonie, to jedyna możliwość, żeby w wakacje spędzić czas poza miejscem zamieszkania. Ci, którzy nie wyjeżdżają, biorą udział w "tenisowych wakacjach" i uczą się gry  na wybudowanych przy Pałacu Bursztynowym – siedzibie i miejscu prowadzenia przez Fundację działalności gospodarczej - kortach.
                                      
Cały dochód wypracowany z działalności gospodarczej prowadzonej w oddanym  przez Krzysztofa Grządziela w bezpłatne użytkowanie Fundacji - „Pałacu Bursztynowymi i wszystkie pozyskane środki przeznaczone są na pomoc podopiecznym Fundacji. Fundacja powstała w sierpniu 2005 r., ale Krzysztof Grządziel już wiele lat wcześniej pomagał potrzebującym. Kupił kilka mieszkań dla dzieci z domów dziecka, kolejne, zakupione przez miasto, wyremontował. Przyznaje, że fundacja nie rozwiąże wszystkich problemów społecznych, ale jeśli pomoże przynajmniej jakiejś grupie - warto to robić. Tym bardziej że u niego pieniądze zamieniają się w konkretną pomoc, a nie w koszty prowadzenia działalności.


Powrót na początek strony

 



  

Organizator, działacz Polonijny, przedsiębiorca...


Lesław Moritz urodził sie w Brześciu nad Bugiem w rodzinie nauczycielskiej. Lata okupacji wraz z całą rodziną  spędził w Ulanowie nad Sanem, gdzie jego ojciec poza działalnością w strukturach Armii Krajowej prowadził tajne nauczanie dla młodzieży gimnazjalnej i licealnej doprowadzając wielu do matury. W kilka miesięcy po wyzwoleniu w listopadzie 1944 roku Ojciec wraz z innymi partyzantami Armii Krajowej Lesław Moritz był wywieziony przez NKWD do łagrów początkowo w Borowiczach, a następnie w okolicach Swierdłowska na Uralu, skąd wrócił po trzech latach w roku 1947. W roku 1948 wraz z rodzicami przeniósł się do Warszawy, gdzie jego ojciec z kolegami z czasów przedwojennych przystąpił do organizowania Towarzystwa Burs i Stypendiów, organizacji wyższej użyteczności. Celem TBS było budowanie burs i udzielanie stypendiów najbardziej potrzebującej młodzieży. Środki na te działalność gromadzone były ze składek społeczeństwa. W latach 1949/1950 jego ojciec pełnił funkcję prezesa TBS. Z funduszy tej organizacji  powstały bursy w wielu miastach Polski a z bardziej znanych to Dziekanka, zbudowana z funduszy ofiarowanych przez społeczeństwo Krakowa, mieszcząca dom akademicki dla młodzieży szkol artystycznych  w Warszawie.

Lesław Moritz w tym czasie uczestniczył w kolegami szkolnymi w odgruzowywaniu Warszawy i organizowaniu wszelkiego rodzaju pomocy dla starszych, potrzebujących osób zamieszkujących ruiny warszawskiego Starego Miasta. W latach 1954-1960 studiował na Politechnice Warszawskiej potem na Uniwersytecie Warszawskim. W roku 1957 w czasie pierwszych wakacji po tak zwanej odwilży gomułkowskiej udało mu się wyjechać  na winobranie do południowej Francji, zwiedzając po drodze Czechosłowację, Austrię i Szwajcarię, a w powrotnej drodze Belgię i RFN. Wyprawa ta w sumie trwała trzy miesiące. Rezultatem tej przygody było rozbudzenie zainteresowania do podroży i poznawania Świata. Szczególne zainteresowanie wzbudzała w Lesławie Moritzu zachodnia półkula, a szczególnie Stany Zjednoczone gdzie urodziła sie jego matka. Po wielu przygodach, dwurocznym pobycie w Paryżu  Lesław Moritz ulokował sie w końcu w Nowym Yorku, a potem w Detroit, drugim po Chicago największym skupiskiem Polaków za oceanem.

Bardzo szybko nawiązał kontakt ze środowiskiem akademickim zamieszkującym metropolie detroicka. Włączył się czynnie do pracy w organizacji młodzieży inteligenckiej Akademia, organizującej życie kulturalne Polonii. Podjął również pracę w polonijnym programie radiowym pod kierownictwem znanego dziennikarza polskiego pochodzenia  Mariana Kreutza. Następnie przez dwa lata prowadził własny program radiowy Polish Classics zorientowany na słuchaczy polsko i angielskojęzycznych zainteresowanych polska kultura.

Równolegle organizował i prowadził biuro podroży ukierunkowane na klientów polskich i amerykańskich. W początkach lat siedemdziesiątych  Lesław Moritz po przepracowaniu kilku lat w korporacjach samochodowych Chrysler, a następnie General Motors, rozpoczął na własny rachunek działalność exportową, ukierunkowaną na kraje Europy Środkowej i Wschodniej a w szczególności na Polskę.

W roku 1979 zorganizował  jedną z pierwszych firm polonijnych pod nazwa Servisco. Po wprowadzeniu stanu wojennego organizował dystrybucję w kraju paczek pomocowych od rodzin z zagranicy. Jednocześnie był przedstawicielem takich firm jak CNN, Clark, Deutz, UPS, Rosenbauer, DKV. W roku 1990 Lesław Moritz uruchomił pierwszą w Polsce firmę przesyłek ekspresowych zdobywając dominującą pozycję na rynku, która do dzisiaj pod zmienioną nazwą DHL jest leaderem tego rynku.

Po sprzedaży firmy przejął udziały w firmie transportowej Trans Universal Poland obecnie TUP SA, którą rozwija i w niej działa, obecnie już z pozycji Rady Nadzorczej oddając jej prowadzenie swojemu najstarszemu synowi.

Lesław Moritz równolegle angażuje sie w prowadzenie ekologicznego gospodarstwa rolnego na Mazurach, wracając na ziemie z których wywodzi sie jego ojciec. W zajęciach rolniczych i hodowlanych wspiera go coraz aktywniej jego żona Elżbieta i  najmłodszy syn Tomek.

 

 Powrót na początek strony




 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Witryna, na której się znalazłeś wykorzystuje pliki cookies, dalsze korzystanie z niej oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.

Tak, rozumiem